คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 36 · ในกระโจมของบาร์คัส

ตอน 36
ในกระโจมของบาร์คัส

หญิงสาวนัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยโทสะพลางเค้นเสียงพูดออกมารอดไรฟันทีละคำ

“นายเองก็เห็นคำพูดของฉันเป็นเรื่องตลกด้วยเหรอ?”

รัศมีอันดุร้ายที่แผ่ออกมาทำให้เอ็ดริกเผลอก้าวถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

องค์หญิงที่ร่างกายผอมบางจนแถบจะกำได้รอบสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยความโกรธ เธอกรีดร้องแผดเสียงออกมา

“ต้องให้ฉันบอกกี่ครั้งว่าให้ปล่อยฉันไว้คนเดียวถึงจะจำใส่หัวฮะ? คำพูดของฉันมันน่าขำนักหรือไง?”

“กระหม่อมเพียงแค่กังวลว่าฝ่าบาทจะทรงล้มพับไป จึงได้จัดเตรียมอาหารมาถวายเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”

เอ็ดริกที่ชะงักไปกับคำด่าทอที่พรั่งพรูออกมา แย้งกลับด้วยสีหน้าตัดพ้อ

องค์หญิงแค่นหัวเราะเยาะใส่หน้าเขาอย่างเปิดเผย

“คนอย่างนายมีสิทธิ์อะไรมาห่วงฉัน?”

“กระหม่อมคืออัศวินองครักษ์ขององค์หญิง มีหน้าที่ต้องปรนนิบัติอารักขา...!”

จู่ๆ หญิงสาวก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

เขาหน้าแดงก่ำ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกหัวเราะเยาะใส่หน้าแบบนี้จนทำตัวไม่ถูก

หญิงสาวจ้องมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะเอ่ยต่ออย่างช้าๆ

“นายคงเห็นฉันเป็นยัยโง่เง่างมงายสินะ... นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่ากองอัศวินโรเอ็มมันก็แค่หมาซื่อสัตย์ขององค์รัชทายาทเท่านั้นน่ะ?”

เขาหุบปากฉับพลันด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

เธอเหลือบมองตะกร้าในมือเขาด้วยสายตาขยะแขยงพลางเสริมอย่างเย็นชา

“ในนั้นใส่อะไรไว้บ้างก็ไม่รู้ นายจะให้ฉันกินเข้าไปงั้นเหรอ? กะจะให้ฉันต้องเจอกับสภาพบัดซบแบบไหนกันล่ะ!”

“กระหม่อมคืออัศวินนะพ่ะย่ะค่ะ!”

เอ็ดริกเหลืออดจนต้องขึ้นเสียงบ้าง ความอัปยศครั้งแรกในชีวิตทำให้เขาโกรธจนร้อนไปถึงใบหู

“คำพูดขององค์หญิงคือการดูหมิ่นกระหม่อม และรวมถึงกองอัศวินหลวงทั้งหมดด้วย! พวกเราคือผู้ที่สาบานต่อหน้าเทพเจ้าว่าจะพิทักษ์ราชวงศ์ด้วยชีวิต ไม่มีทางที่พวกเราจะลงมือทำอันตรายพระนาง...!”

“คิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดพวกนั้นงั้นเหรอ?”

เขาอึ้งจนพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองใบหน้าที่เย็นชาดุจรูปสลักน้ำแข็งของเธอ

หญิงสาวสลัดรอยยิ้มทิ้งไปแล้วตวาดกร้าว

“ถ้าอยากจะประจบประแจงนัก ก็ไปหาพวกพี่น้องต่างแม่ของฉันนู่น ตรงนี้ไม่มีใครต้องการ”

จากนั้นเธอก็กระแทกประตูปิดเสียงดังปังเป็นการตัดจบบทสนทนา

เขาบีบหูกระเป๋าในมือแน่น หากไม่ทำเช่นนั้นเขาคงเผลอพังประตูเข้าไปแล้วตะโกนสั่งให้เธอเลิกดื้อรั้นเสียที

เอ็ดริกจ้องมองประตูรถม้าด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟด้วยโทสะก่อนจะหันหลังกลับ

เขาถือว่าทำเต็มที่แล้ว เขาไม่มีจิตใจจะไปเฝ้าอ้อนวอนผู้หญิงที่ดูหมิ่นและแสดงตนเป็นศัตรูกับเขาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้หรอก

เอ็ดริกวางตะกร้าลงบนชั้นวางหน้ากระโจมส่วนรวมอย่างแรง ก่อนจะเดินตรงไปยังจุดแจกจ่ายอาหาร

เหล่าอัศวินต่างพากันนั่งล้อมวงทานมื้อค่ำกันอยู่บนทุ่งหญ้าแล้ว

เขานั่งลงท่ามกลางกลุ่มเพื่อนอัศวินพลางตักอาหารใส่จานแล้วยัดเข้าปากคำโต พยายามบอกตัวเองว่ายัยผู้หญิงนิสัยเสียคนนั้นจะอดตายก็ช่างปะไร...

◆ ◆ ◆

ท่ามกลางความมืดมิด ทาเลียที่ขยับตัวพลิกไปมาอย่างไม่สงบสุขค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน

เมื่อเธอเลิกม่านหน้าต่างออก ก็เห็นแสงจากตะเกียงของอัศวินที่เข้าเวรยามส่องประกายรำไรอยู่ท่ามกลางความมืดมิด นอกจากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดมิดไร้แสงจันทร์ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินออกจากรถม้าอย่างระมัดระวัง

เพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอกินเพียงขนมปังสองสามชิ้นกับผลไม้แช่อิ่มน้ำผึ้งเพื่อให้ประทังชีวิตไปวันๆ แขนขาจึงไม่มีเรี่ยวแรงเลย เธอแอบคิดแวบหนึ่งว่าบางทีการกินอาหารที่อัศวินคนนั้นเอามาให้อาจจะดีกว่าก็ได้

ผู้ชายคนนั้นดูจะมีสติปัญญาไม่พอจะวางแผนชั่วร้ายอะไรได้เสียด้วยซ้ำ หรือบางทีเธอจะระแวงมากเกินไปนะ

ทาเลียนึกถึงใบหน้าบื้อๆ ของอัศวินคนนั้นก่อนจะสลัดความคิดทิ้งไป

มนุษย์ที่เข้ามาหาด้วยใบหน้าใสซื่อไร้พิษสงนั่นแหละคือประเภทที่ไว้ใจไม่ได้ที่สุดไม่ใช่หรือไง เธอเรียนรู้เรื่องนี้มานักต่อนักแล้ว บางทีเขาอาจจะตั้งใจให้เธอตายใจเพื่อจะทำเรื่องเลวร้ายภายหลังก็ได้

เธอกวาดสายตามองพวกอัศวินที่เฝ้าเวยยามอยู่ริมรั้วด้วยความระมัดระวัง แล้วค่อยๆ ย่องก้าวเดินไป

เมื่อสายตาเริ่มชินกับความมืด เธอก็มองเห็นหลังคากระโจมทรงสามเหลี่ยม ขบวนรถม้าสัมภาระที่จอดเรียงราย และเงาร่างของพวกม้าได้รางๆ

เธอระมัดระวังไม่ให้เดินสะดุดก้อนหินพลางเดินลัดเลาะไปตามช่องว่างระหว่างกระโจม ลมที่พัดมาจากเนินเขาแทรกผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสผิวกาย

กลิ่นเหม็นเขียวของลำต้นพืชเคล้าไปกับกลิ่นไหม้ของฟืนที่มอดดับลอยมาเตะจมูก ทาเลียอาศัยประสาทสัมผัสย่องก้าวไปท่ามกลางความมืด

ในที่สุดเธอก็พบที่พักของกลุ่มผู้ติดตามของเธอ เธอหรี่ตามองอยู่นานเพื่อให้แน่ใจว่ามาถูกจุด ก่อนจะค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนรถม้าสัมภาระคันที่ใกล้ที่สุด เธอขดตัวกลมซ่อนอยู่ท่ามกลางกองข้าวของและจ้องมองไปที่ทางเข้ากระโจมอย่างไม่วางตา เธอตั้งใจจะรอดูว่าสายสืบที่แม่ส่งมาจะเริ่มลงมือทำอะไรในคืนนี้หรือไม่

เธอกอดเข่าตัวเองพลางจ้องเขม็งไปในความมืดโดยไม่กะพริบตา

นานๆ ครั้งจะได้ยินเสียงของทหารที่นอนกรนหรือนอนกัดฟันดังแว่วมา มีทั้งเสียงม้าพ่นลมหายใจและเสียงแมลงกลางคืนประกอบไปด้วย เธอไม่เคยรู้เลยว่ายามค่ำคืนมันจะวุ่นวายขนาดนี้

เธอพยายามระงับประสาทที่ตึงเครียดจนปวดร้าวพลางนับวินาทีที่ผ่านไปอย่างทรมาน

เธอซุ่มเงียบอยู่นานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ ท้องฟ้าสีดำสนิทก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินอมเทาจางๆ ดูท่าคืนนี้ทุกอย่างจะผ่านไปอย่างสงบสุข

ทาเลียพยายามขยับร่างกายที่แข็งทื่อเพื่อยืดเส้นยืดสาย กระดูกทุกส่วนดูเหมือนจะส่งเสียงลั่นประท้วงออกมา

ในขณะที่เธอกำลังนวดแขนขาที่เหน็บกินพยายามสะกดกั้นเสียงครางประท้วง จู่ๆ เงามืดร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากภายในกระโจม

เธอหรี่ตาลง

เพราะรอบข้างยังมืดอยู่จึงมองไม่เห็นใบหน้า แต่เธอก็จดจำรูปร่างที่โปร่งบางนั้นได้ชัดเจนว่าเป็นผู้หญิงคนนั้น

ทาเลียพยายามพยุงร่างกายที่ขัดยอกขึ้นแล้วแอบสะกดรอยตามเงาร่างนั้นไป

เดินตามขบวนรถม้าไปพักใหญ่ รถม้าของไอล่าก็ปรากฏแก่สายตา เธอใช้มือที่ชุ่มเหงื่อเย็นๆ เช็ดลงบนเสื้อคลุม

หากผู้หญิงคนนั้นแอบเข้าไปในรถม้าคันนั้นได้ก็คงจะดี... หากหล่อนช่วยทำในสิ่งที่เธออยากทำแทนให้เสียเลย

เธอเฝ้ามองแผ่นหลังของหญิงคนนั้นด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าเช่นนั้น ทว่าหญิงคนนั้นกลับเดินผ่านรถม้าของไอล่าไปจนถึงขอบสุดของค่ายพักแรม เมื่อทาเลียมองตามไปเธอก็ต้องตัวแข็งทื่อ เมื่อพบกับธงประจำตระกูลเชียคานที่มีลายม้าสีดำโบกสะบัดอยู่หน้ากระโจมหลังหนึ่ง

ทาเลียรีบวิ่งตรงไปที่นั่นทันที ทว่าเพียงแค่คลาดสายตาไปครู่เดียว หญิงคนนั้นก็หายวับไปเสียแล้ว

ทาเลียรีบตรวจดูตามซอกระหว่างกระโจมอย่างลนลานพลางตัดสินใจมองเข้าไปที่ทางเข้ากระโจมหลัก

‘หรือว่า... จะเข้าไปข้างในนั้นแล้ว?’

หัวใจของเธอร่วงวูบ

หากไอล่าและบาร์คัสได้ครองคู่กัน รากฐานอำนาจของกาเร็ธจะยิ่งแข็งแกร่งจนสั่นคลอนไม่ได้

ตระกูลเชียคานนั้นมีอิทธิพลมหาศาลทั้งในภาคตะวันออกและภาคเหนือ หากไอล่าได้เป็นพระชายาแห่งแกรนด์ดยุคเชียคาน กาเร็ธก็จะได้รับการสนับสนุนจากพันธมิตรขุนนางทั้งหมดอย่างเต็มรูปแบบ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น มีความเป็นไปได้สูงว่าเซเนเวียร์อาจตัดสินใจกำจัดบาร์คัสทิ้งเสียเอง

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ทาเลียก็พุ่งตัวเข้าไปในกระโจมของบาร์คัสอย่างลนลานราวกับถูกอะไรบางอย่างบีบคั้น เธอไม่มีสติพอจะคิดหาเหตุผลใดๆ อีกแล้ว

ภายใต้ความมืดครึ้มในกระโจม ทาเลียรีบเร่งเปิดฉากกั้นตรงกลางออก

เตียงนอนนั้นว่างเปล่า ปกติเขาเป็นคนเริ่มงานตั้งแต่ก่อนรุ่งสางอยู่แล้ว บางทีเขาอาจจะกำลังเดินตรวจตราค่ายหรือไม่ก็ไปเยี่ยมนกม้าตอร์กอยู่

แม้ความคิดนั้นจะแวบเข้ามาในหัว แต่ความกระวนกระวายกลับไม่ทุเลาลงเลย

เธอเอื้อมมือไปคลำบนเตียงที่ว่างเปล่าเพื่อดูว่ามีรอยเลือดติดอยู่หรือไม่ ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังขึ้นจึงรีบเงยหน้าขึ้นมองทันที เธอเห็นเงาร่างคนตัวโตยืนตระหง่านอยู่ที่ทางเข้ากระโจม

เธอนึกว่าบาร์คัสกลับมาแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปหา ทว่าเธอก็ต้องหยุดชะงักลงทันควัน เมื่อเห็นกาเร็ธที่สวมชุดลำลองจ้องมองเธอด้วยแววตาตกตะลึง

“แกมาทำอะไรที่นี่?”

เขาเลิกคิ้วสูงพลางกวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหยามเหยียด

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 36

สรุปตอน 36

ทาเลียระเบิดอารมณ์ใส่เอ็ดริกที่ไม่ยอมปล่อยเธอไว้ลำพัง ก่อนแอบเข้าไปในกระโจมของบาร์คัสแต่กลับถูกกาเร็ธจับได้คาหนังคาเขา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 37 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 35กลับหน้าเรื่อง
ตอน 35ตอน 37