ต่อจากมังฮวา ตอน 41
ทาเลียเฝ้ามองประตูเมืองที่ค่อยๆ เคลื่อนใกล้เข้ามาด้วยความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบาย
ในที่สุดเธอก็จะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดที่แสนสาหัสนี้เสียที
เหล่านักเวทชั้นยอดสังกัดตำหนักจักรพรรดินี ไม่ใช่พวกนักเวทกำมะลอที่มัวแต่เกรงใจสีหน้ากาเร็ธ จะต้องรักษาเธอให้กลับมางดงามสมบูรณ์แบบดังเดิมแน่
ท่ามกลางริมฝีปากที่แห้งผาก เธอค่อยๆ หลุบสายตาสำรวจร่างกายตนเอง
ร่างที่ห่อหุ้มด้วยชุดกระโปรงตัวบางสีครีมนี้ หากจะพูดเข้าข้างตัวเองว่ายังดูสวยอยู่ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก
รูปร่างทื่อๆ ของผ้าพันแผลหนาเตอะที่พันตั้งแต่หน้าขาจนถึงข้อเท้าพาดนูนออกมาภายใต้ชายกระโปรงอย่างน่าเกลียด ส่วนรอยไหม้บนฝ่ามือแม้จะสมานด้วยเวทมนตร์จนเรียบเนียนแล้ว ทว่าเล็บมือกลับยังคงเขียวคล้ำด้วยรอยเลือดห้อสีแดงดำซ้ำๆ
การอดอาหารแทบจะตลอดการเดินทางทำให้เธอผอมโซจนดูทรุดโทรมไปถนัดตา
จู่ๆ ความกังวลก็จู่โจมเข้ามาในใจ
'ถ้าทุกคนเห็นฉันสภาพนี้ จะพากันหัวเราะเยาะไหมนะ?'
พอนึกถึงภาพเหล่านางกำนัลที่พากันหัวเราะร่าว่านี่คือผลกรรมที่เธอได้รับ เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดซึมไปตามแผ่นหลัง
ทาเลียรีบรูดม่านหน้าต่างปิดทันที หากมีใครมาเห็นเธอแล้วแอบขำคิกคักว่าเธอโดนฟ้าดินลงทัณฑ์ล่ะก็ เธอคงจะรักษาประสาทสัมผัสให้คงที่ไว้ไม่ได้แน่
เธอดึงผ้าห่มลินินบางๆ ที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาคลุมโปงมิดศีรษะ
ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงรถม้าแล่นผ่านประตูเมือง
ทาเลียแอบชะโงกหน้าออกมาจากรอยแยกของผ้าห่ม ลองเงี่ยหูฟังเสียงอึกทึกจากภายนอก เสียงฝีเท้ากีบม้าและเสียงตะโกนขานรับของกองทหารราบดังสะท้อนกึกก้อง และท่วงทำนองเพลงส่งศพที่แสนเนือยก็ยิ่งทวีความโศกเศร้าขึ้นไปอีก
ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น มีเสียงฮือฮาของชาวเมืองที่มารวมตัวกันแทรกเข้ามา ราวกับฝูงแมลงปีกแข็งนับพันที่กะพือปีกพร้อมกัน ทาเลียสัมผัสได้ว่าประสาทเริ่มเขม็งเกลียว เธอจึงดึงผ้าห่มปิดถึงหัวอีกครั้ง
นานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ รถม้าที่วิ่งช้าๆ บนทางหินกรวดก็หยุดนิ่งลง บรรยากาศรอบข้างดูชุลมุนวุ่นวายขึ้น ดูเหมือนข้ารับใช้ในวังหลวงจะพากันออกมาต้อนรับขบวนจนหมด
เธอขดตัวอยู่มุมรถม้าเพื่อรอให้ความวุ่นวายสงบลง ใจตั้งมั่นว่าจะหลบอยู่ในนี้จนกว่ากาเร็ธและไอล่าจะเข้าเฝ้าจักรพรรดิตามขั้นตอนเสร็จสิ้น เธอไม่อยากแสดงสภาพที่ดูโทรมแบบนี้ให้พวกที่คอยเป็นเบี้ยล่างของสองคนนั้นเห็น
ทาเลียนวดขาที่เหน็บกินพลางกลั้นหายใจนิ่งๆ
ทันใดนั้น ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า เงามืดเข้มพุ่งเข้าครอบงำภายในรถม้า
ทาเลียเงยหน้าขึ้นและเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างแสนคุ้นตาที่ยืนย้อนแสงแดดอยู่ แม่นมรูปร่างท้วมปีนขึ้นมาบนรถม้าอย่างตะกุกตะกักแล้วโผเข้ากอดเธอไว้แน่นด้วยวงแขนอันอวบอัด
"โถ่... คุณหนูผู้น่าสงสารของฉัน ทำไมถึงอยู่ในสภาพแบบนี้คะ"
แม่นมใช้มือใหญ่ๆ ประคองใบหน้าเธอไว้พลางสำรวจไปมารอบตัว ก่อนระเบิดน้ำตาไหลพรากออกมาปานใจจะขาด
"ทำไมถึงผอมแห้งแบบนี้ล่ะคะ? นอกจากจะบาดเจ็บแล้ว ใบหน้ายังซูบไปตั้งครึ่งค่อนเลย..."
ทาเลียจ้องมองแม่นมนิ่งๆ ก่อนจะเริ่มบิดเบี้ยวใบหน้าแล้วโผเข้ากอดคอแม่นมไว้แน่น
เธอซุกตัวเข้าหาหน้าอกอันอบอุ่นเหมือนลูกสัตว์น้อยที่โผหาอกแม่ ยามที่แม่นมลูบแผ่นหลังเธอขึ้นลง
สัมผัสที่เหมือนกำลังปลอบโยนเด็กทารกทำให้น้ำตาเอ่อล้นออกมา เธอซุกหน้าลงกับกลุ่มผมหยิกที่มีกลิ่นอบเชยพลางสะอื้นไห้ออกมาอย่างหนัก
"แม่นม... ฉัน... เจ็บมากเลย เจ็บเหมือนจะตายเลย"
"ไม่ต้องกังวลนะคะคุณหนู องค์จักรพรรดินีเซเนเวียร์ทรงสั่งการให้นักเวทจากตระกูลทาเรนมาเตรียมพร้อมรออยู่แล้วค่ะ พวกเขาจะรักษาคุณหนูให้กลับมางดงามเหมือนเดิมแน่นอน"
แม่นมเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มของเธอก่อนจะบุ้ยปากไปทางประตูรถม้า ทาเลียหดไหล่ลงด้วยความตกใจเมื่อพบชายแปลกหน้ายืนอยู่ที่หน้าประตู
ชายที่ใช้ผ้าสีขาวปิดใบหน้าครึ่งล่าง จ้องมองดูเธออย่างละเอียดด้วยดวงตาสีเทาเข้มขอบทอง
สายตาที่เหมือนกำลังสำรวจสิ่งของนั่นทำให้ทาเลียกอดแม่นมแน่นตามสัญชาตญาณ แม่นมตบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบขวัญพลางเอ่ยต่อ
"ทันทีที่ทราบข่าวว่าคุณหนูได้รับบาดเจ็บ องค์จักรพรรดินีก็ทรงเรียกตัวนักเวทจากตระกูลทาเรนมาทันทีเลยค่ะ พวกเขาจะเปลี่ยนคุณหนูให้กลับมาเป็นคนเดิมเองค่ะ"
พูดจบแม่นมก็แกะมือเธอออกอย่างเด็ดขาด แล้วหลีกทางเพื่อให้เหล่านักเวทก้าวเข้ามาข้างใน
ทาเลียจ้องมองเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอพลางถอยร่นไปด้านหลังอย่างลุกลน สัญชาตญาณแห่งความระแวดระวังที่กลายเป็นนิสัยผุดขึ้นมาทันที
"ถอยไป... ฉันเดินเองได้"
"ด้วยขาข้างนั้นน่ะเหรอครับ?"
ชายรูปร่างผอมกิ่วที่โน้มตัวลงหาเธอเอียงคอถาม ทาเลียหน้าแดงก่ำด้วยความรู้สึกอัปยศ
"ไปถึงตำหนักจักรพรนดินีได้สบายมาก!"
ชายหนุ่มหรี่ตาลงผ่านผ้าบางๆ นั่น ทาเลียสัมผัสได้ถึงความไม่มั่นคงบางอย่างที่แฝงอยู่
ชายคนนั้นทำท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิดพลางลูบคาง ก่อนจะพุ่งเข้าคว้าขาของเธอไว้กะทันหัน
ทาเลียกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ทำเอาวิสัยทัศน์พร่าขาว มือของเขาบีบเค้นลงบนบาดแผลแรงมากเสียจนเลือดเริ่มซึมผ่านผ้าพันแผลออกมา
"ถ้าปล่อยให้คนที่มีขาแบบนี้เดินไปเองแล้วแผลเปิดขึ้นมา คนที่จะต้องลำบากก็คือพวกเราครับ อย่ามาทำตัวดื้อรั้นไม่เข้าเรื่องเลย"
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่ตกตะลึง
ชายคนนั้นปล่อยมือจากขาเธอพลางพยักหน้าให้ชายอีกวันที่รออยู่อีกด้าน
"นายอุ้มไป"
ชายคนนั้นรีบโน้มตัวลงสอดแขนเข้าที่ใต้แผ่นหลังของเธอทันที เธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวราวกับถูกงูสัมผัส
ทาเลียพยายามบิดตัวหนีวงแขนนันพลางเหวี่ยงแขนต่อต้าน
"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!"
ชายที่ถูกหมัดซัดเข้าที่คางพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาดุจเสียงเหล็กครูด ทาเลียตัวแข็งทื่อเมื่อจำได้ว่านั่นคือภาษาที่พวกเอลฟ์ใช้กัน
ภายใต้ฮู้ดเผยให้เห็นใบหูที่ยาวเรียวผิดปกติ ผิวพรรณที่มีสีซีดปานปลาสเตอร์ และเส้นผมสีออกฟ้าหม่นที่ดูบางตา นี่ต้องเป็น 'ออริจินเอลฟ์' ที่เป็นเชื้อสายแท้ๆ ไม่ใช่พวกลูกครึ่งหรือเสี้ยวเอลฟ์แน่นอน
ทาเลียขวัญเสียด้วยความกลัว เพราะเธอรู้ดีว่าพวกนี้คือตัวตนที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์มากขนาดไหน
คนทั้งสองพูดคุยปรึกษากันด้วยภาษาของตนเองก่อนจะใช้แขนบีบแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น ทาเลียอ้าปากพยายามจะกรีดร้อง
ในวินาทีนั้น มือที่เย็บเฉียบและชุ่มชื้นก็เอื้อมมาปิดดวงตาเธอไว้ ทันใดนั้นเรี่ยวแรงทั่วร่างก็หายไป ราวกับกระดูกและกล้ามเนื้อทั้งหมดได้หลอมละลายกลายเป็นของเหลว
"ทำให้ต้องเสียพลังเวทโดยใช่เหตุจริงๆ"
ชายคนที่ถอนมือออกจากใบหน้าเธอพึมพำบ่นเบาๆ ทาเลียจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
เธออยากจะตะโกนถามว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร ทว่าลำคอของเธอกลับส่งออกมาได้เพียงเสียงหอบหายใจฟึดฟัดเท่านั้น
ชายหนุ่มยืดตัวตรงพลางสั่งการชายอีกคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง
"ตอนนี้ขยับไม่ได้แล้วล่ะ เอ้า พาส่งห้องรักษาได้"
ชายที่เพิ่งถูกเธอซัดคางรีบทำตามคำสั่งทันที
ทาเลียที่ถูกหิ้วปีกขึ้นมาเหมือนกระสอบป่าน ส่งสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือไปทางแม่นม ทว่าเช่นเคย แม่นมกลับมีปฏิกิริยาที่เฉยเมยต่อความหวาดกลัวของเธอ
"อดทนอีกนิดนะคะ ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"
แม่นมใช้แขนเสื้อเช็ดหางตาพลางกระโดดลงจากรถม้า ชายคนที่อุ้มเธออยู่ก็เดินตามออกไปติดๆ
เมื่อแสงอาทิตย์อันร้อนแรงสาดส่องเข้าสู่จอประสาทตา ทาเลียก็ขมวดคิ้วมุ่น
หลังจากกะพริบตาอยู่หลายครั้ง เธอก็เห็นบรรดาทหารจากตำหนักจักรพรรดินียืนล้อมรอบรถม้าไว้จนหมด
ในขณะที่กำลังกวาดสายตาสำรวจอย่างกังวล เธอเห็นอัศวินองครักษ์กำลังแสดงท่าทีลนลานอยู่หลังแนวกำแพงทหารเหล่านั้น
เขาพยายามจะฝ่าวงล้อมทหารตำหนักจักรพรรดินีเข้ามาหาเธอ ทว่านักเวทตระกูลทาเรนก็ก้าวออกมาขวางไว้อย่างเด็ดขาด
"หน้าที่ของนายจบสิ้นแล้ว องค์หญิงสองพวกเราจะดูแลเอง ถอยไปซะ"
"แต่ผมคืออัศวินองครักษ์ขององค์หญิง ผมต้องเป็นคนปรนนิบัติ..."
"องค์หญิงตกอยู่ในสภาพยับเยินขนาดนี้ สถานะความน่าเชื่อถือของนายนับว่าสิ้นสุดลงแล้วไม่ใช่หรือไง"
อัศวินหนุ่มถึงกับเงียบกริบไปคล้ายพูดไม่ออก นักเวทแค่นเสียงเหยียดครั้งหนึ่งก่อนจะใช้มือผลักเขาออกเบาๆ แล้วเดินตัดผ่านลานกว้างที่เต็มไปด้วยรถม้าสัมภาระที่วุ่นวาย
ทาเลียส่ายสายตามองไปรอบตัวอย่างสิ้นหวัง ไม่นานนัก ท่ามกลางหมู่กลุ่มอัศวินที่รออยู่ที่ทางเข้าวังหลัก เธอสังเกตเห็นเส้นผมสีบลอนด์เทาจางๆ ทาเลียเผลอจะอ้าปากเรียกชื่อเขาแต่ก็ต้องเบรกความตั้งใจไว้และขบก้มริมฝีปากแน่น
บาร์คัสไม่มีวันจะก้าวออกมาช่วยเธอแน่นอน
ความจริงเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดความรู้สึกอยากร้องขอความช่วยเหลือจากเขาขึ้นมา
คนพวกนี้คือนักเวทที่เซเนเวียร์ส่งมา พวกเขาไม่มีทางทำอันตรายเธอแน่นอน
เธอพยายามบอกตัวเองแบบนั้นเพื่อระงับความประหม่า ทว่าชายที่อุ้มเธออยู่กลับก้าวขาเดินมุ่งหน้าไปทางเขา
ทาเลียเกร็งร่างกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของบาร์คัสขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ขบวนกลับถึงเมืองหลวง ทาเลียหวังว่านักเวทของเซเนเวียร์จะรักษาเธอให้หาย แต่กลับรู้สึกหวั่นใจเมื่อชายที่อุ้มเธออยู่พาเธอตรงไปหาบาร์คัส
กำลังโหลดความเห็น...