คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 48 · ตื่นกลางดึก

ตอน 48
ตื่นกลางดึก

เม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากไหลรินลงมาจนเปียกชุ่มที่หางตา

มันอาจจะเป็นยาที่มอบความเจ็บปวดแสนสาหัส หรืออาจจะเป็นยาพิษร้ายแรงก็ได้

แม้จะไม่สามารถสลัดความระแวงนั้นทิ้งไปได้ แต่ทาเลียก็ยอมเผยอริมฝีปากออก

เขาเอียงขวดยาแล้วกรอกของเหลวขมปร่าลงในปากของเธอ ทันทีที่เธอเริ่มไอสำลักและเบือนหน้าหนีตามสัญชาตญาณ เขาก็เชยคางเธอไว้แน่นแล้วกดขวดยาเข้าไปอีกครั้ง

ทาเลียกล้ำกลืนของเหลวที่ไหลซึมเข้าลำคออย่างหมดเรี่ยวแรงพลางแหงนมองเขา

เธอเห็นแสงไฟวูบไหวสะท้อนอยู่ในดวงตาสีซีดที่ดูเหมือนมีม่านหมอกปกคลุม ทาเลียพยายามมองหาเศษเสี้ยวของอารมณ์ความรู้สึกในดวงตาที่เหมือนวัตถุไร้ชีวิตคู่นั้น แต่ในที่สุดเธอก็ปล่อยแขนขาให้ทอดอ่อนแรงลง

เธอพยายามขึงตาไว้หวังจะรักษาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไม่ให้หลุดลอย ทว่าในหัวกลับเริ่มมึนงงและวิสัยทัศน์ก็พร่าเลือนไปอย่างรวดเร็ว

ทาเลียกะพริบตาขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดที่ดูราวกับความตาย

◆ ◆ ◆

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ อาจจะเพียงไม่กี่วินาทีหรืออาจจะนานชั่วนิรันดร์

ทาเลียจ้องมองความว่างเปล่าด้วยสายตาเลื่อนลอย เธอขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากกีบม้าที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเคล้าไปกับเสียงล้อรถม้าที่สั่นสะเทือน เมื่อวิสัยทัศน์ที่เคยพร่ามัวดุจมีหมอกลงเริ่มแจ่มชัดขึ้น ภาพภายในรถม้าที่มืดสลัวก็ปรากฏแก่สายตา

วินาทีนั้น เธอแวบนึกว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน มอนสเตอร์ผู้น่าเกรงขามที่โผล่มา บาร์คัสที่ทิ้งเธอไปช่วยไอล่า หรือแม้แต่ตอนที่เธอเกือบถูกไวเวิร์นจับไปฆ่า... ทั้งหมดนั่นเป็นเพียงฝันร้ายเมื่อคืนหรือเปล่านะ?

ทว่าความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นพล่านตั้งแต่หัวเข่าลามไปถึงเอวกลับเป็นตัวปฏิเสธความคิดนั้น

ทาเลียขบเม้มริมฝีปากล่างพลางกุมหัวเข่าที่รู้สึกร้อนระอุเหมือนถูกไฟลวกไว้แน่น

เธอสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้าหยาบๆ ภายใต้ชุดชูมิสตัวบาง ทาเลียใช้ปลายนิ้วคลำสำรวจดู และเมื่อพบว่าขาทั้งซ้ายถูกพันธนาการไว้ด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะ เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

เมื่อเลิกชายกระโปรงขึ้นดู เธอเห็นผ้าพันแผลที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและน้ำเหลืองแปะติดอยู่ตามหน้าขาและสีข้าง

ทาเลียใช้มือที่สั่นเทาคลำบาดแผลเหล่านั้น ก่อนจะดึงกระโปรงลงปิดตามเดิมแล้วพยายามพยุงท่อนบนขึ้น

ภายในรถม้าที่กว้างขวางถูกปูไว้ด้วยเบาะหนานุ่มอัดฉีดด้วยนุ่น มีหมอนและผ้าห่มฤดูร้อนวางระเกะระกะอยู่ทั่วบริวณ

เธอกวาดสายตาสำรวจรอบตัวอย่างเหม่อลอย ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าที่จับตรงผนังรถม้าแล้วพยายามพยุงตัวขึ้น ทว่าขาข้างนั้นกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง ทำให้การยืนขึ้นเป็นเรื่องยากลำบาก

ในขณะที่พยายามจะยืดขาที่หนักอึ้งดุจแท่งตะกั่วให้ตรง ทาเลียก็ต้องพ่ายแพ้ต่อความเจ็บปวดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นตามแนวกระดูกสันหลัง จนทรุดลงกระแทกพื้นดัง ‘ตึง!’ เสียงกรีดร้องหลุดออกมาจากปากด้วยความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงไปทั่วร่าง

“ทรงเป็นอะไรหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ!”

เหมือนเสียงนั้นจะดังไปถึงด้านนอก รถม้าจึงหยุดหยุดชะงักลงทันทีและประตูถูกกระชากเปิดออก

ทาเลียหรี่ตามองชายที่ยืนย้อนแสงตะวันอยู่ อัศวินองครักษ์ที่มีเรือนผมยุ่งเหยิงกว่าปกติจ้องมองลงมาที่เธอด้วยสายตาที่เป็นห่วง

เขาก้าวขึ้นมาบนรถม้าพลางรื้อค้นกล่องใบเล็กที่วางอยู่ที่มุมรถ

“คงจะเจ็บมากใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ? นักเวทสายรักษาเตรียมยาแก้ปวดไว้ให้แล้ว หากดื่มสิ่งนี้ล่ะก็...”

“ทำไม... ถึงไม่ใช้เวทมนตร์รักษาแผลบนตัวฉันให้หายไปเลยล่ะ?”

คำถามเชิงคาดคั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักและหันหน้ามามอง

ทาเลียดึงเบาะเข้ามาใกล้พลางส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังไปให้

“พี่ชายสั่งห้ามไม่ให้รักษาร่างกายฉันเหรอ?”

“มะ-ไม่ใช่แบบนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

ชายหนุ่มรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

“นักเวทได้ช่วยจัดกระดูกที่แตกหักให้เข้าที่และสมานแผลบางส่วนไปบ้างแล้ว... แต่ว่าบาดแผลขององค์หญิงมันรุนแรงเกินกว่าจะรักษาให้หายขาดได้ในคราวเดียวพ่ะย่ะค่ะ นักเวทลงความเห็นว่าเพื่อให้ผลการรักษาออกมาดีที่สุด ควรจะมอบหน้าที่นี้ให้หน่วยพยาบาลหลวงที่วังหลวงจัดการต่อ...”

ทาเลียจ้องมองชายหนุ่มด้วยสายตาไม่ไว้ใจ ก่อนจะก้มลงมองดูขาของตัวเอง

ภาพจำอันเลือนลางเรื่องโขดหินก้อนมหึมาที่บดขยี้เข่าและหน้าขาผุดขึ้นมาในหัว เป็นเรื่องจริงที่ว่าหากฝืนรักษาสมานแผลไปในสภาพนั้น ขาของเธอคงจะพิการไปตลอดกาล แม้จะยอมรับความจริงข้อนั้นอยู่เงียบๆ แต่ทาเลียก็ยังไม่หยุดที่จะบ่น

“งั้นจะให้ฉันอยู่ในสภาพแบบนี้ไปจนกว่าจะถึงวังหลวงงั้นเหรอ?”

“แม้จะทรงลำบาก แต่ได้โปรดอดทนสักนิดเถอะพ่ะย่ะค่ะ เรากำลังมุ่งหน้าไปเมืองกิลเลียนด้วยเส้นทางที่เร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียหรี่ตามองเขาครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปนอกหน้าต่าง

มองเห็นกลุ่มอัศวินเรียงรายเป็นแนวยาวอยู่บนทุ่งราบกว้างขวางที่แสงอาทิตย์อ่อนๆ สาดส่องลงมา ท่ามกลางภาพเหล่านั้น ทาเลียเผลอกวาดสายตาหาเรือนผมสีบลอนด์เทาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบดึงม่านปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิดตัวเอง เพียงแค่ขยับตัวนิดเดียวความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้าใส่จนหนาหนัก

“เก่งนี่นา ที่โน้มน้าวให้พี่ชายยอมตกลงกลับวังหลวงได้”

“เหตุการณ์ไวเวิร์นบุกทำให้มีผู้เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก การอ้างว่าต้องรีบกลับไปจัดการพิธีศพให้เร็วที่สุด เป็นสิ่งที่องค์รัชทายาทไม่อาจคัดค้านต่อหน้าผู้คนได้พ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียหันขวับมามองเขาด้วยความแปลกใจกับคำตอบที่ฟังดูประชดประชันเกินคาด อัศวินหนุ่มดูจะเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอใช้น้ำเสียงเสียดสีจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“เหนือสิ่งอื่นใด สีหน้าดูไม่ดีเลยพ่ะย่ะค่ะ ดื่มยาเถอะ”

ชายหนุ่มยื่นฝาขวดยยามาให้ที่หน้าเธอ ทาเลียจ้องมองมันนิ่งๆ ก่อนจะสะบัดมือไล่อย่างรำคาญใจ

“ไม่จำเป็น เอาออกไปซะ ฉันจะพักผ่อนแล้ว”

“...หากองค์หญิงไม่เชื่อใจกระหม่อม กระหม่อมจะไปตามท่านชายเชียคานมาให้พ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียที่กำลังจะเอนตัวลงนอนจ้องมองเขาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมทันที

พริบตานั้น หัวใจของเธอร่วงวูบราวกับถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว ทาเลียจึงรีบสวมหน้ากากหัวเราะหยันที่เย็นชาเพื่อปกปิดอารมณ์นั้นพลางตอกกลับเสียงแข็ง

“นายเห็นว่าฉันดูเหมือนคนที่เชื่อใจผู้ชายคนนั้นงั้นเหรอ?”

“แต่ว่าท่าทางที่องค์หญิงมีต่อท่านชาย...”

“ฉันไม่เชื่อใจใครทั้งนั้นแหละ”

ทาเลียเอ่ยขัดเขาด้วยเสียงดุดัน ก่อนจะจ้องหน้าอัศวินที่ดูซื่อจนบื้อคนนั้นพลางเน้นทีละคำ

“โดยเฉพาะผู้ชายคนนั้น ยิ่งไม่เชื่อเลยล่ะ”

“.....”

“ในเมื่อรู้แล้วก็เลิกยุ่งไม่เข้าเรื่อง แล้วไสหัวไปพ้นๆ หน้าซะ”

ชายหนุ่มขยับริมฝีปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างเพิ่มเติม แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวออกจากรถม้าไป

ครู่ต่อมา รถม้าที่จอดนิ่งอยู่ก็เริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง

ทาเลียดึงผ้าห่มฤดูร้อนผืนบางขึ้นมาคลุมถึงหัวไหล่ ความเจ็บปวดที่เคยทุเลาลงเริ่มกลับมาแผลงฤทธิ์อีกครั้งจนรู้สึกเหมือนผิวหนังถูกเข็มทิ่มแทง ทาเลียขยับตัวพลิกไปมาพลางสะกดกั้นเสียงครางก่อนจะยอมหลับตาลงแน่นเพื่อหนีจากความทรมาน

◆ ◆ ◆

เมื่อยามอาทิตย์อัสดงมาเยือน นักเวทรูปร่างท้วมก็มาเข้าเฝ้าเพื่อร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟูร่างกายให้

ทาเลียยอมรับการรักษานั้นแต่โดยดี แม้การถูกคนอื่นแตะเนื้อต้องตัวจะเป็นเรื่องน่าขยะแขยงสำหรับเธอ แต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนใครอีกแล้ว

“กระหม่อมจะวางธูปหอมที่ช่วยลดประสาทสัมผัสไว้ให้นะพ่ะย่ะค่ะ ความเจ็บปวดจะทุเลาลงไปได้มาก”

ดูเหมือนนักเวทจะได้รับรายงานเรื่องที่เธอปฏิเสธยาแก้ปวดมา เขาจึงจัดการวางกระถางกำยานเล็กๆ ไว้ที่ทางเข้าและจุดไฟ

มวลอากาศที่ข้นคลักเริ่มปกคลุมไปทั่วรถม้าในพริบตา ทาเลียที่ตั้งท่าจะตวาดด่าว่าทำเรื่องไร้สาระกลับรู้สึกว่าประสาทที่เคยตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลงจนยอมปล่อยไหล่ที่เกร็งอยู่ลง

ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงไปถึงกระดูกเริ่มจางหายไปและสติเริ่มเลือนลาง ดูท่าจะเป็นสมุนไพรที่มีฤทธิ์ช่วยให้นอนหลับ

เธอตอบรับความง่วงงุนที่จู่โจมเข้ามาด้วยความยินดี ทว่าการหลับใหลนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก ไม่นานความเจ็บปวดก็กลับมารุนแรงอีกครั้ง

ทาเลียที่ครางโอดครวญตื่นจากนิทราพยายามฝืนลืมเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก เธอคิดว่าคงต้องเรียกนักเวทมาจุดกำยานเพิ่มเสียหน่อยแล้ว

ขณะที่เธอนวดขมับที่ปวดตุ้บและพยายามพยุงท่อนบนขึ้น จู่ๆ เธอก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

ทาเลียกวาดสายตาที่เบิกกว้างมองไปรอบๆ ค่ายที่มืดมิด

เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังตกใจกับเรื่องอะไรกันแน่

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 48

สรุปตอน 48

ทาเลียยอมดื่มยาที่บาร์คัสป้อนแม้จะกลัวว่าอาจเป็นยาพิษ ต่อมาเธอสะดุ้งตื่นกลางดึกด้วยความรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องโดยไม่รู้สาเหตุ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 49 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 47กลับหน้าเรื่อง
ตอน 47ตอน 49