เอ็ดริกเร่งก้าวเท้าผ่านเหล่าทหารที่วิ่งวุ่นไปมา
เพียงไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงหลังการต่อสู้สิ้นสุดลง ค่ายพักแรมที่เคยเละเทะยับเยินก็เริ่มได้รับการจัดการอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่เหล่าทหารกำลังเก็บกู้พรรพอาวุธจากซากศพของไวเวิร์นและจัดการกระโจมที่พังพินาศ พวกคนงานก็ช่วยกันยกหีบและห่อสัมภาระขึ้นรถเลื่อน ส่วนพวกนางกำนัลก็เริ่มทำหน้าที่ชันสูตรและรวบรวมศพผู้เสียชีวิตมาไว้ที่จุดเดียวเพื่อห่อด้วยผ้าไหมตามธรรมเนียม
เอ็ดริกที่เดินสำรวจไปทั่วค่ายพักแรมลอบคำนวณจำนวนผู้เสียชีวิตด้วยสายตา
ทั้งหมดสิบเจ็ดศพ
หากรวมพวกที่ถูกไวเวิร์นกลืนกินเข้าไปด้วย ก็น่าจะมีผู้เสียชีวิตประมาณยี่สิบห้าถึงสามสิบคน เมื่อพิจารณาถึงจำนวนผู้บาดเจ็บด้วยแล้ว ก็นับว่าความเสียหายครั้งนี้หนักหนาสาหัสเอาการ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน
'ฝูงไวเวิร์นมาปรากฏตัวในฤดูแห่งไฟเนี่ยนะ...'
ปกติแล้วพวกไวเวิร์นจะตื่นจากการจำศีลในช่วงปลายฤดูแห่งการพักผ่อน และจะเริ่มรวมฝูงกันเมื่อเข้าสู่ฤดูแห่งน้ำ และหลังจากผ่านพ้นฤดูผสมพันธุ์พวกมันก็จะแยกย้ายกันอยู่เป็นคู่ ดังนั้นการที่ไวเวิร์นจำนวนนับสิบตัวจะมาปรากฏตัวพร้อมกันในฤดูแห่งไฟจึงเป็นปรากฏการณ์ที่หาได้ยากยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ภูมิประเทศแถบนี้ก็ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับมอนสเตอร์ขนาดใหญ่อย่างไวเวิร์นเลยด้วยซ้ำ
'จะบอกว่าดวงซวยบัดซบอย่างเดียวมันก็ดูจะมีอะไรบางอย่างที่ยังไม่สมเหตุสมผลอยู่'
เอ็ดริกหรี่ตาลงมองซากศพไวเวิร์นที่กระจัดกระจายอยู่ตามเนินเขาพลางสลัดความสงสัยในหัวทิ้งไป ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องไร้สาระพวกนี้ เขาเร่งฝีเท้าตรงไปยังจุดที่เหล่าอัศวินรวมตัวกันอยู่
“ท่านหัวหน้าครับ!”
บาร์คัสที่กำลังสั่งการอัศวินอยู่หันกลับมามองเขา
เอ็ดริกชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว ภายใต้แสงไฟที่วูบไหว ใบหน้าของผู้บังคับบัญชาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน แม้สภาพของเขาเองก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก แต่บาร์คัสที่มีใบหน้าเย็นชาดุจรูปสลักหินอ่อนที่เปื้อนเลือดและมีดวงตาส่องประกายท่ามกลางความมืดนั้น กลับให้ความรู้สึกที่ทั้งสง่างามและน่าพรั่นพรึงอย่างประหลาด
“เจอไหม?”
ท่านชายเชียคานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้โทนเสียงตามแบบฉบับของเขา
เอ็ดริกเรียกสติกลับมาแล้วรีบรายงานทันที
“พบร่องรอยไวเวิร์นร่วงหล่นลงไปทางทิศเหนือครับ ดูเหมือนมันจะตกลงไปในหุบเขาเบื้องล่าง”
บาร์คัสหันมองไปทางทิศเหนือ คบไฟในมือของเหล่าอัศวินส่องแสงรำไรท่ามกลางเงาไม้อันมืดมิดของผืนป่าที่ดูวังเวง ไม่มีใครรู้เลยว่าในนั้นจะมีมอนสเตอร์ที่ดุร้ายชนิดไหนซุ่มซ่อนอยู่อีกบ้าง
เอ็ดริกเอ่ยขึ้นด้วยความร้อนรน
“เราต้องรีบจัดตั้งหน่วยค้นหาเดี๋ยวนี้ครับ จะมัวชักช้าไมได้...”
“จะหาไปทำไมกัน!”
เสียงตวาดกร้าวดังแทรกขึ้นมาทำให้เอ็ดริกหันขวับไปมอง องค์รัชทายาทที่มีเรือนผมสีดำยับย่นราวกับแผงคอราชสีห์กำลังเดินตรงมาหาพวกเขาพร้อมขบวนผู้ติดตาม
เอ็ดริกรีบน้อมตัวลงทำความเคารพอย่างรวดเร็ว ทว่ารัชทายาทกลับเมินเฉยและเดินตรงเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าบาร์คัส
“ยังไงก็ต้องตายไปแล้วแน่ๆ! อย่ามาเสียเวลาทำเรื่องไร้สาระเลย รีบเตรียมตัวออกเดินทางเดี๋ยวนี้! ถ้ามัวชักช้าแล้วพวกมอนสเตอร์แห่กันมาถล่มอีกรอบจะทำยังไง!”
คำพูดที่แสนจะเย็นชาและไร้เมตตาทำให้เอ็ดริกหน้าเสีย
ดูเหมือนการถูกโจมตีอย่างกะทันหันจะทำให้องค์รัชทายาทตกใจไม่น้อย ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดกว่าปกติ สำหรับคนที่ไม่เคยเผชิญหน้ากับโอเกอร์สักตัวมาตลอดชีวิตแล้วต้องมาเจอเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ การจะหวาดกลัวก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่าเอ็ดริกกลับไม่รู้สึกสงสารรัชทายาทที่ดูจะประสาทเสียจนเกินเหตุนี่เลยสักนิด
เอ็ดริกมองรัชทายาทด้วยสายตาต่อต้านพลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของบาร์คัส เขาเพียงแค่นิ่งเงียบไปอย่างน่าประหลาด
อย่าบอกนะว่าเขาจะยอมทำตามความเอาแต่ใจของรัชทายาท?
ต่อให้จะเกิดมาเป็นลูกนอกสมรส ทว่าทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ก็คือพระธิดาขององค์จักรพรรดิ ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็คือพระธิดาองค์โตขององค์จักรพรรดินีองค์ปัจจุบันด้วย การจะปล่อยให้องค์หญิงแห่งจักรวรรดิต้องกลายเป็นอาหารมอนสเตอร์เพียงเพราะความแค้นส่วนตัวของรัชทายาทเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ และนี่ก็เป็นเรื่องของเกียรติยศในฐานะอัศวินด้วย
เอ็ดริกรีบโพล่งออกมาด้วยความร้อนใจ
“หากทรงอนุญาตให้จัดตั้งหน่วยค้นหา กระหม่อมจะเป็นคนไปตามหาองค์หญิงสองด้วยตัวเองพ่ะย่ะค่ะ เพราะฉะนั้น...”
“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน บังอาจมาเสนอหน้าต่อหน้าฉันงั้นเหรอ!”
รัชทายาทระเบิดอารมณ์ฉุนเฉียวพลางกระชากคอเสื้อเอ็ดริก
เอ็ดริกจ้องมองเขากลับด้วยสายตาที่สงบนิ่ง เขาเริ่มจะชินกับพฤติกรรมป่าเถื่อนของคนตรงหน้าเสียแล้ว เอ็ดริกเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่ากระหม่อมไม่อาจทอดทิ้งองค์หญิงสองไว้แบบนี้...”
“องค์หญิง?”
รัชทายาทแค่นหัวเราะออกมาอย่างแห้งแล้งพลางจ้องหน้าเน้นทีละคำใส่เอ็ดริก
“ฟังให้ดีนะเจ้าเด็กโง่ องค์หญิงของจักรวรรดินี้มีเพียงคนเดียว คือไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา เท่านั้น ส่วนนังทาเลียมันคือตัวตนที่ไม่มีสมควรเกิดมาบนโลกนี้ตั้งแต่แรกแล้ว การที่มันต้องกลายเป็นอาหารมอนสเตอร์ตายไปแบบนั้นน่ะ คือจุดจบที่สมควรที่สุดสำหรับอีลูกเมียน้อย...”
“พอได้แล้ว”
น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำทำเอาเอ็ดริกสะดุ้งพลางหันไปมองหัวหน้าของเขา กาเร็ธจะทำตัวกร่างป่าเถื่อนแค่ไหนบาร์คัสก็มักจะวางตัวสุภาพตอบรับเสมอ ทว่าครั้งนี้เขากลับเอ่ยขัดรัชทายาทกลางคัน มิหนำซ้ำยังใช้น้ำเสียงที่ลดระดับความทางการลงจนทำให้ทุกคนอึ้งไปตามๆ กัน
กาเร็ธเองก็ดูจะตกใจไม่แพ้กันที่บาร์คัสกล้าขัดคอเขา ทว่าฝ่ายบาร์คัสกลับมีใบหน้าที่เรียบเฉยตามปกติ
“กระหม่อมเห็นว่าฝ่าบาทควรจะเสด็จกลับที่พักเพื่อพักผ่อนเสียดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเอ่ยจบก็พยักหน้าให้เหล่าอัศวินที่ยืนรออยู่ด้านหลังกาเร็ธเป็นเชิงสั่ง
“ไปตามนักเวทมาคนหนึ่ง แล้วเลือกอัศวินที่เคลื่อนไหวว่องไวมาสิบคนเพื่อจัดตั้งหน่วยค้นหาเดี๋ยวนี้”
เหล่าอัศวินรีบแยกย้ายไปทำตามคำสั่งทันที กาเร็ธจ้องมองท่าทางเหล่านั้นอย่างว่างเปล่า ก่อนจะสะบัดมือปล่อยคอเสื้อเอ็ดริกแล้วก้าวเข้าไปยืนประจัญหน้าบาร์คัส
“นี่นาย... คิดจะขัดคำสั่งฉันเพราะยัยนั่นเป็นครั้งแรกเหรอ?”
“กระหม่อมได้รับพระบัญชาจากองค์จักรพรรดิให้อารักขาทั้งสามพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ดังออกมาจากปากบาร์คัส
“คำสั่งขององค์รัชทายาทจะอยู่เหนือพระบัญชาขององค์จักรพรรดิไปได้ยังไงล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ต้องมาอ้าง!”
รัชทายาทก้าวเข้าไปขวางหน้าบาร์คัสไว้
“คิดว่าฉันดูไม่ออกเหรอว่านายคอยหนุนนังทาเลียมาตลอดน่ะ? บอกมาตามตรงดีกว่า นายกับยัยนั่น...!”
“กาเร็ธ!”
ทันใดนั้น น้ำเสียงหวานที่แหลมคมก็ดังแหวกอากาศเข้ามา
เอ็ดริกที่เฝ้ามองคนทั้งคู่ด้วยใจตุ๊มๆ ต่อมๆ หันขวับไปมอง องค์หญิงหนึ่งพร้อมผู้ติดตามสองคนกำลังก้าวเดินอย่างสง่างามผ่านกลุ่มอัศวินเข้ามา
องค์หญิงหนึ่งคือผู้ที่คอยจัดการดูแลผู้บาดเจ็บและสั่งการเหล่านางกำนัลทันทีหลังจากปราบไวเวิร์นเสร็จสิ้น ใบหน้าของเธอจึงฉายแววความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน ทว่าเธอก็ยังคงจ้องมองน้องชายด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว
“ท่านชายเชียคานพูดถูกแล้ว เราจะทิ้งทาเลียไว้แบบนี้ไม่ได้ ยังไงเด็กคนนั้นก็คือน้องสาวร่วมสายเลือดของเรานะ”
“พี่พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง!”
รัชทายาทจ้องมองพี่สาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง
“เพราะยัยนั่นทำให้เสด็จแม่ของเราต้องอัปยศขนาดไหน ลืมไปแล้วเหรอที่พี่พูดแบบนี้ออกมาน่ะ!”
“ช่วยใช้เหตุผลหน่อยเถอะ”
องค์หญิงเอ่ยขัดน้องชายด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ แม้ทั้งสองจะเกิดห่างกันเพียงไม่กี่นาที แต่เธอก็ดูมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่ารัชทายาทหลายเท่านัก
เธอก้มมองดูน้องชายพลางเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบ
“ถ้าเราทิ้งทาเลียไว้แบบนี้แล้วกลับวังหลวง อย่าว่าแต่ท่านชายเชียคานเลย แม้แต่ตัวน้องเองก็จะถูกผู้คนครหาเอาได้ น้องอยากจะเอาตัวเองไปเสี่ยงกับเสียงนินทาพวกนั้นงั้นเหรอ?”
น้ำเสียงที่แสนจะเย็นชาที่หลุดออกมาจากปากองค์หญิงหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเมตตา ทำให้เอ็ดริกถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เธอกล่าวเสริมพลางปลอบโยนขวัญน้องชายที่กำลังหายใจฟึดฟัดด้วยเสียงที่นุ่มนวลลง
“อย่างน้อย... ก็ให้เราได้ช่วยเก็บกู้ร่างของน้องมาจัดพิธีศพให้สมเกียรติเถอะ”
ค่ายพักแรมเริ่มเก็บกวาดหลังการต่อสู้กับไวเวิร์น เอ็ดริกออกตามหาองค์หญิงสองที่หายไป ขณะที่ไอล่าและกาเร็ธพูดถึงทาเลียราวกับเธอจากไปแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...