คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 49 · อาวุธที่ถูกแย่งไป

ตอน 49
อาวุธที่ถูกแย่งไป

การตื่นขึ้นมากลางดึกคงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร แต่เหตุใดเธอถึงได้สะดุ้งสุดตัวขนาดนี้

ทาเลียพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์และหัวใจที่เต้นระรัว ทว่าความรู้สึกอึดอัดเหมือนจะขาดใจกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เธอยัดอากาศเข้าสู่หลอดลมที่ตีบตันอย่างยากลำบาก ทาเลียทนความอึดอัดไม่ไหวจึงตัดสินใจลุกขึ้น

ขาที่สวมเฝือกไว้ส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวด แต่ในวินาทีที่เหมือนจะสิ้นลมหายใจ เธอไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องนั้น ทาเลียแทบจะกลิ้งลงจากรถม้า เธออ้าปากกว้างเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอดพลางยันกายก้าวเดินอย่างโซเซ

ในที่สุด เธอก็พบแสงไฟวูบไหวอยู่ไม่ไกล ความรู้สึกเบาใจแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ เธอลากขาที่แข็งทื่อและสั่นระริกมุ่งหน้าไปยังกระโจมหลังใหญ่ที่มีกองไฟจุดไว้

ทันใดนั้น เสียงสดใสที่เจือแววเยาะหยันก็ลอยมาตามลม

“มันคือเวรกรรมแน่ๆ”

ทาเลียหยุดกึกอยู่กับที่

หญิงสาวที่นั่งอยู่หน้ากองไฟใช้กิ่งไม้ยาวเขี่ยฟืนพลางป่าวประกาศเสียงดัง

“ทุกคนก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่ายัยนั่นเคยแช่งองค์หญิงหนึ่งเอาไว้ แถมยังกล้าบุกไปอาละวาดในงานเลี้ยงวันประสูติอีก!”

เสียงของนางกำนัลผู้นั้นสูงขึ้นด้วยความคึกคะนอง

ทาเลียเพ่งมองใบหน้าที่สะท้อนแสงไฟนั้นอย่างละเอียด ดูจากหน้าตาที่ไม่คุ้นแขก หล่อนคงจะเป็นข้ารับใช้ของไอล่าหรือไม่ก็กาเร็ธ

นางกำนัลยกจอกเหล้าขึ้นจิบแก้กระหายก่อนจะรัวลิ้นต่ออย่างสนุกปาก

“เทพเจ้าคงจะลงทัณฑ์ละสิ คำสาปแช่งนั่นเลยย้อนกลับเข้าตัว เข้าตำราทำตัวเองทั้งนั้น!”

“ได้ยินมาว่าอาจจะพิการเลยเหรอ จริงหรือเปล่านะ?”

“มีโอกาสสูงเลยล่ะ! ฉันฟังมาจากคนรับใช้ที่ปรนนิบัติองค์หญิงสอง บอกว่ากระดูกขาแหลกละเอียดจนต้องเสียเวลาต่อกันเป็นชั่วโมงๆ เหมือนต่อจิ๊กซอว์เลย”

ทาเลียสะดุ้งพลางก้มมองดูขาของตนเอง

เสียงของหญิงผู้นั้นลดต่ำลงเล็กน้อย

“เห็นว่าจะมีแผลเป็นน่าเกลียดด้วยนะ? ผิวหนังบิดเบี้ยวจนแม้แต่เวทมนตร์ก็รักษาให้เรียบเนียนไม่ได้ ดูท่าทางจะแดงปูดน่ากลัวพิลึก”

“งั้นเราก็คงไม่ต้องเห็นยัยนั่นเดินเชิดหน้าชูตาทำตัวกร่างไปทั่ววังหลวงอีกแล้วสิ”

“ก็นะ สิ่งเดียวที่ยัยนั่นภูมิใจนักหนามันมีตำหนิไปแล้วนี่! มีร่างกายแบบนั้นแล้วจะยังกล้าทำตัวจองหองเหมือนเมื่อก่อนได้ยังไง?”

เสียงหัวเราะเยาะดังประสานกันขึ้นรอบด้านอย่างสะใจ

ทาเลียที่ยืนนิ่งงันดุจซากศพ ค่อยๆ ลากขาเดินเข้าไปทางด้านหลังของผู้หญิงคนนั้น

ใบหน้าของคนที่เห็นเงาของเธอซีดเผือดลงทันควัน ทว่านางกำนัลที่กำลังนินทาอย่างออกรสยังไม่รู้ตัวว่า ‘หัวข้อสนทนา’ มายืนอยู่ข้างหลังแล้ว หล่อนยังคงพล่ามต่อไป

“คราวนี้เรื่องแต่งงานก็คงจบเห่ไปแล้วล่ะ ตระกูลไหนจะอยากได้ลูกเมียน้อยที่พิการมาเป็น...”

“กรี๊ดดด!”

หญิงผู้นั้นแผดเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ก็ถูกกระชากหัวอย่างรุนแรง

ทาเลียไม่สนอะไรทั้งสิ้น เธอออกแรงขยุ้มผมที่ถักไว้อย่างประณีตแล้วกระชากสุดแรง ผิวหนังของหญิงคนนั้นซีดขาวด้วยความช็อกและหวาดกลัวเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า

ทาเลียจ้องมองภาพนั้นพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ทำไมล่ะ พูดต่อสิ”

“ฝะ-ฝ่าบาท...”

“ลูกเมียน้อยพิการๆ คนนี้มีอะไรน่ากลัวนักเหรอ ถึงได้สั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้?”

ดวงตาของนางกำนัลเบิกกว้าง ริมฝีปากที่เพิ่งจะหัวเราะร่าเมื่อครู่กลับสั่นระริกพร้อมเสียงสะอื้น

“ขะ-ขออภัยเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันทำผิดไปแล้ว หม่อมฉันทำบาปมหันต์...”

“เธอทำผิดเรื่องอะไรล่ะ?”

“หม่อมฉัน... หม่อมฉัน...”

หญิงสาวริมฝีปากสั่นเทาพลางเค้นเสียงพูดอย่างยากลำบาก

“หม่อมฉัน... ใช้ถ้อยคำจาบจ้วงดูหมิ่นองค์หญิง... ได้โปรด... เมตตาประทานอภัย...”

“ทำผิดก็ต้องรับโทษสิ ทำไมถึงคิดแต่จะขอให้อภัยล่ะ?”

ใบหน้าของนางกำนัลบัดนี้กลายเป็นสีเทาดุจขี้เถ้า

ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่เขียวคล้ำนั้นนิ่งๆ ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจกลุ่มคนที่ล้อมวงอยู่หน้ากองไฟ

เหล่านางกำนัลที่หมอบราบเป็นลูกไก่ในกำมือต่างก้มตัวต่ำ ทาเลียสังเกตเห็นอัศวินนายหนึ่งที่มีท่าทีประหม่าจัด เธอจึงบุ้ยปากสั่ง

“เธอ... มานี่ซิ”

อัศวินก้าวเข้ามาหาเธอด้วยฝีเท้าที่ลังเลและไม่เต็มใจนัก

ทาเลียกระชากหัวหญิงคนนั้นลงมากดให้คุกเข่าต่อหน้าอัศวิน

“ใช้ลิ้นสามนิ้วดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์ ก็ต้องชดใช้ให้สมน้ำสมเนื้อหน่อยสิ เอ้า... ชักดาบออกมาสิ ทำหน้าที่ของนายซะ”

หัวไหล่ของอัศวินแข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด

ฝ่ายหญิงคนนั้นเริ่มร้องไห้โฮเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ อัศวินจ้องมองภาพนั้นด้วยสีหน้าลำบากใจก่อนจะยกมือทาบอกแล้วน้อมตัวลงต่ำ

“ฝ่าบาท... ตอนนี้กำลังคนของเราไม่เพียงพอสำหรับการเตรียมงานศพและดูแลผู้บาดเจ็บพ่ะย่ะค่ะ หากมีการประหารเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ จะยิ่งทำให้เกิดความวุ่นวายและขวัญเสียโดยไม่จำเป็น เพราะฉะนั้น ได้โปรดระงับโทสะเถิดพ่ะย่ะค่ะ...”

“นี่นาย... กล้าขัดคำสั่งฉันงั้นเหรอ?”

อัศวินก้มหน้าต่ำลงไปอีกเป็นการยืนยันเงียบๆ

ทาเลียแค่นหัวเราะกับท่าทีนั้นก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

“ถ้านายไม่ทำ ฉันทำเอง!”

ทาเลียสะบัดหัวของนางกำนัลทิ้งราวกับขยะแล้วพุ่งเข้าหาอัศวิน ชายหนุ่มที่ตกใจกับการกระทำที่เหนือความคาดหมายรีบคว้าไหล่เธอไว้ตามสัญชาตญาณ ทาเลียตวัดสายตาที่เปี่ยมด้วยโทสะจ้องหน้าเขา

“บังอาจ! นายคิดว่าเป็นใครถึงกล้าเอามือมาแตะต้องตัวฉัน!”

อัศวินรีบชักมือออกราวกับถูกไฟลวก ทาเลียไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอรีบคว้าด้ามดาบที่ข้างเอวของเขาไว้ทันที

ทว่าดาบยาวที่อัศวินใช้มันหนักกว่าที่คิด และขาของเธอก็อ่อนแอจนแทบจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว ในขณะที่เธอกำลังพยายามจะชักดาบออก ทาเลียก็เสียการทรงตัวและล้มโครมลงบนพื้นดินอย่างหมดรูป

ความเงียบที่แสนอัปยศปกคลุมไปทั่วบริเวณ

ทาเลียกุมขาที่กำลังสั่นกระตุกพลางเงยหน้าขึ้นมอง

ภาพใบหน้าที่นิ่งค้างของอัศวินและเหล่านางกำนัลเต็มสายตาของเธอ

ความทรงจำเก่าๆ เริ่มซอนไซเข้ามาในหัว ภาพที่เธอเคยล้มฟุบลงบนกองอาเจียนอย่างหมดเรี่ยวแรงท่ามกลางดวงตาเย็นชานับสิบคู่ที่จ้องมองลงมา ความอัปยศกามละอกาลในวันนั้น และความกลัวที่ฝังรากลึกฟื้นคืนชีพกลับมาแผดเผาสมองเธออีกครั้ง

เธอใช้มือที่สั่นเทายันพื้นพยุงท่อนบนให้ลุกขึ้น เธออยากจะลุกขึ้นยืนฟาดฟันเพื่อกู้คืนศักดิ์ศรีและอำนาจขององค์หญิงกลับคืนมา ทว่าขาของเธอกลับไม่ไหวติดเลยแม้แต่นิดเดียว

ทาเลียพยายามยืดขาที่ไม่รักดีให้ตรง แต่แล้วเธอก็ต้องหน้าชาเมื่อเห็นผู้หญิงที่เพิ่งดูหมิ่นเธอยังคงจ้องมองมานิ่งๆ

ผู้หญิงที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะเธอ บัดนี้กำลังเฝ้าดูเธอกะพริบตาปริบๆ ยามที่เธอต้องคลานอยู่บนพื้น

เธอไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ทาเลียควานมือไปตามพื้นก่อนจะหยิบฟืนท่อนหนึ่งออกมาจากกองไฟ แม้ความร้อนจะแผดเผานิ้วมือจนแสบ แต่ความเจ็บปวดทางกายย่อมไม่มีทางเทียบได้กับความเจ็บปวดจากการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี

เธอใช้ฟืนที่มีถ่านคุกรุ่นฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของนางกำนัลคนนั้นอย่างแรง

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านไปทั่ว

เธอยังไม่พอใจและตั้งท่าจะเหวี่ยงฟืนซ้ำอีกครั้ง ทว่าเงามืดขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาจากความมืดแล้วคว้าตัวเธอไว้

ทาเลียดิ้นรนดั่งสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่ง ทว่าพอกลิ่นหอมที่แสนคุ้นเคยแตะจมูก เธอก็หยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างลง บาร์คัสใช้แขนข้างเดียวอุ้มเธอไว้พลางจ้องมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา

เธอติดอยู่ในบ่วงแห่งสายตาคู่นั้นพลางหอบหายใจรัว เขาแย่งฟืนออกจากมือเธอแล้วขว้างทิ้งไปไกล เหมือนตอนที่เขาแย่งมีดของเธอไปไม่มีผิด เขามาชิงอาวุธของเธอไปอีกแล้ว

ความอัดอั้นแล่นพล่านขึ้นมาในอก

ผู้ชายคนนี้ไม่เคยยืนอยู่เคียงข้างเธอเลย

ในเมื่อไม่คิดจะสู้เพื่อฉัน ก็อย่ามาขัดขวางไม่ให้ฉันปกป้องตัวเองสิ!

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 49

สรุปตอน 49

ทาเลียฝืนลุกขึ้นทั้งที่ขายังเข้าเฝือกเพื่อปกป้องตัวเอง แต่บาร์คัสกลับแย่งท่อนฟืนไปจากมือเธอ จนความอัดอั้นที่เขาไม่เคยยืนข้างเธอระเบิดออกมา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 50 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 48กลับหน้าเรื่อง
ตอน 48ตอน 50