เส้นเลือดที่ลำคอที่หนาและแข็งแรงขององค์รัชทายาทปูดโปนขึงตึงขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นท่าทางราวกับจะเหวี่ยงหมัดออกมาได้ทุกเมื่อ เอ็ดริกจึงรีบก้าวเข้าไปยืนประชิดข้างตัวทาเลียทันที และไม่ได้มีเพียงเขาที่สังเกตเห็นลางร้ายนี้ บาร์คัสที่ยืนนิ่งสงบดุจเงามาตลอดก็ได้ก้าวแทรกเข้ามากลางระหว่างคนทั้งคู่
“กำหนดการล่าช้ามามากแล้วพ่ะย่ะค่ะ เราควรเริ่มพิธีกรรมกันเสียที”
องค์หญิงสองชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปมองท่านชายเชียคาน
แม้จะเป็นเพียงชั่วอึดใจ แต่เอ็ดริกผู้ที่ลับประสาทสัมผัสไว้ทุกส่วนสังเกตเห็นว่าร่างกายของเธอเกร็งเคร่งขึ้นมาทันที ดูเหมือนผู้หญิงที่ทำตัวเหมือนไม่กลัวเกรงสิ่งใดคนนี้ จะรู้ตัวดีว่ายามที่ท่านชายเชียคานเอาจริง เธอเองก็ต้องรู้จักถอยออกมาบ้าง
เธอเม้มริมฝีปากแน่นแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ส่วนองค์รัชทายาทที่หายใจฟึดฟัดเหมือนพร้อมจะระเบิดอารมณ์ออกมาได้ทุกเมื่อ ก็ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันยกลับไปยืนประจำที่หน้าแท่นบูชาอีกครั้ง
เมื่อสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย นักบวชอาวุโสที่เคยหดคอเฝ้ามองท่าทีอยู่ก็กระแอมไอเบาๆ แล้วเริ่มดำเนินพิธีกรรมต่อ
เอ็ดริกยืนห่างออกมาเล็กน้อย เฝ้ามองเชื้อพระวงศ์ทั้งสามเข้ารับการสวดประสาทพรตามลำดับ
องค์รัชทายาทก้าวออกมาหน้าแท่นบูชาเป็นคนแรกและก้มศีรษะลง นักบวชอาวุโสจึงชูจอกเงินขึ้นรินน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ลงบนศีรษะพลางพึมพำคำอวยพรเป็นภาษาโบราณ
ลำดับต่อมาคือองค์หญิงหนึ่งและท่านชายเชียคานที่จะกลายเป็นพระชายาและพระสวามีในอนาคต ก้าวออกมาเบื้องหน้าแท่นบูชา และสุดท้ายคือทาเลียที่น้อมกายลงเบื้องหน้านักบวช
เอ็ดริกจ้องมองทาเลียที่กำลังหลุบตาต่ำราวกับมองคนแปลกหน้า
แสงเทียนนับร้อยเล่มสาดส่องกระทบเรือนผมสีบลอนด์ทองและผิวพรรณที่ขาวซีดของเธอจนเกิดเป็นรัศมีอันลึกลับชวนฝัน ในวินาทีนั้นเธอช่างดูเหมือนตัวตนที่มาจากมิติอื่นเหลือเกิน
ขณะที่เขากำลังจ้องมองภาพนั้นอย่างใจลอย นักบวชก็รินน้ำมนต์ลงบนศีรษะของเธอ
หยาดน้ำใสไหลผ่านเส้นผมที่ประดุจเส้นลวดทองคำชโลมลงบนหน้าผากที่เนียนละเอียด ผ่านพวงแก้มและสันจมูกที่โด่งรั้น ก่อนจะไปหยดนิ่งอยู่ที่ปลายคาง
นักบวชวางมือลงบนศีรษะของเธอพลางถ่ายทอดพลังอันศักดิ์สิทธิ์ลงไป
“ขอความเมตตาของเทพเจ้าจงสถิตอยู่กับท่านนิรันดรกาล...”
บทสวดที่ดูเหมือนจะไม่มีวันจบสิ้นในที่สุดก็หยุดลง
เมื่อนักบวชสั่นระฆังเงิน องค์รัชทายาทก็เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นและเดินตัดผ่านโถงกลางวิหารออกไป
องค์หญิงหนึ่งและท่านชายเชียคานก้าวเดินตามหลังไป ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ก็ค่อยๆ ยืดตัวตรงเช่นกัน เธอเชิดคางขึ้นสูงพลางก้าวเดินผ่านกลุ่มผู้ติดตามด้วยท่าทางที่สง่างามดุจราชินี
ทุกคนต่างไม่อาจละสายตาไปจากภาพลักษณ์ที่ดูทระนงนั้นได้เลย
ตัวแทนแห่งความขัดแย้ง ตัวตนที่น่ารังเกียจและเป็นลางครุ่นคิด
ผู้หญิงที่ทุกคนเคยมองว่าเป็นเช่นนั้น ทว่าในวินาทีนี้ ทุกคนกลับตระหนักขึ้นมาเป็นครั้งแรกว่า แท้จริงแล้วเธอคือองค์หญิงแห่งจักรวรรดิอย่างเต็มภาคภูมิ...
ด้วยเพราะเพดานบินของภูมิประเทศที่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว มวลอากาศที่เคยร้อนระอุเหมือนน้ำเดือดจึงเริ่มเย็นสบายขึ้น
ทาเลียสูดอากาศที่แห้งและเย็นเข้าปอดพลางเหม่อมองท้องฟ้าที่ดวงอาทิตย์เริ่มจะลาลับผ่านหน้าต่างรถม้า
ยามค่ำคืนที่สีน้ำเงินเข้มกำลังคืบคลามาจากทางทิศตะวันออก วันนี้ก็กำลังจะจบลงโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกวันสินะ
ความรู้สึกร้อนผ่าวราวกับกลืนถ่านร้อนๆ เข้าไปแล่นพล่านอยู่ในลำคอ
ทาเลียเปิดกล่องเก็บของที่มุมรถม้าและหยิบเอามีดเงินขนาดเล้กที่จิ๊กมาจากอารามออกมา ใบมีดที่ส่องประกายขาวนวลดูเหมือนกำลังกระซิบบอกเธอว่ามัน ‘รอจนเบื่อ’ เต็มทีแล้ว
เธอซุกมีดลงในกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้า ภาพการตั้งค่ายพักแรมที่แสนวุ่นวายปรากฏสู่สายตา
เธอรับฮู้ดของเสื้อคลุมขึ้นคลุมศีรษะแล้วลอบสังเกตไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ดูเหมือนวันนี้จะมีการจัดงานเลี้ยงขนานใหญ่เพื่อช่วยให้อารมณ์ของกาเร็ธดีขึ้น
เหล่าคนรับใช้ต่างพากันวิ่งวุ่นข้ามไปมาระหว่างกระโจมเพื่อขนย้ายสุราและอาหาร และทหารบางนายก็เริ่มมีอาการกึ่มๆ เพราะฤทธิ์เหล้ากันบ้างแล้ว
ทาเลียคลำใบมีดที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าพลางเม้มริมฝีปารกที่แห้งผาก บรรยากาศที่วุ่นวายเสียงดังแบบนี้สิดี มันจะช่วยให้เธอจัดการเรื่องต่างๆ ได้ง่ายขึ้นไม่ใช่หรือ เธอค่อยๆ เดินตัดค่ายพักแรมไปอย่างเงียบเชียบ
ในตอนนั้นเอง อัศวินองครักษ์ที่เห็นเข้าก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาหาเธอด้วยความดีใจ
“ฝ่าบาท!”
ทาเลียขมวดคิ้วมุ่น
ผู้ชายคนนี้จะตามตื๊อเธอไปถึงไหนกันนะ? ท่าทีที่ตีสนิทจนเกินเหตุทำเอาเธอเริ่มจะรู้สึกไม่พึงพอใจขึ้นมาจริงๆ
ทาเลียถลึงตาจ้องหน้าใบหน้าที่ดูไร้พิษสงนั่นพลางแค่นหัวเราะใส่ครั้งหนึ่งก่อนจะเดินเชิดใส่หนีไปทันที ทว่าปฏิกิริยาเย็นชากลับไม่ทำให้ชายหนุ่มท้อถอยเลยสักนิด
“แหม ทรงอึดอัดมากเลยใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ? มาทางนี้เถอะพ่ะย่ะค่ะ ทางข้ารับใช้เตรียมอาหารไว้พร้อมแล้ว หากทรงได้ไปเห็นขั้นตอนการปรุงด้วยตาตนเอง องค์หญิงก็คงจะทรงสบายพระทัยเสด็จเสวยได้แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
เธอเมินเฉยต่ออัศวินที่พ่นคำเจื้อยแจ้วไม่หยุดพลางมุ่งหน้าเดินไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงดนตรี
เดินไปได้ไม่ไกลนัก เธอก็พบกาเร็ธที่กำลังดื่มฉลองมื้อค่ำอย่างเอิกเกริกอยู่หน้ากระโจมหรูหราที่มีกองไฟกองใหญ่จุดอยู่
เธอหยุดฝีเท้าลงโดยรักษาระยะห่างไว้ประมาณหนึ่ง พวกผู้ติดตามต่างพยายามกันสุดชีวิตเพื่อช่วยให้รัชทายาทที่มีใบหน้าบึ้งตึงยอมรินเหล้าเข้าปากอย่างมีความสุข ในขณะที่คนรับใช้ที่แต่งกายด้วยชุดตัวตลกกำลังแสดงปาหี่ควงมีดสั้นให้ดู เหล่านักดนตรีก็กำลังบรรเลงท่วงทำนองที่เหนียวหนืดตามรสนิยมของเขา และพวกลูกไล่ที่เป็นหญิงรับใช้บางคนก็ทำทีเป็นปรนนิบัติอารักขาพลางบริหารเสน่ห์ใส่เขา ทาเลียเฝ้ามองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาดูแคลน ทว่าอัศวินองครักษ์ก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้
“กระหม่อมว่าทรงไปทางด้านโน้นจะดีกว่านะพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียจ้องมองใบวันที่เคร่งเครียดของเขา เมื่อครู่นี้ที่วิหารเขาก็ทำหน้าตาแบบนี้ยืนอยู่ข้างเธอเพื่อคอยคุ้มกัน ทำราวกับจะคอยปกป้องเธอให้พ้นจากอันตรายจริงๆ อย่างนั้นแหละ
ทาเลียหัวเราะเยาะในใจ 'คิดว่าฉันจะหลงกลขี้ครอกซื่อสัตย์แบบนายเหรอ'
“อย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง”
ทาเลียตอกกลับอย่างเย็นชาพลางเบี่ยงตัวเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังแถบกระโจมที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมแม่น้ำ
เป้าหมายของเธอแต่แรกไม่ใช่กาเร็ธอยู่แล้ว ทาเลียพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุดพลางกวาดสายตาหาย่านค่ายพักแรมของไอล่า ในที่สุดเธอก็พบพี่สาวต่างมารดาที่กำลังล้อมวงทานมื้อค่ำอยู่ท่ามกลางนางกำนัลกลุ่มหนึ่ง
เธอนิ่งคิดอยู่ชั่วครู่
รอบตัวไอล่ามีแต่อัศวินรายล้อม สำหรับคนพวกนั้นเธอถือเป็นบุคคลอันตรายอันดับหนึ่ง หากพยายามสอดสายตาเข้าหาอย่างสุ่มเสี่ยงคงถูกขัดขวางทันที
เธอขบเม้มริมฝีปากด้วยความประหม่า
จะทำยังไงถึงจะเข้าไปใกล้พี่สาวต่างแม่ได้โดยไม่ถูกสงสัยนะ?
ระหว่างที่เธอกำลังใช้ความคิด อัศวินองครักษ์ที่ปกติจะไม่เคยหยุดพูดกลับเงียบเสียงลงกะทันหัน
ทาเลียปรายสายตาขึ้นมอง ชายหนุ่มกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ดูเหมือนเขาจะเริ่มสงสัยในท่าทีที่แปลกไปจากเดิมของเธอเสียแล้ว
เธอพยายามปั้นหน้าเรียบเฉยพลางนั่งลงบนโต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้แถวนั้น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของอัศวิน เธอจึงโพล่งออกมา
“ฉันหิวแล้ว ไปเอาอะไรมาให้กินหน่อยสิ”
อัศวินที่เฝ้ารอคำขอร้องนี้มานานหน้าบานขึ้นมาทันที เป็นผู้ชายที่ดูจะเข้าใจง่ายจนน่าเหลือเชื่อ
“โปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ! กระหม่อมจะรีบจัดเตรียมมาถวายเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อผู้เฝ้ายามที่น่ารำคาญหายไป ทาเลียก็กวาดสายตาจ้องมองความเคลื่อนไหวของไอล่าภายใต้ฮู้ดที่ปิดบังใบหน้า ไอล่ากำลังหัวเราะคิกคักกับมุกตลกของเหล่านางกำนัล
‘ฉันจะสามารถปลิดลมหายใจของยัยผู้หญิงที่น่ารำคาญคนนั้นได้จริงๆ เหรอ?’
ลำคอเริ่มแห้งผาก บางทีเธออาจจะถูกพวกอัศวินที่ไหวตัวทันรวบตัวไว้ได้ก่อนที่จะได้เริ่มลงมือด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นมันคงไม่ใช่แค่เรื่องหยอกล้อขำๆ เหมือนก่อนหน้านี้แน่
เธอคลำใบมีดที่อยู่ในกระเป๋าพลางครุ่นคิดว่าเรื่องนี้คุ้มค่าที่จะแลกด้วยชีวิตจริงๆ หรือไม่
ต่อให้ไอล่าหายไปจากโลกนี้ เรื่องที่บาร์คัสจะมาตกเป็นของเธอก็คงไม่มีวันเกิดขึ้น เขาคงจะใช้ชีวิตของเขาต่อไปเหมือนเดิม และเธอก็คงจะต้องกลายเป็นเพียงเศษธุลีในลานประหาร การกระทำที่งี่เถ้านี้จุดจบมันก็มีเพียงความตายที่น่าสมเพชเท่านั้นเอง
‘แต่ทว่า...’
การต้องทนดูบาร์คัสกลายเป็นสามีของไอล่า มันจะดีกว่าความตายเหรอ?
ในขณะที่ไอล่าที่กลายเป็นภรรยาของแกรนด์ดยุคเชียคาน ได้ให้กำเนิดทายาทและเลี้ยงดูเติบโตไปอย่างมีความสุข ตัวเธอเองก็คงจะต้องตรอมใจตายอย่างทรมานอยู่เพียงลำพัง
บางทีเธออาจจะถูกบีบบังคับให้แต่งงานกับผู้ชายที่เซเนเวียร์เลือกมาให้ จนต้องมาทนรับมือกับสัมผัสที่น่ารังเกียจและแสนโสมมของผู้ชายชั้นต่ำจนสุดท้ายต้องตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการแขวนคอหนีปัญหา ไม่สิ มันจะต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน
ไม่ว่าจะตายแบบไหน สุดท้ายเธอก็ต้องตายอยู่ดี สู้ให้วันนี้ได้ลากไอล่าไปเป็นเพื่อนร่วมทางในปรโลกด้วยเสียเลยจะดีกว่า
เมื่อตัดสินใจได้แน่วแน่ ทาเลียก็พยุงตัวลุกขึ้นยืน เธอพยายามเดินเข้าไปหาไอล่าอย่างแนบเนียนที่สุด ทว่าสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นเงาร่างที่แสนคุ้นตา
‘ผู้หญิงคนนั้น...’
บาร์คัสเข้าขวางไม่ให้กาเร็ธกับทาเลียปะทะกันก่อนพิธีจะเริ่ม ทาเลียที่ตัดสินใจจะลากไอล่าไปตายด้วยกันกลับสังเกตเห็นผู้หญิงที่น่าสงสัยคนหนึ่ง
กำลังโหลดความเห็น...