คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 47 · ยาขวดนั้น

ตอน 47
ยาขวดนั้น

เอ็ดริกแผดเสียงตะโกนบอกพวกเขาดังลั่น

"องค์หญิงบาดเจ็บ! ต้องรีบตามนักเวทสายรักษามาด่วนเลย!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านชายฮาร์ตจึงสั่งอัศวินที่ตามหลังมาให้ไปพานักเวทมาทันที

ครู่ต่อมา นักเวทหนุ่มสังกัดราชสำนักก็วิ่งหน้าตั้งมาถึง

ในขณะที่เขาเฝ้าสำรวจอาการขององค์หญิง เอ็ดริกและเหล่าอัศวินก็เริ่มลงมือย้ายก้อนหินออก

ทันทีที่ยกหินก้อนใหญ่ที่กดทับเข่าของเธอขึ้นมา เขาก็พบกับเข่าและหน้าขาที่แหลกเหลวอยู่ภายใต้อาภรณ์ที่ขาดวิ่น

เอ็ดริกถึงกับลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นเศษกระดูกบางชิ้นแทงทะลุผิวหนังออกมาข้างนอก หากอยู่ในสภาพเช่นนี้ ต่อให้ใช้เวทมนตร์รักษาก็มีความเป็นไปได้ว่าขาข้างนี้จะกลับมาใช้งานไม่ได้อีกตลอดกาล

"หากปล่อยให้แผลสมานตัวตอนนี้ รูปทรงของขาจะบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างรุนแรงครับ เราต้องย้ายองค์หญิงไปยังค่ายพักแรมแล้วจัดกระดูกให้เข้าที่ก่อน"

นักเวทเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขณะสำรวจอาการขององค์หญิง

เอ็ดริกมองเขาด้วยสีหน้าหม่นหมอง

"จะทนไปถึงตอนนั้นไหวเหรอครับ?"

"ผมร่ายเวทสมานแผลเบื้องต้นไว้ให้แล้ว ตอนนี้คงยังไม่เป็นไรครับ"

นักเวทตอบพลางถอนหายใจและนวดซอกคอตัวเองเบาๆ ก่อนเสริมต่อ

"แต่เพื่อไม่ให้แผลฉีกขาดไปมากกว่านี้ ควรหาอะไรมาเข้าเฝือกไว้หน่อยจะดีกว่าครับ พอจะมีอุปกรณ์อะไรไหม?"

"ใช้เจ้านี่ได้ไหม?"

ท่านชายฮาร์ตปลดฝักดาบออกจากข้างเอวแล้วยื่นให้

นักเวทรับฝักดาบไปลองกะน้ำหนักดูครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

"ถ้าอย่างนั้น รบกวนช่วยประคองขาด้านล่างไว้หน่อยครับ ผมจะเริ่มมัดแล้ว"

เอ็ดริกรีบทำตามคำสั่ง เขาประคองหน้าแข้งที่บวมเป่งของเธอขึ้นอย่างระมัดระวังที่สุด

ในวินาทีนั้นเอง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ระเบิดออกมาจากปากของหญิงสาวที่เคยนอนแน่นิ่ง

เอ็ดริกตกใจจนเผลอทำขาหลุดมือ ขาในสภาพกระดูกทะลุร่วงกระแทกพื้นและพ่นเลือดสีแดงเข้มออกมา ในขณะที่เขากำลังทำอะไรไม่ถูกกับภาพอันสยดสยองตรงหน้า บาร์คัสที่เฝ้าดูสถานการณ์อยู่ไม่ไกลก็โผเข้ามาโอบประคองท่อนบนขององค์หญิงไว้อย่างแน่นหนา

"รีบห้ามเลือดเร็วเข้า!"

เอ็ดริกเรียกสติกลับมาแล้วรีบคว้าขาของเธอไว้อีกครั้ง

ระหว่างนั้นนักเวทใช้ผ้าคลุมที่ฉีกออกมาพันรัดบาดแผลยาวตั้งแต่ต้นขาจนถึงหัวเข่าเพื่อกดห้ามเลือด องค์หญิงซุกหน้าลงกับแผงอกของท่านชายเชียคานพลางส่งเสียงครางประดุจสัตว์ร้าย และใช้เล็บที่เปื้อนเลือดข่วนเข้าที่ต้นคอของเขาอย่างบ้าคลั่ง

"เสร็จแล้วครับ! รีบมัดเฝือกเลยครับ!"

ตามคำสั่งที่ร้อนรนของนักเวท เหล่าอัศวินรีบช่วยกันตรึงขาของเธอเข้ากับฝักดาบยาวจนเสร็จสิ้น

เมื่อการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจบลง ท่านชายเชียคานก็อุ้มเธอขึ้นด้วยวงแขนทั้งสองข้าง

เอ็ดริกรีบยื่นมือออกไปหาเขา

"กระหม่อมจะอุ้มไปเองพ่ะย่ะค่ะ ท่านหัวหน้าช่วยดูเรื่องบาดแผล..."

ทว่าก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสถูกตัวเธอ วงแขนของชายหนุ่มก็กระชับร่างของหญิงสาวเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว เป็นท่าทางที่ดูปกป้องจนเอ็ดริกถึงกับชักมือกลับ

บาร์คัสขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนรำคาญใจก่อนจะบุ้ยปากบอก

"ช่างเถอะ เดินนำไปเดี๋ยวนี้ เราไม่มีเวลาให้เสียแล้ว"

"ขะ-ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ"

เอ็ดริกพึมพำคำขอโทษโดยไม่รู้ตัวพลางรีบชูคบไฟส่องนำทาง การพาองค์หญิงในสภาพนี้ปีนหน้าผาสูงชันกลับไปคงเป็นเรื่องลำบาก เขาจึงเลือกเดินอ้อมแนวผาหินเพื่อกลับไปยังค่ายพักแรม

เขาเดินนำไปตามทางป่าที่มืดมิดพลางลอบมองบาร์คัสเป็นระยะ

แสงไฟจากเหล่าอัศวินสาดส่องกระทบใบหน้าซีกหนึ่งของชายหนุ่ม เอ็ดริกจ้องมองใบหน้าที่ดูเย็นชาจนเกือบจะเข้าขั้นเบื่อหน่ายนั่นอยู่นาน ก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปทำหน้าที่นำทาง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยเรื่องในใจของผู้ชายคนนั้น

เขาสลัดความฟุ้งซ่านทิ้งแล้วเร่งฝีเท้าจนในที่สุดก็พาขบวนพ้นจากป่ารกทึบมาได้

◆ ◆ ◆

ขาของเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟ

ทาเลียที่ครางโอดครวญด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงผิวหนัง พยายามฝืนลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งและเหนียวหนืดราวกับถูกป้ายด้วยกาวขึ้นอย่างยากลำบาก

ภายในวิสัยทัศน์ที่พร่ามัว เธอเห็นเพดานห้องที่มีแสงไฟวูบวาบอยู่เหนือหัว ทว่าก่อนจะได้ทันสงสัยในสิ่งที่เห็น ความเจ็บปวดที่เหมือนจะทิ่มแทงไปถึงคนกระดูกก็ทำให้ทาเลียต้องบิดตัวเร่าพลางแผดเสียงกรีดร้องออกมา

"จับตัวองค์หญิงไว้อย่าให้ขยับครับ!"

เธอเบนสายตาไปตามเสียงแปลกหน้านั้นและพบชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมกำลังก้มตัวลงสำรวจขาของเธออย่างจดจ่อ

เขาใช้มือหนึ่งกดต้นขาเธอไว้ ส่วนอีกมือใช้เครื่องมือคล้ายคีมขนาดเล็กเขี่ยอยู่ตรงหัวเข่าที่โชกไปด้วยเลือด

ทาเลียจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ขวัญเสีย ก่อนจะเริ่มบิดพริ้วกายเพื่อหนีจากชายผู้นั้น ทันใดนั้นใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหัวเตียงก็ใช้มือกดไหล่เธอไว้จนจมเตียง

"ฝ่าบาท! ทรงทำใจดีๆ ไว้พ่ะย่ะค่ะ!"

ทาเลียหอบหายใจรัวพลางเงยหน้ามองเงามืดขนาดใหญ่ที่ทาบทับอยู่เหนือตัวเธอ

ใบหน้าที่ดูซูบเซียวและฉายแววเหนื่อยล้าอย่างหนักนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด ผ่านไปหลายวินาทีเธอถึงจำออกว่าคือหนึ่งในกลุ่มนางกำนัลที่เซเนเวียร์ส่งมา ทว่านั่นกลับไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกเบาใจลงเลยแม้แต่น้อย

ทาเลียมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าเคร่งขรึมของนางกำนัลและชายที่กำลังรื้อแผลที่เข่าของเธอด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก ก่อนจะเอื้อมมือออกไปข่วนเข้าที่ใบหน้าของนางกำนัลคนนั้น

นางกำนัลที่ใช้แขนอันแข็งแรงกดร่างเธอไว้อุทานเสียงหลงและรีบชักมือออก ทาเลียไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอพยายามคลานหนีไปตามเตียง ทว่าจู่ๆ มือที่แข็งแกร่งคู่หนึ่งก็พุ่งออกมาคว้าข้อมือเธอไว้และตรึงไว้กับเตียงอย่างแน่นหนา

ทาเลียดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งดั่งสัตว์ป่าที่ติดจั่น

"ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!"

"ทรงทำใจดีๆ พ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้กำลังรักษาบาดแผลอยู่ ทรงขยับตัวแบบนี้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!"

ชายคนหนึ่งตะโกนบอกอย่างร้อนรนพลางใช้แผงอกที่สวมเกราะทับลงบนท่อนบนของเธอเพื่อไม่ให้ขยับ

ทาเลียยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น ความเจ็บปวดรุนแรงเหมือนร่างกายกำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทว่าความหวาดกลัวที่สั่งให้เธอต้องหนีไปให้พ้นนั้นกลับมีอำนาจเหนือความรู้สึกทั้งมวล

"ไม่เอา! อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!"

"รีบไปเอายาให้นอนหลับมาเดี๋ยวนี้!"

เสียงของชายคนนั้นตะโกนสั่งเสียงดัง

ทาเลียเงยหน้ามองใบหน้าที่ดุดันและมีเงามืดพาดผ่านด้วยดวงตาที่หวาดผวา อัศวินองครักษ์ที่ปกติมักจะทำตัวบื้อใบ้ บัดนี้กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดและกำลังใช้กำลังบังคับเธอไว้

ความหวาดกลัวและความรู้สึกไร้หนทางสู้ที่แสนคุ้นเคยเริ่มบีบรัดลำคออีกครั้ง

เธอเอื้อมมือออกไปหวังจะข่วนหน้าเขา

"ไปให้พ้น! ปล่อยฉันไว้คนเดียวนะ!"

เสียงที่แผดกร้าวที่หลุดมาพร้อมเสียงสะอื้นไห้ทำให้ได้ยินเสียงสบถสั้นๆ หลุดออกมาจากปากชายหนุ่ม

ทาเลียบิดตัวแรงขึ้นไปอีก จนสุดท้ายชายหนุ่มต้องรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว แล้วใช้มืออีกข้างถือขวดแก้วเย็นเฉียบมาจ่อที่ปาก

"เสวยเถอะพ่ะย่ะค่ะ ทรงบรรทมไปสักตื่นพอลืมตาขึ้นมาทุกอย่างก็จบลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น

ทว่าเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ชายหนุ่มกดปากขวดยาเข้าที่ริมฝีปากล่างของเธอพลางเอ่ยขอร้อง

"ไม่ใช่ยาพิษหรอกพ่ะย่ะค่ะ! มันคือยาที่จะช่วยให้องค์หญิงไม่รู้สึกเจ็บปวดระหว่างการรักษา เพราะฉะนั้นได้โปรด..."

แม้จะได้รับคำขอร้องที่แสนร้อนรน ทาเลียก็ยังคงขบกรามแน่นทว่าดื้อดึง

เธอไม่อาจเชื่อใจใครได้เลย

ทุกคน... ต่างจ้องมองหาโอกาสที่ฉันกำลังอ่อนแอเพื่อจะทำเรื่องเลวร้ายกับฉันแน่ๆ

ทาเลียใช้ศอกปัดขวดยาทิ้งแล้วพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความดื้อรั้น เธอพยายามดิ้นหนีจาก ‘สัตว์ป่า’ ที่คอยควบคุมเธอไว้ ทันใดนั้นเงามืดที่โปร่งบางก็เดินเข้ามาในกระโจมอย่างกะทันหัน

ทันทีที่เห็นใบหน้าของเขา ทาเลียก็ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ชายที่นำพากลิ่นฝนอันเข้มข้นติดตัวมาด้วย ใช้ท่อนแขนที่เปรียบเสมือนบ่วงรัดโอบรัดท่อนบนของเธอไว้

เธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะหนี บาร์คัสที่ประจำตำแหน่งอยู่เบื้องหลังเธอ ใช้แแขนข้างหนึ่งกอดรัดท่อนบนของเธอไว้อย่างแน่นหนาพลางพยักหน้าส่งสัญญาณให้อัศวิน

"เอายามา"

อัศวินรีบทำตามคำสั่งทันที

บาร์คัสรับขวดยาขวดใหม่มา เขาใช้ฟันดึงจุกคอร์กออกแล้วนำปากขวดมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ

ทาเลียจ้องมองขวดนั้นด้วยดวงตาที่สั่นไหว ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา

บาร์คัสกระซิบเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ดื่มซะ"

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 47

สรุปตอน 47

เหล่าอัศวินช่วยกันยกหินที่ทับขาทาเลียออก บาร์คัสนำขวดยามาจ่อริมฝีปากเธอและเร่งให้ดื่ม แม้เธอจะเต็มไปด้วยความระแวง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 48 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 46กลับหน้าเรื่อง
ตอน 46ตอน 48