ทาเลียจ้องมองเงามืดขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้นภายใต้แสงอาทิตย์อัสดงด้วยดวงตาที่พรั่นพรึง
ร่างมหึมาที่ปกคลุมด้วยเกล็ดหนาหดตัววูบลงราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด ก่อนจะดีดตัวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่วนหัวพลาสม่าที่ดูคล้ายสัตว์เลื้อยคลานขนาดยักษ์จ้องมองลงมาที่พวกเขาด้วยดวงตาสีแดงฉานวาวโรจน์
ทาเลียเข่าอ่อนจนทรุดลงไปกองบนพื้น ทันทีที่สัตว์ประหลาดพ่นลมหายใจร้อนผ่าวและกางปีกสีดำที่เหมือนพังพืดกว้างออก โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะถูกบดบังด้วยความมืดมิดในทันที
บาร์คัสชักดาบออกมาพลางแผดเสียงสั่งอย่างเฉลียวฉลาด
“เตรียมอุปกรณ์สยบมอนสเตอร์เดี๋ยวนี้!”
สิ้นคำสั่ง เหล่าอัศวินพุ่งตัวออกมาจากกลุ่มคนที่กำลังวิ่งวุ่นหนีตายอย่างชุลมุน
พวกเขาล้อมรอบมอนสเตอร์เอาไว้แล้วตอกหมุดเหล็กขนาดใหญ่ลงบนพื้น ก่อนจะคล้องโซ่เหล็กเส้นหนาเข้าที่ปลายหมุด ทันใดนั้น หอกซัดเหล็กกล้านับสิบเล่มก็พุ่งเข้าใส่ร่างมหึมาของมันราวกับห่าฝนลูกศร
ทาเลียรีบยกมือกุมหู เมื่อสัตว์ร้ายเชิดหัวขึ้นสูงแล้วระเบิดเสียงคำรามกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือน
ร่างหนักอึ้งที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่นับสิบเส้นขยับบิดเร้าอย่างบ้าคลั่งจนพื้นดินสั่นไหวและหมุดเหล็กบางตัวที่ต้านทานแรงมหาศาลไม่ไหวก็หลุดกระเด็นขึ้นไปในอากาศ
“ทุกคนหลบไป!”
เสียงตะโกนประกาศดังลั่นพร้อมๆ กับที่สัตว์ร้ายสลัดพันธนาการหลุดแล้วเหวี่ยงปีกข้างหนึ่งเข้าใส่ฝูงชนอย่างรุนแรง
ท่าเลียกรีดร้องออกมา กระโจมสองสามหลังถูกปีกนั้นกวาดหายไปในพริบตา เหล่าคนรับใช้ห้าหกคนที่หลบไม่ทันถูกซัดกระเด็นปลิวไปราวกับเศษกระดาษ
ร่างของหนึ่งในนั้นร่วงลงมาใกล้กับจุดที่เธอนั่งอยู่ด้วยสภาพที่บิดเบี้ยวผิดรูปอย่างน่าสยดสยอง มันราวกับเธอกำลังตกอยู่ในฝันร้ายที่ตื่นไม่ได้
“เอาอุปกรณ์มาเพิ่มอีก!”
น้ำเสียงดุดันของบาร์คัสกระชากสติที่เกือบจะหลุดลอยของเธอให้กลับคืนมา ทาเลียพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงไว้ที่ขาสองข้างจนพยุงตัวลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ เธอจ้องมองแผ่นหลังของบาร์คัสที่พุ่งเข้าหาเจ้าสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่งราวกับสายฟ้าแลบด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
เขากำลังพุ่งเข้าหาปากอันมหึมาของสัตว์ร้ายที่มีขนาดตัวยาวกว่า 30 ครูเวต (ประมาณ 9 เมตร)
“บาร์คัส!”
ชื่อของเขาที่หลุดออกจากปากเธอราวกับเสียงกรีดร้องดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ปีกของสัตว์ร้ายฟาดเข้าใส่บาร์คัสราวกับแส้
ทาเลียจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา
ปีกสีดำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะปกคลุมได้ทั้งท้องฟ้าบดบังร่างของบาร์คัสไปในพริบตา โลกของเธอพลันกลายเป็นสีดำมืดมิด ทว่าในวินาทีต่อมา ใบดาบสีเงินนวลในมือของบาร์คัสก็กรีดทำลายพังพืดหนานั้นจนขาดสะบั้นราวกับกระดาษ
เขากรีดทำลายปีกของสัตว์ร้ายเป็นแนวนอนในชั่วพริบตา ก่อนจะตัดข้ามไปยังกล้ามเนื้อหนาที่เชื่อมต่อกับลำตัวจนขาดกระจุย
มอนสเตอร์ที่สูญเสียปีกข้างหนึ่งไปในพริบตาเสียการทรงตัวและโงนเงนอย่างรุนแรง
บาร์คัสไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย เขาชักเคียวโซ่ออกจากข้างเอวแล้วเหวี่ยงใบมีดทรงขอเข้าใส่ปากอันอัปลักษณ์ที่มีฟันแหลมคมนับไม่ถ้วนของมัน จากนั้นเขาก็สไลด์ตัวปาดไปด้านข้างเพื่อคล้องโซ่เข้ากับหมุดที่ตรึงอยู่บนพื้นแล้วออกแรงกระชากอย่างมหาศาล
มอนสเตอร์ที่ถูกเคียวเกี่ยวเข้าที่ขากรรไกรล่างล้มโครมลงอย่างสิ้นท่าไม่ต่างจากปลาที่ติดเบ็ด ทาเลียอ้าปากค้างกับแรงมหาศาลที่ระเบิดออกมาจากร่างกายที่ดูโปร่งบางและสง่างามราวกับนักเต้นรำของเขา
บาร์คัสใช้มือทั้งสองข้างกำโซ่ไว้แน่นพลางตะโกนบอกลูกน้อง
“รีบจัดการมันซะ!”
ทันใดนั้น หอกซัดนับสิบเล่มก็พุ่งเข้าใส่ร่างของมัน
อสูรกายที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยร่างมหึมาของมัน ทว่าภายใต้การโจมตีที่โหมกระหน่ำอย่างต่อเนื่องมันก็ไร้ทางสู้
ในเวลาไม่นาน มอนสเตอร์ที่ถูกอาวุธปักจนเหมือนเม่นก็สิ้นใจแน่นิ่งไปบนพื้น ทาเลียจึงได้ลอบถอนหายใจที่อั้นไว้มานานออกมาได้
“ทรงปลอดภัยไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
อัศวินองครักษ์ที่วิ่งกุลีกุจอมาจากไหนไม่ทราบได้ จ้องมองเธอด้วยแววตาเป็นกังวล ดูเหมือนเขาจะวิ่งวุ่นหาเธอจนต้องเข้าสู่สนามรบไปด้วย เพราะในมือเขายังถือดาบไว้อยู่
เขารีบเก็บดาบเข้าฝักพลางยื่นมือมาหมายจะช่วยพยุงเธอขึ้น
ทาเลียสะบัดมือนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี แล้วเดินตรงไปหาบาร์คัสที่กำลังเก็บกู้เครื่องมือออกจากซากศพของมอนสเตอร์
บาร์คัสที่กำลังพันโซ่เข้ากับแขนข้างหนึ่งเหลือบมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาที่แสนจะเฉยเมยราวกับกำลังตรวจดูสภาพของสิ่งของที่ได้รับมอบหมายมานั้น ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโกรธเลยในวินาทีนี้ ทาเลียเผลอเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่กระวนกระวายใจ
“ปะ-ปลอดภัยไหม? บาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า?”
เธอเฝ้ามองสำรวจร่างกายเขาด้วยสายตาที่สั่นไหว จนกระทั่งเห็นรอยเลือดสีแดงเข้มเปรอะอยู่ที่ซอกคอของเขา
ทาเลียเอื้อมมือออกไปหวังจะลูบไล้ตรวจสอบบาดแผลที่คอเขา โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่ใช่เลือดของบาร์คัสเอง ในขณะที่เธอกำลังลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก จู่ๆ เธอก็รู้สึกร้อนวูบที่ศีรษะ
ทาเลียเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับบาร์คัสที่กำลังจ้องมองลงมาที่เธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้างเล็กน้อย เธอจึงรีบลดมือลงทันควัน
ความเงียบของเขาทำให้เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นตามรูขุมขนของเธอ ผู้หญิงที่ชอบตบหน้าเขาหรือขว้างปาสิ่งของใส่เขาแทบทุกวัน จู่ๆ กลับมาทำตัวเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้ เขาคงจะรู้สึกเหลือเชื่อมากสินะ ทาเลียที่ทำตัวไม่ถูกพึมพำแก้ตัวออกมาเบาๆ
“กะ-ก็รู้จักกันมาตั้งสิบปี ถ้าคนที่รู้จักมานานมาเป็นอะไรไปต่อหน้าต่อตา เดี๋ยวฉันจะนอนฝันร้ายเอาได้ ฉันไม่อยากฝันร้ายเพราะนายหรอกนะ”
“...หากกระหม่อมไม่ไปปรากฏตัวในความฝันของท่าน ก็นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีพ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบโต้ที่น่าหมั่นไส้ตามปกติของเขากลับทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาอย่างประหลาด
ทาเลียผ่อนคลายหัวไหล่ที่เคยเกร็งจัดจนเริ่มรู้สึกปวดหนึบลง
ในขณะที่บาร์คัสจ้องมองเธอนิ่งและกำลังจะอ้าปากเอ่ยบางอย่าง เสียงกรีดร้องก็ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ อีกครั้ง ทาเลียหันไปมองแล้วต้องหอบหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อพบว่าฝูงสัตว์ร้ายสีดำกำลังคืบคลานปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า
อัศวินองครักษ์พึมพำออกมาด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง
“ทำไมฝูงไวเวิร์นถึงมาปรากฏตัวในช่วงนี้ได้...”
“เอาเวลาที่มัวแต่งไปขนอุปกรณ์สยบมอนสเตอร์ออกมาสิ! ส่วนองค์หญิง มาทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเรียกคืนความสุขุมกลับมาได้ในทันที เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดพลางคว้าข้อมือเธอแล้วพากึ่งเดินกึ่งวิ่งตัดข้ามค่ายพักแรมไปอย่างรวดเร็ว
ทาเลียเดินตามหลังเขาติดๆ พลางสับแข้งสับขาหนีสุดชีวิต กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นไหม้โชยมาเข้าจมูกจากทุกทิศทาง
ความวุ่นวาย ความโกลาหลที่เธอเคยเฝ้ายอคอยมาตลอด ในที่สุดมันก็เกิดขึ้นจริงๆ แล้ว
ทว่าเธอกลับไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิด มีเพียงความหวาดสยองที่เย็นยะเยือกแล่นพล่านอยู่ในกระแสเลือด
“ท่านชายเชียคาน! ทางโน้นพวกเราตั้งกำแพงป้องกันไว้แล้วครับ!”
ใครบางคนตะโกนบอก ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองฝูงสัตว์ร้ายพังพินาศรถม้าและกระโจมอย่างบ้าคลั่งด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
บาร์คัสรีบมุ่งหน้าไปยังจุดนั้นทันที
“ห้ามออกมาจากที่นี่เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสพาเธอที่สติเริ่มจะหลุดลอยมาหยุดอยู่ที่กลางค่ายพักแรมพลางเอ่ยสั่งเสียงเข้ม
ทาเลียเหลียวมองรอบตัว เธอเห็นกลุ่มคนอพยพมาหลบภัยอยู่เบื้องหน้าขบวนรถม้าสัมภาระนับสิบคนที่ตั้งเรียงรายเป็นแนวกำแพง
“บนรถม้ามีวิถีเวทป้องกันติดตั้งอยู่ อยู่ที่นี่จะปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”
“นะ-นายล่ะ จะทำยังไง?”
บาร์คัสเมินเฉยต่อคำถามของเธอพลางหันหลังกลับทันที
ทาเลียรีบคว้าตัวเขาไว้ด้วยความลนลาน
“บ้าไปแล้วเหรอ? นายจะไปไหนน่ะ!”
“เวทมนตร์ป้องกันอยู่ได้ไม่นานหรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องรีบจัดการมอนสเตอร์พวกนั้นให้สิ้นซากก่อนที่มันจะสลายไป”
บาร์คัสแกะมือเธอออกอย่างเด็ดขาดแล้ววิ่งมุ่งหน้าไปยังสมรภูมิที่มีการปะทะกันอย่างดุเดือด
ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปนั้นด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง ก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามเขาไปอย่างไร้สติ
“ไม่นะ! อย่าไปนะ! บาร์คัส! บาร์คัส!”
มอนสเตอร์ขนาดมหึมาโจมตีค่ายพักแรมจนทาเลียทรุดลงด้วยความหวาดกลัว บาร์คัสสลัดมือเธอออกเพื่อไปสู้ ทาเลียจึงวิ่งตามเขาไปอย่างไร้สติ
กำลังโหลดความเห็น...