เธอวิ่งฝ่าเหล่าทหารที่ถืออาวุธวิ่งวุ่นสับสนไปมา ท่ามกลางกระโจมที่ล้มระเนระนาด เธอเห็นศพสองสามศพที่อยู่ในสภาพแหลกเหลวผ่านตาไป
ความหวาดกลัวบีบเค้นกระเพาะจนเจ็บปวด ทว่าเมื่อนึกได้ว่าบาร์คัสอาจจะตกอยู่ในสภาพเช่นนั้น เธอก็ไม่อาจหยุดฝีเท้าลงได้เลย
เธอพยายามวิ่งตัดค่ายพักแรมที่เต็มไปด้วยข้าวของวางระเกะระกะเพื่อตามให้ทันบาร์คัสที่ตอนนี้ทิ้งห่างออกไปไกลแล้ว
ทันใดนั้น เสียง ‘ตึง!’ หนึ่งก็ดังสนั่น
ทาเลียหันขวับไปตามทิศทางของเสียงแล้วใบหน้าก็พลันซีดเผือด ไวเวิร์นตัวหนึ่งร่อนลงจอดไม่ไกลนักและกำลังขย้ำกลืนทหารนายหนึ่งลงท้องไปทั้งตัว
ทุกครั้งที่ปากมหึมาของมันขยับขึ้นลง เลือดที่ไหลทะลักออกมาก็ชโลมขากรรไกรสีดำของมันจนเปียกโชก
ภาพที่เห็นช่างเกินจริงจนความกลัวยังตามมาไม่ทัน ทาเลียก้าวถอยหลังอย่างโงนเงนด้วยขาที่สั่นเทา ทว่าท่ามกลางกลุ่มทหารที่ถือหอกวิ่งกรูเข้าไป เธอได้เห็นร่างของบาร์คัสเข้าพอดีจึงตะโกนเรียกสุดเสียง
“บาร์คัส! บาร์คัส!”
เธอวิ่งโจนทะยานเข้าหาเขาเหมือนเด็กที่เพิ่งเจอพ่อแม่ท่ามกลางตลาดที่วุ่นวาย บาร์คัสที่กำลังสั่งการบางอย่างแก่เหล่าอัศวินหันกลับมามองเธอ
วินาทีที่สายตาสบประสาน ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่ลง ดูเหมือนเขาจะโกรธที่เธอดื้อรั้นไม่ยอมทำตามคำสั่งแล้ววิ่งพรวดพราดออกมา
พลังทำลายล้างจากสายตาคมปราบของเขาทำให้เธอเย็นวาบไปถึงสันหลังวูบหนึ่ง ทว่าทาเลียก็ยังไม่หยุดก้าวเดินไปหาเขา ในสมองของเธอมีเพียงความคิดเดียวคือต้องไปอยู่ในที่ปลอดภัยพร้อมกับบาร์คัส
'ไม่ต้องไปสู้กับมันหรอกนะ เรื่องแบบนั้นน่ะสั่งให้พวกลูกน้องทำก็ได้ นายต้องอยู่ข้างๆ ฉันสิ'
ถ้อยคำที่เอาแต่ใจเหล่านั้นผสมปนเปไปกับลมหายใจที่หอบรัวจนฟังไม่ได้สรรพ
แม้ที่นี่จะวุ่นวายจนไม่น่าจะได้ยินเสียงอะไร ทว่าบาร์คัสกลับเดินตรงเข้ามาหาเธอราวกับรับรู้คำพูดนั้น ทาเลียรีบยื่นมือออกไปหาเขา
ทว่าในวินาทีนั้น เสียงกรีดร้องอันแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง
“บาร์คัส!”
บาร์คัสหันขวับกลับไปด้านหลังทันที
ทาเลียมองตามสายตาเขาไปแล้วก็ต้องตาค้าง เมื่อพบไอล่ายืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ดูเหมือนเธอจะพลัดหลงกับองครักษ์ในระหว่างชุลมุน เงามืดขนาดใหญ่กำลังแผ่ปกคลุมอยู่เหนือศีรษะที่กำลังก้าวเดินอย่างลนลานของเธอ เมื่อเห็นดังนั้นบาร์คัสก็พุ่งตัวออกไปโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
ทาเลียอ้าปากค้างเฝ้ามองร่างของเขาที่ห่างจากเธอออกไปในพริบตา คำอ้อนวอนที่แสนเวทนาหลุดออกมาจากลำคอที่ตีบตัน
'อย่าไปนะ...'
'อย่าไปหาผู้หญิงคนนั้น...'
เสียงสะอื้นที่ร้อนรุ่มดุจลาวาแทบจะแผดเผาลำคอให้มอดไหม้
เขาโผเข้าคว้าตัวไอล่าไว้ในอ้อมกอดแล้วม้วนตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด
สัตว์ร้ายที่พลาดเหยื่อไปต่อหน้าต่อตาใช้กรงเล็บสีดำตะกุยลงบนพื้นอย่างแรงพลางแผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง
บาร์คัสชักดาบออกมาอารักขาไอล่าไว้ข้างหลังเพื่อปกป้องเธอจากสัตว์ร้ายที่กำลังเดือดจัด ทว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นกลับไม่ได้อาลัยอาวรณ์เหยื่อที่พลาดไปเท่าไหร่นัก มันส่ายหัวมหึมาไปมาพลางฟึดฟัดจมูกดมกลิ่น และทันใดนั้นมันก็ตวัดสายตามาทางทาเลีย
เธอตัวแข็งทื่อจ้องมองดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นที่ส่องประกายวาวโรจน์ ดูเหมือนการพบเป้าหมายใหม่จะทำให้มันตื่นเต้นจนรูม่านตาขยายกว้าง และในวินาทีต่อมา ร่างหนักอึ้งของมันก็พุ่งเข้าหาเธอราวกับงูที่เลื้อยผ่านผิวน้ำ
การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วเสียจนเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง ทาเลียถูกกรงเล็บที่เหมือนตะขอเกี่ยวกระชากจนร่างลอยขึ้นไปบนอากาศ
เธอมองลงไปยังพื้นดินที่ห่างออกไปในพริบตาพลางส่ายสายตามองอย่างแสนวิถีถ้วน เห็นพวกทหารที่วิ่งสับสนอยู่เบื้องล่าง ซึ่งในไม่กี่อึดใจพวกเขาก็ดูตัวเล็กเท่าฝ่ามือ
ความรู้สึกถึงอันตรายอย่างรุนแรงทำให้ทาเลียเริ่มดิ้นรนตะเกียกตะกายสุดชีวิต ทว่าแรงบีบที่หน้าอกกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกรงเล็บที่แหลมคมกำลังจะแทงทะลุผิวหนังเข้ามาฉีกร่างกายเธอให้ขาดเป็นสองท่อน
ทาเลียเงยหน้ามองมอนสเตอร์ที่จับตัวเธอไว้ด้วยตาที่หวาดผวา ก่อนจะแผดเสียงตะโกนออกมา
“ช่วย... ช่วยด้วย...! ใครก็ได้ช่วยฉันที...!”
ทว่าเสียงนั้นแม้แต่หูของเธอเองยังรู้สึกว่ามันแผ่วเบาเหลือเกิน
เธอหอบหายใจรัวพลางพยายามจะอ้าปากตะโกนอีกครั้ง
ทันใดนั้น ท่ามกลางความมืดสีน้ำเงินหม่น ก็มีแสงสว่างวาบขึ้นดุจเปลวเพลิงพร้อมลมร้อนแรงที่พัดผ่านใบหน้าไป ทาเลียกรีดร้องลั่น สัตว์ร้ายที่โฉบตัวเธอมาแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพลางเริ่มสะบัดร่างกายอย่างรุนแรง
แรงบีบที่เหมือนจะหักช่วงเอวให้ขาดสะบั้นทำให้วิสัยทัศน์ของเธอพร่ามัวเป็นสีขาวทันที เธอหมดเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนปล่อยแขนขาให้ตกลงตามแรงโน้มถ่วง ต่อมาเธอก็รู้สึกว่าร่างลอยละลิ่วอยู่ในอากาศก่อนจะดิ่งลงไปสู่ที่ไหนสักแห่ง
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แรงกระแทกอันหนักหน่วงก็เข้าปะทะทั่วทั้งร่าง และทุกอย่างก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด
เธอรับรู้ไม่ได้เลยว่าตัวเองยังตื่นอยู่หรือว่าสลบไปแล้วกันแน่ แวบหนึ่งเธอคิดว่าตัวเองอาจจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ ทว่าในวินาทีต่อมา ความเจ็บปวดมหาศาลก็จู่โจมเข้ามาเพื่อยันยันความจริงว่าเธอยังมีชีวิตอยู่
ทาเลียหอบหายใจและส่งเสียงครางออกมาเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะถูกเชือด
เจ็บ... เจ็บเหลือเกิน ทว่าเธอไม่อาจระบุได้ชัดเจนว่าความเจ็บปวดนั้นมาจากส่วนไหนของร่างกายกันแน่
“ฮึก... ฮือ...”
ตามสัญชาตญาณ ทาเลียพยายามคลานไปตามพื้นเพื่อจะหนีจากอะไรบางอย่างที่ทับร่างเธออยู่ แต่ความเจ็บปวดที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอทนไม่ไหวและฟุบหน้าลงกับพื้นดินที่เย็นเหยียบ ทันใดนั้นกลิ่นเหม็นไหม้ที่ฉุนกึกก็เตะเข้าจมูก เธอจึงฝืนเงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบาก
สายตาที่เริ่มชินกับความมืดเห็นร่างของไวเวิร์นแน่นิ่งไปแล้ว ทาเลียที่ส่งเสียงสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว กะพริบตาอย่างสับสนเมื่อตระหนักได้ว่าสัตว์ร้ายตัวนั้นได้ตายลงแล้ว
ดูเหมือนมันจะถูกแผดเผาด้วยความร้อนแรง ปีกของมอนสเตอร์ครึ่งหนึ่งกลายเป็นสีดำไหม้เกรียมและขดงอ ส่วนขาหลังที่หนักอึ้งและเกล็ดสีดำหลุดลอกออกมีถ่านไฟแดงๆ กำลังคุกรุ่นอยู่
เธอจ้องมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย ก่อนจะใช้ฝ่ามือยันพื้นพยายามพยุงท่อนบนให้ลุกขึ้น
และคราวนี้เธอก็เห็นก้อนหินพะเนินขนาดใหญ่และกองดินทับขาข้างหนึ่งของเธอไว้เสียมิด ดูเหมือนว่าตอนที่ร่วงลงมา เธอจะตกลงมาตามแนวลาดชันของไหล่เขา
‘ต้องรีบหนีไป...’
ทาเลียพยายามบิดตัวสุดชีวิตเพื่อจะมุดขาออกจากกองหิน ทว่าสุดท้ายความเจ็บปวดที่รุนแรงเกินจะแบกรับก็ทำให้เธอต้องล้มฟุบลงอีกครั้ง ไม่เพียงแต่ขาที่ถูกหินทับ แต่ทั้งหน้าอก หัวไหล่ และแขน ไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่เจ็บปวด
กระดูกทั้งตัวแตกละเอียดไปหมดแล้วหรือเปล่านะ?
ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น ความจริงเธอเองก็ไม่รู้ว่ารอดชีวิตมาได้อย่างไร หรือบางที... เธออาจจะกำลังอยู่ในอาการร่อแร่ใกล้ตายก็ได้
เธอส่ายสายตามองไปรอบตัวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกลัว
ยามนี้ความมืดมิดได้ปกคลุมไปทั่วทุกทิศทางแล้ว ความรู้สึกที่ถูกฝังกลบทั้งเป็นน่าจะเป็นแบบนี้สินะ... เธอเริ่มจะหายใจลำบากขึ้นเรื่อยๆ
ใจหนึ่งอยากจะสลบไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าแปลกที่สติกลับยิ่งแจ่มชัดขึ้น ความเจ็บปวดที่รุนแรงทวีคูณทำให้ทาเลียใช้เล็บที่ฉีกขาดตะกุยไปตามพื้น น้ำตาไหลพรากออกมาอย่าไม่ขาดสาย
“เจ็บ... เจ็บมากเลย... บาร์คัส...”
เธอไม่รู้ทำไมถึงพึมพำชื่อนั้นออกมา ภาพของเขาที่หันหลังให้เธอเพื่อวิ่งไปหาไอล่าลอยกลับเข้ามาในหัว
เธอไม่มีวันเป็นคนสำคัญของบาร์คัสได้เลย สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหน คนที่เขาต้องปกป้องก็มีเพียงไอล่าและกาเร็ธเท่านั้น
น้ำตาอุ่นๆ อาบเปียกไปทั่วพวงแก้ม
“ไม่นะ... ถึงอย่างนั้น... เขาก็ต้องมาตามหาฉันสิ”
เธอพยายามพึมพำกับตัวเองราวกับจะโน้มน้าวใจ ยังไงเธอก็เป็นลูกสาวของจักรพรรดิ เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องมาตามหาแม้แต่ซากศพของเธอแน่ๆ เขาไม่มีทางทิ้งให้เธออยู่แบบนี้หรอก
เธอยึดเหนี่ยวความคิดนั้นไว้อย่างสุดชีวิตพลางจ้องเขม็งไปท่ามกลางความมืดที่ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้น
ไม่นานนัก แม้แต่ถ่านไฟที่เคยคุกรุ่นอยู่บนซากสัตว์ร้ายก็มอดดับลง ทั่วทั้งโลกจึงจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์
ไม่ว่าจะรอเท่าไหร่ก็ไม่มีร่องรอยของใครมาตามหาเธอเลย ทาเลียจึงพยายามเค้นเสียงจากลำคอที่แห้งผากจนใกล้จะแหลกสลายเอ่ยพึมพำให้ดังขึ้นอีกนิด
“ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร เดี๋ยวเขาก็มา... เดี๋ยว...”
ทว่าเสียงนั้นกลับถูกเสียงสะอื้นไห้ที่ระเบิดออกมากลืนกินไปจนหมด
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นแล้วใช้มือที่สั่นเทาอุดปากไว้ เธอไม่อยากเสียน้ำตา
เพราะถ้าหากร้องไห้ มันก็เท่ากับยอมรับน่ะสิ... ยอมรับว่าไม่มีใครตามหาเธอเลย...
เธอพยายามข่มเสียงร้องไห้อันขมขื่นที่ผสมปนเปไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังไว้ในอก ก่อนจะเริ่มพึมพำซ้ำๆ อีกครั้ง
อีกเดี๋ยว... บาร์คัสจะต้องมาแน่ๆ และเหมือนในวันนั้นที่เขาเคยฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากโคลนตม เขาจะช่วยเธออีกครั้ง
เขาจะต้องมา... เขาจะต้อง...
ทาเลียวิ่งฝ่าค่ายที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังเพื่อตามบาร์คัส ก่อนจะติดอยู่ลำพังและได้แต่ปลอบตัวเองว่าเขาจะต้องมาช่วยเธอเหมือนในวันนั้น
กำลังโหลดความเห็น...