เธอนึกถึงวันคืนเก่าๆ ที่เคยเฝ้าเก็บเกี่ยวทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของเขามาครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า
แม้แต่คำพูดที่ทิ่มแทงดุจคมมีด เธอก็ยังเก็บมันมาปักไว้ในอกแล้วคอยลูบคลำมันอยู่บ่อยครั้ง
ทว่าตอนนี้เธอไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว เธอเหนื่อยหน่ายกับการมอบความหมายพิเศษให้กับคำพูดหรือการกระทำอันเล็กน้อยของเขาแล้วต้องมาจบลงที่ความผิดหวัง
ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กสาววัยแรกรุ่นที่โง่เขลาอีกต่อไป และเธอตระหนักดีแล้วว่าสำหรับเขาแล้ว ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงไม่ให้โอนอ่อนพึ่งพิงอ้อมแขนอันกำยำที่ช้อนอุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง พลางตัดรอนต้นกล้าแห่งความหวังที่พยายามจะแตกหน่อออกมาอย่างไม่ปรานี
เหตุผลเดียวที่เขาทำแบบนี้กับเธอ ก็เพราะพันธะหน้าที่และความรับผิดชอบเท่านั้น
เขาคือผู้ชายที่เธอเฝ้าสังเกตและวิเคราะห์มานานกว่าสิบปี และเคยชำแหละความคิดของเขาในหัวมานับร้อยนับพันครั้ง เธอรู้ดีว่าเขามีหลักการทำงานอย่างไร
นอกจากความเอือมระอาที่เขามีต่อทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา สำหรับเขาแล้ว เธอคือบุคคลที่ต้องได้รับการคุ้มครอง แม้จะไม่สำคัญเท่ากาเร็ธหรือไอล่า แต่เธอก็ไม่ใช่ตัวตนที่เขาจะปล่อยให้ยับเยินไปต่อหน้าต่อตาได้
สำหรับผู้ชายที่อุทิศชีวิตเพื่อทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เมื่อเขาทำงานบกพร่อง การที่เขาจะรู้สึกว่าติดค้างเธอยู่นั้นก็ถือเป็นเรื่องธรรมดา
“กระหม่อมจะไปเตรียมอาหารมาให้พ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเอ่ยขึ้นหลังจากพาเธอเข้ามาในกระโจมที่มืดสลัวและวางร่างเธอลงบนเตียง
ทาเลียที่จมอยู่กับความคิดของตนเองก้มลงมองดูขาของเธอ ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะเริ่มจางหายไป ความรู้สึกเสียวแปลบเริ่มแล่นพล่านตั้งแต่หน้าแข้งลามไปถึงกระดูกเชิงกราน
“อาหารไม่ต้องหรอก จุดกำยานให้ฉันก็พอ”
“หลังจากเสวยเสร็จพ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงเด็ดขาดดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ
เธอนัยน์ตาพร่ามัวพลางจ้องเขม็งไปที่เขา ทว่าบาร์คัสหันหลังกลับไปสั่งการบางอย่างแก่ลูกน้องเสียแล้ว
เธออยากจะขว้างหมอนใส่แผ่นหลังที่น่าหมั่นไส้นั่นใจจะขาด ทว่าแขนขาที่หนักอึ้งดุจสำลีชุบน้ำทำให้เธอขยับตัวไม่ได้เลย สุดท้ายจึงได้แต่ยอมแพ้และซุกใบหน้าลงกับผ้าห่มที่มีกลิ่นหอมของไม้หอมและใบสะระแหน่
ครู่ต่อมา บาร์คัสก็กลับมาพร้อมชามข้าวต้ม ทาเลียจำใจต้องยกช้อนขึ้น การต้องยัดอะไรลงท้องในสภาพนี้มันช่างทรมานนัก ทว่าหากไม่แสร้งทำเป็นกินเสียหน่อย ผู้ชายที่แสนจะเผด็จการคนนี้คงไม่มีทางอนุญาตให้เธอจุดกำยานแน่
เธอจำใจตักของเหลวสีออกม่วงจางๆ ที่เต็มไปด้วยสมุนไพรเข้าปากเพื่อหนีจากความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้น
“พอใจหรือยัง?”
เธอวางชามที่เหลืออาหารอยู่ครึ่งหนึ่งลงอย่างประชดประชัน ชายหนุ่มที่ยืนเฝ้าจ้องมองเธอกินราวกับผู้คุมคุกก้มลงสำรวจอาหารในชามเหมือนตรวจงาน
ทาเลียสำทับอย่างร้อนรน
“ก็กินแล้วไง! จะต้องให้ทำยังไงอีก!”
บาร์คัสจ้องมองใบหน้าที่เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นเพราะความเจ็บปวดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งให้ข้ารับใช้นำกระถางกำยานเข้ามา
ควันสีเทาจางๆ เริ่มเข้าครอบงำหัวสมองของเธออีกครั้ง ทาเลียสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดค่อยๆ ทุเลาลง เธอจึงปล่อยกายให้ทอดอ่อนแรง
รู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในก้อนเมฆที่เย็นฉ่ำ ตัวตนของชายหนุ่มที่เคยคอยขูดรีดประสาทของเธอราวกับใบมีดค่อยๆ เลือนรางไป
ในขณะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกฟุ้งลอยอยู่นั้น เงามืดที่น่าพึงใจก็ปรากฏขึ้นในสายตาที่พร่ามัว
ทาเลียพยายามข่มตาที่เริ่มจะโฟกัสภาพไม่ได้มองไปที่นั่น เงามืดที่ดูสง่างามของผู้หญิงที่ยืนย้อนแสงอาทิตย์อัสดงสลักแน่นอยู่ในจอประสาทตา ผ่านไปครู่หนึ่งเธอถึงรับรู้ว่าเงาร่างนั้นคือพี่สาวต่างมารดาผู้แสนสูงส่งของเธอนั่นเอง
ทาเลียเฝ้ามองใบหน้าเคร่งขรึมของไอล่าราวกับกำลังมองดูของประดับตกแต่งบนตู้โชว์ ดูเหมือนจะมีเรื่องไม่พอใจเกิดขึ้น เพราะใบหน้าที่เรียบเนียนดุจเครื่องกระเบื้องชั้นดีนั้นมีรอยร้าวแห่งอารมณ์ปรากฏขึ้นจางๆ
เธอเริ่มนึกสงสัยขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้ปกติไม่ว่าจะถูกเธอกลั่นแกล้งด้วยวิธีไหนก็มักจะรักษาความสงบนิ่งไว้ได้เสมอ แล้วอะไรกันที่ทำให้หล่อนทำหน้าเหมือนจะตายแบบนั้นได้
“ฉันรู้ค่ะว่าคุณรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ว่าคุณเป็นคู่หมั้นของฉันนะคะ การปล่อยให้เด็กคนนั้นอยู่ในกระโจมของคุณต่อไปเรื่อยๆ มันดูไม่เหมาะสม...”
น้ำเสียงนุ่มนวลของไอล่าแทรกซึมผ่านแก้วหูที่เหมือนถูกน้ำอุดไว้ของทาเลียเข้ามา
ทาเลียขมวดคิ้วมุ่น เธอไม่ได้ใส่ใจเนื้อหาในคำพูดนั้นเท่ากับน้ำเสียงที่หวานหยดย้อยที่กำลังกวนประสาทเธออยู่
ผู้หญิงคนนี้แม้แต่ตอนจะโกรธยังต้องทำตัวเป็นผู้ดีขนาดนี้เชียวหรือ?
สำหรับทาเลียที่ต้องระเบิดอารมณ์ทุกอย่างออกมาให้สิ้นซากถึงจะพอใจ ความสามารถในการสะกดกลั้นอารมณ์ของไอล่าเป็นสิ่งที่เธอเข้าไม่ถึงเลยสักนิด หรือบางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอยิ่งเกลียดไอล่ามากขึ้นไปอีกก็ได้
รูปร่างที่งดงามเกินจะเลียนแบบได้ของผู้หญิงคนนี้ การที่ต้องเกิดมาเป็นพี่น้องต่างมารดากันมันช่างเป็นเรื่องที่โหดร้าย หากไม่ต้องตกอยู่ในฐานะที่ต้องถูกเปรียบเทียบกับไอล่าตลอดเวลา เธอคงไม่จงเกลียดจงชังไอล่าขนาดนี้
ไอล่ายังคงพรรณนาต่อ
“ถ้าคุณกังวลที่จะทิ้งเด็กคนนั้นไว้ลำพัง ฉันจะรับเธอไปดูแลที่ที่พักของฉันเองค่ะ แบบนั้นคุณจะได้ไม่ต้องมาคอยเป็นห่วง...”
“มีใครเขาเอาเป็ดกับแมวป่ามาใส่ในกรงเดียวกันบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”
น้ำเสียงที่ราบเรียบเจือแววเหนื่อยล้าตัดบทคำพูดขององค์หญิงลงกลางคัน
ทาเลียเลื่อนสายตาไปมองบาร์คัสที่ยืนพิงไหล่ข้างหนึ่งเข้ากับเสากระโจม
มันคือเรื่องแปลกประหลาดมากที่คนซึ่งรักษาท่าทางเหยียดหลังตรงอยู่เสมออย่างเขา จะไปยืนเฝ้าพิงอะไรแบบนั้น หรือว่า... เขาอยู่ข้างในนี้มาตลอดตั้งแต่ตอนที่เธอดมยาเลยงั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้น ก็น่าแปลกใจที่เขาสามารถยืนนิ่งเฉยได้ขนาดนี้ ในขณะที่เธอแทบจะลืมตาขึ้นมองยังลำบาก
“นี่คุณ... กำลังเปรียบเทียบฉันเป็นสัตว์ชั้นต่ำพวกนั้นอย่างนั้นเหรอคะ?”
น้ำเสียงของไอล่าเริ่มแหลมคมขึ้นมานิดหนึ่ง
ทาเลียพยายามข่มตาให้กว้างขึ้น เธออยากเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของไอล่ากับตาชัดๆ ทว่าไหล่กว้างของบาร์คัสที่ยืดตัวตรงขึ้นมาหลังจากอยู่นิ่งมานาน ก็บดบังทัศนียภาพของพี่สาวเธอไปจนหมด
จากนั้นน้ำเสียงที่เย็นชาของเขาก็ตามมา
“หากปล่อยให้องค์หญิงสองไปอยู่ที่ที่พักของท่าน จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็เห็นกันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เขาถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่เจือแววประชดประชัน
“หรือว่าทรงอยากจะเห็นเหล่านางกำนัลที่แสนรัก ถูกตัดหัวทิ้งไปทีละคนๆ งั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ไอล่าเงียบกริบไปคล้ายคนพูดไม่ออก
ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่ตกอยู่ในเงามืดด้วยแววตาว่างเปล่า
‘...นั่นไงล่ะ สุดท้ายเขาก็แค่คอยจับตาดูฉันอยู่จริงๆ ด้วย เขาให้ฉันมาอยู่ใกล้ๆ เพื่อจะกันไม่ให้ฉันไปอาลาวาดใส่ใครได้อีก’
เธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรแต่แรกอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นมันก็ไม่ควรจะเสียใจสิ
แต่ทว่าทำไม... เธอถึงยังรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้งกันนะ
เธอหลับตาลงแน่นด้วยความขยะแขยงในความรู้สึกของตัวเอง
เมื่อเลิกเหนี่ยวรั้งสติสัมปชัญญะที่พยายามยึดไว้ เสียงรบกวนรอบข้างก็เลือนหายไปในพริบตา ราวกับเธอกำลังจมลงสู่ใต้น้ำที่ลึกโข เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่โลกแห่งการไร้สติด้วยความเต็มใจยิ่ง
อากาศที่ร้อนระอุจนหายใจไม่ออกดำเนินต่อไปอีกหลายวัน
สำหรับผู้ที่ต้องบรรทุกศพหลายสิบศพเดินทางไปด้วยแล้ว นี่คือหายนะอย่างแท้จริง
แม้จะมีความพยายามป้องกันการเน่าเปื่อยด้วยการยัดเกลือบริสุทธิ์และสมุนไพรแห้งลงในช่องท้องของศพ และชโลมมดยอบกับยางไม้ลงบนผิวที่ซีดเผือด ทว่าวันเวลาที่ผ่านไปก็เริ่มส่งกลิ่นอายประหลาดเล็ดลอดออกมาจากโลงศพ
แน่นอนว่าใบหน้าของผู้ร่วมขบวนเดินทางต่างบิดเบี้ยวด้วยความหดหู่ ทาเลียที่พิงกายอยู่ที่หน้าต่างมองภาพเหล่านั้น พลางนึกถึงตอนที่ก้าวเท้าออกจากวังหลวงที่เธอเคยเฝ้าภาวนาให้ขบวนนี้มุ่งหน้าไปสู่ขุมนรก
เทพเจ้าคงจะได้ยินคำอธิษฐานของเธอเข้าจริงๆ สินะ
หรือว่าท่านกำลังลงทัณฑ์เธอกันแน่?
ระหว่างที่เธอกำลังใช้มือนวดคลำหัวเข่าที่ปวดหนึบพลางคิดฟุ้งซ่าน เสียงนกหวีดก็ดังแว่วมาแต่ไกล
เธอหรี่ตาที่พร่ามัวมองข้ามเนินเขาไป แสงอาทิตย์ที่ร้อนแรงสาดส่องลงไปยังกำแพงเมืองสีเทาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่างเนินเขาที่ลาดเอวเล็กน้อย
การเดินทางที่แสนเวทนาและมืดมนซึ่งดูเหมือนไม่มีวันจบสิ้น ในที่สุด... มันก็ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดเสียที
ทาเลียตัดสินใจเลิกให้ความหมายพิเศษกับคำพูดของบาร์คัส ในที่สุดกำแพงเมืองหลวงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า การเดินทางอันแสนทรมานจึงสิ้นสุดลง
กำลังโหลดความเห็น...