เอ็ดริกแผดเสียงตะโกนบอกพวกเขาดังลั่น
"องค์หญิงบาดเจ็บ! ต้องรีบตามนักเวทสายรักษามาด่วนเลย!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านชายฮาร์ตจึงสั่งอัศวินที่ตามหลังมาให้ไปพานักเวทมาทันที
ครู่ต่อมา นักเวทหนุ่มสังกัดราชสำนักก็วิ่งหน้าตั้งมาถึง
ในขณะที่เขาเฝ้าสำรวจอาการขององค์หญิง เอ็ดริกและเหล่าอัศวินก็เริ่มลงมือย้ายก้อนหินออก
ทันทีที่ยกหินก้อนใหญ่ที่กดทับเข่าของเธอขึ้นมา เขาก็พบกับเข่าและหน้าขาที่แหลกเหลวอยู่ภายใต้อาภรณ์ที่ขาดวิ่น
เอ็ดริกถึงกับลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นเศษกระดูกบางชิ้นแทงทะลุผิวหนังออกมาข้างนอก หากอยู่ในสภาพเช่นนี้ ต่อให้ใช้เวทมนตร์รักษาก็มีความเป็นไปได้ว่าขาข้างนี้จะกลับมาใช้งานไม่ได้อีกตลอดกาล
"หากปล่อยให้แผลสมานตัวตอนนี้ รูปทรงของขาจะบิดเบี้ยวผิดรูปอย่างรุนแรงครับ เราต้องย้ายองค์หญิงไปยังค่ายพักแรมแล้วจัดกระดูกให้เข้าที่ก่อน"
นักเวทเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขณะสำรวจอาการขององค์หญิง
เอ็ดริกมองเขาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
"จะทนไปถึงตอนนั้นไหวเหรอครับ?"
"ผมร่ายเวทสมานแผลเบื้องต้นไว้ให้แล้ว ตอนนี้คงยังไม่เป็นไรครับ"
นักเวทตอบพลางถอนหายใจและนวดซอกคอตัวเองเบาๆ ก่อนเสริมต่อ
"แต่เพื่อไม่ให้แผลฉีกขาดไปมากกว่านี้ ควรหาอะไรมาเข้าเฝือกไว้หน่อยจะดีกว่าครับ พอจะมีอุปกรณ์อะไรไหม?"
"ใช้เจ้านี่ได้ไหม?"
ท่านชายฮาร์ตปลดฝักดาบออกจากข้างเอวแล้วยื่นให้
นักเวทรับฝักดาบไปลองกะน้ำหนักดูครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
"ถ้าอย่างนั้น รบกวนช่วยประคองขาด้านล่างไว้หน่อยครับ ผมจะเริ่มมัดแล้ว"
เอ็ดริกรีบทำตามคำสั่ง เขาประคองหน้าแข้งที่บวมเป่งของเธอขึ้นอย่างระมัดระวังที่สุด
ในวินาทีนั้นเอง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ระเบิดออกมาจากปากของหญิงสาวที่เคยนอนแน่นิ่ง
เอ็ดริกตกใจจนเผลอทำขาหลุดมือ ขาในสภาพกระดูกทะลุร่วงกระแทกพื้นและพ่นเลือดสีแดงเข้มออกมา ในขณะที่เขากำลังทำอะไรไม่ถูกกับภาพอันสยดสยองตรงหน้า บาร์คัสที่เฝ้าดูสถานการณ์อยู่ไม่ไกลก็โผเข้ามาโอบประคองท่อนบนขององค์หญิงไว้อย่างแน่นหนา
"รีบห้ามเลือดเร็วเข้า!"
เอ็ดริกเรียกสติกลับมาแล้วรีบคว้าขาของเธอไว้อีกครั้ง
ระหว่างนั้นนักเวทใช้ผ้าคลุมที่ฉีกออกมาพันรัดบาดแผลยาวตั้งแต่ต้นขาจนถึงหัวเข่าเพื่อกดห้ามเลือด องค์หญิงซุกหน้าลงกับแผงอกของท่านชายเชียคานพลางส่งเสียงครางประดุจสัตว์ร้าย และใช้เล็บที่เปื้อนเลือดข่วนเข้าที่ต้นคอของเขาอย่างบ้าคลั่ง
"เสร็จแล้วครับ! รีบมัดเฝือกเลยครับ!"
ตามคำสั่งที่ร้อนรนของนักเวท เหล่าอัศวินรีบช่วยกันตรึงขาของเธอเข้ากับฝักดาบยาวจนเสร็จสิ้น
เมื่อการปฐมพยาบาลเบื้องต้นจบลง ท่านชายเชียคานก็อุ้มเธอขึ้นด้วยวงแขนทั้งสองข้าง
เอ็ดริกรีบยื่นมือออกไปหาเขา
"กระหม่อมจะอุ้มไปเองพ่ะย่ะค่ะ ท่านหัวหน้าช่วยดูเรื่องบาดแผล..."
ทว่าก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสถูกตัวเธอ วงแขนของชายหนุ่มก็กระชับร่างของหญิงสาวเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว เป็นท่าทางที่ดูปกป้องจนเอ็ดริกถึงกับชักมือกลับ
บาร์คัสขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนรำคาญใจก่อนจะบุ้ยปากบอก
"ช่างเถอะ เดินนำไปเดี๋ยวนี้ เราไม่มีเวลาให้เสียแล้ว"
"ขะ-ขออภัยพ่ะย่ะค่ะ"
เอ็ดริกพึมพำคำขอโทษโดยไม่รู้ตัวพลางรีบชูคบไฟส่องนำทาง การพาองค์หญิงในสภาพนี้ปีนหน้าผาสูงชันกลับไปคงเป็นเรื่องลำบาก เขาจึงเลือกเดินอ้อมแนวผาหินเพื่อกลับไปยังค่ายพักแรม
เขาเดินนำไปตามทางป่าที่มืดมิดพลางลอบมองบาร์คัสเป็นระยะ
แสงไฟจากเหล่าอัศวินสาดส่องกระทบใบหน้าซีกหนึ่งของชายหนุ่ม เอ็ดริกจ้องมองใบหน้าที่ดูเย็นชาจนเกือบจะเข้าขั้นเบื่อหน่ายนั่นอยู่นาน ก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปทำหน้าที่นำทาง ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสงสัยเรื่องในใจของผู้ชายคนนั้น
เขาสลัดความฟุ้งซ่านทิ้งแล้วเร่งฝีเท้าจนในที่สุดก็พาขบวนพ้นจากป่ารกทึบมาได้
ขาของเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผาด้วยไฟ
ทาเลียที่ครางโอดครวญด้วยความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงผิวหนัง พยายามฝืนลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งและเหนียวหนืดราวกับถูกป้ายด้วยกาวขึ้นอย่างยากลำบาก
ภายในวิสัยทัศน์ที่พร่ามัว เธอเห็นเพดานห้องที่มีแสงไฟวูบวาบอยู่เหนือหัว ทว่าก่อนจะได้ทันสงสัยในสิ่งที่เห็น ความเจ็บปวดที่เหมือนจะทิ่มแทงไปถึงคนกระดูกก็ทำให้ทาเลียต้องบิดตัวเร่าพลางแผดเสียงกรีดร้องออกมา
"จับตัวองค์หญิงไว้อย่าให้ขยับครับ!"
เธอเบนสายตาไปตามเสียงแปลกหน้านั้นและพบชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมกำลังก้มตัวลงสำรวจขาของเธออย่างจดจ่อ
เขาใช้มือหนึ่งกดต้นขาเธอไว้ ส่วนอีกมือใช้เครื่องมือคล้ายคีมขนาดเล็กเขี่ยอยู่ตรงหัวเข่าที่โชกไปด้วยเลือด
ทาเลียจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่ขวัญเสีย ก่อนจะเริ่มบิดพริ้วกายเพื่อหนีจากชายผู้นั้น ทันใดนั้นใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหัวเตียงก็ใช้มือกดไหล่เธอไว้จนจมเตียง
"ฝ่าบาท! ทรงทำใจดีๆ ไว้พ่ะย่ะค่ะ!"
ทาเลียหอบหายใจรัวพลางเงยหน้ามองเงามืดขนาดใหญ่ที่ทาบทับอยู่เหนือตัวเธอ
ใบหน้าที่ดูซูบเซียวและฉายแววเหนื่อยล้าอย่างหนักนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด ผ่านไปหลายวินาทีเธอถึงจำออกว่าคือหนึ่งในกลุ่มนางกำนัลที่เซเนเวียร์ส่งมา ทว่านั่นกลับไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกเบาใจลงเลยแม้แต่น้อย
ทาเลียมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าเคร่งขรึมของนางกำนัลและชายที่กำลังรื้อแผลที่เข่าของเธอด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก ก่อนจะเอื้อมมือออกไปข่วนเข้าที่ใบหน้าของนางกำนัลคนนั้น
นางกำนัลที่ใช้แขนอันแข็งแรงกดร่างเธอไว้อุทานเสียงหลงและรีบชักมือออก ทาเลียไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอพยายามคลานหนีไปตามเตียง ทว่าจู่ๆ มือที่แข็งแกร่งคู่หนึ่งก็พุ่งออกมาคว้าข้อมือเธอไว้และตรึงไว้กับเตียงอย่างแน่นหนา
ทาเลียดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งดั่งสัตว์ป่าที่ติดจั่น
"ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง!"
"ทรงทำใจดีๆ พ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้กำลังรักษาบาดแผลอยู่ ทรงขยับตัวแบบนี้ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!"
ชายคนหนึ่งตะโกนบอกอย่างร้อนรนพลางใช้แผงอกที่สวมเกราะทับลงบนท่อนบนของเธอเพื่อไม่ให้ขยับ
ทาเลียยิ่งดิ้นรนหนักขึ้น ความเจ็บปวดรุนแรงเหมือนร่างกายกำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทว่าความหวาดกลัวที่สั่งให้เธอต้องหนีไปให้พ้นนั้นกลับมีอำนาจเหนือความรู้สึกทั้งมวล
"ไม่เอา! อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!"
"รีบไปเอายาให้นอนหลับมาเดี๋ยวนี้!"
เสียงของชายคนนั้นตะโกนสั่งเสียงดัง
ทาเลียเงยหน้ามองใบหน้าที่ดุดันและมีเงามืดพาดผ่านด้วยดวงตาที่หวาดผวา อัศวินองครักษ์ที่ปกติมักจะทำตัวบื้อใบ้ บัดนี้กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดและกำลังใช้กำลังบังคับเธอไว้
ความหวาดกลัวและความรู้สึกไร้หนทางสู้ที่แสนคุ้นเคยเริ่มบีบรัดลำคออีกครั้ง
เธอเอื้อมมือออกไปหวังจะข่วนหน้าเขา
"ไปให้พ้น! ปล่อยฉันไว้คนเดียวนะ!"
เสียงที่แผดกร้าวที่หลุดมาพร้อมเสียงสะอื้นไห้ทำให้ได้ยินเสียงสบถสั้นๆ หลุดออกมาจากปากชายหนุ่ม
ทาเลียบิดตัวแรงขึ้นไปอีก จนสุดท้ายชายหนุ่มต้องรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเดียว แล้วใช้มืออีกข้างถือขวดแก้วเย็นเฉียบมาจ่อที่ปาก
"เสวยเถอะพ่ะย่ะค่ะ ทรงบรรทมไปสักตื่นพอลืมตาขึ้นมาทุกอย่างก็จบลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่น
ทว่าเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ชายหนุ่มกดปากขวดยาเข้าที่ริมฝีปากล่างของเธอพลางเอ่ยขอร้อง
"ไม่ใช่ยาพิษหรอกพ่ะย่ะค่ะ! มันคือยาที่จะช่วยให้องค์หญิงไม่รู้สึกเจ็บปวดระหว่างการรักษา เพราะฉะนั้นได้โปรด..."
แม้จะได้รับคำขอร้องที่แสนร้อนรน ทาเลียก็ยังคงขบกรามแน่นทว่าดื้อดึง
เธอไม่อาจเชื่อใจใครได้เลย
ทุกคน... ต่างจ้องมองหาโอกาสที่ฉันกำลังอ่อนแอเพื่อจะทำเรื่องเลวร้ายกับฉันแน่ๆ
ทาเลียใช้ศอกปัดขวดยาทิ้งแล้วพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความดื้อรั้น เธอพยายามดิ้นหนีจาก ‘สัตว์ป่า’ ที่คอยควบคุมเธอไว้ ทันใดนั้นเงามืดที่โปร่งบางก็เดินเข้ามาในกระโจมอย่างกะทันหัน
ทันทีที่เห็นใบหน้าของเขา ทาเลียก็ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป
ชายที่นำพากลิ่นฝนอันเข้มข้นติดตัวมาด้วย ใช้ท่อนแขนที่เปรียบเสมือนบ่วงรัดโอบรัดท่อนบนของเธอไว้
เธอไม่มีแม้แต่โอกาสจะหนี บาร์คัสที่ประจำตำแหน่งอยู่เบื้องหลังเธอ ใช้แแขนข้างหนึ่งกอดรัดท่อนบนของเธอไว้อย่างแน่นหนาพลางพยักหน้าส่งสัญญาณให้อัศวิน
"เอายามา"
อัศวินรีบทำตามคำสั่งทันที
บาร์คัสรับขวดยาขวดใหม่มา เขาใช้ฟันดึงจุกคอร์กออกแล้วนำปากขวดมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ
ทาเลียจ้องมองขวดนั้นด้วยดวงตาที่สั่นไหว ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา
บาร์คัสกระซิบเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ดื่มซะ"
เหล่าอัศวินช่วยกันยกหินที่ทับขาทาเลียออก บาร์คัสนำขวดยามาจ่อริมฝีปากเธอและเร่งให้ดื่ม แม้เธอจะเต็มไปด้วยความระแวง
กำลังโหลดความเห็น...