คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 46 · ผู้ชายที่ไม่โอเค

ตอน 46
ผู้ชายที่ไม่โอเค

สิ้นเสียงขององค์หญิงหนึ่ง เสียงหัวเราะราวกับลมที่พัดผ่านรูโหว่ก็ระเบิดออกมาจากลำคอขององค์รัชทายาททันที

“นั่นสินะ การเอาศพของยัยนั่นไปประเคนให้องค์จักรพรรดินีดูก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเหมือนกัน”

ดูเหมือนเพียงแค่จินตนาการถึงภาพนั้นรัชทายาทก็เริ่มมีอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นมา รอยยิ้มของเขาดูจะกว้างขึ้นและแฝงไปด้วยความอำมหิต

เขาวางมือลงบนไหล่ของท่านชายเชียคานพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงยะเยือก

“ตกลง ในเมื่อนายยืนกรานขนาดนั้นฉันก็จะไม่ห้าม เชิญนายควานหาซากยัยนั่นในป่าให้ทั่วทั้งคืนตามสบายเถอะ”

รัชทายาทตบไหล่เขาหนักๆ หนึ่งที ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังค่ายพักแรมที่ยังคงวุ่นวาย องค์หญิงหนึ่งเดินตามหลังน้องชายไปพลางทิ้งคำพูดทิ้งท้ายที่แสนเรียบง่ายไว้ให้คู่หมั้น

“ถ้าอย่างนั้นก็ฝากดูแลเด็กคนนั้นด้วยนะคะ”

◆ ◆ ◆

ทันทีที่เชื้อพระวงศ์ทั้งสองลับตาไป พวกเขาก็มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือทันที

เอ็ดริกกำคบไฟในมือแน่นพลางวิ่งฝ่าเข้าไปในผืนป่าที่ความมืดปกคลุมหนาทึบจนเหนียวหนืด เขารู้สึกกระวนกระวายใจเหลือเกิน กลัวว่าในช่วงเวลาที่เสียไปกับการถกเถียงกันเมื่อครู่จะทำให้ร่องรอยที่ไวเวิร์นทิ้งไว้เลือนหายไป

“ระวังหน่อย เดี๋ยวนายนั่นแหละจะกลิ้งตกเหวไปอีกคน”

ท่านชายเทออริก ฮาร์ต อัศวินระดับสูงที่วิ่งตามหลังมาติดๆ กระซิบเตือนด้วยความกังวล

เอ็ดริกไม่ได้ตอบโต้อะไรเพียงแต่พยักหน้าครั้งหนึ่ง แล้วชูคบไฟขึ้นส่องพื้นทิศทางที่ขรุขระ แสงไฟเผยให้เห็นโขดหินที่สลับซับซ้อนและทางลาดชันที่น่าหวาดเสียวระหว่างแนวสนที่ตั้งตระหง่าน

“ที่นี่ครับ”

เขาชี้ไปยังทางลาดชันเบื้องล่าง ผู้บังคับบัญชาที่เดินตามมาเงียบๆ ก้าวเข้ามาประหนึ่งเงาสลัว

เอ็ดริกเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้เขาได้สำรวจเบื้องล่าง บาร์คัสใช้คบไฟส่องดูหุบเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโซ่เหล็กที่ติดปลายตะขอออกจากกระเป๋าข้างเข็มขัด

หลังจากตรึงตะขอเข้ากับซอกหินอย่างแน่นหนา บาร์คัสก็ทิ้งตัวดิ่งลงไปตามทางลาดที่แทบจะตัดตรงเหมือนหน้าผา เอ็ดริกชูคบไฟส่องสว่างนำทางให้จนมั่นใจว่าบาร์คัสร่อนลงจอดบนพื้นเบื้องล่างอย่างปลอดภัยแล้ว เขาจึงค่อยปีนตามลงไปตามแนวผาหิน

โชคดีที่หุบเขานี้ไม่ลึกเท่าไหร่นัก เอ็ดริกก้าวเหยียบโขดหินที่แหลมคมลงมาอย่างระมัดระวัง เมื่อถึงพื้นเขาก็ชูคบไฟขึ้นสูงเพื่อส่งสัญญาณให้เหล่าอัศวินที่อยู่ด้านบนทราบ จากนั้นเหล่าอัศวินที่รออยู่ก็เริ่มทยอยปีนตามลงมาทีละคน

เอ็ดริกเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาสำรวจรอบตัว

ดูเหมือนผลกระทบจากการที่ไวเวิร์นตกลงมาจะรุนแรงขนานใหญ่จนหน้าผาหินได้รับแรงกระแทกเป็นวงกว้าง เศษหินและกองดินกระจัดกระจายไปทั่วทุกแห่ง หากจะรื้อค้นซากปรักหักพังเหล่านี้คงต้องใช้เวลาพอสมควร

เอ็ดริกกวาดสายตามองผ่านความมืดมิดที่ดำสนิทอย่างร้อนใจ ก่อนจะกระโดดข้ามหินก้อนโตไป และเมื่อก้าวเดินต่อไปตามทางดินที่ขรุขระได้ไม่นานนัก เขาก็พบเงามืดขนาดใหญ่ที่หมอบนิ่งอยู่ข้างกองหินที่ถล่มลงมา

เขายื่นไฟเข้าไปส่องมองดูใกล้ๆ

‘...ดูเหมือนจะหาเจอแล้ว’

ซากไวเวิร์นที่ปีกข้างหนึ่งไหม้เกรียมจากการถูกมนตราแห่งไฟแผดเผานอนหมอบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองหิน

เอ็ดริกเฝ้าสำรวจรอบๆ ตัวมอนสเตอร์อย่างละเอียดเพราะเกรงว่าองค์หญิงอาจจะถูกร่างมหึมาของมันทับอยู่ ทันใดนั้นเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเงามืดสูงโปร่งยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกล

เมื่อยื่นคบไฟเข้าไปใกล้ๆ ก็พบว่าบาร์คัสกำลังยืนอยู่ข้างโขดหินขนาดใหญ่ เอ็ดริกรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

“ท่านหัวหน้า! พบร่องรอยอะไรไหมครับ...”

เอ็ดริกที่ตะโกนถามด้วยความใจร้อนต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อได้เห็นร่างสีขาวซีดที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องหน้าเขา

แสงจากคบไฟที่ลดต่ำลงสาดส่องกระทบใบหน้าที่ไร้สีเลือดและเรือนผมที่กระเซอะกระเซิงของหญิงสาวอย่างเลือนลาง เอ็ดริกเฝ้ามองร่างของเธอที่ถูกทับถมด้วยเศษหินน้อยใหญ่ครึ่งล่างพลางลอบถอนหายใจยาวด้วยความสลด

เขารู้ดีว่าโอกาสรอดชีวิตนั้นริบหรี่เพียงใด เขาเตรียมใจไว้บ้างแล้วว่าจะต้องเห็นภาพเช่นนี้ ทว่าเมื่อได้มาเห็นสภาพยับเยินของหญิงสาวด้วยตาตัวเองเขาก็รู้สึกเลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาจริงๆ

เขาค่อยๆ ก้าวเท้าที่สั่นเทาเข้าไปหาเธอ

ร่างกายท่อนบนของเธอดูค่อนข้างจะปกติดี ทว่าขาทั้งสองข้างกลับแหลกเหลว

เอ็ดริกมองดูขาซ้ายที่ถูกหินก้อนใหญ่ทับจนบิดรูปผิดธรรมขาติ เขาออกแรงยกหินก้อนหนึ่งออกจากตัวเธอ ทว่านั่นกลับทำให้กองหินข้างๆ พังครืนลงมาใส่เธออีก

เอ็ดริกชักสีหน้าด้วยความรู้สึกผิดพลาดอย่างรุนแรง เขารีบเงยหน้าขึ้นหวังจะขอความช่วยเหลือ ทว่าเขาก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าที่เรียบเฉยราวกดสวมหน้ากากของผู้บังคับบัญชา

บาร์คัสยังคงเหยียดหลังตรงยืนมองดูหญิงสาวอย่างเงียบสงบ แววตาที่แสนจะแห้งแล้งไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ของเขานั้นทำให้เอ็ดริกรู้สึกขนลุกไปถึงไขสันหลัง

เขารู้ดีว่าผู้ชายคนนี้กับองค์หญิงสองนับเป็นศัตรูคู่แค้นกันมาตลอด แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่หรือไง? เอ็ดริกไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเขาทำใจให้สงบนิ่งเห็นคนที่คุ้นเคยอยู่ในสภาพร่อแร่แบบนี้ได้อย่างไร

เอ็ดริกตะโกนบอกราวกับจะประท้วง

“ท่านจะมัวยืนทำอะไรอยู่ล่ะครับ! รีบมาช่วยกันหน่อย!”

ทว่าบาร์คัสกลับยังคงนิ่งเฉยไม่ไหวติงเลยแม้แต่นิดเดียว

เอ็ดริกจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเคืองแค้นพลางขยับตัวพยายามจะรื้อหินออกด้วยตัวเอง เขาใช้มือสองข้างออกแรงดันหินก้อนใหญ่ที่กดทับขาของเธอออก ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหอบหายใจเบาๆ ราวกับสัตว์ตัวน้อยดังมาจากเบื้องล่าง

เอ็ดริกรีบก้มลงมองทันที

แสงไฟเผยให้เห็นใบหน้าที่ขาวซีดที่เริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อย พริบตานั้นขาของเขาแทบจะหมดแรงจนเกือบจะทรุดลงบนพื้น

เขาแผดเสียงตะโกนออกมาด้วยความโล่งอกอย่างที่สุด

“องค์หญิงยังมีชีวิตอยู่ครับ! ยังหายใจอยู่!”

ดูเหมือนจะตอบสนองต่อเสียงนั้น เปลือกตาบางๆ เริ่มหยักพริ้มก่อนจะเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาที่พร่าเบลอเลื่อนลอย ดูท่าสติของเธอจะยังไม่คงที่นัก

เอ็ดริกรีบยืดตัวตรง เขาต้องรีบพานักเวทสายรักษามาที่นี่ให้เร็วที่สุด

เขาหยิบคบไฟที่วางไว้บนพื้นขึ้นมาเตรียมจะส่งสัญญาณเรียกอัศวินคนอื่นๆ ที่กำลังรื้อค้นอยู่จุดอื่น ในวินาทีนั้นเอง เขาก็เห็นรอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าที่ซีดขาวเหมือนกระดาษของหญิงสาว

เอ็ดริกหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหวโดยไม่รู้ตัว เสียงที่ไม่ชัดเจนอย่างยิ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากที่แตกระแหงและมีเลือดซิบ

“บาร์คัส...”

ชื่อที่หลุดออกมาเหมือนคำอ้อนวอนทำให้เอ็ดริกเบิกตากว้าง ทันใดนั้น ชายหนุ่มที่เคยนิ่งงันดุจรูปปั้นก็โน้มกายลงเบื้องหน้าเธอ ดวงตาของหญิงสาวสั่นไหวเล็กน้อยราวกับจะจดจำใบหน้าที่แสนสงบนิ่งนั้นได้ แววตาของเธอช่างเหมือนกับคนที่เพิ่งพบแสงสว่างแห่งการช่วยชีวิตท่ามกลางขุมนรก

“ฉัน... ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ว่านาย... นายจะต้องมาช่วยฉัน... ฉันรู้อยู่แล้ว”

เมื่อดวงตาของหญิงสาวหยาดเยิ้มไปด้วยความตื้นตัน น้ำตาที่ถูกกลั่นกรองอยู่ภายในก็ไหลรินอาบพวงแก้มที่ไร้สีเลือดจนเปียกโชก

ใบหน้าที่เย็นชาของชายหนุ่มที่เฝ้ามองภาพนั้น มีเงาของเปลวไฟวูบไหวอยู่บนใบหน้า แสงไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับไม่มีชีวิตคู่นั้น ทว่าบาร์คัสยังคงดูเหมือนคนที่ติดอยู่ในสภาวะที่ลึกและมืดมนเกินกว่าใครจะหยั่งถึง

เอ็ดริกที่เผลอกลั้นหายใจโดยไม่ทราบสาเหตุ เอื้อมมือไปจับไหล่เขาเบาๆ

“ท่าน... ท่านหัวหน้าครับ ท่านโอเคไหมครับ?”

บาร์คัสเงยหน้าขึ้นมองเขา หัวคิ้วที่สง่างามขมวดมุ่นเล็กน้อย เป็นสีหน้าที่แสดงออกชัดว่าเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเอ็ดริกถึงถามเช่นนั้น แม้แต่ตัวเอ็ดริกเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงหลุดถามออกไป

ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ ‘ไม่โอเค’ กันนะ?

เขามองใบหน้าที่แสนจะสงบราบเรียบเหมือนในยามปกติด้วยสายตาที่สับสน ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวายก็ดังแว่วมา

เอ็ดริกเรียกสติกลับมาแล้วรีบชูคบไฟขึ้นสูงสุดแขน อัศวินสองสามคนที่ได้รับสัญญาณรีบวิ่งหน้าตั้งตรงมาทางเขาเดี๋ยวนั้น

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 46

สรุปตอน 46

กาเร็ธแสดงความอำมหิตเมื่อคิดจะนำศพทาเลียไปให้จักรพรรดินีดู เอ็ดริกสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในตัวบาร์คัส ก่อนจะพบร่างองค์หญิงที่บาดเจ็บ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 47 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 45กลับหน้าเรื่อง
ตอน 45ตอน 47