หญิงสาวนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยโทสะพลางเค้นเสียงพูดออกมารอดไรฟันทีละคำ
“นายเองก็เห็นคำพูดของฉันเป็นเรื่องตลกด้วยเหรอ?”
รัศมีอันดุร้ายที่แผ่ออกมาทำให้เอ็ดริกเผลอก้าวถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
องค์หญิงที่ร่างกายผอมบางจนแถบจะกำได้รอบสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความโกรธ เธอกรีดร้องแผดเสียงออกมา
“ต้องให้ฉันบอกกี่ครั้งว่าให้ปล่อยฉันไว้คนเดียวถึงจะจำใส่หัวฮะ? คำพูดของฉันมันน่าขำนักหรือไง?”
“กระหม่อมเพียงแค่กังวลว่าฝ่าบาทจะทรงล้มพับไป จึงได้จัดเตรียมอาหารมาถวายเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
เอ็ดริกที่ชะงักไปกับคำด่าทอที่พรั่งพรูออกมา แย้งกลับด้วยสีหน้าตัดพ้อ
องค์หญิงแค่นหัวเราะเยาะใส่หน้าเขาอย่างเปิดเผย
“คนอย่างนายมีสิทธิ์อะไรมาห่วงฉัน?”
“กระหม่อมคืออัศวินองครักษ์ขององค์หญิง มีหน้าที่ต้องปรนนิบัติอารักขา...!”
จู่ๆ หญิงสาวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
เขาหน้าแดงก่ำ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกหัวเราะเยาะใส่หน้าแบบนี้จนทำตัวไม่ถูก
หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะเอ่ยต่ออย่างช้าๆ
“นายคงเห็นฉันเป็นยัยโง่เง่างมงายสินะ... นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่ากองอัศวินโรเอ็มมันก็แค่หมาซื่อสัตย์ขององค์รัชทายาทเท่านั้นน่ะ?”
เขาหุบปากฉับพลันด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
เธอเหลือบมองตะกร้าในมือเขาด้วยสายตาขยะแขยงพลางเสริมอย่างเย็นชา
“ในนั้นใส่อะไรไว้บ้างก็ไม่รู้ นายจะให้ฉันกินเข้าไปงั้นเหรอ? กะจะให้ฉันต้องเจอกับสภาพบัดซบแบบไหนกันล่ะ!”
“กระหม่อมคืออัศวินนะพ่ะย่ะค่ะ!”
เอ็ดริกเหลืออดจนต้องขึ้นเสียงบ้าง ความอัปยศครั้งแรกในชีวิตทำให้เขาโกรธจนร้อนไปถึงใบหู
“คำพูดขององค์หญิงคือการดูหมิ่นกระหม่อม และรวมถึงกองอัศวินหลวงทั้งหมดด้วย! พวกเราคือผู้ที่สาบานต่อหน้าเทพเจ้าว่าจะพิทักษ์ราชวงศ์ด้วยชีวิต ไม่มีทางที่พวกเราจะลงมือทำอันตรายพระนาง...!”
“คิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดพวกนั้นงั้นเหรอ?”
เขาอึ้งจนพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองใบหน้าที่เย็นชาดุจรูปสลักน้ำแข็งของเธอ
หญิงสาวสลัดรอยยิ้มทิ้งไปแล้วตวาดกร้าว
“ถ้าอยากจะประจบประแจงนัก ก็ไปหาพวกพี่น้องต่างแม่ของฉันนู่น ตรงนี้ไม่มีใครต้องการ”
จากนั้นเธอก็กระแทกประตูปิดเสียงดังปังเป็นการตัดจบบทสนทนา
เขาบีบหูกระเป๋าในมือแน่น หากไม่ทำเช่นนั้นเขาคงเผลอพังประตูเข้าไปแล้วตะโกนสั่งให้เธอเลิกดื้อรั้นเสียที
เอ็ดริกจ้องมองประตูรถม้าด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟด้วยโทสะก่อนจะหันหลังกลับ
เขาถือว่าทำเต็มที่แล้ว เขาไม่มีจิตใจจะไปเฝ้าอ้อนวอนผู้หญิงที่ดูหมิ่นและแสดงตนเป็นศัตรูกับเขาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้หรอก
เอ็ดริกวางตะกร้าลงบนชั้นวางหน้ากระโจมส่วนรวมอย่างแรง ก่อนจะเดินตรงไปยังจุดแจกจ่ายอาหาร
เหล่าอัศวินต่างพากันนั่งล้อมวงทานมื้อค่ำกันอยู่บนทุ่งหญ้าแล้ว
เขานั่งลงท่ามกลางกลุ่มเพื่อนอัศวินพลางตักอาหารใส่จานแล้วยัดเข้าปากคำโต พยายามบอกตัวเองว่ายัยผู้หญิงนิสัยเสียคนนั้นจะอดตายก็ช่างปะไร...
ท่ามกลางความมืดมิด ทาเลียที่ขยับตัวพลิกไปมาอย่างไม่สงบสุขค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน
เมื่อเธอเลิกม่านหน้าต่างออก ก็เห็นแสงจากตะเกียงของอัศวินที่เข้าเวรยามส่องประกายรำไรอยู่ท่ามกลางความมืดมิด นอกจากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิดไร้แสงจันทร์ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินออกจากรถม้าอย่างระมัดระวัง
เพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอกินเพียงขนมปังสองสามชิ้นกับผลไม้แช่อิ่มน้ำผึ้งเพื่อให้ประทังชีวิตไปวันๆ แขนขาจึงไม่มีเรี่ยวแรงเลย เธอแอบคิดแวบหนึ่งว่าบางทีการกินอาหารที่อัศวินคนนั้นเอามาให้อาจจะดีกว่าก็ได้
ผู้ชายคนนั้นดูจะมีสติปัญญาไม่พอจะวางแผนชั่วร้ายอะไรได้เสียด้วยซ้ำ หรือบางทีเธอจะระแวงมากเกินไปนะ
ทาเลียนึกถึงใบหน้าบื้อๆ ของอัศวินคนนั้นก่อนจะสลัดความคิดทิ้งไป
มนุษย์ที่เข้ามาหาด้วยใบหน้าใสซื่อไร้พิษสงนั่นแหละคือประเภทที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดไม่ใช่หรือไง เธอเรียนรู้เรื่องนี้มานักต่อนักแล้ว บางทีเขาอาจจะตั้งใจให้เธอตายใจเพื่อจะทำเรื่องเลวร้ายภายหลังก็ได้
เธอกวาดสายตามองพวกอัศวินที่เฝ้าเวยยามอยู่ริมรั้วด้วยความระมัดระวัง แล้วค่อยๆ ย่องก้าวเดินไป
เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด เธอก็มองเห็นหลังคากระโจมทรงสามเหลี่ยม ขบวนรถม้าสัมภาระที่จอดเรียงราย และเงาร่างของพวกม้าได้รางๆ
เธอระมัดระวังไม่ให้เดินสะดุดก้อนหินพลางเดินลัดเลาะไปตามช่องว่างระหว่างกระโจม ลมที่พัดมาจากเนินเขาแทรกผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสผิวกาย
กลิ่นเหม็นเขียวของลำต้นพืชเคล้าไปกับกลิ่นไหม้ของฟืนที่มอดดับลอยมาเตะจมูก ทาเลียอาศัยประสาทสัมผัสย่องก้าวไปท่ามกลางความมืด
ในที่สุดเธอก็พบที่พักของกลุ่มผู้ติดตามของเธอ เธอหรี่ตามองอยู่นานเพื่อให้แน่ใจว่ามาถูกจุด ก่อนจะค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนรถม้าสัมภาระคันที่ใกล้ที่สุด เธอขดตัวกลมซ่อนอยู่ท่ามกลางกองข้าวของและจ้องมองไปที่ทางเข้ากระโจมอย่างไม่วางตา เธอตั้งใจจะรอดูว่าสายสืบที่แม่ส่งมาจะเริ่มลงมือทำอะไรในคืนนี้หรือไม่
เธอกอดเข่าตัวเองพลางจ้องเขม็งไปในความมืดโดยไม่กะพริบตา
นานๆ ครั้งจะได้ยินเสียงของทหารที่นอนกรนหรือนอนกัดฟันดังแว่วมา มีทั้งเสียงม้าพ่นลมหายใจและเสียงแมลงกลางคืนประกอบไปด้วย เธอไม่เคยรู้เลยว่ายามค่ำคืนมันจะวุ่นวายขนาดนี้
เธอพยายามระงับประสาทที่ตึงเครียดจนปวดร้าวพลางนับวินาทีที่ผ่านไปอย่างทรมาน
เธอซุ่มเงียบอยู่นานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ ท้องฟ้าสีดำสนิทก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอมเทาจางๆ ดูท่าคืนนี้ทุกอย่างจะผ่านไปอย่างสงบสุข
ทาเลียพยายามขยับร่างกายที่แข็งทื่อเพื่อยืดเส้นยืดสาย กระดูกทุกส่วนดูเหมือนจะส่งเสียงลั่นประท้วงออกมา
ในขณะที่เธอกำลังนวดแขนขาที่เหน็บกินพยายามสะกดกั้นเสียงครางประท้วง จู่ๆ เงามืดร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากภายในกระโจม
เธอหรี่ตาลง
เพราะรอบข้างยังมืดอยู่จึงมองไม่เห็นใบหน้า แต่เธอก็จดจำรูปร่างที่โปร่งบางนั้นได้ชัดเจนว่าเป็นผู้หญิงคนนั้น
ทาเลียพยายามพยุงร่างกายที่ขัดยอกขึ้นแล้วแอบสะกดรอยตามเงาร่างนั้นไป
เดินตามขบวนรถม้าไปพักใหญ่ รถม้าของไอล่าก็ปรากฏแก่สายตา เธอใช้มือที่ชุ่มเหงื่อเย็นๆ เช็ดลงบนเสื้อคลุม
หากผู้หญิงคนนั้นแอบเข้าไปในรถม้าคันนั้นได้ก็คงจะดี... หากหล่อนช่วยทำในสิ่งที่เธออยากทำแทนให้เสียเลย
เธอเฝ้ามองแผ่นหลังของหญิงคนนั้นด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าเช่นนั้น ทว่าหญิงคนนั้นกลับเดินผ่านรถม้าของไอล่าไปจนถึงขอบสุดของค่ายพักแรม เมื่อทาเลียมองตามไปเธอก็ต้องตัวแข็งทื่อ เมื่อพบกับธงประจำตระกูลเชียคานที่มีลายม้าสีดำโบกสะบัดอยู่หน้ากระโจมหลังหนึ่ง
ทาเลียรีบวิ่งตรงไปที่นั่นทันที ทว่าเพียงแค่คลาดสายตาไปครู่เดียว หญิงคนนั้นก็หายวับไปเสียแล้ว
ทาเลียรีบตรวจดูตามซอกระหว่างกระโจมอย่างลนลานพลางตัดสินใจมองเข้าไปที่ทางเข้ากระโจมหลัก
‘หรือว่า... จะเข้าไปข้างในนั้นแล้ว?’
หัวใจของเธอร่วงวูบ
หากไอล่าและบาร์คัสได้ครองคู่กัน รากฐานอำนาจของกาเร็ธจะยิ่งแข็งแกร่งจนสั่นคลอนไม่ได้
ตระกูลเชียคานนั้นมีอิทธิพลมหาศาลทั้งในภาคตะวันออกและภาคเหนือ หากไอล่าได้เป็นพระชายาแห่งแกรนด์ดยุคเชียคาน กาเร็ธก็จะได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรขุนนางทั้งหมดอย่างเต็มรูปแบบ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น มีความเป็นไปได้สูงว่าเซเนเวียร์อาจตัดสินใจกำจัดบาร์คัสทิ้งเสียเอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ทาเลียก็พุ่งตัวเข้าไปในกระโจมของบาร์คัสอย่างลนลานราวกับถูกอะไรบางอย่างบีบคั้น เธอไม่มีสติพอจะคิดหาเหตุผลใดๆ อีกแล้ว
ภายใต้ความมืดครึ้มในกระโจม ทาเลียรีบเร่งเปิดฉากกั้นตรงกลางออก
เตียงนอนนั้นว่างเปล่า ปกติเขาเป็นคนเริ่มงานตั้งแต่ก่อนรุ่งสางอยู่แล้ว บางทีเขาอาจจะกำลังเดินตรวจตราค่ายหรือไม่ก็ไปเยี่ยมนกม้าตอร์กอยู่
แม้ความคิดนั้นจะแวบเข้ามาในหัว แต่ความกระวนกระวายกลับไม่ทุเลาลงเลย
เธอเอื้อมมือไปคลำบนเตียงที่ว่างเปล่าเพื่อดูว่ามีรอยเลือดติดอยู่หรือไม่ ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นจึงรีบเงยหน้าขึ้นมองทันที เธอเห็นเงาร่างคนตัวโตยืนตระหง่านอยู่ที่ทางเข้ากระโจม
เธอนึกว่าบาร์คัสกลับมาแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปหา ทว่าเธอก็ต้องหยุดชะงักลงทันควัน เมื่อเห็นกาเร็ธที่สวมชุดลำลองจ้องมองเธอด้วยแววตาตกตะลึง
“แกมาทำอะไรที่นี่?”
เขาเลิกคิ้วสูงพลางกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหยามเหยียด
ทาเลียระเบิดอารมณ์ใส่เอ็ดริกที่ไม่ยอมปล่อยเธอไว้ลำพัง ก่อนแอบเข้าไปในกระโจมของบาร์คัสแต่กลับถูกกาเร็ธจับได้คาหนังคาเขา
กำลังโหลดความเห็น...