เงาร่างของผู้หญิงที่เธอเฝ้าจับตามองอย่างจดจ่อมาตลอดหลายวัน ค่อยๆ เยื้องย่างออกจากระหว่างกระโจมไปอย่างไร้เสียง
ทาเลียหรี่ตามองภาพนั้นครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ สะกดรอยตามหล่อนไปอย่างระมัดระวัง
ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะเชี่ยวชาญวิธีการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลและเป็นธรรมชาติโดยไม่ดึงดูดสายตาผู้คน หล่อนเดินได้เงียบและคล่องแคล่วมากจนหากเธอไม่ชินกับท่าทางการเคลื่อนไหวที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกที่ได้รับการฝึกจากตระกูลทาเรน เธอคงจะคลาดสายตาไปในพริบตาแน่
เพียงชั่วอึดใจ หญิงคนนั้นก็เดินตัดข้ามค่ายพักแรมแล้วหายวับเข้าไปในกลุ่มรถม้าสัมภาระที่จอดเรียงรายเป็นแนวยาว
ทาเลียเว้นระยะครู่หนึ่งก่อนจะย่องเข้าไปที่หลังรถม้าสัมภาระคันโต แล้วลอบมองผ่านช่องแคบๆ ระหว่างคันรถ ทว่าหญิงคนนั้นกลับอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว
ทาเลียกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างตื่นตระหนกพลางพยายามเบียดตัวเข้าไปตามร่องระหว่างรถม้า ทันใดนั้น เท้าของเธอก็เตะเข้ากับอะไรบางอย่างที่วางอยู่บนพื้น
‘นี่มัน...’
ทาเลียน้อมตัวลงเก็บขวดแก้วใบเล็กที่ตกอยู่ใต้ล้อรถม้าขึ้นมาพลางขมวดคิ้วมุ่น
ขณะที่พยายามจะส่องดูรายละเอียดของมับ จู่ๆ หยาดของเหลวเหนียวหนืดสองสามหยดที่ติดอยู่ตรงปากขวดก็เปื้อนเข้าที่ปลายนิ้ว
เธอสะดุ้งสุดตัวพลางขว้างขวดทิ้งทันที เมื่อยกนิ้วขึ้นมาดมใกล้ๆ ใบหน้า กลิ่นดอกไม้ที่ฉุนกึกผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่เหมือนมาจากของเหลวในร่างกายสัตว์ก็พุ่งเข้าปะทะจมูก กลิ่นนั้นมันช่างรุนแรงและน่าสะอิดสะเอียนจนเธอรู้สึกหน้ามืดและอยากจะอาเจียนออกมา ทาเลียขยะแขยงจนต้องรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดของเหลวประหลาดนั้นออกอย่างรวดเร็ว ทว่ากลิ่นที่ชวนคลื่นไส้นั้นกลับติดทนนานไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ
‘ซวยชะมัด’
เธอขว้างผ้าเช็ดพื้นที่เปื้อนทิ้งอย่างไม่ไยดีแล้วพยุงตัวลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่ามีเงามืดขนาดใหญ่พาดทับลงบนหัวของเธอ
ทาเลียเงยหน้าขึ้นขวับพลางหวีดร้องออกมาแล้วทรุดลงไปนั่งพะงาบบนพื้น บาร์คัสกำลังยืนจ้องมองลงมาที่เธอด้วยใบหน้าเย็นชา
“มาทำอะไรในที่แบบนี้พ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียที่เหม่อมองเขาวูบหนึ่งรีบพยุงตัวลุกขึ้นยืนทันที
เขาเฝ้าดูเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทำความผิดอะไรเลย แต่หัวใจเธอกลับเต้นระรัวจนแทบระเบิด ทาเลียพยายามปั้นหน้าเริยบเฉยพลางแผดเสียงที่แหลมคมออกไป
“ตกใจหมดเลย! มัวทำอะไรลับๆ ล่อๆ เหมือนหนูแบบนี้ฮะ!”
“ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามกระหม่อมเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเมินเฉยต่อคำด่าทอพลางคลายอ้อมกอดที่กอดอกไว้ออก แล้วก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นอีกก้าว
ทาเลียชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี
“ทำไมฉันต้องตอบคำถามนายด้วย? ฉันจะไปไหนทำอะไรมันเกี่ยวอะไรกับนาย!”
พูดจบเธอก็พยายามจะเดินเลี่ยงหนีไปจากตรงนั้น ทว่าบาร์คัสกลับก้าวขาที่ยาวของเขาเข้ามาขนาบทางข้างหน้าเธอไว้
ทาเลียที่ถูกกักไว้ระหว่างรถม้าสัมภาระกับร่างกายที่สูงโปร่งของเขา จ้องมองขึ้นไปที่ใบหน้าเขาด้วยนัยน์ตาที่สั่นไหว
“ทะ-ทำอะไรของนาย?”
“จะปล่อยให้ท่านเดินเตร่ไปไหนมาไหนคนเดียวได้ยังไงล่ะพ่ะย่ะค่ะ เกิดต้องไปเจอกับสภาพ ‘บัดซบ’ อะไรเข้าให้อีก”
น้ำเสียงที่แหลมคมทำให้ทาเลียหดไหล่ลงตามสัญชาตญาณ
บาร์คัสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอก่อนจะลอบถอนหายใจเบาๆ พลางบุ้ยปากเป็นเชิงออกคำสั่ง
“กระหม่อมจะเดินไปส่งที่พักเอง เชิญเดินนำไปก่อนพ่ะย่ะค่ะ”
“มะ-ไม่จำเป็น ฉันไปเอง...”
“หรือว่ามีเหตุผลอะไรที่กระหม่อมจะทำหน้าที่เอสคอร์ตไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียเผลอกำด้ามมีดที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมไว้แน่น มันเป็นการกระทำที่โง่เง่าสิ้นดี เพราะเท่ากับเป็นการบอกเขาโต้งๆ ว่าเธอกำลังปกปิดบางอย่างอยู่
เมื่อเห็นแววตาของเขาหรี่ลง ทาเลียก็ใช้มือทั้งสองข้างผลักเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง
“จะยังไงก็ช่าง! ถอยไปซะ!”
ถึงจะออกแรงผลักสุดกำลัง แต่เขากลับไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะโปร่งบางแต่ร่างกายกลับแข็งแกร่งราวมทำมาจากเหล็กกล้า
ทาเลียซ่อนความกลัวไว้ภายใต้ใบหน้าจองหองพลางเชิดคางขึ้น
“ไม่ได้ยินที่บอกให้ถอยไปเหรอ?”
บาร์คัสจ้องมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังออกห่าง
ทาเลียไม่ปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดมือ เธอรีบเบียดกายแทรกผ่านช่องแคบระหว่างเขากับรถม้าไปทันที ทว่าในขณะที่กำลังจะวิ่งหนี มือที่แข็งแกร่งก็คว้าแขนของเธอไว้แล้วดึงให้หันกลับมาอย่างเด็ดขาด
ชั่วพริบตาที่เธอร้องลั่นด้วยความตกใจ มือของเขาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอและดึงมีดที่เพิ่งจะฝนจนคมพราวออกมา
ทาเลียหน้าซีดเผือดจ้องมองเขาด้วยความตระหนก บาร์คัสใช้นิ้วลูบไล้ไปตามใบมีดอย่างแผ่วเบาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม ก่อนจะก้มลงมองดูเธอด้วยแววตาว่างเปล่าที่อ่านอารมณ์ไม่ได้
ความจริงเธอแค่จะแก้ตัวว่าพกไว้ป้องกันตัวก็จบแล้ว ทว่าพอได้สบเข้ากับดวงตาคมปราบที่ดูเหมือนจะซอนไซเข้าไปถึงสมองของเธอได้ สติสัมปชัญญะของเธอก็พังทลายกระจัดกระจายไปหมด
เธอพุ่งเข้าไปหาเขาด้วยอาการเหมือนเด็กที่ถูกแย่งของเล่นเพียงชิ้นเดียวไป
“เอาคืนมานะ!”
เขาชูมีดไว้เหนือศีรษะจนมือเธอเอื้อมไม่ถึง
ทาเลียพยายามเขย่งเท้าพลางกระชากคอเสื้อเครื่องแบบอัศวินของเขาไม่หยุด มือก็พยายามไขว่คว้าหาของในมือเขา
“คืนมานะ! บอกให้คืนมาไง!”
บาร์คัสจ้องมองลงมาที่เธอซึ่งกำลังพละกำลังขาดสติด้วยใบหน้าที่นิ่งขรึม ก่อนจะขว้างมีดเล่มนั้นทิ้งไปอย่างไม่ใยดี
ทาเลียรีบก้มตัวลงหมายจะคว้ามันกลับมา ทว่าก่อนที่มือเธอจะได้สัมผัสถูกด้ามมีด เท้าที่สวมรองเท้าเกราะซาบาทอนสีทองก็เตะสิ่งนั้นจนกระเด็นหายออกไปไกล
ทาเลียจ้องมองมีดที่ไถลหายเข้าไปใต้ท้องรถม้าด้วยสายตาว่างเปล่า เธอทำท่าจะมุดตามเข้าไป แต่ก่อนที่ร่างกายเธอจะแตะพื้น ท่อนแขนที่ยาวและแข็งแรงก็โอบรัดเอวเธอไว้แล้วกระชากขึ้นมาให้ยืนตัวตรงตามเดิม
ทาเลียบิดเบี้ยวใบหน้าด้วยความอาฆาตพลางจ้องจะกินเลือดกินเนื้อเขา ทว่าบาร์คัสเองก็มีสีหน้าที่ดูจะเหลืออดกับเธอไม่ต่างกัน
“กระหม่อมจะไม่ถามว่าทรงกะจะใช้สิ่งนั้นทำอะไรพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิดพลางเค้นเสียงพูดออกมาทีละคำ น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำของเขามันช่างเยือกเย็นราวกดใบมีดที่แหลมคม
“นับจากนี้ไป ทรงต้องถูกจับตามองอย่างเข้มงวดตลอดเวลาพ่ะย่ะค่ะ เพราะฉะนั้น แผนการที่แสนโง่เง่าและไร้สาระในหัวสมองนั่น... โปรดทำลายทิ้งให้หมดเสียเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
'นายเป็นใครกันถึงได้กล้าพูดจาแบบนี้กับฉัน'
'นายเป็นใครกันถึงมีสิทธิ์มาชิงของของฉันไป'
'นายเป็นใครกัน...'
'ในเมื่อนายเลือกจะเป็นผู้ชายของผู้หญิงคนอื่นแล้ว'
'ในเมื่อนายจะทิ้งฉันไปตลอดกาลแล้ว'
'ในเมื่อนายเป็นคนทำให้ฉันอยากฆ่าผู้หญิงคนนั้นจนใจจะขาดขนาดนี้... แล้วทำไมถึงต้องมาคอยขัดขวางฉันทุกฝีก้าวด้วย!'
ถ้อยคำที่สับสนวุ่นวายอุดแน่นอยู่ในลำคอ
เธออยากจะพ่นคำด่าทอออกมาใจจะขาด แต่หากอ้าปากพูดตอนนี้ล่ะก็ เธอคงจะระเบิดเสียงร้องกรี๊ดและโฮออกมาเหมือนเด็กผู้หญิงวัยสิบขวบแน่ๆ เธอจึงได้แต่ขบกรามแน่น
บาร์คัสจ้องมองดูเธอเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะยืดตัวตรงแล้วบุ้ยปากบอกให้เธอเดินนำไป
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะก้าวเดินผ่านกลุ่มรถม้าไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนคำพูดที่ว่าจะเฝ้าจับตาดูอย่างเข้มงวดจะไม่ใช่แค่คำขู่ เพราะบาร์คัสเดินตามหลังเธอมาติดๆ ราวกับเป็นเงาตามตัว
ความรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขาที่เธอเคยโหยหาจนแทบขาดใจ บัดนี้กลับให้ความรู้สึกที่น่าขยาดหวาดกลัวจนสยดสยอง ในยามที่เธออยากให้เขาอยู่เคียงข้างเขากลับไม่อยู่ ทว่าในวินาทีที่เธอตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต เขากลับปรากฏตัวมาขัดขวาง
‘เพื่อปกป้องไอล่าสินะ...’
ไม่สิ บางทีเขาอาจจะทำเพื่อปกป้องกาเร็ธก็ได้
เขาคงไม่มีวันเข้าใจเหตุผลที่มีมีดซ่อนอยู่ในกระเป๋าของเธอหรอก เขาคงไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมองข้ามพี่ชายต่างแม่ที่คอยเฆี่ยนตีเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่กลับคอยแต่จะระแวดระวังและจองล้างจองผลาญพี่สาวต่างแม่ที่คอยแต่อดทนต่อพฤติกรรมของเธออย่างนิ่งสงบ
เธอเบือนหน้ากลับไปมองค่ายพักแรมท่ามกลางความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา
ยามนี้ไอล่าคงกำลังมีความสุขอยู่สินะ หล่อนคงจะรายล้อมไปด้วยกลุ่มคนที่รักและเฝ้าฝันถึงอนาคตที่แสนหวาน
พอนึกถึงรอยยิ้มอิ่มสุขนั่น อารมณ์ในใจที่บอบช้ำของเธอก็เริ่มเดือดพล่าน ผู้หญิงที่น่ารังเกียจ ทั้งที่ได้ทุกอย่างไปครอบครองแล้วแท้ๆ แต่ทำไมเวลามองดูฉันถึงยังต้องทำสีหน้าเหมือนคนที่ถูกรังแก หรือทำหน้าราวกับตัวเองแบกความทุกข์ไว้ทั้งโลกแบบนั้นล่ะ น่าขยะแขยงที่สุด
อยากฆ่าให้ตายจริงๆ
ขณะที่เธอกำลังคิดเช่นนั้นพลางกัดริมฝีปากที่แห้งกรังของตัวเอง จู่ๆ บาร์คัสที่เดินตามหลังมาเงียบๆ ก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าหัวไหล่เธอแล้วเหวี่ยงหลบไปด้านหลังอย่างแรง
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่สั่นไหว
แวบหนึ่งเธอหลงคิดว่าเขาแอบล่วงรู้ถึงความในใจของเธอแล้วจึงทำแบบนี้ ทว่าสายตาของเขากลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่เธอ
ทาเลียมองตามสายตาที่เคร่งเครียดของเขาไปที่ท้องฟ้าแล้วก็ต้องหอบหายใจเฮือกใหญ่ออกมา มีบางอย่างขนาดมหึมากำลังทิ้งตัวดิ่งลงมาด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว ก่อนที่เธอจะได้รู้ว่ามันคืออะไร เสียง ‘โครม!’ ที่กึกก้องก็ดังสนั่นพร้อมกับฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ
“มอนสเตอร์บุก!”
สิ้นเสียงตะโกนประกาศของใครบางคน เสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นก็ระเบิดขึ้นไปทั่วทั้งค่ายพักแรม
ทาเลียสะกดรอยตามผู้หญิงลึกลับที่เคลื่อนไหวแบบผู้ได้รับการฝึกฝน ก่อนที่สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาจะทิ้งตัวลงมากลางค่ายพร้อมเสียงตะโกนว่ามอนสเตอร์บุก
กำลังโหลดความเห็น...