คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 52 · นักเวทของจักรพรรดินี

ตอน 52
นักเวทของจักรพรรดินี

ต่อจากมังฮวา ตอน 41

ทาเลียเฝ้ามองประตูเมืองที่ค่อยๆ เคลื่อนใกล้เข้ามาด้วยความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบาย

ในที่สุดเธอก็จะหลุดพ้นจากความเจ็บปวดที่แสนสาหัสนี้เสียที

เหล่านักเวทชั้นยอดสังกัดตำหนักจักรพรรดินี ไม่ใช่พวกนักเวทกำมะลอที่มัวแต่เกรงใจสีหน้ากาเร็ธ จะต้องรักษาเธอให้กลับมางดงามสมบูรณ์แบบดังเดิมแน่

ท่ามกลางริมฝีปากที่แห้งผาก เธอค่อยๆ หลุบสายตาสำรวจร่างกายตนเอง

ร่างที่ห่อหุ้มด้วยชุดกระโปรงตัวบางสีครีมนี้ หากจะพูดเข้าข้างตัวเองว่ายังดูสวยอยู่ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก

รูปร่างทื่อๆ ของผ้าพันแผลหนาเตอะที่พันตั้งแต่หน้าขาจนถึงข้อเท้าพาดนูนออกมาภายใต้ชายกระโปรงอย่างน่าเกลียด ส่วนรอยไหม้บนฝ่ามือแม้จะสมานด้วยเวทมนตร์จนเรียบเนียนแล้ว ทว่าเล็บมือกลับยังคงเขียวคล้ำด้วยรอยเลือดห้อสีแดงดำซ้ำๆ

การอดอาหารแทบจะตลอดการเดินทางทำให้เธอผอมโซจนดูทรุดโทรมไปถนัดตา

จู่ๆ ความกังวลก็จู่โจมเข้ามาในใจ

'ถ้าทุกคนเห็นฉันสภาพนี้ จะพากันหัวเราะเยาะไหมนะ?'

พอนึกถึงภาพเหล่านางกำนัลที่พากันหัวเราะร่าว่านี่คือผลกรรมที่เธอได้รับ เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดซึมไปตามแผ่นหลัง

ทาเลียรีบรูดม่านหน้าต่างปิดทันที หากมีใครมาเห็นเธอแล้วแอบขำคิกคักว่าเธอโดนฟ้าดินลงทัณฑ์ล่ะก็ เธอคงจะรักษาประสาทสัมผัสให้คงที่ไว้ไม่ได้แน่

เธอดึงผ้าห่มลินินบางๆ ที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาคลุมโปงมิดศีรษะ

ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงรถม้าแล่นผ่านประตูเมือง

ทาเลียแอบชะโงกหน้าออกมาจากรอยแยกของผ้าห่ม ลองเงี่ยหูฟังเสียงอึกทึกจากภายนอก เสียงฝีเท้ากีบม้าและเสียงตะโกนขานรับของกองทหารราบดังสะท้อนกึกก้อง และท่วงทำนองเพลงส่งศพที่แสนเนือยก็ยิ่งทวีความโศกเศร้าขึ้นไปอีก

ท่ามกลางเสียงเหล่านั้น มีเสียงฮือฮาของชาวเมืองที่มารวมตัวกันแทรกเข้ามา ราวกับฝูงแมลงปีกแข็งนับพันที่กะพือปีกพร้อมกัน ทาเลียสัมผัสได้ว่าประสาทเริ่มเขม็งเกลียว เธอจึงดึงผ้าห่มปิดถึงหัวอีกครั้ง

นานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ รถม้าที่วิ่งช้าๆ บนทางหินกรวดก็หยุดนิ่งลง บรรยากาศรอบข้างดูชุลมุนวุ่นวายขึ้น ดูเหมือนข้ารับใช้ในวังหลวงจะพากันออกมาต้อนรับขบวนจนหมด

เธอขดตัวอยู่มุมรถม้าเพื่อรอให้ความวุ่นวายสงบลง ใจตั้งมั่นว่าจะหลบอยู่ในนี้จนกว่ากาเร็ธและไอล่าจะเข้าเฝ้าจักรพรรดิตามขั้นตอนเสร็จสิ้น เธอไม่อยากแสดงสภาพที่ดูโทรมแบบนี้ให้พวกที่คอยเป็นเบี้ยล่างของสองคนนั้นเห็น

ทาเลียนวดขาที่เหน็บกินพลางกลั้นหายใจนิ่งๆ

ทันใดนั้น ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า เงามืดเข้มพุ่งเข้าครอบงำภายในรถม้า

ทาเลียเงยหน้าขึ้นและเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างแสนคุ้นตาที่ยืนย้อนแสงแดดอยู่ แม่นมรูปร่างท้วมปีนขึ้นมาบนรถม้าอย่างตะกุกตะกักแล้วโผเข้ากอดเธอไว้แน่นด้วยวงแขนอันอวบอัด

"โถ่... คุณหนูผู้น่าสงสารของฉัน ทำไมถึงอยู่ในสภาพแบบนี้คะ"

แม่นมใช้มือใหญ่ๆ ประคองใบหน้าเธอไว้พลางสำรวจไปมารอบตัว ก่อนระเบิดน้ำตาไหลพรากออกมาปานใจจะขาด

"ทำไมถึงผอมแห้งแบบนี้ล่ะคะ? นอกจากจะบาดเจ็บแล้ว ใบหน้ายังซูบไปตั้งครึ่งค่อนเลย..."

ทาเลียจ้องมองแม่นมนิ่งๆ ก่อนจะเริ่มบิดเบี้ยวใบหน้าแล้วโผเข้ากอดคอแม่นมไว้แน่น

เธอซุกตัวเข้าหาหน้าอกอันอบอุ่นเหมือนลูกสัตว์น้อยที่โผหาอกแม่ ยามที่แม่นมลูบแผ่นหลังเธอขึ้นลง

สัมผัสที่เหมือนกำลังปลอบโยนเด็กทารกทำให้น้ำตาเอ่อล้นออกมา เธอซุกหน้าลงกับกลุ่มผมหยิกที่มีกลิ่นอบเชยพลางสะอื้นไห้ออกมาอย่างหนัก

"แม่นม... ฉัน... เจ็บมากเลย เจ็บเหมือนจะตายเลย"

"ไม่ต้องกังวลนะคะคุณหนู องค์จักรพรรดินีเซเนเวียร์ทรงสั่งการให้นักเวทจากตระกูลทาเรนมาเตรียมพร้อมรออยู่แล้วค่ะ พวกเขาจะรักษาคุณหนูให้กลับมางดงามเหมือนเดิมแน่นอน"

แม่นมเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มของเธอก่อนจะบุ้ยปากไปทางประตูรถม้า ทาเลียหดไหล่ลงด้วยความตกใจเมื่อพบชายแปลกหน้ายืนอยู่ที่หน้าประตู

ชายที่ใช้ผ้าสีขาวปิดใบหน้าครึ่งล่าง จ้องมองดูเธออย่างละเอียดด้วยดวงตาสีเทาเข้มขอบทอง

สายตาที่เหมือนกำลังสำรวจสิ่งของนั่นทำให้ทาเลียกอดแม่นมแน่นตามสัญชาตญาณ แม่นมตบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบขวัญพลางเอ่ยต่อ

"ทันทีที่ทราบข่าวว่าคุณหนูได้รับบาดเจ็บ องค์จักรพรรดินีก็ทรงเรียกตัวนักเวทจากตระกูลทาเรนมาทันทีเลยค่ะ พวกเขาจะเปลี่ยนคุณหนูให้กลับมาเป็นคนเดิมเองค่ะ"

พูดจบแม่นมก็แกะมือเธอออกอย่างเด็ดขาด แล้วหลีกทางเพื่อให้เหล่านักเวทก้าวเข้ามาข้างใน

ทาเลียจ้องมองเงามืดที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเธอพลางถอยร่นไปด้านหลังอย่างลุกลน สัญชาตญาณแห่งความระแวดระวังที่กลายเป็นนิสัยผุดขึ้นมาทันที

"ถอยไป... ฉันเดินเองได้"

"ด้วยขาข้างนั้นน่ะเหรอครับ?"

ชายรูปร่างผอมกิ่วที่โน้มตัวลงหาเธอเอียงคอถาม ทาเลียหน้าแดงก่ำด้วยความรู้สึกอัปยศ

"ไปถึงตำหนักจักรพรนดินีได้สบายมาก!"

ชายหนุ่มหรี่ตาลงผ่านผ้าบางๆ นั่น ทาเลียสัมผัสได้ถึงความไม่มั่นคงบางอย่างที่แฝงอยู่

ชายคนนั้นทำท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิดพลางลูบคาง ก่อนจะพุ่งเข้าคว้าขาของเธอไว้กะทันหัน

ทาเลียกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ทำเอาวิสัยทัศน์พร่าขาว มือของเขาบีบเค้นลงบนบาดแผลแรงมากเสียจนเลือดเริ่มซึมผ่านผ้าพันแผลออกมา

"ถ้าปล่อยให้คนที่มีขาแบบนี้เดินไปเองแล้วแผลเปิดขึ้นมา คนที่จะต้องลำบากก็คือพวกเราครับ อย่ามาทำตัวดื้อรั้นไม่เข้าเรื่องเลย"

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่ตกตะลึง

ชายคนนั้นปล่อยมือจากขาเธอพลางพยักหน้าให้ชายอีกวันที่รออยู่อีกด้าน

"นายอุ้มไป"

ชายคนนั้นรีบโน้มตัวลงสอดแขนเข้าที่ใต้แผ่นหลังของเธอทันที เธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัวราวกับถูกงูสัมผัส

ทาเลียพยายามบิดตัวหนีวงแขนนันพลางเหวี่ยงแขนต่อต้าน

"อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!"

ชายที่ถูกหมัดซัดเข้าที่คางพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาดุจเสียงเหล็กครูด ทาเลียตัวแข็งทื่อเมื่อจำได้ว่านั่นคือภาษาที่พวกเอลฟ์ใช้กัน

ภายใต้ฮู้ดเผยให้เห็นใบหูที่ยาวเรียวผิดปกติ ผิวพรรณที่มีสีซีดปานปลาสเตอร์ และเส้นผมสีออกฟ้าหม่นที่ดูบางตา นี่ต้องเป็น 'ออริจินเอลฟ์' ที่เป็นเชื้อสายแท้ๆ ไม่ใช่พวกลูกครึ่งหรือเสี้ยวเอลฟ์แน่นอน

ทาเลียขวัญเสียด้วยความกลัว เพราะเธอรู้ดีว่าพวกนี้คือตัวตนที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์มากขนาดไหน

คนทั้งสองพูดคุยปรึกษากันด้วยภาษาของตนเองก่อนจะใช้แขนบีบแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น ทาเลียอ้าปากพยายามจะกรีดร้อง

ในวินาทีนั้น มือที่เย็บเฉียบและชุ่มชื้นก็เอื้อมมาปิดดวงตาเธอไว้ ทันใดนั้นเรี่ยวแรงทั่วร่างก็หายไป ราวกับกระดูกและกล้ามเนื้อทั้งหมดได้หลอมละลายกลายเป็นของเหลว

"ทำให้ต้องเสียพลังเวทโดยใช่เหตุจริงๆ"

ชายคนที่ถอนมือออกจากใบหน้าเธอพึมพำบ่นเบาๆ ทาเลียจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

เธออยากจะตะโกนถามว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร ทว่าลำคอของเธอกลับส่งออกมาได้เพียงเสียงหอบหายใจฟึดฟัดเท่านั้น

ชายหนุ่มยืดตัวตรงพลางสั่งการชายอีกคนที่นั่งอยู่อีกฝั่ง

"ตอนนี้ขยับไม่ได้แล้วล่ะ เอ้า พาส่งห้องรักษาได้"

ชายที่เพิ่งถูกเธอซัดคางรีบทำตามคำสั่งทันที

ทาเลียที่ถูกหิ้วปีกขึ้นมาเหมือนกระสอบป่าน ส่งสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือไปทางแม่นม ทว่าเช่นเคย แม่นมกลับมีปฏิกิริยาที่เฉยเมยต่อความหวาดกลัวของเธอ

"อดทนอีกนิดนะคะ ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง"

แม่นมใช้แขนเสื้อเช็ดหางตาพลางกระโดดลงจากรถม้า ชายคนที่อุ้มเธออยู่ก็เดินตามออกไปติดๆ

เมื่อแสงอาทิตย์อันร้อนแรงสาดส่องเข้าสู่จอประสาทตา ทาเลียก็ขมวดคิ้วมุ่น

หลังจากกะพริบตาอยู่หลายครั้ง เธอก็เห็นบรรดาทหารจากตำหนักจักรพรรดินียืนล้อมรอบรถม้าไว้จนหมด

ในขณะที่กำลังกวาดสายตาสำรวจอย่างกังวล เธอเห็นอัศวินองครักษ์กำลังแสดงท่าทีลนลานอยู่หลังแนวกำแพงทหารเหล่านั้น

เขาพยายามจะฝ่าวงล้อมทหารตำหนักจักรพรรดินีเข้ามาหาเธอ ทว่านักเวทตระกูลทาเรนก็ก้าวออกมาขวางไว้อย่างเด็ดขาด

"หน้าที่ของนายจบสิ้นแล้ว องค์หญิงสองพวกเราจะดูแลเอง ถอยไปซะ"

"แต่ผมคืออัศวินองครักษ์ขององค์หญิง ผมต้องเป็นคนปรนนิบัติ..."

"องค์หญิงตกอยู่ในสภาพยับเยินขนาดนี้ สถานะความน่าเชื่อถือของนายนับว่าสิ้นสุดลงแล้วไม่ใช่หรือไง"

อัศวินหนุ่มถึงกับเงียบกริบไปคล้ายพูดไม่ออก นักเวทแค่นเสียงเหยียดครั้งหนึ่งก่อนจะใช้มือผลักเขาออกเบาๆ แล้วเดินตัดผ่านลานกว้างที่เต็มไปด้วยรถม้าสัมภาระที่วุ่นวาย

ทาเลียส่ายสายตามองไปรอบตัวอย่างสิ้นหวัง ไม่นานนัก ท่ามกลางหมู่กลุ่มอัศวินที่รออยู่ที่ทางเข้าวังหลัก เธอสังเกตเห็นเส้นผมสีบลอนด์เทาจางๆ ทาเลียเผลอจะอ้าปากเรียกชื่อเขาแต่ก็ต้องเบรกความตั้งใจไว้และขบก้มริมฝีปากแน่น

บาร์คัสไม่มีวันจะก้าวออกมาช่วยเธอแน่นอน

ความจริงเธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเกิดความรู้สึกอยากร้องขอความช่วยเหลือจากเขาขึ้นมา

คนพวกนี้คือนักเวทที่เซเนเวียร์ส่งมา พวกเขาไม่มีทางทำอันตรายเธอแน่นอน

เธอพยายามบอกตัวเองแบบนั้นเพื่อระงับความประหม่า ทว่าชายที่อุ้มเธออยู่กลับก้าวขาเดินมุ่งหน้าไปทางเขา

ทาเลียเกร็งร่างกายขึ้นทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของบาร์คัสขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 52

สรุปตอน 52

ขบวนกลับถึงเมืองหลวง ทาเลียหวังว่านักเวทของเซเนเวียร์จะรักษาเธอให้หาย แต่กลับรู้สึกหวั่นใจเมื่อชายที่อุ้มเธออยู่พาเธอตรงไปหาบาร์คัส

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 53 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 51กลับหน้าเรื่อง
ตอน 51ตอน 53