คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 44 · ไม่มีใครตามหา

ตอน 44
ไม่มีใครตามหา

เธอวิ่งฝ่าเหล่าทหารที่ถืออาวุธวิ่งวุ่นสับสนไปมา ท่ามกลางกระโจมที่ล้มระเนระนาด เธอเห็นศพสองสามศพที่อยู่ในสภาพแหลกเหลวผ่านตาไป

ความหวาดกลัวบีบเค้นกระเพาะจนเจ็บปวด ทว่าเมื่อนึกได้ว่าบาร์คัสอาจจะตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น เธอก็ไม่อาจหยุดฝีเท้าลงได้เลย

เธอพยายามวิ่งตัดค่ายพักแรมที่เต็มไปด้วยข้าวของวางระเกะระกะเพื่อตามให้ทันบาร์คัสที่ตอนนี้ทิ้งห่างออกไปไกลแล้ว

ทันใดนั้น เสียง ‘ตึง!’ หนึ่งก็ดังสนั่น

ทาเลียหันขวับไปตามทิศทางของเสียงแล้วใบหน้าก็พลันซีดเผือด ไวเวิร์นตัวหนึ่งร่อนลงจอดไม่ไกลนักและกำลังขย้ำกลืนทหารนายหนึ่งลงท้องไปทั้งตัว

ทุกครั้งที่ปากมหึมาของมันขยับขึ้นลง เลือดที่ไหลทะลักออกมาก็ชโลมขากรรไกรสีดำของมันจนเปียกโชก

ภาพที่เห็นช่างเกินจริงจนความกลัวยังตามมาไม่ทัน ทาเลียก้าวถอยหลังอย่างโงนเงนด้วยขาที่สั่นเทา ทว่าท่ามกลางกลุ่มทหารที่ถือหอกวิ่งกรูเข้าไป เธอได้เห็นร่างของบาร์คัสเข้าพอดีจึงตะโกนเรียกสุดเสียง

“บาร์คัส! บาร์คัส!”

เธอวิ่งโจนทะยานเข้าหาเขาเหมือนเด็กที่เพิ่งเจอพ่อแม่ท่ามกลางตลาดที่วุ่นวาย บาร์คัสที่กำลังสั่งการบางอย่างแก่เหล่าอัศวินหันกลับมามองเธอ

วินาทีที่สายตาสบประสาน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่ลง ดูเหมือนเขาจะโกรธที่เธอดื้อรั้นไม่ยอมทำตามคำสั่งแล้ววิ่งพรวดพราดออกมา

พลังทำลายล้างจากสายตาคมปราบของเขาทำให้เธอเย็นวาบไปถึงสันหลังวูบหนึ่ง ทว่าทาเลียก็ยังไม่หยุดก้าวเดินไปหาเขา ในสมองของเธอมีเพียงความคิดเดียวคือต้องไปอยู่ในที่ปลอดภัยพร้อมกับบาร์คัส

'ไม่ต้องไปสู้กับมันหรอกนะ เรื่องแบบนั้นน่ะสั่งให้พวกลูกน้องทำก็ได้ นายต้องอยู่ข้างๆ ฉันสิ'

ถ้อยคำที่เอาแต่ใจเหล่านั้นผสมปนเปไปกับลมหายใจที่หอบรัวจนฟังไม่ได้สรรพ

แม้ที่นี่จะวุ่นวายจนไม่น่าจะได้ยินเสียงอะไร ทว่าบาร์คัสกลับเดินตรงเข้ามาหาเธอราวกับรับรู้คำพูดนั้น ทาเลียรีบยื่นมือออกไปหาเขา

ทว่าในวินาทีนั้น เสียงกรีดร้องอันแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง

“บาร์คัส!”

บาร์คัสหันขวับกลับไปด้านหลังทันที

ทาเลียมองตามสายตาเขาไปแล้วก็ต้องตาค้าง เมื่อพบไอล่ายืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ดูเหมือนเธอจะพลัดหลงกับองครักษ์ในระหว่างชุลมุน เงามืดขนาดใหญ่กำลังแผ่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะที่กำลังก้าวเดินอย่างลนลานของเธอ เมื่อเห็นดังนั้นบาร์คัสก็พุ่งตัวออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

ทาเลียอ้าปากค้างเฝ้ามองร่างของเขาที่ห่างจากเธอออกไปในพริบตา คำอ้อนวอนที่แสนเวทนาหลุดออกมาจากลำคอที่ตีบตัน

'อย่าไปนะ...'

'อย่าไปหาผู้หญิงคนนั้น...'

เสียงสะอื้นที่ร้อนรุ่มดุจลาวาแทบจะแผดเผาลำคอให้มอดไหม้

เขาโผเข้าคว้าตัวไอล่าไว้ในอ้อมกอดแล้วม้วนตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด

สัตว์ร้ายที่พลาดเหยื่อไปต่อหน้าต่อตาใช้กรงเล็บสีดำตะกุยลงบนพื้นอย่างแรงพลางแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง

บาร์คัสชักดาบออกมาอารักขาไอล่าไว้ข้างหลังเพื่อปกป้องเธอจากสัตว์ร้ายที่กำลังเดือดจัด ทว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นกลับไม่ได้อาลัยอาวรณ์เหยื่อที่พลาดไปเท่าไหร่นัก มันส่ายหัวมหึมาไปมาพลางฟึดฟัดจมูกดมกลิ่น และทันใดนั้นมันก็ตวัดสายตามาทางทาเลีย

เธอตัวแข็งทื่อจ้องมองดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นที่ส่องประกายวาวโรจน์ ดูเหมือนการพบเป้าหมายใหม่จะทำให้มันตื่นเต้นจนรูม่านตาขยายกว้าง และในวินาทีต่อมา ร่างหนักอึ้งของมันก็พุ่งเข้าหาเธอราวกับงูที่เลื้อยผ่านผิวน้ำ

การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วเสียจนเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง ทาเลียถูกกรงเล็บที่เหมือนตะขอเกี่ยวกระชากจนร่างลอยขึ้นไปบนอากาศ

เธอมองลงไปยังพื้นดินที่ห่างออกไปในพริบตาพลางส่ายสายตามองอย่างแสนวิถีถ้วน เห็นพวกทหารที่วิ่งสับสนอยู่เบื้องล่าง ซึ่งในไม่กี่อึดใจพวกเขาก็ดูตัวเล็กเท่าฝ่ามือ

ความรู้สึกถึงอันตรายอย่างรุนแรงทำให้ทาเลียเริ่มดิ้นรนตะเกียกตะกายสุดชีวิต ทว่าแรงบีบที่หน้าอกกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกรงเล็บที่แหลมคมกำลังจะแทงทะลุผิวหนังเข้ามาฉีกร่างกายเธอให้ขาดเป็นสองท่อน

ทาเลียเงยหน้ามองมอนสเตอร์ที่จับตัวเธอไว้ด้วยตาที่หวาดผวา ก่อนจะแผดเสียงตะโกนออกมา

“ช่วย... ช่วยด้วย...! ใครก็ได้ช่วยฉันที...!”

ทว่าเสียงนั้นแม้แต่หูของเธอเองยังรู้สึกว่ามันแผ่วเบาเหลือเกิน

เธอหอบหายใจรัวพลางพยายามจะอ้าปากตะโกนอีกครั้ง

ทันใดนั้น ท่ามกลางความมืดสีน้ำเงินหม่น ก็มีแสงสว่างวาบขึ้นดุจเปลวเพลิงพร้อมลมร้อนแรงที่พัดผ่านใบหน้าไป ทาเลียกรีดร้องลั่น สัตว์ร้ายที่โฉบตัวเธอมาแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพลางเริ่มสะบัดร่างกายอย่างรุนแรง

แรงบีบที่เหมือนจะหักช่วงเอวให้ขาดสะบั้นทำให้วิสัยทัศน์ของเธอพร่ามัวเป็นสีขาวทันที เธอหมดเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนปล่อยแขนขาให้ตกลงตามแรงโน้มถ่วง ต่อมาเธอก็รู้สึกว่าร่างลอยละลิ่วอยู่ในอากาศก่อนจะดิ่งลงไปสู่ที่ไหนสักแห่ง

เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แรงกระแทกอันหนักหน่วงก็เข้าปะทะทั่วทั้งร่าง และทุกอย่างก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

เธอรับรู้ไม่ได้เลยว่าตัวเองยังตื่นอยู่หรือว่าสลบไปแล้วกันแน่ แวบหนึ่งเธอคิดว่าตัวเองอาจจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ ทว่าในวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดมหาศาลก็จู่โจมเข้ามาเพื่อยันยันความจริงว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

ทาเลียหอบหายใจและส่งเสียงครางออกมาเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะถูกเชือด

เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน ทว่าเธอไม่อาจระบุได้ชัดเจนว่าความเจ็บปวดนั้นมาจากส่วนไหนของร่างกายกันแน่

“ฮึก... ฮือ...”

ตามสัญชาตญาณ ทาเลียพยายามคลานไปตามพื้นเพื่อจะหนีจากอะไรบางอย่างที่ทับร่างเธออยู่ แต่ความเจ็บปวดที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอทนไม่ไหวและฟุบหน้าลงกับพื้นดินที่เย็นเหยียบ ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นไหม้ที่ฉุนกึกก็เตะเข้าจมูก เธอจึงฝืนเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบาก

สายตาที่เริ่มชินกับความมืดเห็นร่างของไวเวิร์นแน่นิ่งไปแล้ว ทาเลียที่ส่งเสียงสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว กะพริบตาอย่างสับสนเมื่อตระหนักได้ว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นได้ตายลงแล้ว

ดูเหมือนมันจะถูกแผดเผาด้วยความร้อนแรง ปีกของมอนสเตอร์ครึ่งหนึ่งกลายเป็นสีดำไหม้เกรียมและขดงอ ส่วนขาหลังที่หนักอึ้งและเกล็ดสีดำหลุดลอกออกมีถ่านไฟแดงๆ กำลังคุกรุ่นอยู่

เธอจ้องมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย ก่อนจะใช้ฝ่ามือยันพื้นพยายามพยุงท่อนบนให้ลุกขึ้น

และคราวนี้เธอก็เห็นก้อนหินพะเนินขนาดใหญ่และกองดินทับขาข้างหนึ่งของเธอไว้เสียมิด ดูเหมือนว่าตอนที่ร่วงลงมา เธอจะตกลงมาตามแนวลาดชันของไหล่เขา

‘ต้องรีบหนีไป...’

ทาเลียพยายามบิดตัวสุดชีวิตเพื่อจะมุดขาออกจากกองหิน ทว่าสุดท้ายความเจ็บปวดที่รุนแรงเกินจะแบกรับก็ทำให้เธอต้องล้มฟุบลงอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ขาที่ถูกหินทับ แต่ทั้งหน้าอก หัวไหล่ และแขน ไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่เจ็บปวด

กระดูกทั้งตัวแตกละเอียดไปหมดแล้วหรือเปล่านะ?

ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น ความจริงเธอเองก็ไม่รู้ว่ารอดชีวิตมาได้อย่างไร หรือบางที... เธออาจจะกำลังอยู่ในอาการร่อแร่ใกล้ตายก็ได้

เธอส่ายสายตามองไปรอบตัวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว

ยามนี้ความมืดมิดได้ปกคลุมไปทั่วทุกทิศทางแล้ว ความรู้สึกที่ถูกฝังกลบทั้งเป็นน่าจะเป็นแบบนี้สินะ... เธอเริ่มจะหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ

ใจหนึ่งอยากจะสลบไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าแปลกที่สติกลับยิ่งแจ่มชัดขึ้น ความเจ็บปวดที่รุนแรงทวีคูณทำให้ทาเลียใช้เล็บที่ฉีกขาดตะกุยไปตามพื้น น้ำตาไหลพรากออกมาอย่าไม่ขาดสาย

“เจ็บ... เจ็บมากเลย... บาร์คัส...”

เธอไม่รู้ทำไมถึงพึมพำชื่อนั้นออกมา ภาพของเขาที่หันหลังให้เธอเพื่อวิ่งไปหาไอล่าลอยกลับเข้ามาในหัว

เธอไม่มีวันเป็นคนสำคัญของบาร์คัสได้เลย สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหน คนที่เขาต้องปกป้องก็มีเพียงไอล่าและกาเร็ธเท่านั้น

น้ำตาอุ่นๆ อาบเปียกไปทั่วพวงแก้ม

“ไม่นะ... ถึงอย่างนั้น... เขาก็ต้องมาตามหาฉันสิ”

เธอพยายามพึมพำกับตัวเองราวกับจะโน้มน้าวใจ ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวของจักรพรรดิ เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องมาตามหาแม้แต่ซากศพของเธอแน่ๆ เขาไม่มีทางทิ้งให้เธออยู่แบบนี้หรอก

เธอยึดเหนี่ยวความคิดนั้นไว้อย่างสุดชีวิตพลางจ้องเขม็งไปท่ามกลางความมืดที่ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น

ไม่นานนัก แม้แต่ถ่านไฟที่เคยคุกรุ่นอยู่บนซากสัตว์ร้ายก็มอดดับลง ทั่วทั้งโลกจึงจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์

ไม่ว่าจะรอเท่าไหร่ก็ไม่มีร่องรอยของใครมาตามหาเธอเลย ทาเลียจึงพยายามเค้นเสียงจากลำคอที่แห้งผากจนใกล้จะแหลกสลายเอ่ยพึมพำให้ดังขึ้นอีกนิด

“ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร เดี๋ยวเขาก็มา... เดี๋ยว...”

ทว่าเสียงนั้นกลับถูกเสียงสะอื้นไห้ที่ระเบิดออกมากลืนกินไปจนหมด

ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นแล้วใช้มือที่สั่นเทาอุดปากไว้ เธอไม่อยากเสียน้ำตา

เพราะถ้าหากร้องไห้ มันก็เท่ากับยอมรับน่ะสิ... ยอมรับว่าไม่มีใครตามหาเธอเลย...

เธอพยายามข่มเสียงร้องไห้อันขมขื่นที่ผสมปนเปไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังไว้ในอก ก่อนจะเริ่มพึมพำซ้ำๆ อีกครั้ง

อีกเดี๋ยว... บาร์คัสจะต้องมาแน่ๆ และเหมือนในวันนั้นที่เขาเคยฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากโคลนตม เขาจะช่วยเธออีกครั้ง

เขาจะต้องมา... เขาจะต้อง...

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 44

สรุปตอน 44

ทาเลียวิ่งฝ่าค่ายที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังเพื่อตามบาร์คัส ก่อนจะติดอยู่ลำพังและได้แต่ปลอบตัวเองว่าเขาจะต้องมาช่วยเธอเหมือนในวันนั้น

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 45 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 43กลับหน้าเรื่อง
ตอน 43ตอน 45