ทาเลียที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่สุดแรง
“ไอ้คนน่ารังเกียจ! ต้องขัดขวางฉันทุกครั้งไปเลยใช่ไหมถึงจะพอใจ!”
ในความมืด ดวงตาสีฟ้าของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย ทว่าใบหน้าที่ก้มมองสบตาเธอยังคงเย็นชาราวกับน้ำแข็ง การรักษาความสงบนิ่งที่แสนแข็งแกร่งนั่นช่างน่าชิงชังนัก
ทาเลียจิกเล็บลงบนแก้มของเขาและข่วนลงมา บาร์คัสรวบข้อมือเธอไว้โดยไม่มีท่าทีสะทกสะท้านพลางกวาดสายตามองไปรอบค่ายพักแรมที่ยังคงวุ่นวาย
สายตาที่เย็นเฉียบราวมแผ่นน้ำแข็งกวาดมองใบหน้าของเหล่านางกำนัลที่ซีดเผือด สายตาของอัศวินที่ทำตัวไม่ถูก และหญิงที่กำลังสะอื้นไห้พร้อมกุมแก้มที่ถูกไฟลวกเอาไว้ตามลำดับ
เสียงถอนหายใจอย่างไร้อารมณ์หลุดออกมาจากปากเขา
“พาหล่อนไปหานักเวทรักษาซะ”
บาร์คัสบุ้ยปากไปทางหญิงคนนั้นก่อนจะหันหลังกลับทันที
ทาเลียดิ้นรนสุดแรงพลางแผดเสียงโวยวาย
“ใครสั่งให้นายปล่อยมันไป! ผู้หญิงคนนั้นคือคนบาป! ต้องตัดหัวมันเดี๋ยวนี้สิ!”
เธอเห็นผู้คนที่วิ่งมาดูเหตุการณ์เริ่มซุบซิบนินทาจากหางตา ทว่าเธอไม่มีเรี่ยวแรงจะมานั่งรักษาภาพพจน์อะไรอีกแล้ว เธอแผดตะโกนดังลั่นไปทั่วค่ายพักแรม
“ไอ้คนสารเลว! อย่างนายน่ะเหรอคืออัศวิน!”
ทว่าบาร์คัสกลับไม่กะพริบตาเลยสักนิด
เขาเดินดุ่มๆ ตัดผ่านบรรดากระโจมไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะพาเธอเข้าไปในกระโจมที่พักแล้ววางร่างเธอลงบนเตียงกว้าง
ทาเลียไม่ได้ตระหนักเลยว่าตนเองถูกพากลับมาที่ห้องนอนของเขา เธอจดจ่ออยู่กับการระเบิดโทสะที่เดือดพล่านออกมาเท่านั้น
“นายไม่เคยปกป้องฉันจริงๆ เลยสักครั้งเดียว! ทุกครั้ง! ทุกครั้งเลย! นายปล่อยให้ฉันยับเยินจนถึงที่สุดตลอด! ครั้งนี้ก็เหมือนกัน นายไม่เคยคิดจะช่วยฉันจริงไหม? นายอยากให้ฉันตายไปซะมากกว่า เพราะงั้น... เพราะงั้นนายเลยทิ้งฉันไว้แล้วไปหาคนอื่นใช่ไหม? นายไม่ยอมรีบมาช่วยฉันทันทีใช่ไหม? ฉันรู้ทันหมดนั่นแหละ!”
เขาเมินเฉยต่อเสียงตะคอกแผดกร้าวของเธอ แล้วกดข้อมือเธอไว้กับเตียงเพื่อตรึงตำแหน่งก่อนจะบังคับให้เธอแบมือออก
ฝ่าหน้าที่พุพองเป็นสีแดงฉานมีเลือดและน้ำเหลืองไหลซึมออกมา บาร์คัสขมวดคิ้วมองภาพนั้นพลางหยิบขวดแก้วใบเล็กจากชั้นวางของขึ้นมา
เธอหวีดร้องออกมาเมื่อเห็นเขาเทของเหลวบางอย่างลงบนมือเธอ
“ไม่เอา! อย่าทำนะ! ปล่อยฉันไว้คนเดียวนะ!”
เขาใส่ยาลงบนแผลเธออย่างเงียบๆ ก่อนจะพันแผลด้วยผ้าพันแผลสีขาวที่หยิบมาจากที่ไหนสักแห่งจนแน่นหนา
ในระหว่างนั้น ทาเลียใช้มืออีกข้างทุบตีไหล่เขาไม่หยุด จนสุดท้ายเธอก็หมดแรงและปล่อยแขนขาให้ทอดอ่อนแรงลง บาร์คัสจ้องมองสภาพนั้นด้วยแววตาว่างเปล่าก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวตรง
“กระหม่อมจะไปเอายาระงับประสาทมาให้พ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียที่ซุกใบหน้าครึ่งหนึ่งลงกับหมอนพลางหอบหายใจรัว ช้อนสายตาขึ้นมองเขา
บาร์คัสก้าวเดินอย่างมั่นคงไปที่ชั้นวางของมุมกระโจมเพื่อตรวจสอบขวดยา
แผ่นหลังที่เหยียดตรงนั้น ซ้อนทับกับภาพที่เขาพุ่งตัวไปหาไอล่า ความเจ็บปวดที่เหมือนถูกแผดเผาจู่โจมเข้ามาในใจเธออีกครั้ง
ทาเลียเค้นเสียงที่บิดเบี้ยวออกมา
“เห็นฉันยังรอดกลับมามีลมหายใจอยู่อย่างนี้... นายคงสะอิดสะเอียนจนอยากจะตายเลยสินะ?”
เธอเห็นมือที่กำลังรื้อค้นบนชั้นวางของหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เขายืนนิ่งอยู่นานก่อนจะค่อยๆ หันหน้ากลับมามองเธอช้าๆ จนดูผิดธรรมชาติ
เมื่อได้สบกับใบหน้าที่แสนจะเรียบเฉยราวมปลดเปลื้องอารมณ์ทุกอย่างทิ้งไปหมดแล้ว จิตใจภายในของเธอก็แตกสลายกลายเป็นผุยผง
ทาเลียประดับรอยยิ้มที่แสนเศร้าสร้อยไว้ที่มุมปาก
“นายคงเสียดายมากเลยสินะ ทั้งที่เป็นโอกาสดีที่จะได้เห็นผู้หญิงที่ขวางหูขวางตาหายไปจากโลกนี้แท้ๆ”
สุดท้ายน้ำตาที่อัดอั้นก็ไหลรินอาบพวงแก้ม จนภาพใบหน้าที่เย็นชาของเขาพร่ามัวดุจมองผ่านผิวน้ำที่สั่นไหว
เขาก้าวเท้าเข้ามาหาเธอทีละก้าวแล้วโน้มตัวลงเบื้องหน้า ขวดยาที่เย็นเฉียบแตะเข้าที่ริมฝีปากล่างของเธอ
“ดื่มเถอะพ่ะย่ะค่ะ ทรงจะได้รู้สึกสบายขึ้นบ้าง”
“ไม่จำเป็น”
“.....”
“นับจากนี้ไป อะไรก็ตามที่มาจากนาย ฉันไม่ต้องการทั้งนั้น”
บาร์คัสวางขวดยาลง
ในจังหวะเดียวกับที่แสงจากตะเกียงเริ่มริบหรี่ลง เงามืดสลัวก็พาดทับลงบนใบหน้าของเขา
ไม่เป็นไรหรอก ต่อให้มองไม่เห็นสีหน้าของเขา เธอก็เดาออกอยู่แล้วว่าเขาทำหน้าแบบไหน คงจะทำหน้านิ่งไร้อารมณ์เหมือนเดิม หรือไม่ก็ส่งสายตาที่เจือความเหนื่อยหน่ายและรำคาญใจมาให้แน่ๆ
เธอชิงหันหลังให้เขาเสียก่อน
ชายหนุ่มจ้องมองเธอเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกจากกระโจมไป
ทาเลียเงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปพลางเอื้อมมือไปคลำสำรวจขาของตัวเอง ความรู้สึกที่แข็งทื่อราวกับท่อนไม้ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
‘คนพิการ’
เธอรีบสลัดคำพูดนั้นออกจากหัวทันที
ไม่มีทางหรอก นั่นก็แค่คำพูดพล่อยๆ ของพวกคนใจร้ายที่เกลียดชังเธอเท่านั้นเอง
ในวังหลวงมีนักเวทสายรักษาที่เก่งกาจอยู่มากมาย ถ้าเป็นเสด็จแม่ล่ะก็ ท่านต้องรู้จักนักเวทที่ใช้มนตราต้องห้ามเก่งๆ เยอะแน่
ไม่ว่าจะต้องใช้สิธีการไหน เสด็จแม่ต้องรักษาฉันให้หายดีแน่นอน
และเมื่อถึงตอนนั้น เธอจะกลับไปเชิดหน้าชูตาร่างกายที่สมบูรณ์แบบอวดสายตาพวกที่เคยหัวเราะเยาะเธอให้ดู
ทาเลียกุมหัวเข่าที่ปวดหนึบพลางหลับตาลง
ขบวนแสวงบุญที่เคยสง่างามจากวังหลวง บัดนี้กลับกลายเป็นขบวนศพที่แสนหดหู่
กลุ่มผู้ติดตามเชื้อพระวงศ์เปลี่ยนจากเสื้อนอกสีแดงมาเป็นเสื้อคลุมสีดำ เหล่าอัศวินเองก็นำผ้าคาดสีหม่นมาคลุมทับชุดเกราะ
รถม้าที่เคยบรรทุกสุราเลิศรส ผ้าไหม และเครื่องประดับทองหยองอันมีค่า บัดนี้กลับบรรจุร่างไร้วิญญาณสามสิบสี่ศพที่ถูกห่อไว้อย่างประณีต ส่วนเหล่านักดนตรีก็บรรเลงเพลงส่งศพด้วยท่วงทำนองต่ำลึกสม่ำเสมอ
ทาเลียซึ่งเอนกายฟังสอดนั้นอยู่ในรถม้า สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง เธอจึงควานหาเครื่องหอมอย่างสะเปะสะปะ
ภายในกระถางทองเหลืองที่เย็นชืดมีเพียงเศษเถ้าถ่านกองอยู่
ทาเลียสบถคำหยาบสั้นๆ พลางพยุงร่างกายที่อ่อนปรกบนเบาะขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอเปิดกล่องใต้ที่นั่งและหยิบกำยานแท่งใหม่ขึ้นมา
มันคือกำยานที่ทำมาจากหญ้าเยือกแข็ง ดอกพริมโรส ใบแมนเดรก และกลีบดอกไม้แดงแห้งกร้านมาบดรวมกัน
เธอเสียบมันลงในกระถางแล้วใช้หินเวทมนตร์จุดไฟ ควันสีเทาจางๆ เริ่มพวยพุ่งออกมาทันที
ทาเลียรู้สึกได้ว่าในหัวสมองเริ่มถูกปกคลุมด้วยหมอกควันอันพร่าเลือน เธอจึงทอดตัวลงบนผ้าห่มตามเดิม
นับตั้งแต่เริ่มขบวนขากลับ ทาเลียใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับความมึนเมาจากฤทธิ์ยาแก้ปวด เมื่อตกอยู่ในห้วงควันหนาทึบ วันพรุ่งนี้ก็กลายเป็นวันนี้ และวันนี้ก็กลายเป็นเมื่อวานไปโดยปริยาย
ท่ามกลางความกึ่งหลับกึ่งตื่น เธอรับรู้เลือนลางว่ามีนักเวทมาคอยดูอาการบ้าง หรืออัศวินองครักษ์จะนำอาหารมาให้บ้าง ทว่าตัวตนของคนเหล่านั้นก็เป็นเพียงสิ่งเร้าที่ผ่านเข้ามาในระดับผิวเผินของสติสัมปชัญญะเท่านั้น
คนเดียวที่สามารถลากเธอกลับเข้าสู่โลกของความเป็นจริงที่แสนเจ็บปวดได้... มีเพียงบาร์คัสคนเดียว
เธอลืมตาที่พร่ามัวขึ้นมองเงาร่างที่ปรากฏที่ประตูรถม้าหลังจากที่มันหยุดนิ่งลง
รถม้าของเธอซึ่งปกติจะอยู่ท้ายขบวนเสมอ ไม่รู้ด้วยเหตุผลใดกลับถูกขยับมาอยู่ช่วงต้นขบวนและได้รับการอารักขาอย่างใกล้ชิดจากหัวหน้าองครักษ์หลวงเป็นพิเศษ ดูเหมือนเขาจะรู้สึกถึงความจำเป็นที่ต้องเฝ้าดูเธอด้วยตัวเองเพื่อไม่ให้เธอก่อเรื่องขึ้นได้อีก
บาร์คัสก้าวเข้ามาในรถม้าแล้วโน้มตัวลงหาเธอที่นอนแผ่หราเหมือนสาหร่ายไร้เรี่ยวแรง
เธอสัมผัสได้ถึงนิ้วมือที่เย็นเฉียบที่คอยปัดไรผมที่เปียกเหงื่อออกจากหน้าผาก
“อย่าจุดกำยานมากเกินไปเลยพ่ะย่ะค่ะ ทำแบบนี้เดี๋ยวร่างกายจะสร้างภูมิคุ้มกันจนยาไม่ได้ผลนะพ่ะย่ะค่ะ”
“.....”
เธอมองหน้าเขาเหมือนมองดูการบ้านที่กองพะเนินมานาน
ชายหนุ่มนิ่งเงียบดุจรอคอยปฏิกิริยาจากเธอ เมื่อเห็นเธอเงียบกลับเขาก็ลอบถอนหายใจยาว
“วันนี้เราจะพักแรมกันที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”
อาทิตย์ลับฟ้าและรถม้าก็หยุดวิ่งแล้ว ย่อมหมายความว่าต้องค้างคืนที่นี่อยู่แล้ว
เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงต้องพูดเรื่องที่เห็นชัดอยู่แล้วออกมา ทั้งที่เป็นผู้ชายที่มักชอบเงียบใส่แม้ในยามที่ ‘ควรพูด’ แท้ๆ
ทาเลียตบหน้าบาร์คัสด้วยความโกรธแค้น แต่เขายังคงนิ่งเฉยจนน่าชิงชัง ระหว่างการเดินทางกลับเขาเริ่มพูดกับเธอมากขึ้นจนเธอแปลกใจ
กำลังโหลดความเห็น...