คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 51 · สิ้นสุดการเดินทาง

ตอน 51
สิ้นสุดการเดินทาง

เธอนึกถึงวันคืนเก่าๆ ที่เคยเฝ้าเก็บเกี่ยวทุกถ้อยคำที่หลุดออกมาจากปากของเขามาครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับมันคืออัญมณีล้ำค่า

แม้แต่คำพูดที่ทิ่มแทงดุจคมมีด เธอก็ยังเก็บมันมาปักไว้ในอกแล้วคอยลูบคลำมันอยู่บ่อยครั้ง

ทว่าตอนนี้เธอไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว เธอเหนื่อยหน่ายกับการมอบความหมายพิเศษให้กับคำพูดหรือการกระทำอันเล็กน้อยของเขาแล้วต้องมาจบลงที่ความผิดหวัง

ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กสาววัยแรกรุ่นที่โง่เขลาอีกต่อไป และเธอตระหนักดีแล้วว่าสำหรับเขาแล้ว ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงไม่ให้โอนอ่อนพึ่งพิงอ้อมแขนอันกำยำที่ช้อนอุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง พลางตัดรอนต้นกล้าแห่งความหวังที่พยายามจะแตกหน่อออกมาอย่างไม่ปรานี

เหตุผลเดียวที่เขาทำแบบนี้กับเธอ ก็เพราะพันธะหน้าที่และความรับผิดชอบเท่านั้น

เขาคือผู้ชายที่เธอเฝ้าสังเกตและวิเคราะห์มานานกว่าสิบปี และเคยชำแหละความคิดของเขาในหัวมานับร้อยนับพันครั้ง เธอรู้ดีว่าเขามีหลักการทำงานอย่างไร

นอกจากความเอือมระอาที่เขามีต่อทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา สำหรับเขาแล้ว เธอคือบุคคลที่ต้องได้รับการคุ้มครอง แม้จะไม่สำคัญเท่ากาเร็ธหรือไอล่า แต่เธอก็ไม่ใช่ตัวตนที่เขาจะปล่อยให้ยับเยินไปต่อหน้าต่อตาได้

สำหรับผู้ชายที่อุทิศชีวิตเพื่อทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เมื่อเขาทำงานบกพร่อง การที่เขาจะรู้สึกว่าติดค้างเธอยู่นั้นก็ถือเป็นเรื่องธรรมดา

“กระหม่อมจะไปเตรียมอาหารมาให้พ่ะย่ะค่ะ”

บาร์คัสเอ่ยขึ้นหลังจากพาเธอเข้ามาในกระโจมที่มืดสลัวและวางร่างเธอลงบนเตียง

ทาเลียที่จมอยู่กับความคิดของตนเองก้มลงมองดูขาของเธอ ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะเริ่มจางหายไป ความรู้สึกเสียวแปลบเริ่มแล่นพล่านตั้งแต่หน้าแข้งลามไปถึงกระดูกเชิงกราน

“อาหารไม่ต้องหรอก จุดกำยานให้ฉันก็พอ”

“หลังจากเสวยเสร็จพ่ะย่ะค่ะ”

น้ำเสียงเด็ดขาดดังขึ้นเหนือศีรษะของเธอ

เธอนัยน์ตาพร่ามัวพลางจ้องเขม็งไปที่เขา ทว่าบาร์คัสหันหลังกลับไปสั่งการบางอย่างแก่ลูกน้องเสียแล้ว

เธออยากจะขว้างหมอนใส่แผ่นหลังที่น่าหมั่นไส้นั่นใจจะขาด ทว่าแขนขาที่หนักอึ้งดุจสำลีชุบน้ำทำให้เธอขยับตัวไม่ได้เลย สุดท้ายจึงได้แต่ยอมแพ้และซุกใบหน้าลงกับผ้าห่มที่มีกลิ่นหอมของไม้หอมและใบสะระแหน่

ครู่ต่อมา บาร์คัสก็กลับมาพร้อมชามข้าวต้ม ทาเลียจำใจต้องยกช้อนขึ้น การต้องยัดอะไรลงท้องในสภาพนี้มันช่างทรมานนัก ทว่าหากไม่แสร้งทำเป็นกินเสียหน่อย ผู้ชายที่แสนจะเผด็จการคนนี้คงไม่มีทางอนุญาตให้เธอจุดกำยานแน่

เธอจำใจตักของเหลวสีออกม่วงจางๆ ที่เต็มไปด้วยสมุนไพรเข้าปากเพื่อหนีจากความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้น

“พอใจหรือยัง?”

เธอวางชามที่เหลืออาหารอยู่ครึ่งหนึ่งลงอย่างประชดประชัน ชายหนุ่มที่ยืนเฝ้าจ้องมองเธอกินราวกับผู้คุมคุกก้มลงสำรวจอาหารในชามเหมือนตรวจงาน

ทาเลียสำทับอย่างร้อนรน

“ก็กินแล้วไง! จะต้องให้ทำยังไงอีก!”

บาร์คัสจ้องมองใบหน้าที่เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นเพราะความเจ็บปวดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งให้ข้ารับใช้นำกระถางกำยานเข้ามา

ควันสีเทาจางๆ เริ่มเข้าครอบงำหัวสมองของเธออีกครั้ง ทาเลียสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดค่อยๆ ทุเลาลง เธอจึงปล่อยกายให้ทอดอ่อนแรง

รู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในก้อนเมฆที่เย็นฉ่ำ ตัวตนของชายหนุ่มที่เคยคอยขูดรีดประสาทของเธอราวกับใบมีดค่อยๆ เลือนรางไป

ในขณะที่เธอกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกฟุ้งลอยอยู่นั้น เงามืดที่น่าพึงใจก็ปรากฏขึ้นในสายตาที่พร่ามัว

ทาเลียพยายามข่มตาที่เริ่มจะโฟกัสภาพไม่ได้มองไปที่นั่น เงามืดที่ดูสง่างามของผู้หญิงที่ยืนย้อนแสงอาทิตย์อัสดงสลักแน่นอยู่ในจอประสาทตา ผ่านไปครู่หนึ่งเธอถึงรับรู้ว่าเงาร่างนั้นคือพี่สาวต่างมารดาผู้แสนสูงส่งของเธอนั่นเอง

ทาเลียเฝ้ามองใบหน้าเคร่งขรึมของไอล่าราวกับกำลังมองดูของประดับตกแต่งบนตู้โชว์ ดูเหมือนจะมีเรื่องไม่พอใจเกิดขึ้น เพราะใบหน้าที่เรียบเนียนดุจเครื่องกระเบื้องชั้นดีนั้นมีรอยร้าวแห่งอารมณ์ปรากฏขึ้นจางๆ

เธอเริ่มนึกสงสัยขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้ปกติไม่ว่าจะถูกเธอกลั่นแกล้งด้วยวิธีไหนก็มักจะรักษาความสงบนิ่งไว้ได้เสมอ แล้วอะไรกันที่ทำให้หล่อนทำหน้าเหมือนจะตายแบบนั้นได้

“ฉันรู้ค่ะว่าคุณรู้สึกผิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ว่าคุณเป็นคู่หมั้นของฉันนะคะ การปล่อยให้เด็กคนนั้นอยู่ในกระโจมของคุณต่อไปเรื่อยๆ มันดูไม่เหมาะสม...”

น้ำเสียงนุ่มนวลของไอล่าแทรกซึมผ่านแก้วหูที่เหมือนถูกน้ำอุดไว้ของทาเลียเข้ามา

ทาเลียขมวดคิ้วมุ่น เธอไม่ได้ใส่ใจเนื้อหาในคำพูดนั้นเท่ากับน้ำเสียงที่หวานหยดย้อยที่กำลังกวนประสาทเธออยู่

ผู้หญิงคนนี้แม้แต่ตอนจะโกรธยังต้องทำตัวเป็นผู้ดีขนาดนี้เชียวหรือ?

สำหรับทาเลียที่ต้องระเบิดอารมณ์ทุกอย่างออกมาให้สิ้นซากถึงจะพอใจ ความสามารถในการสะกดกลั้นอารมณ์ของไอล่าเป็นสิ่งที่เธอเข้าไม่ถึงเลยสักนิด หรือบางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอยิ่งเกลียดไอล่ามากขึ้นไปอีกก็ได้

รูปร่างที่งดงามเกินจะเลียนแบบได้ของผู้หญิงคนนี้ การที่ต้องเกิดมาเป็นพี่น้องต่างมารดากันมันช่างเป็นเรื่องที่โหดร้าย หากไม่ต้องตกอยู่ในฐานะที่ต้องถูกเปรียบเทียบกับไอล่าตลอดเวลา เธอคงไม่จงเกลียดจงชังไอล่าขนาดนี้

ไอล่ายังคงพรรณนาต่อ

“ถ้าคุณกังวลที่จะทิ้งเด็กคนนั้นไว้ลำพัง ฉันจะรับเธอไปดูแลที่ที่พักของฉันเองค่ะ แบบนั้นคุณจะได้ไม่ต้องมาคอยเป็นห่วง...”

“มีใครเขาเอาเป็ดกับแมวป่ามาใส่ในกรงเดียวกันบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”

น้ำเสียงที่ราบเรียบเจือแววเหนื่อยล้าตัดบทคำพูดขององค์หญิงลงกลางคัน

ทาเลียเลื่อนสายตาไปมองบาร์คัสที่ยืนพิงไหล่ข้างหนึ่งเข้ากับเสากระโจม

มันคือเรื่องแปลกประหลาดมากที่คนซึ่งรักษาท่าทางเหยียดหลังตรงอยู่เสมออย่างเขา จะไปยืนเฝ้าพิงอะไรแบบนั้น หรือว่า... เขาอยู่ข้างในนี้มาตลอดตั้งแต่ตอนที่เธอดมยาเลยงั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้น ก็น่าแปลกใจที่เขาสามารถยืนนิ่งเฉยได้ขนาดนี้ ในขณะที่เธอแทบจะลืมตาขึ้นมองยังลำบาก

“นี่คุณ... กำลังเปรียบเทียบฉันเป็นสัตว์ชั้นต่ำพวกนั้นอย่างนั้นเหรอคะ?”

น้ำเสียงของไอล่าเริ่มแหลมคมขึ้นมานิดหนึ่ง

ทาเลียพยายามข่มตาให้กว้างขึ้น เธออยากเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของไอล่ากับตาชัดๆ ทว่าไหล่กว้างของบาร์คัสที่ยืดตัวตรงขึ้นมาหลังจากอยู่นิ่งมานาน ก็บดบังทัศนียภาพของพี่สาวเธอไปจนหมด

จากนั้นน้ำเสียงที่เย็นชาของเขาก็ตามมา

“หากปล่อยให้องค์หญิงสองไปอยู่ที่ที่พักของท่าน จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็เห็นกันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เขาถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่เจือแววประชดประชัน

“หรือว่าทรงอยากจะเห็นเหล่านางกำนัลที่แสนรัก ถูกตัดหัวทิ้งไปทีละคนๆ งั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ไอล่าเงียบกริบไปคล้ายคนพูดไม่ออก

ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่ตกอยู่ในเงามืดด้วยแววตาว่างเปล่า

‘...นั่นไงล่ะ สุดท้ายเขาก็แค่คอยจับตาดูฉันอยู่จริงๆ ด้วย เขาให้ฉันมาอยู่ใกล้ๆ เพื่อจะกันไม่ให้ฉันไปอาลาวาดใส่ใครได้อีก’

เธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรแต่แรกอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นมันก็ไม่ควรจะเสียใจสิ

แต่ทว่าทำไม... เธอถึงยังรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้งกันนะ

เธอหลับตาลงแน่นด้วยความขยะแขยงในความรู้สึกของตัวเอง

เมื่อเลิกเหนี่ยวรั้งสติสัมปชัญญะที่พยายามยึดไว้ เสียงรบกวนรอบข้างก็เลือนหายไปในพริบตา ราวกับเธอกำลังจมลงสู่ใต้น้ำที่ลึกโข เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่โลกแห่งการไร้สติด้วยความเต็มใจยิ่ง

◆ ◆ ◆

อากาศที่ร้อนระอุจนหายใจไม่ออกดำเนินต่อไปอีกหลายวัน

สำหรับผู้ที่ต้องบรรทุกศพหลายสิบศพเดินทางไปด้วยแล้ว นี่คือหายนะอย่างแท้จริง

แม้จะมีความพยายามป้องกันการเน่าเปื่อยด้วยการยัดเกลือบริสุทธิ์และสมุนไพรแห้งลงในช่องท้องของศพ และชโลมมดยอบกับยางไม้ลงบนผิวที่ซีดเผือด ทว่าวันเวลาที่ผ่านไปก็เริ่มส่งกลิ่นอายประหลาดเล็ดลอดออกมาจากโลงศพ

แน่นอนว่าใบหน้าของผู้ร่วมขบวนเดินทางต่างบิดเบี้ยวด้วยความหดหู่ ทาเลียที่พิงกายอยู่ที่หน้าต่างมองภาพเหล่านั้น พลางนึกถึงตอนที่ก้าวเท้าออกจากวังหลวงที่เธอเคยเฝ้าภาวนาให้ขบวนนี้มุ่งหน้าไปสู่ขุมนรก

เทพเจ้าคงจะได้ยินคำอธิษฐานของเธอเข้าจริงๆ สินะ

หรือว่าท่านกำลังลงทัณฑ์เธอกันแน่?

ระหว่างที่เธอกำลังใช้มือนวดคลำหัวเข่าที่ปวดหนึบพลางคิดฟุ้งซ่าน เสียงนกหวีดก็ดังแว่วมาแต่ไกล

เธอหรี่ตาที่พร่ามัวมองข้ามเนินเขาไป แสงอาทิตย์ที่ร้อนแรงสาดส่องลงไปยังกำแพงเมืองสีเทาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่างเนินเขาที่ลาดเอวเล็กน้อย

การเดินทางที่แสนเวทนาและมืดมนซึ่งดูเหมือนไม่มีวันจบสิ้น ในที่สุด... มันก็ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดเสียที

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 51

สรุปตอน 51

ทาเลียตัดสินใจเลิกให้ความหมายพิเศษกับคำพูดของบาร์คัส ในที่สุดกำแพงเมืองหลวงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า การเดินทางอันแสนทรมานจึงสิ้นสุดลง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 52 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 50กลับหน้าเรื่อง
ตอน 50ตอน 52