บาร์คัสเดินทางมาหยุดที่หน้ารถม้าในชั่วพริบตาและวางร่างของเธอลงบนเบาะโดยแรงกึ่งโยน
ทาเลียลูบคลำที่สะโพกซึ่งรู้สึกปวดระบมพลางถลึงตาจ้องมองเขาด้วยแววตาอาฆาต ทว่าเธอก็ต้องตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมจนน่ากลัวของเขา บาร์คัสก้มมองเธอด้วยสายตาของคนที่ความอดทนมาถึงขีดสุดก่อนจะเอ่ยรอดไรฟัน
“กระหม่อมเตือนแล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าอย่าก่อเรื่องให้รำคาญใจอีก?”
ทาเลียชะงักไปครู่เดียว ก่อนจะส่งสายตาต่อต้านกลับไป
“ทำไมฉันต้องฟังคำสั่งนายด้วย? นายเป็นใครกันถึงได้บังอาจมาสั่งฉัน!”
“ก็คงจะเป็นอะไรที่มากกว่าองค์หญิงที่มีแต่ชื่อล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
มุมปากของบาร์คัสกระตุกเป็นรอยยิ้มหยันที่เย็นเยียบ
ทาเลียเดือดพล่านจนลุกพรวดขึ้นยืน เธอรู้สึกว่าหากไม่ได้ฟาดหน้าอันจองหองนั่นสักฉาดเธอคงจะอกแตกตายแน่
ทว่าบาร์คัสไวกว่าโข เขาโน้มตัวเข้าหาและรวบแขนทั้งสองข้างของเธอเพื่อปิดกั้นการเคลื่อนไหว บาร์คัสจ้องมองลงมาด้วยสายตาไร้อารมณ์ แววตาที่แห้งแล้งและไร้ซึ่งความสงสารนั้นกวาดมองไปตามพวงแก้มที่มีรอยเลือดฝาดและลำคอที่จะต้องมีรอยเขียวช้ำอย่างแน่นอน
เสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเอือมระอาเล็ดลอดออกมาจากปากของเขา
“ทรงไม่รู้ตัวจริงๆ หรือว่ากำลังทำอะไรอยู่? ที่นี่ไม่มีใครคิดจะปกป้องท่านอย่างจริงใจหรอกนะพ่ะย่ะค่ะ หากองค์รัชทายาททรงตั้งใจขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่มีใครรับประกันชีวิตของท่านได้”
“แล้วนายมาเดือดร้อนแทนทำไมล่ะ?”
ทาเลียแผดเสียงถามอย่างเกรี้ยวกราด
“ถ้าฉันหายไปจากโลกนี้ คนที่คงจะโล่งใจที่สุดก็คือนายไม่ใช่เหรอ?”
“กระหม่อมคงปฏิเสธไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ทั้งที่คาดคิดไว้อยู่แล้วว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้ แต่ทาเลียกลับรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจกำลังหลั่งเลือด
เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนดูใจร้าย
“แต่กระหม่อมไม่อาจปล่อยให้องค์รัชทายาทต้องตกอยู่ในสถานะที่สุ่มเสี่ยงเพียงเพราะท่านได้ เพราะฉะนั้น หากทรงปรารถนาจะทำร้ายตัวเอง ก็โปรดลงมือด้วยมือของท่านเองเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียพยายามข่มกลั้นหยาดน้ำตาที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาที่ขอบตา
เขาค่อยๆ ยืดตัวตรง ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดเมื่อครู่บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยหน้ากากอัศวินที่เยือกเย็นและแกร่งกล้า เขาเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการ
“ก่อนอื่น กระหม่อมจะไปตามนักเวทรักษามาให้ หลังจากเยียวยาบาดแผลแล้ว ก็โปรดพักผ่อนเสียเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียใช้การขว้างจอกเหล้าที่ตกอยู่บนพื้นใส่เขาแทนคำตอบ จอกเงินโกเบล็ตกระแทกเข้าที่แผงอกของเขาก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น บาร์คัสส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจและเย็นชามาให้ชั่วครู่ ก่อนจะเดินออกจากรถม้าไป
ทาเลียกระชากประตูปิดลงกลอนอย่างรุนแรง น้ำตาที่พยายามกล้ำกลืนไว้พรั่งพรูลงมาตามแก้มจนได้ เธอรีบใช้มืออุดปากตัวเองไว้แน่นเพราะกลัวว่าเสียงสะอื้นจะเล็ดลอดออกไปด้านนอก เสียงร้องไห้ที่ติดอยู่ในลำคอทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายเสียตรงนั้น
บนยอดเนินเขาอุลกรามน มีเพียงวิหารสีขาวเพลนๆ ตั้งอยู่โดดเดี่ยว ซึ่งกล่าวกันว่าจักรพรรดิดาริอันทรงสร้างขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองการเป็นอิสระของโอซิเรีย
เหล่านักแสวงบุญต่างหยุดยืนเบื้องหน้าวิหารสีขาวที่ส่องประกายงดงามนั้นด้วยสายตาแห่งความเลื่อมใส
แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน แต่วิหารแห่งนี้ยังคงได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์แบบเกือบทั้งหมด
พวกเขาเฝ้าดูบทสวดที่สลักไว้บนผนังและรูปปั้นของเหล่าวีรบุรุษด้วยความรู้สึกดื่มด่ำทางศาสนา ทว่าองค์รัชทายาทดูจะไม่ได้รู้สึกคล้อยตามไปกับมรดกที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้เลยแม้แต่น้อย
กาเร็ธกระโดดลงจากหลังม้าพลางกวาดสายตาเบื่อหน่ายมองไปยังทางเข้าทรงโค้งและเอ่ยถาม
“ที่นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์จุดที่สองเหรอ?”
“ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท”
ผู้ติดตามคนหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย
เหล่าข้าราชบริพารต่างรู้ดีว่าตั้งแต่วันก่อนอารมณ์ขององค์รัชทายาทบูดบึ้งเพียงใด ทุกคนจึงพากันก้มหน้าหลบสายตาและคอยสังเกตท่าทีอย่างหวาดระแวง มีเพียงบาร์คัสคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงวางตัวนิ่งขรึมเหมือนปกติ
“ที่นี่ไม่มีนักบวชประจำอยู่พ่ะย่ะค่ะ พวกเราต้องเป็นผู้จัดเตรียมพิธีกรรมเอง”
บาร์คัสก้าวเข้าไปใกล้รัชทายาทพลางเอ่ยรายงาน
รัชทายาทที่จ้องมองเขาด้วยสายตาแฝงไปดวยความเกลียดชังอย่างประหลาด สะบัดตัวหันหลังเดินหนีพลางตอบกลับ
“งั้นก็อย่ามัวชักช้า รีบๆ ทำเข้า”
สิ้นคำสั่ง ขบวนผู้ติดตามรีบนำรถม้าไปจอดใกล้ๆ วิหารและเริ่มขนย้ายสัมภาระออกขนานใหญ่ กลุ่มผู้ติดตามขององค์หญิงหนึ่งและองค์หญิงสองที่เพิ่งเดินทางมาถึงก็ตามมาสมทบในกลุ่มนั้นด้วย
ในขณะที่เหล่าทหารกำลังติดตั้งกระโจมอย่างว่องไว บรรดาคนรับใช้ก็เริ่มนำเอาเครื่องหอม พานรองศักดิ์สิทธิ์ เหยือกเงิน และเชิงเทียนออกจากหีบมาขัดถูจนเป็นเงาวาว เมื่อการเตรียมการเบื้องต้นเสร็จสิ้นเหล่านางกำนัลก็รีบเข้าไปช่วยแต่งองค์ทรงเครื่องให้รัชทายาทและองค์หญิงหนึ่งทันที
เอ็ดริกซึ่งเฝ้ามองภาพเหล่านั้นอยู่ไกลๆ เดินตรงไปยังรถม้าที่ทาเลียขังตัวเองอยู่ หากจะเข้าร่วมพิธีกรรม เขาก็ควรจะเข้าไปโน้มน้าวให้เธอเริ่มแต่งตัวได้แล้ว ทว่าแปลกที่เขากลับรู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาเฉยๆ
เขามองประตูที่ปิดสนิทพลางเกาหลังศีรษะอย่างแรง ภาพขององค์หญิงสองเมื่อเย็นวานนี้ผุดขึ้นมาในหัวจนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เอ็ดริกที่เงื้อมือจะเคาะประตูแต่ก็ลดมือลงอย่างอ่อนแรง หันไปมองกระโจมขององค์รัชทายาทที่เพิ่งติดตั้งเสร็จไม่ไกลนัก
เหล่านางกำนัลและทหารกำลังขนอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่มาตั้งไว้หน้ากระโจมและเติมน้ำจนเต็มพร้อมจุดไฟให้ความอบอุ่น ส่วนรัชทายาทกำลังนั่งพิงเก้าอี้จิบไวน์องุ่นอย่างสบายอุรา ภาพความสุขสมหวังนั้นทำให้เขารู้สึกขมขื่นในลำคอ
‘ทำร้ายน้องสาวตัวเองจนยับเยินขนาดนั้น แต่กลับไม่มีร่องรอยของความรู้สึกผิดแม้แต่นิดเดียวเลย’
เขาเคยได้ยินข่าวลือเรื่องที่รัชทายาทลงไม้ลงมือกับองค์หญิงสองมาบ้าง แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะรุนแรงขนาดนั้น
เขากำหมัดแน่นเมื่อนึกถึงภาพหญิงสาวร่างเล็กที่ผอมจนแทบจะจับต้องไม่ได้ ถูกชายร่างยักษ์ตบหน้าและบีบคอจนดิ้นพล่าน โชคดีที่ท่านชายเชียคานอยู่แถวนั้น ไม่อย่างนั้นคงมีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นแน่ๆ
เอ็ดริกจ้องมองฝ่ามือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ ของตนเองก่อนจะหันหลังกลับ
เขามั่นใจว่าทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา จะต้องดึงดันไม่ยอมเข้าร่วมพิธีอย่างแน่นอน ไม่จำเป็นต้องพยายามหาเรื่องให้เสียสุขภาพจิตเลย
ทว่าในขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินไปยังวิหารด้วยความถอดใจ เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“นี่นายน่ะ”
เอ็ดริกสะดุ้งสุดตัวและหันไปมอง เขาเห็นทาเลียยืนกอดอกอยู่ที่หน้าประตูรถม้าและดวงตาเขาก็เบิกกว้าง หญิงสาวที่มีใบหน้าจองหองเหมือนปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก้าวลงจากรถม้าพลางบุ้ยปากสั่ง
“ไปตามพวกนางกำนัลมา”
“...พ่ะย่ะค่ะ?”
หญิงสาวส่งสายตาหงุดหงิดมาที่เขาที่เอาแต่ยืนบื้อกะพริบตาปริบๆ
“นอกจากหน้าตาแย่และสมองทึบแล้ว ยังหูหนวกอีกหรือไง? ฉันจะอาบน้ำแต่งตัว ไปตามพวกนางกำนัลมาเดี๋ยวนี้!”
เอ็ดริกที่อึ้งไปกับถ้อยคำดูถูกที่เพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรกในชีวิต รีบหันหลังกลับไปตามเหล่านางกำนัลที่จักรพรรดินีส่งมาทันที
ไม่รู้ทำไม การที่เห็นทาเลียยังปากร้ายได้เหมือนเดิมแบบนี้ถึงทำให้เขาลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อคืนแม้นักเวทจะช่วยรักษาบาดแผลจนหายสนิทแล้ว แต่เพราะเธออดอาหารมาทั้งวันแถมยังต้องมาโดนทำร้ายขนาดนั้น เขาจึงแอบกังวลว่าเธอจะล้มเจ็บไปเสียก่อน
‘โชคดีที่ยังสบายดีสินะ’
นั่นสินะ เธอคือผู้หญิงที่เพิ่งจะรอดชีวิตมาได้หยกๆ แต่กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านและยังกล้ายั่วโมโหองค์รัชทายาทต่อได้เลยนี่นา คนอย่างเธอคงไม่ยอมจำนนต่ออะไรง่ายๆ หรอก
เอ็ดริกหลุดยิ้มอย่างขำๆ พลางออกคำสั่งให้คนรับใช้ไปหามือมาเตรียมน้ำอาบ และสั่งให้ลูกน้องแต่งเครื่องแบบให้เรียบร้อย ในเมื่อองค์หญิงสองมีใจอยากจะเข้าร่วมพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ของราชวงศ์สักที เขาก็ตั้งใจจะทำหน้าที่อัศวินองครักษ์ปรนนิบัติอารักขาเธอให้ดีที่สุดในครั้งนี้
บาร์คัสตำหนิทาเลียที่ก่อเรื่องไม่หยุด แต่เธอกลับตัดสินใจเข้าร่วมพิธีกรรมของราชวงศ์ เอ็ดริกจึงตั้งใจทำหน้าที่อารักขาเธออย่างเต็มที่
กำลังโหลดความเห็น...