เขาหยิบเสื้อคลุมกองอัศวินที่ถอดวางไว้ขึ้นมาสะบัดไล่ฝุ่น จากนั้นจึงสวมทับลงบนชุดเกราะโอริคัลคุมที่ส่องประกายสีทองบนชุดทาบาร์ดที่สั่งทำพิเศษจากฝีมือเผ่าพรายนั้น ปักลวดลายอักษรโบราณและรูปจอกทองคำที่ล้อมรอบด้วยเปลวเพลิง มันถูกร่ายมนตร์กำกับไว้เพื่อให้ทนทานต่อแรงกระแทกมหาศาล ทว่าดูเหมือนเวทมนตร์จะขจัดรอยยับย่นพวกลูกคลื่นไม่ได้
เขาตบๆ และลูบส่วนที่รอยยับตามชายผ้าให้เรียบตึง เช็ดฝุ่นดินบนรองเท้าเกราะจนสะอาดสะอ้าน แล้วจึงลุกขึ้นยืน
เมื่อแต่งกายเรียบร้อยและก้าวออกจากกระโจม ท้องฟ้าที่ขมุกขมัวก็ปรากฏแก่สายตา ตั้งแต่ช่วงบ่ายมาแล้วที่ลมพัดแรงผิดปกติ ดูท่าว่าฝนจะตกกระหน่ำในไม่ช้า
เอ็ดริกขมวดคิ้วพลางหยิบที่กันฝนติดมือไปแล้วมุ่งหน้าไปที่หน้ากระโจมของทาเลีย ในตอนนั้นเอง เสียงระฆังศักดิ์สิทธิ์ประกาศเริ่มพิธีกรรมก็ดังแว่วมา
เขารีบหันกลับไปมองข้ามไหล่ พบว่าองค์รัชทายาทและองค์หญิงหนึ่งที่เตรียมตัวเสร็จสิ้นแล้ว กำลังนำขบวนผู้ติดตามก้าวเข้าสู่ประตูวิหาร
เขารีบวิ่งตัดอาณาเขตค่ายพักแรมผ่านเสาหินขนาดใหญ่ที่สลักเสลาอย่างประณีต เข้าสู่ประตูทรงโค้ง แสงสีฟ้าหม่นที่นวลตาภายในวิหารปรากฏสู่สายตา
เอ็ดริกหยุดก้าวครู่หนึ่ง กวาดสายตามองเหล่าผู้ติดตามที่นั่งเต็มพื้นที่แถวหน้า และแถวอัศวินที่ยืนเรียงรายตามแนวผนังวิหาร
องค์รัชทายาทและองค์หญิงหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หน้าแท่นบูชา ดูเหมือนกำลังรับฟังคำอธิษฐานประสาทพรจากนักบวชอาวุโสก่อนเริ่มพิธี
เอ็ดริกขยับเท้าด้วยความกระวนกระวาย เมื่อเห็นท่านชายเชียคานยืนสแตนด์บายอยู่ที่ส่วนตัดขวางของวิหารเขาจึงรีบเดินตัดโถงกลาง เข้าไปหาทันที
“ท่านหัวหน้าครับ อีกเดี๋ยวองค์หญิงสองก็น่าจะเตรียมตัวเสร็จแล้ว ช่วยรอสักครู่ได้ไหมครับ?”
เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้และเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง สายตาที่สงบนิ่งก็ตวัดกลับมามอง
เอ็ดริกเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
บาร์คัสไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบอัศวิน แต่สวมชุดดับเบล็ตสีดำ ทับด้วยเกราะอกที่สลักตราประจำตระกูลเชียคาน และพาดผ้าคลุมที่มีรูปทรงสง่างามเป็นเอกลักษณ์ไว้ที่บ่าข้างหนึ่ง ภาพลักษณ์นั้นดูเท่จนน่าขนลุกแม้ในสายตาของผู้ชายด้วยกัน จู่ๆ เอ็ดริกก็แวบนึกถึงคำขององค์หญิงที่หาว่าเขาหน้าตาแย่ขึ้นมา... ถ้าเธอเห็นผู้ชายระดับนี้มาตั้งแต่เด็ก ก็ไม่แปลกหรอกที่คนทั่วไปจะดูขี้เหร่ไปหมดในสายตาเธอ
ในขณะที่เขากำลังคิดฟุ้งซ่าน ผู้บังคับบัญชาที่จ้องมองเขาอยู่ก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปหน้าแท่นบูชา
“ผมเห็นว่าควรจะระงับพิธีไว้ชั่วครู่ครับ เพราะองค์หญิงสองทรงประสงค์จะเข้าร่วมพิธีรับพรในครั้งนี้ด้วย”
นักบวชที่กำลังสวดมนต์หยุดชะงักด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก มองสลับไปมาระหว่างบาร์คัสและเอ็ดริกที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างหลัง
ทาเลียเองก็ถือเป็นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์ที่มีหน้าที่ต้องเข้าร่วมพิธีกรรมตามธรรมเนียม หากเธอปฏิเสธที่จะมาก็ว่าไปอย่าง แต่ในเมื่อเธอแสดงเจตจำนงว่าจะเข้าร่วมแล้ว ก็สมควรจะรอ ทว่านักบวชอาวุโสกลับไม่กล้าตอบรับ แต่กลับลอบมองปฏิกิริยาของกาเร็ธแทน
“นี่นายจะบอกให้ฉันรอ ‘อีลูกนอกสมรส’ นั่นงั้นเหรอ?”
องค์รัชทายาทถลึงตาจ้องหน้าบาร์คัสพลางเค้นเสียงพูดออกมารอดไรฟัน
“ดำเนินพิธีต่อไปเดี๋ยวนี้! ฉันไม่คิดจะเสียเวลาให้ยัยนั่นแม้แต่วินาทีเดียว!”
เอ็ดริกสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขาเพิ่งเห็นกับตามาเมื่อวานว่ารัชทายาทชิงชังน้องสาวคนนี้แค่ไหน เขาเดาไว้แล้วว่ารัชทายาทคงไม่ยอมรับง่ายๆ แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะแสดงท่าทีปฏิเสธอย่างเปิดเผยท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายขนาดนี้ ทั้งที่การเข้าร่วมแสวงบุญขององค์หญิงสองก็เป็นพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิ
เอ็ดริกอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจปริปาก
“องค์หญิงสองเองก็ทรงเป็นราชนิกุลที่องค์จักรพรรดิทรงรับรองพ่ะย่ะค่ะ ตามธรรมเนียมแล้วย่อมมีสิทธิ์ที่จะได้รับพรจากเหล่านักบุญเช่นกัน”
รัชทายาทที่จ้องหน้าบาร์คัสอย่างโกรธจัด ตวัดสายตามาที่เอ็ดริกทันที
เอ็ดริกลอบกลืนน้ำลาย รัชทายาทที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิดเดินเข้ามาหาเขาดุจดั่งเสือที่กำลังย่างสามขุม
“แกว่าแกกำลังพูดอยู่ต่อหน้าใครกันฮะ?”
“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท กระหม่อมเพียงแต่...”
เอ็ดริกที่รีบก้มหน้าลนลานพยายามจะแก้ตัว ต้องสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ด้วยความจุกเมื่อคอเสื้อถูกกระชากอย่างแรง กาเร็ธกระชากคอเสื้อเขาเข้าหาตัวอย่างดุดัน
เอ็ดริกพยายามคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความเจ็บปวดพลางจ้องสบตาใบหน้าอันดุร้ายนั้นตรงๆ นั่นกลับยิ่งทำให้รัชทายาทไม่พอใจจนนัยน์ตาสีเขียวเข้มวาวโรจน์พลางคำรามออกมาดั่งสัตว์ร้าย
“กล้าดียังไง อัศวินกระจอกๆ อย่างแกคิดจะมาสั่งสอนฉันงั้นเหรอ?”
“กะ-กระหม่อมขอประทานอภัย...”
เอ็ดริกข่มใจไม่ให้เอื้อมมือไปปัดมือนั้นออกพลางกำหมัดแน่นและเค้นเสียงพูดออกมาอย่างลำบาก
ในตอนนั้นเอง บาร์คัสก็วางมือข้างหนึ่งลงบนไหล่ของรัชทายาท
“ฝ่าบาท”
น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นทำให้ไหล่ของกาเร็ธแข็งทื่อ เอ็ดริกสังเกตเห็นแววความกังวลจางๆ ผุดขึ้นบนหน้าอันจองหองขององค์รัชทายาทเพียงพริบตา
บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“มีสายตาเฝ้ามองอยู่มากมายนะพ่ะย่ะค่ะ”
แก้มของกาเร็ธแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะรู้สึกอับอายที่เผลอแสดงท่าทีไหวหวั่นต่อบาร์คัสไปชั่วครู่
รัชทายาทปล่อยมือจากตัวเอ็ดริกพลางส่งสายตาอาฆาตไปที่บาร์คัส
“ฉันเตือนแล้วใช่ไหมว่าอย่าบังอาจเอามือมาแตะต้องตัวฉันอีก? นายคิดว่าฉันจะทนเห็นหน้านายไปได้ถึงเมื่อไหร่?”
กาเร็ธสะบัดมือนั้นออกจากบ่าอย่างรุนแรงพลางยื่นหน้าเข้าไปข่มขู่บาร์คัสด้วยท่าทางฟึดฟัด อัศวินคนอื่นๆ รวมถึงองค์หญิงหนึ่งต่างรีบก้าวเข้ามาเพื่อจะห้ามปรามรัชทายาท
ทว่าในวินาทีนั้นเอง น้ำเสียงใสที่เย็นเยียบดุจลูกแก้วน้ำแข็งก็ดังขึ้นทั่ววิหาร
“ถ้าฉันรู้ว่าจะมีมหรสพสนุกๆ แบบนี้เตรียมรออยู่ล่ะก็ พิธีกรรมครั้งที่แล้วฉันคงไม่พลาดที่จะมาร่วมด้วยหรอก”
เอ็ดริกสะดุ้งพลางหันกลับไปมอง เขาเห็นทาเลียเดินนำนวลเหล่านางกำนัลสามสี่คนเยื้องย่างผ่านโถงทางเดินหลักเข้ามาอย่างเชื่องช้าจนเขาเผลอกลั้นหายใจ
ผู้หญิงที่มองหาแต่โอกาสจะสร้างความวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา บัดนี้ได้เดินมาที่หน้าแท่นบูชาด้วยกิริยาที่สง่างามถูกต้องตามระเบียบแบบแผนอย่างสมบูรณ์แบบ
แสงอาทิตย์รำไรที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากองค์จักรพรรดินี และเรือนร่างที่บอบบางละเอียดอ่อนในชุด ‘บลีโอ’ สีเงินขาวอย่างแจ่มชัด
เอ็ดริกจ้องมองภาพที่งดงามเกินจริงนั้นพลางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรู้ตัวว่าไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนในโถงต่างพากันจดจ้องที่เธอจนลืมหายใจ เขาจึงรีบหันไปสำรวจสีหน้าขององค์รัชทายาทและองค์หญิงหนึ่ง
รัชทายาทจ้องมองน้องสาวด้วยใบหน้าดั่งอสูรกาย ส่วนองค์หญิงหนึ่งแม้จะแสดงสีหน้าสงบ แต่เขาก็เห็นว่าข้อนิ้วที่เธอประสานกันไว้นั้นขาวซีดเพราะเธอออกแรงบีบมือแน่น
เอ็ดริกที่สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ขึงตึงระหว่างเชื้อพระวงศ์ทั้งสาม ค่อยๆ เดินไปยืนข้างทาเลียอย่างเงียบๆ ทว่าไม่มีใครลดสายตามาสนใจเขาเลยสักคนเดียว มีเพียงทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เท่านั้นที่เหลือบตามามองเขาแวบหนึ่ง
ทว่าความสนใจของเธอก็หันกลับไปหาบาร์คัสและกาเร็ธทันที
“ยืนบื้อกันทำไมล่ะคะ? ตะกี้เห็นท่าทางเหมือนจะเปิดศึกแลกหมัดกันไม่ใช่เหรอ?”
รัชทายาทที่ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกันค่อยๆ ผ่อนแรงกุมข้อมือและขยับตัวออกห่างจากบาร์คัส เขาจดจ้องมองน้องสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางเหยียดมุมปากหัวเราะหยันอย่างเย็นชา
“ไม่รู้เหมือนกันนะว่าแต่งตัวประโคมขนาดนี้มาเพื่อจะอวดใคร แต่คิดว่าทำแบบนี้แล้วมันจะช่วยปกปิดสันดานและชาติกำเนิดชั้นต่ำของแกได้งั้นเหรอ?”
“เมื่อวันก่อนพี่ยังดุฉันอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะว่าแต่งตัวไม่สุภาพ? เห็นพี่ว่าขนาดนั้น วันนี้ฉันเลยตั้งใจเป็นพิเศษแท้ๆ พูดแบบนี้ฉันก็เสียน้ำใจแย่สิคะ”
องค์หญิงชะงักไปครู่เดียว ก่อนจะเดินเขาไปหาพี่ชายพร้อมรอยยิ้มที่มีเลศนัยที่มุมปาก
เอ็ดริกจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาหวาดหวั่น เขาแทบจะอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกที่เห็นว่า เมื่อวานเพิ่งจะโดนทำร้ายขนาดนั้นแท้ๆ แต่วันนี้เธอก็กลับมาหาเรื่องยั่วยุรัชทายาทได้อีก
ทว่าองค์หญิงรองหาได้นำพาความประหม่าของใครไม่ เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กาเร็ธพลางกระซิบเสริมอย่างนุ่มนวล
“ฉันอุส่าห์ตั้งใจแต่งตัวตามแบบ ‘รสนิยม’ ของพี่ชายขนาดนี้เชียวนะคะ...”
เอ็ดริกเตรียมตัวอารักขาองค์หญิงอย่างพิถีพิถัน แต่กลับต้องอึ้งเมื่อทาเลียเดินไปยั่วยุกาเร็ธด้วยชุดที่แต่งมาตาม "รสนิยม" ของพี่ชาย
กำลังโหลดความเห็น...