“ปล่อยนะ!”
ทาเลียเตะเข้าที่หน้าแข้งของเขาเต็มแรง ทว่าพี่ชายของเธอไม่ใช่คนที่จะยอมโดนลูกไม้เดิมซ้ำสอง กาเร็ธขยับเท้าหลบการโจมตีของเธออย่างรวดเร็ว ก่อนจะบิดแขนเธอไว้อย่างแรงจนร่างแทบบิดตาม แล้วหัวเราะคิกคักอย่างหยาบคายใส่หน้าเธอ
“ฉันก็กะไว้แล้วเชียว... นึกไม่ถึงเลยนะว่ายัยตัวปัญหาของราชวงศ์จะแอบมีใจให้พ่อหนุ่มสูงศักดิ์จากตะวันออก!”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความพรั่นพรึง
ราวกับเลือดในกายเย็นเฉียบจนเป็นน้ำแข็ง เธอรีบปรับสีหน้าที่วุ่นวายให้กลับมาเป็นปกติโดยเร็ว
“อย่ามาพูดบ้าๆ ใครจะไป...”
“นั่นสิ มันก็เป็นแค่เรื่องบ้าๆ เรื่องหนึ่งนั่นแหละ ลูกนอกสมรสอย่างแกนี่ยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กล้าคิดฝันจะใฝ่สูงถึงทายาทแกรนด์ดยุคเชียคานเชียวเหรอ!”
ความสะใจที่ได้กุมจุดอ่อนของน้องสาวที่เป็นขวากหนามมาตลอดทำให้กาเร็ธหัวเราะจนตัวโยน
เขาใช้มือข้างหนึ่งบีบคางเธอไว้แน่นพลางพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นสุราคลุ้งและคาวเลือดจางๆ ใส่หน้าเธอ
“เลือดมันไม่หลอกกันจริงๆ สินะ ก็นะ สัญชาตญาณของนางคณิกาชั้นต่ำที่ชอบจ้องจะงาบผู้ชายของคนอื่นเนี่ย มันคงฝังอยู่ในสันดานจนแก้ไม่หายล่ะสิ?”
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟด้วยความอาฆาต กาเร็ธมองดูใบหน้าที่ดุร้ายนั้นพลางแสยะยิ้มก่อนจะผลักเธอออกราวกับรังเกียจ แล้วเอ่ยสำทับอย่างถือดี
“เลิกเพ้อฝันกลางวันได้แล้ว บาร์คัสไม่ใช่คนที่คนอย่างแกจะเอื้อมถึง...”
“พี่ลืมอะไรไปอย่างนะ พี่ชาย ฉันน่ะไม่ได้มีแค่เลือดของนางคณิกาชั้นต่ำไหลอยู่ในตัวหรอกนะ แต่ยังมีเลือดของผู้ชายที่ทิ้งเมียท้องแก่ไปสำมะเลเทเมากับผู้หญิงคราวลูกไหลอยู่ในตัวด้วย”
พริบตานั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของราชนิกุลหนุ่มมลายหายไปสิ้น
ทาเลียจ้องลึกเข้าไปในใบหน้าที่เบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดนั้นพลางเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบ
“จะว่าไป เลือดของผู้ชายที่ไร้ยางอายคนนั้น... ก็ไหลอยู่ในตัวพี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
เธอเห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาขึงตึงขึ้นมาทันที
เธอรู้ดีว่าควรจะหยุดแค่นี้ แต่เธอจะยอมให้เขาเป็นฝ่ายกุมจุดอ่อนเธอฝ่ายเดียวไม่ได้ ทาเลียประดับรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยพิษร้ายไว้ที่มุมปากเลียนแบบท่าทางของเขา
“ในเมื่อพี่ขุดความลับของฉันขึ้นมาแล้ว งั้นฉันขอลองขุดความลับของพี่ดูบ้างดีไหมคะ?”
แววตาของกาเร็ธฉายร่องรอยแห่งความวิตกกังวลจางๆ ทาเลียมองภาพนั้นด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะเอียงหน้าไปกระซิบที่ข้างหูเขาเบาๆ
“ในหมู่นางกำนัลเขามีข่าวลือกันให้ทั่วเชียวล่ะ ว่าองค์รัชทายาทผู้สูงส่ง มักจะเรียกหาแต่หญิงสาวที่มีผมสีน้ำตาลเข้มและดวงตาสีน้ำเงินเหมือนน้ำในทะเลลึกทุกคืน...”
ใบหน้าสีทองแดงของกาเร็ธพลันซีดเผือดไร้สีเลือด
ทาเลียประดับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความประสงค์ร้ายใส่ใบหน้าที่สั่นระริกนั้น
“ฉันว่าฉันพอจะเดาออกนะ ว่าผู้หญิงในฝันที่พี่เห็นในคืนแรกที่พี่ได้ลิ้มรสคาวโลกีย์บนเตียงคือใคร... อยากให้ฉันช่วยทายชื่อดูไหมคะ?”
ร่างกายของเขาสั่นสะท้านราวกับถูกไฟฟ้าช็อต เธอรู้ดีว่าหากไม่หยุดแค่นี้เธออาจจะถูกเขาฆ่าตายจริงๆ ก็ได้ ทว่าเช่นเคย เธอมักจะเลือกฟังเสียงของปีศาจร้ายในใจที่คอยยุยงส่งเสริมเสมอ
“ไม่ต้องสั่นขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ฉันเป็นน้องสาวที่ดีนะ จะช่วยเหยียบความลับของพี่ไว้ให้จนวันตายเลยล่ะ... ความลับที่ว่าองค์รัชทายาทช่างได้รับเลือดเนื้อเชื้อไขของเสด็จพ่อมาอย่างเข้มข้นเสียเหลือเกินน่ะ”
สิ้นประโยคนั้น แรงกระแทกอันหนักหน่วงก็ฟาดเข้าที่ใบหน้าจนคอพับไปด้านข้าง
ทาเลียที่ล้มฟุบลงบนพื้นกุมใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวกไว้แน่น
วิสัยทัศน์พร่ามัวเหมือนหัวสมองจะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ในขณะที่เธอกำลังพยายามพยุงตัวลุกขึ้น กาเร็ธก็พรรวดเข้ามาคร่อมร่างเธอไว้แล้วใช้มือทั้งสองข้างบีบคอเธอสุดแรง ราวกับจะเค้นให้ลูกตาถลนออกมาเดี๋ยวนั้น
ทาเลียพยายามดิ้นรนต่อสู้อย่างสุดชีวิต เธอใช้เล็บที่แหลมคมข่วนเข้าที่ท่อนแขนของเขาและเตะเข้าที่ร่างกายอันแข็งแกร่งนั่นไม่หยุด ทว่าร่างกายที่ซูบผอมและไร้เรี่ยวแรงของเธอมันช่างไร้กำลังจะต่อต้านสิ้นดี
ทาเลียที่ดิ้นพล่านเหมือนปลาขาดน้ำได้ครู่หนึ่งก็เริ่มปล่อยมือเท้าให้อ่อนแรงลง ทันใดนั้น แรงบีบที่คอที่เหมือนจะหักกระดูกเธอก็พลายคลายออก
ทาเลียบิดตัวหายใจเฮือกใหญ่พลางไอโขลกด้วยความทรมาน ผ่านม่านน้ำตาที่พร่ามัว เธอเห็นบาร์คัสกำลังคว้าแขนของกาเร็ธเอาไว้
บาร์คัสก้มมองดูเธอด้วยใบหน้าเรียบเฉยราวกดสวมหัวโขน ก่อนจะเบนสายตาไปทางกาเร็ธ
กาเร็ธยังคงจ้องมองน้องสาวต่างมารดาด้วยสายตาอาฆาต ราวกับจะฆ่าให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ ใบหน้าของเขามันช่างดูเจ็บแค้นและอัดอั้น ท่าทางที่ทำตัวเหมือนเป็นผู้ถูกกระทำนั่นช่างดูตลกเหลือเกินในสายตาเธอ จนเธอกลั้นขำไม่อยู่ออกมาพร้อมเสียงไอ
กาเร็ธหน้าแดงก่ำพลางเงื้อหมัดขึ้นสูง
“นังนี่มัน...!”
ทว่าหมัดของเขาไม่มีทางได้สัมผัสตัวเธอ
บาร์คัสที่รวบแขนอันกำยำนั่นไว้ด้วยมือเดียวพลางบีบแน่นราวกดจะหักข้อมือเด็กเล็ก ตวัดสายตาคมปรายมองดูเธอ ดูเหมือนเขาจะเอือมระอาเต็มทีที่เห็นเธอเพิ่งรอดตายมาหยกๆ แต่ก็ยังไม่วายจะหาเรื่องยั่วโมโหพี่ชายตัวเองไม่หยุด
“พาองค์หญิงรองกลับที่พัก”
เขาออกคำสั่งแก่อัศวินองครักษ์ที่วิ่งกุลีกุจอเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด
อัศวินรีบข้ามาพยุงเธอทันที
ทาเลียสะบัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดีพลางพยุงร่างกายที่โงนเงนให้ลุกขึ้นยืน จากนั้นเธอก็ทำสีหน้าเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางปัดฝุ่นดินออกจากกระโปรง กาเร็ธที่จ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่เป็นประกายไฟหันไปตวาดใส่บาร์คัส
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ไอล่าที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลแผดเสียงขึ้นมา ใบหน้าของเธอซีดเผือดเพราะนี่คงเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นความรุนแรงของน้องชายต่อหน้าต่อตา
เธอรีบวิ่งเข้ามาหาคนทั้งคู่พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? น้องเป็นถึงองค์รัชทายาทของจักรวรรดินะ! ทำไมถึงได้ทำกิริยาป่าเถื่อนแบบนี้...!”
“พี่ไม่ต้องมายุ่ง!”
กาเร็ธคำรามขู่ดั่งสัตว์ป่า
ไอล่าชะงักและก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอคงจะช็อกไม่น้อยที่เห็นน้องชายที่เคยทำตัวเป็นลูกหมาเชื่องๆ ต่อหน้าเธอมาตลอดกลับแยกเขี้ยวใส่ ทาเลียเห็นภาพพี่สาวต่างแม่เช่นนั้นจึงเอ่ยเยาะเย้ยขึ้นมา
“ใช่แล้วล่ะพี่สาว พี่น่ะอย่ามายุ่งเรื่องของพวกเราเลย”
ไอล่าตวัดดวงตาสีมรกตจ้องมองเธออย่างดุดัน ทว่าเมื่อเห็นสภาพยับเยินของทาเลียเธอก็พลันชะงักไป ทาเลียใช้มือข้างหนึ่งลูบแก้มที่บวมเป่งพลางส่งยิ้มหวานเคลือบยาพิษไปให้
“พวกเราพี่น้องก็แค่หยอกล้อกันขำๆ นิดหน่อยเอง จริงไหมคะพี่ชาย?”
เธอเอียงคอถามเป็นเชิงขอความเห็น จนได้ยินเสียงขบฟันดังกรอดเล็ดลอดออกมาจากปากของกาเร็ธ
ทาเลียเดินเข้าไปหยุดตรงหน้ากาเร็ธที่ยังคงหายใจฟึดฟัด อัศวินจะเข้ามาขวางแต่เธอก็เมินเฉย แล้วจ้องเข้าไปในดวงตาสีเขียวเข้มของพี่ชายต่างแม่
“ความจริงแล้ว เราสองคนสนิทกันถึงขั้นแชร์ความลับให้กันได้เลยล่ะค่ะ”
ใบหน้าของกาเร็ธตอนนี้แดงก่ำราวกับจะระเบิดออกมาเดี๋ยวนั้น เขาดูอยากจะฉีกทึ้งเธอมาเคี้ยวลงท้องเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ทว่าเขาคงยังไม่อยากเดิมพันด้วยการให้ความลับอันโสโครกถูกเปิดโปงต่อหน้าพี่สาว เขาจึงลดแรงที่แขนลงแล้วเค้นเสียงกระด้างออกมา
“...เอามือสกปรกของแกออกไปจากตัวฉัน”
บาร์คัสที่เฝ้ามองใบหน้าของกาเร็ธอยู่นานก็ยอมปล่อยมือ ดูเหมือนเขาจะใช้แรงบีบมหาศาลเพราะบนผิวสีแทนนั้นปรากฏรอยนิ้วมือชัดเจน กาเร็ธลูบข้อมือตัวเองพลางส่งสายตาพยาบาทมองบาร์คัสและทาเลียสลับกัน ก่อนจะสะบัดตัวหันหลังเดินกลับเข้าค่ายพักแรมไป
ทาเลียหัวเราะคิกคักพลางมองตามแผ่นหลังที่ดูเหมือนผู้แพ้คนนั้นไป ทว่าเธอก็ต้องหยุดลงเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาอันเย็นชา ทาเลียสลัดรอยยิ้มทิ้งแล้วเชิดหน้าขึ้นสูง ใบหน้าเรียบเฉยที่อ่านอารมณ์ไม่ได้นั้นยังคงก้มมองดูเธอเงียบๆ
ทว่าทาเลียสามารถอ่านความรู้สึก ‘ขยะแขยง’ และ ‘ความโกรธ’ ได้จากดวงตาสีน้ำแข็งคู่นั้นได้อย่างแจ่มชัด
เขาใช้มือที่สวมถุงมือเหล็กคว้าแขนของเธอไว้แล้วพยักหน้าให้อัศวิน
“ไปส่งองค์หญิงหนึ่งที่ที่พักด้วย”
จากนั้นเขาก็พยักหน้าให้ไอล่าที่ยังยืนตะลึงอยู่นิดหนึ่ง ก่อนจะลากตัวทาเลียเดินตัดผ่านหมู่ไม้ไปราวกับเป็นอาชญากรที่ถูกคุมตัว
ทาเลียทำหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
ถึงใครจะว่ายังไง เธอก็คือองค์หญิงแห่งจักรวรรดิ เขาที่เป็นเพียงข้ารับใช้ของราชวงศ์ บังอาจทำกิริยาราวกับลากจูงสุนัขจรจัดกับลูกสาวกษัตริย์แบบนี้ได้ยังไง
ทาเลียกระชากแขนที่ถูกพันธนาการไว้ออกอย่างแรง
“ไอ้คนไร้มารยาท! ปล่อยนะ...!”
ในวินาทีนั้น ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศ ทาเลียกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ บาร์คัสแบกเธอไว้บนบ่าข้างหนึ่งราวกับเป็นสัมภาระชิ้นหนึ่งพลางเดินตัดข้ามผ่านกระโจมท่ามกลางสายตาตกตะลึงมากมาย
ทาเลียหน้าแดงก่ำพลางดิ้นรนปานสัตว์ที่ถูกจับใส่กรง ทว่าต่อให้เธอจะใช้หมัดทุบตีหลังและไหล่ของเขา หรือจะแผดเสียงอาละวาดเตะต่อยอย่างไร บาร์คัสก็ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
กาเร็ธเยาะเย้ยว่าทาเลียแอบมีใจให้บาร์คัสจนเธอหวาดผวา ก่อนที่บาร์คัสจะเข้ามาแบกเธอขึ้นบ่าและพาออกไปท่ามกลางสายตาผู้คน
กำลังโหลดความเห็น...