การตื่นขึ้นมากลางดึกคงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร แต่เหตุใดเธอถึงได้สะดุ้งสุดตัวขนาดนี้
ทาเลียพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์และหัวใจที่เต้นระรัว ทว่าความรู้สึกอึดอัดเหมือนจะขาดใจกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
เธอยัดอากาศเข้าสู่หลอดลมที่ตีบตันอย่างยากลำบาก ทาเลียทนความอึดอัดไม่ไหวจึงตัดสินใจลุกขึ้น
ขาที่สวมเฝือกไว้ส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวด แต่ในวินาทีที่เหมือนจะสิ้นลมหายใจ เธอไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องนั้น ทาเลียแทบจะกลิ้งลงจากรถม้า เธออ้าปากกว้างเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอดพลางยันกายก้าวเดินอย่างโซเซ
ในที่สุด เธอก็พบแสงไฟวูบไหวอยู่ไม่ไกล ความรู้สึกเบาใจแผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ เธอลากขาที่แข็งทื่อและสั่นระริกมุ่งหน้าไปยังกระโจมหลังใหญ่ที่มีกองไฟจุดไว้
ทันใดนั้น เสียงสดใสที่เจือแววเยาะหยันก็ลอยมาตามลม
“มันคือเวรกรรมแน่ๆ”
ทาเลียหยุดกึกอยู่กับที่
หญิงสาวที่นั่งอยู่หน้ากองไฟใช้กิ่งไม้ยาวเขี่ยฟืนพลางป่าวประกาศเสียงดัง
“ทุกคนก็รู้ไม่ใช่เหรอ ว่ายัยนั่นเคยแช่งองค์หญิงหนึ่งเอาไว้ แถมยังกล้าบุกไปอาละวาดในงานเลี้ยงวันประสูติอีก!”
เสียงของนางกำนัลผู้นั้นสูงขึ้นด้วยความคึกคะนอง
ทาเลียเพ่งมองใบหน้าที่สะท้อนแสงไฟนั้นอย่างละเอียด ดูจากหน้าตาที่ไม่คุ้นแขก หล่อนคงจะเป็นข้ารับใช้ของไอล่าหรือไม่ก็กาเร็ธ
นางกำนัลยกจอกเหล้าขึ้นจิบแก้กระหายก่อนจะรัวลิ้นต่ออย่างสนุกปาก
“เทพเจ้าคงจะลงทัณฑ์ละสิ คำสาปแช่งนั่นเลยย้อนกลับเข้าตัว เข้าตำราทำตัวเองทั้งนั้น!”
“ได้ยินมาว่าอาจจะพิการเลยเหรอ จริงหรือเปล่านะ?”
“มีโอกาสสูงเลยล่ะ! ฉันฟังมาจากคนรับใช้ที่ปรนนิบัติองค์หญิงสอง บอกว่ากระดูกขาแหลกละเอียดจนต้องเสียเวลาต่อกันเป็นชั่วโมงๆ เหมือนต่อจิ๊กซอว์เลย”
ทาเลียสะดุ้งพลางก้มมองดูขาของตนเอง
เสียงของหญิงผู้นั้นลดต่ำลงเล็กน้อย
“เห็นว่าจะมีแผลเป็นน่าเกลียดด้วยนะ? ผิวหนังบิดเบี้ยวจนแม้แต่เวทมนตร์ก็รักษาให้เรียบเนียนไม่ได้ ดูท่าทางจะแดงปูดน่ากลัวพิลึก”
“งั้นเราก็คงไม่ต้องเห็นยัยนั่นเดินเชิดหน้าชูตาทำตัวกร่างไปทั่ววังหลวงอีกแล้วสิ”
“ก็นะ สิ่งเดียวที่ยัยนั่นภูมิใจนักหนามันมีตำหนิไปแล้วนี่! มีร่างกายแบบนั้นแล้วจะยังกล้าทำตัวจองหองเหมือนเมื่อก่อนได้ยังไง?”
เสียงหัวเราะเยาะดังประสานกันขึ้นรอบด้านอย่างสะใจ
ทาเลียที่ยืนนิ่งงันดุจซากศพ ค่อยๆ ลากขาเดินเข้าไปทางด้านหลังของผู้หญิงคนนั้น
ใบหน้าของคนที่เห็นเงาของเธอซีดเผือดลงทันควัน ทว่านางกำนัลที่กำลังนินทาอย่างออกรสยังไม่รู้ตัวว่า ‘หัวข้อสนทนา’ มายืนอยู่ข้างหลังแล้ว หล่อนยังคงพล่ามต่อไป
“คราวนี้เรื่องแต่งงานก็คงจบเห่ไปแล้วล่ะ ตระกูลไหนจะอยากได้ลูกเมียน้อยที่พิการมาเป็น...”
“กรี๊ดดด!”
หญิงผู้นั้นแผดเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ก็ถูกกระชากหัวอย่างรุนแรง
ทาเลียไม่สนอะไรทั้งสิ้น เธอออกแรงขยุ้มผมที่ถักไว้อย่างประณีตแล้วกระชากสุดแรง ผิวหนังของหญิงคนนั้นซีดขาวด้วยความช็อกและหวาดกลัวเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า
ทาเลียจ้องมองภาพนั้นพลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“ทำไมล่ะ พูดต่อสิ”
“ฝะ-ฝ่าบาท...”
“ลูกเมียน้อยพิการๆ คนนี้มีอะไรน่ากลัวนักเหรอ ถึงได้สั่นเป็นเจ้าเข้าแบบนี้?”
ดวงตาของนางกำนัลเบิกกว้าง ริมฝีปากที่เพิ่งจะหัวเราะร่าเมื่อครู่กลับสั่นระริกพร้อมเสียงสะอื้น
“ขะ-ขออภัยเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันทำผิดไปแล้ว หม่อมฉันทำบาปมหันต์...”
“เธอทำผิดเรื่องอะไรล่ะ?”
“หม่อมฉัน... หม่อมฉัน...”
หญิงสาวริมฝีปากสั่นเทาพลางเค้นเสียงพูดอย่างยากลำบาก
“หม่อมฉัน... ใช้ถ้อยคำจาบจ้วงดูหมิ่นองค์หญิง... ได้โปรด... เมตตาประทานอภัย...”
“ทำผิดก็ต้องรับโทษสิ ทำไมถึงคิดแต่จะขอให้อภัยล่ะ?”
ใบหน้าของนางกำนัลบัดนี้กลายเป็นสีเทาดุจขี้เถ้า
ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่เขียวคล้ำนั้นนิ่งๆ ก่อนจะกวาดสายตาสำรวจกลุ่มคนที่ล้อมวงอยู่หน้ากองไฟ
เหล่านางกำนัลที่หมอบราบเป็นลูกไก่ในกำมือต่างก้มตัวต่ำ ทาเลียสังเกตเห็นอัศวินนายหนึ่งที่มีท่าทีประหม่าจัด เธอจึงบุ้ยปากสั่ง
“เธอ... มานี่ซิ”
อัศวินก้าวเข้ามาหาเธอด้วยฝีเท้าที่ลังเลและไม่เต็มใจนัก
ทาเลียกระชากหัวหญิงคนนั้นลงมากดให้คุกเข่าต่อหน้าอัศวิน
“ใช้ลิ้นสามนิ้วดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์ ก็ต้องชดใช้ให้สมน้ำสมเนื้อหน่อยสิ เอ้า... ชักดาบออกมาสิ ทำหน้าที่ของนายซะ”
หัวไหล่ของอัศวินแข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด
ฝ่ายหญิงคนนั้นเริ่มร้องไห้โฮเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ อัศวินจ้องมองภาพนั้นด้วยสีหน้าลำบากใจก่อนจะยกมือทาบอกแล้วน้อมตัวลงต่ำ
“ฝ่าบาท... ตอนนี้กำลังคนของเราไม่เพียงพอสำหรับการเตรียมงานศพและดูแลผู้บาดเจ็บพ่ะย่ะค่ะ หากมีการประหารเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ จะยิ่งทำให้เกิดความวุ่นวายและขวัญเสียโดยไม่จำเป็น เพราะฉะนั้น ได้โปรดระงับโทสะเถิดพ่ะย่ะค่ะ...”
“นี่นาย... กล้าขัดคำสั่งฉันงั้นเหรอ?”
อัศวินก้มหน้าต่ำลงไปอีกเป็นการยืนยันเงียบๆ
ทาเลียแค่นหัวเราะกับท่าทีนั้นก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
“ถ้านายไม่ทำ ฉันทำเอง!”
ทาเลียสะบัดหัวของนางกำนัลทิ้งราวกับขยะแล้วพุ่งเข้าหาอัศวิน ชายหนุ่มที่ตกใจกับการกระทำที่เหนือความคาดหมายรีบคว้าไหล่เธอไว้ตามสัญชาตญาณ ทาเลียตวัดสายตาที่เปี่ยมด้วยโทสะจ้องหน้าเขา
“บังอาจ! นายคิดว่าเป็นใครถึงกล้าเอามือมาแตะต้องตัวฉัน!”
อัศวินรีบชักมือออกราวกับถูกไฟลวก ทาเลียไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอรีบคว้าด้ามดาบที่ข้างเอวของเขาไว้ทันที
ทว่าดาบยาวที่อัศวินใช้มันหนักกว่าที่คิด และขาของเธอก็อ่อนแอจนแทบจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหว ในขณะที่เธอกำลังพยายามจะชักดาบออก ทาเลียก็เสียการทรงตัวและล้มโครมลงบนพื้นดินอย่างหมดรูป
ความเงียบที่แสนอัปยศปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ทาเลียกุมขาที่กำลังสั่นกระตุกพลางเงยหน้าขึ้นมอง
ภาพใบหน้าที่นิ่งค้างของอัศวินและเหล่านางกำนัลเต็มสายตาของเธอ
ความทรงจำเก่าๆ เริ่มซอนไซเข้ามาในหัว ภาพที่เธอเคยล้มฟุบลงบนกองอาเจียนอย่างหมดเรี่ยวแรงท่ามกลางดวงตาเย็นชานับสิบคู่ที่จ้องมองลงมา ความอัปยศกามละอกาลในวันนั้น และความกลัวที่ฝังรากลึกฟื้นคืนชีพกลับมาแผดเผาสมองเธออีกครั้ง
เธอใช้มือที่สั่นเทายันพื้นพยุงท่อนบนให้ลุกขึ้น เธออยากจะลุกขึ้นยืนฟาดฟันเพื่อกู้คืนศักดิ์ศรีและอำนาจขององค์หญิงกลับคืนมา ทว่าขาของเธอกลับไม่ไหวติดเลยแม้แต่นิดเดียว
ทาเลียพยายามยืดขาที่ไม่รักดีให้ตรง แต่แล้วเธอก็ต้องหน้าชาเมื่อเห็นผู้หญิงที่เพิ่งดูหมิ่นเธอยังคงจ้องมองมานิ่งๆ
ผู้หญิงที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะเธอ บัดนี้กำลังเฝ้าดูเธอกะพริบตาปริบๆ ยามที่เธอต้องคลานอยู่บนพื้น
เธอไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
ทาเลียควานมือไปตามพื้นก่อนจะหยิบฟืนท่อนหนึ่งออกมาจากกองไฟ แม้ความร้อนจะแผดเผานิ้วมือจนแสบ แต่ความเจ็บปวดทางกายย่อมไม่มีทางเทียบได้กับความเจ็บปวดจากการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี
เธอใช้ฟืนที่มีถ่านคุกรุ่นฟาดเข้าไปที่ใบหน้าของนางกำนัลคนนั้นอย่างแรง
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้านไปทั่ว
เธอยังไม่พอใจและตั้งท่าจะเหวี่ยงฟืนซ้ำอีกครั้ง ทว่าเงามืดขนาดใหญ่ก็พุ่งออกมาจากความมืดแล้วคว้าตัวเธอไว้
ทาเลียดิ้นรนดั่งสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่ง ทว่าพอกลิ่นหอมที่แสนคุ้นเคยแตะจมูก เธอก็หยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างลง บาร์คัสใช้แขนข้างเดียวอุ้มเธอไว้พลางจ้องมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา
เธอติดอยู่ในบ่วงแห่งสายตาคู่นั้นพลางหอบหายใจรัว เขาแย่งฟืนออกจากมือเธอแล้วขว้างทิ้งไปไกล เหมือนตอนที่เขาแย่งมีดของเธอไปไม่มีผิด เขามาชิงอาวุธของเธอไปอีกแล้ว
ความอัดอั้นแล่นพล่านขึ้นมาในอก
ผู้ชายคนนี้ไม่เคยยืนอยู่เคียงข้างเธอเลย
ในเมื่อไม่คิดจะสู้เพื่อฉัน ก็อย่ามาขัดขวางไม่ให้ฉันปกป้องตัวเองสิ!
ทาเลียฝืนลุกขึ้นทั้งที่ขายังเข้าเฝือกเพื่อปกป้องตัวเอง แต่บาร์คัสกลับแย่งท่อนฟืนไปจากมือเธอ จนความอัดอั้นที่เขาไม่เคยยืนข้างเธอระเบิดออกมา
กำลังโหลดความเห็น...