ทาเลียอ้ำอึ้งหาคำแก้ตัวไม่ถูก เธออยากจะทำตัวหยิ่งยโสเหมือนปกติแต่ด้วยสภาพร่างกายและจิตใจที่มาถึงขีดจำกัดทำให้สมองของเธอสั่งการได้ไม่เต็มที่
เธอดึงฮู้ดลงมาปิดบังใบหน้าที่สับสนวุ่นวายอย่างรวดเร็ว พยายามจะเดินผ่านพี่ชายที่ยืนขวางประตูอยู่ไปเสีย แต่กาเร็ธกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันควัน
“ฉันถามว่าแกเข้ามาค้นอะไรในกระโจมของบาร์คัส”
“ปล่อยนะ!”
เธอสะบัดแขนอย่างแรงแต่กรงเล็บของกาเร็ธกลับเหนียวหนึบราวกาว
เขาออกแรงกระชากร่างเธอราวกับจะให้แหลกคามือพลางคำรามขู่ดั่งสุนัขป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง
“บอกมาว่าแกกำลังวางแผนสกปรกอะไรอยู่!”
แรงบีบที่เหมือนจะบดขยี้ไปถึงกระดูกทำให้ทาเลียต้องขบเม้มริมฝีปากแน่น
ไอ้คนมีดีแต่แรงเอ๊ย
เธอเตะเข้าที่หน้าแข้งของพี่ชายอย่างไม่ปรานี ดูเหมือนกาเร็ธจะยังไม่ได้สวมเครื่องป้องกันใดๆ เขาจึงสบถคำหยาบออกมาพลางกระโดดเหย็งๆ ด้วยความเจ็บ
ทาเลียไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เธอรีบกระชากแขนออกแล้ววิ่งหนีออกจากกระโจมของบาร์คัสพลางซอยเท้าหนีอย่างสุดชีวิต
ได้ยินเสียงโครมครามตามหลังมาเหมือนกาเร็ธจะขว้างปาข้าวของด้วยโทสะ ทว่าทาเลียไม่คิดจะหันกลับไปมอง เธอวิ่งลัดเลาะไปตามช่องว่างระหว่างกระโจมอย่างบ้าคลั่ง
ไม่นานนักรถม้าของเธอก็ปรากฏแก่สายตา เธอพุ่งตัวเข้าไปด้านใน ลงกลอนประตูอย่างแน่นหนาแล้วขดตัวสั่นอยู่มุมรถม้า
เธอกังวลว่ากาเร็ธที่กำลังโมโหจนหน้ามืดจะตามมาพังรถม้าของเธอหรือไม่ ทว่าเวลาผ่านไปนานพอสมควรกลับไม่มีทีท่าจะเกิดความโถกเถียงใดๆ ขึ้น ดูเหมือนเขาจะเลือกหยุดไล่ตามเพราะเกรงสายตาคนรอบข้างที่เริ่มมองมา
ทาเลียพ่นลมหายใจออกอย่างโล่งอกพลางซุกหน้าลงกับหัวเข่า ทันใดนั้นความรู้สึกสมเพชตัวเองก็ถาโถมเข้ามา เธอขยะแขยงตัวเองที่ทำตัวโง่เง่าเหลือทน
ทำไมเธอต้องขาดสติจนวิ่งไปดูความปลอดภัยของเขาด้วยนะ? แถมยังเผลอแสดงท่าทีที่หวั่นไหวทางอารมณ์ให้กาเร็ธเห็นไปเสียได้ น่าหงุดหงิดชะมัด
หมอนั่นจะสังเกตเห็นอะไรหรือเปล่านะ?
ทาเลียขบเม้มริมฝีปากซ้ำๆ ก่อนจะแอบมองลอดหน้าต่างออกไปอย่างระมัดระวัง
เห็นพวกอัศวินกำลังเริ่มรื้อถอนกระโจม ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นความวุ่นวายที่เธอเพิ่งก่อไว้
เธอนาบใบหน้าเข้ากับกระจกแก้ว กวาดสายตามองไปมาครู่หนึ่งก่อนจะรูดม่านปิดลงตามเดิม
เมื่อท้องฟ้าสว่างโรจน์ เหล่าอัศวินต่างพากันประจำตำแหน่งบนหลังม้าเพื่อจัดขบวน ในบรรดาคนเหล่านั้นเธอเห็นบาร์คัสด้วย เขาเฝ้าตรวจเช็คความเรียบร้อยของกองหน้าเหมือนปกติ ทว่าเมื่อเขาควบม้าตรงมาทางรถม้าของเธอ ทาเลียก็รีบมุดตัวหลบซ่อนทันที
เขาจะได้รับฟังเรื่องอะไรจากปากกาเร็ธแล้วมาเค้นความจริงจากเธอหรือเปล่านะ?
ระหว่างที่กำลังพยายามเค้นหาคำแก้ตัวต่างๆ นานาอยู่ในหัว บาร์คัสที่แวะมาหยุดอยู่ข้างรถม้าก็เพียงแต่ออกคำสั่งบางอย่างแก่เหล่าอัศวิน ก่อนจะควบม้ากลับไปนำขบวนตามเดิม
ทาเลียทิ้งตัวพิงพนักอย่างโล่งอก ในตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงประกาศอันกึกก้องของอัศวินองครักษ์ดังขึ้น
“ได้เวลาออกเดินทางแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เธอไม่ตอบโต้สิ่งใด อัศวินคนนั้นเองก็ไม่ได้คาดหวังคำตอบอยู่แล้ว เขาจึงควบม้าดุ่มๆ นำขบวนออกไปทันที ไม่นานนักรถม้าที่เธอนั่งอยู่ก็เริ่มเคลื่อนตัว
ทาเลียพิงหลังลงกับเบาะพลางเหม่อมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ในที่สุด วันที่แสนน่าเบื่อหน่ายก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งโดยที่ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักที
การเดินทัพที่เริ่มตั้งแต่รุ่งสางหยุดลงก่อนที่ดวงอาทิตย์จะทันคล้อยต่ำ
กาเร็ธที่ความอดทนมาถึงขีดสุดประกาศกร้าวอย่างเอาแต่ใจว่าวันนี้จะไม่เดินทางต่ออีกแล้ว
ตามหลักการแล้ว กำหนดการเดินทางต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของบาร์คัสที่ทำหน้าที่ผู้บัญชาการสูงสุด ทว่าก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของว่าที่จักรพรรดิได้มากนัก
สุดท้ายภายใต้การนิ่งเฉยของบาร์คัส พวกเขาจึงต้องตั้งค่ายพักแรมกลางทุ่งหญ้าที่ว่างเปล่า ทั้งที่จุดหมายที่สองอย่าง ‘เนินเขาอุลกรามน’ ตั้งอยู่ตรงหน้าเพียงเอื้อม
สำหรับเหล่าทหารที่อยากจะพ้นจากทุ่งราบกว้างไปพ้นๆ เสียทีนับเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิด ทว่าสำหรับทาเลียนี่คือเรื่องดี เพราะการที่ไม่ได้กินนไม่ได้นอนอย่างเต็มที่และต้องอุดอู้อยู่ในรถม้าที่โยกเยกทั้งวันได้พรากเรี่ยวแรงของเธอไปจนแทบไม่เหลือ
เธอนอนราบลงบนเบาะรถม้าพลางกะพริบตาที่พร่าเบลออย่างอ่อนล้า
ในตอนนั้นเอง เสียงที่แสนน่ารำคาญก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“ฝ่าบาท กระหม่อมนามะเขือเทศกับผลไม้มาถวายพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียขมวดคิ้วมุ่น เธอรู้สึกสงสัยเหลือเกินว่าทำไมอัศวินคนนี้ถึงยังกล้ากลับมาวุ่นวายกับเธออีก ทั้งที่เพิ่งจะโดนเธอด่าเปิงเอาเมื่อวาน
ถ้าไม่มีแผนการอะไรซ่อนอยู่ จะมีเหตุผลอะไรที่เขาต้องมาคอยประจบประแจงเธอขนาดนี้กันนะ
เธอตอกกลับอย่างเย็นชา
“ไสหัวไปซะ”
“องค์หญิงตรัสว่าไม่กล้าเสวยเพราะกลัวว่าจะมีอะไรอยู่ในอาหารไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ? ถ้าเป็นผลไม้สดๆ ที่ยังไม่ได้แปรรูป ก็น่าจะทรงเสวยได้นะพ่ะย่ะค่ะ”
เธอคร้านจะต่อปากต่อคำด้วยจึงเงียบกริบไป ทว่าอัศวินคนนั้นกลับเสียมารยาทด้วยการกระชากประตูรถม้าเปิดออก แล้วยื่นถาดผลไม้เข้ามาให้ถึงหน้า
“กระหม่อมเกรงว่าขบวนเสด็จจะกลายเป็นขบวนศพไปเสียก่อนน่ะสิพ่ะย่ะค่ะ ได้โปรดเลิกดื้อรั้นแล้วเสวยสิ่งนี้สักนิดเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาเหลือเชื่อ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองถาดเงิน ในนั้นมีทั้งแอปเปิลสีแดงฉ่ำ ลูกพลัม และองุ่นเขียววางเรียงรายอยู่
ทาเลียจ้องมองมันนิ่งอยู่นานก่อนจะพึมพำออกมาด้วยเสียงที่ดูจะล้าเกินกว่าจะโกรธ
“ฉันจะไปรู้ได้ไงว่านายแอบป้ายยาพิษไว้ที่เปลือกมันหรือเปล่า”
ถึงขนาดนี้แล้ว ก็น่าจะยอมตัดใจไปได้แท้ๆ แต่อัศวินคนนี้กลับไม่ถอยเลยสักก้าว เขาถอนหายใจยาวพลางหยิบแอปเปิลขึ้นมาหนึ่งลูก จากนั้นเขาก็อ้าปากกัดมันลงไปเต็มเหนี่ยวคำหนึ่ง ก่อนจะยื่นแอปเปิลที่มีรอยฟันของเขาประทับอยู่มาให้เธอ
“คราวนี้พอใจหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”
“นี่นายจะให้ฉันกินของเหลือจากนายงั้นเหรอ? โสโครกที่สุด เอาไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ!”
อัศวินทำมีท่าทางเหมือนอยากจะบีบคอเธอเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทาเลียก็เมินเฉยชิงหันหลังให้เสียก่อน ความจริงเธอหิวจนแสบท้องไปหมด แต่เธอก็ไม่อยากกินของที่ผ่านมือผ่านปากคนอื่นเข้าไป เพราะต่อให้ฝีนฝืนยัดลงกระเพาะไปเธอก็คงจะขย้อนออกมาจนหมดอยู่ดี
“พอได้แล้ว อย่ามาทำตัวน่ารำคาญ รีบไสหัวไปซะ”
“องค์หญิงตรัสเป็นแต่คำว่าให้ไส ‘หัว’ ไปให้พ้นไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
กิริยาและวาจาที่เริ่มจะล้ำเส้นของอัศวินคนนี้ทำให้อารมณ์หงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมา
ทาเลียลุกพรวดขึ้นนั่ง ทว่าจู่ๆ ก็เกิดอาการหน้ามืด แต่เธอก็พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่ขาสองข้างเพื่อยืนหยัดไว้ไม่ให้ดูอ่อนแอ
เมื่อวิสัยทัศน์กลับมาแจ่มชัด เธอจึงก้าวลงจากรถม้าโดยไม่สนใจอัศวินองครักษ์ที่คอยลอบสังเกตท่าทีเธออยู่
ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีน้ำเงินเข้มเริ่มถูกย้อมด้วยสีส้มจางๆ ทาเลียจ้องมองท้องนภาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเลี่ยงสายตาที่แอบมองมาเหล่านั้นมุ่งหน้าไปยังขอบค่ายพักแรม
เธออยากจะไปหาที่เงียบๆ พักผ่อนเพียงลำพัง ทว่าหากเดินออกจากกลุ่มไปมากกว่านี้ พวกอัศวินคงจะรีบวิ่งตามมาคุ้มกันเป็นพรวนแน่
หลังจากล้ำคิดครู่หนึ่ง ทาเลียก็มุ่งหน้าเข้าไปในป่ารกที่อยู่ห่างจากจุดจอดรถม้าสัมภาระไปเพียงนิด
ระยะห่างเพียงเท่านี้หน้าจะเป็นระยะที่ยังมองด้วยตาเปล่าเห็นอยู่ พวกนั้นคงไม่เดินต้อยๆ ตามมาอ้างว่าอารักขาหรอกนะ
ทาเลียนั่งพิงโคนต้นไม้ใหญ่พลางสูดอากาศเย็นยามเย็นเข้าปอดลึกๆ เธออยู่แบบนั้นนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาแต่ไกล
ทาเลียลืมตาขึ้นทันที ดูท่าคนที่จะมุ่งหน้ามาหาที่สงบพักผ่อนคงไม่ได้มีเพียงเธอคนเดียว ระหว่างทิวสนต้นเล็กต้นน้อย เธอเห็นไอล่ากำลังเดินทอดน่องด้วยท่าทีแสนสบาย
ใบหน้าของทาเลียบิดเบี้ยวขึ้นมาทันที
สภาพร่างกายและจิตใจของเธอมันเหนื่อยล้าจนถึงที่สุดแล้ว การต้องมาเห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอิ่มสุขนั่นเป็นสิ่งที่เธอทนดูไม่ได้จริงๆ
เธอลุกขึ้นหมายจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น ทว่าสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างของอีกคนหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้
คือผู้ชายที่เมื่อเช้านี้ทำให้เธอต้องวอนขอต่อพระเจ้าขอแค่ให้เขายังมีลมหายใจนั่นเอง
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เจ็บลึก บาร์คัสที่จูงม้าตอร์กเดินตามไอล่ามาช้าๆ ดูช่างสุขุมเยือกเย็นและประนีประนอมกว่าทุกครั้ง
เพราะเธอเคยชินแต่กับการเห็นใบหน้าที่เย็นชาหรือใบหน้าที่ขมวดคิ้วใส่จนน่าเบื่อหน่าย ใบหน้าที่ดูสงบผ่อนคลายเช่นนั้นจึงช่างดูแปลกตาสำหรับเธอเหลือเกิน
เวลาอยู่ต่อหน้าไอล่า... เขามักจะแสดงสีหน้าแบบนั้นเสมอเลยงั้นหรือ?
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองเขาอย่างใจลอย ไอล่าก็เอื้อมมือไปคว้าแขนของบาร์คัสไว้แล้วเขย่งเท้าขึ้น พยายามชูหน้าเข้าไปใกล้ ทาเลียหยุดหายใจทันควันเมื่อรับรู้ว่าพี่สาวตั้งใจจะเรียกร้องอะไรจากเขา
เธอไม่อยากเห็น ภาพเหตุการณ์ที่จะฝังลึกอยู่ในสมองให้เธอต้องคอยนึกขยะแขยงและทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิตนั้น เธอไม่อยากรับรู้
แม้จะส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในใจ แต่ทาเลียกลับไม่อาจละสายตาไปจากคนทั้งคู่ได้เลย เพราะลึกๆ ในใจลุ่ยๆ ของเธอ อาจจะหวังอยากเห็นเขาปฏิเสธอย่างเย็นชาหัวทิ่มก็ได้ ทว่าบาร์คัสกลับตอบสนองต่อความปรารถนาของไอล่าดุจดั่งสุนัขล่าเนื้อผู้ซื่อสัตย์
ทันทีที่เห็นเขาโน้มใบหน้าลงไปหาพี่สาว ทาเลียก็หันหลังแล้วกิ่งวิ่งกิ่งหนีไปทันที ทว่าวิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเธอก็ถูกมือหนึ่งคว้าตัวเอาไว้
เธอตวัดสายตาที่สั่นไหวมองดู กาเร็ธที่มีใบหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์สุรากำลังขยำแขนเธอไว้แน่นพลางก้มมองลงมาเขม็ง
สายตาคมกริบที่เหมือนจะซอนไซเข้าไปในจิตใจทำให้ทาเลียรีบก้มหน้าหนี ทว่าเธอก็ไม่อาจซ่อนหยาดน้ำตาที่เริ่มผลิออกมาจากขอบตาได้ทัน
“แก หรือว่า...”
กาเร็ธพึมพำออกมาพลางหลุดหัวเราะในลำคอ
ทาเลียพยายามดิ้นรนสะบัดแขนหนีจากการเกาะกุมของเขา ทว่าองค์รัชทายาทกลับไม่ไหวติงเลยแม้แต่นิดเดียว
กาเร็ธจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายทางอารมณ์ของเธอราวกับกำลังชมมหรสพที่แสนวิเศษ ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น
“ที่แท้มันเป็นอย่างนี้นี่เองสินะ?”
กาเร็ธคว้าข้อมือทาเลียไว้และคาดคั้นว่าเธอมาทำอะไรในกระโจมของบาร์คัส ก่อนจะหัวเราะลั่นราวกับค้นพบความลับอันน่าขบขัน
กำลังโหลดความเห็น...