บาร์คัสที่กำลังส่งมอบม้วนกระดาษหนังที่ลงรายละเอียดรายชื่อผู้เสียชีวิตให้แก่นักบวช หันกลับมามองเธอ ทาเลียรีบหลุบสายตาลงต่ำทันที
ท่ามกลางแสงแดดฤดูร้อนที่สาดส่องลงมา สภาพร่างกายของเธอในยามนี้ช่างดูน่าเวทนาจนเธอไม่อาจเชิดหน้าขึ้นได้อย่างทระนงเหมือนเก่า
“องค์หญิงสองต้องได้รับการรักษาโดยด่วน ขออนุญาตละเว้นขั้นตอนการเข้าวังตามปกติด้วยครับ”
นักเวทจากตระกูลทาเรนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าบาร์คัสเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ
เมื่อไม่ได้รับคำตอบในทันที ทาเลียจึงเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง บาร์คัสกำลังจ้องมองใบหน้าเธอนิ่งพลางขมวดคิ้วจางๆ
เขาคงสงสัยสินะว่าทำไมผู้หญิงที่แค่ใครมาแตะตัวนิดหน่อยก็อาละวาดแทบตาย กลับยอมอยู่นิ่งๆ ให้คนอื่นอุ้มแบบนี้?
บาร์คัสใช้สายตาที่คมปราบดุจมีดผ่าตัดกวาดมองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธออย่างละเอียด ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาลงต่ำ
สายตาอันเย็นชาของเขาหยุดนิ่งอยู่บนมือที่โอบรัดแผ่นหลังและข้อพับขาของเธอไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนลงไปที่หน้าแข้งซึ่งทอดกระตุกอยู่ภายใต้ชายกระโปรง ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นรอยเลือดซึมบนผ้าพันแผล รอยแยกตรงหัวคิ้วของเขาจึงยิ่งลึกขึ้น
เขาส่งสายตาคาดคั้นไปทางกลุ่มนักเวทตระกูลทาเรนทันที
นักเวทเมินเฉยต่อสายตานั้นพลางเอ่ยเสริมอย่างนุ่มนวล
“ฝ่าบาทคงจะเข้าใจดี ถ้าองค์หญิงสองจะเสด็จตรงไปยังที่พักทันที”
“นั่นสิคะ รีบพาเด็กคนนั้นไปเถอะค่ะ”
น้ำเสียงใสกระจ่างดังกังวานขึ้นตอบแทนเขาที่เอาแต่นิ่งเงียบ
ทาเลียหันไปตามเสียงแล้วใบหน้าก็พลันแข็งทื่อ เมื่อพบไอล่าที่กำลังเดินนำขบวนนางกำนัลตัดผ่านลานก้างที่วุ่นวายเข้ามา
ไอล่ายืนเคียงข้างบาร์คัสพลางก้มมองดูเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสาร
“ร่างกายยังไม่หายดีแถมยังต้องเดินทางไกลที่ยากลำบากมาอีก รีบไปรับการรักษาและพักผ่อนให้เร็วที่สุดจะดีกว่านะคะ”
ทาเลียขบกรามแน่น ความรู้สึกอัปยศถาโถมเข้าใส่เมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่แสนจะเมตตาและเห็นใจนั้น หากสภาพร่างกายเธอไม่อ่อนแอถึงขั้นขยับนิ้วไม่ได้ล่ะก็ เธอคงจะพุ่งเข้าไปควักลูกตาคู่นั้นทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ไอล่าผู้มีรอยยิ้มอันอ่อนโยนประดับใบหน้าวางมือลงบนท่อนแขนของบาร์คัสอย่างแผ่วเบา โดยไม่รู้เลยว่าคนในอ้อมกอดเขากำลังเดือดพล่านแค่ไหน
“เดี๋ยวเรื่องทูลฝ่าบาท ฉันจะจัดการบอกให้เองค่ะ”
พูดจบเธอก็เบี่ยงกายอย่างสง่างามพลางเอ่ยเร่งเร้าคู่หมั้น
“ไปเถอะค่ะ พวกเราเข้าไปข้างในกันดีกว่า ฝ่าบาททรงรออยู่นะคะ”
ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มที่เคยยืนนิ่งเป็นรูปสลักก็เริ่มขยับขาเดินอย่างเชื่องช้า ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปนั้นด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะหลับตาลง
เหล่านักเวทพาเธอเดินผ่านวังหลักเข้าสู่สวนกว้างที่เต็มไปด้วยมวลหมู่บุปผชาติ ไม่นานนัก สถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าและวิจิตรบรรจงก็ซึมซับร่างของเธอหายเข้าไปภายใน
ทาเลียรู้สึกราวกับกำลังถูกสูบเข้าไปในลำไส้ของสัตว์ประหลาดยักษ์
นักเวทพาเธอเดินตัดโถงหินอ่อนขึ้นบันไดไปยังห้องทรงอักษรของเซเนเวียร์ เมื่อเดินผ่านชั้นหนังสือขนาดมหึมาที่ตั้งเรียงรายนับร้อยนับพันเล่มไปได้สามสี่ชั้น ทางลับที่ซ่อนอยู่ระหว่างเสาก็ปรากฏขึ้น เหล่านักเวทเดินเข้าไปข้างในนั้นอย่างคุ้นชิน
ในที่สุด ห้องแล็บทดลองของเซเนเวียร์ก็กปรากฏสู่สายตา
ทาเลียขมวดคิ้วกับกลิ่นน้ำมันหอมระเหยที่ฉุนกึกและกลิ่นสมุนไพรนานาชนิดที่ตีกันจนชวนเวียนหัว
“วางลงตรงนี้”
นักเวทที่เดินนำลิ่วข้ามห้องไปอย่างรวดเร็ว กระชากประตูห้องที่อยู่ข้างตู้โชว์เปิดออก
แม้เธอจะเคยมาที่นี่หลายครั้ง ทว่าห้องนี้นับเป็นห้องที่เธอไม่เคยย่างกรายเข้าไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว ชายที่อุ้มเธออยู่วางร่างเธอลงบนเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้อง
ทาเลียกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความกังวล
ภายในห้องที่ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบเต็มไปด้วยเครื่องมือรูปร่างหน้าตาประหลาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
หลังจากสำรวจสิ่งของเหล่านั้น เธอก็หันไปมองนักเวททั้งสองคน พวกเขากำลังนำอุปกรณ์ที่เธอก็ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไรวางเรียงรายไว้บนโต๊ะ
ความรู้สึกของลูกวัวที่ถูกต้อนเข้าโรงฆ่าสัตว์คงเป็นแบบนี้สินะ... เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมเปียกชุ่มไปทั่วซอกคอ หากไม่ได้ตกอยู่ในมนตราที่ทำให้ร่างกายขยับไม่ได้ เธอคงจะกรีดร้องโวยวายไปแล้ว
“ขออนุญาตตรวจบาดแผลก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ”
นักเวทคนหนึ่งประจำตำแหน่งที่ข้างขาของเธอพลางเอ่ยขึ้น
ทาเลียรู้สึกได้ว่าชายกระโปรงถูกเลิกขึ้น ร่างกายของเธอจึงเกร็งเคร่งขึ้นมาทันที
ชายหนุ่มคลายผ้าพันแผลออกด้วยกิริยาที่เย็นชาเป็นงานเป็นการ ก่อนจะเดาะลิ้นเบาๆ ครั้งหนึ่ง
“อาการสาหัสกว่าที่คิดไว้อีกนะ”
เขาใช้มือที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งลูบสำรวจหัวเข่าเธออย่างละเอียดพลางเสริมต่อ
“การที่ฝืนต่อกระดูกไว้แบบส่งเดชจะยิ่งกลายเป็นผลเสีย หากปล่อยให้แผลสมานไปในสภาพนี้ เส้นประสาทจะถูกกดทับจนพิการและเดินไม่ได้อีกตลอดกาล”
“ก็นะ ฝีมือของพวกนักเวทมนุษย์มันก็ไม่ได้เรื่องแบบนี้แหละ...”
นักเวทอีกคนบ่นอุบเบาๆ พลางหยิบมีดเล็กๆ ออกจากโต๊ะ
“ช่วยไม่ได้ คงต้องผ่าตัดจัดกระดูกใหม่ตั้งแต่เเรก”
พริบตานั้น เสียงสะอื้นไห้อย่างรุนแรงก็ระเบิดออกมาจากลำคอที่เคยตีบตัน
นักเวทที่เห็นใบหน้าซีดเผือดของเธอจึงดึงผ้าปิดหน้าส่วนล่างออกและเผยรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
ดูเหมือนเขาจงใจจะทำเพื่อให้เธอสบายใจ ทว่าทาเลียกลับรู้สึกเลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาจริงๆ รอยยิ้มนั่นมันไม่ได้เหมือนรอยยิ้มของมนุษย์เลยสักนิด แต่มันเหมือนปลากำลังพยายามเลียนแบบสีหน้าของมนุษย์มากกว่า
ชายคนนั้นยังคงพร่ามเจื้อยแจ้วต่อ
“แม้จะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมเป๊ะๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ แต่ก็น่าจะทำให้ทรงกลับมาเดินได้ตามปกติแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
เธอพยายามขยับริมฝีปากเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
'พอได้แล้ว'
หากจะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องมาทนรับความทรมานแบบนี้
เธออยากจะตะโกนออกแบบนั้น ทว่าเสียงที่เล็ดลอดออกมากลับมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่แสนขมขื่น
ชายหนุ่มดึงผ้าขึ้นปิดหน้าตามเดิมพลางออกสั่ง
“ใช้กำยานนิทราดีกว่า”
นักเวทที่กำลังเตรียมอุปกรณ์รีบนำกระถางกำยานเล็กๆ มาวางไว้ที่หัวเตียงแล้วจุดสมุนไพรแห้งกำเล็กๆ ทันที
ทาเลียพยายามกลั้นหายใจ ทว่าเธอก็ทนได้ไม่นานนัก เมื่อทนต่อความรู้สึกอึดอัดไม่ไหวเธอก็ต้องสูดหมอกควันนั้นเข้าไป และในพริบตานั้นวิสัยทัศน์ของเธอก็ดับวูบลง
ทาเลียพยายามขึงตาไว้เพื่อจะทำลายกำแพงหมอกควันสีเทาจางๆ นั้นทิ้ง แต่สุดท้ายเธอก็เข้าสู่ภวังค์แห่งการหลับใหลที่เหมือนการสิ้นสติไปพริบตา
หยาดฝนปรายลงบนผิวน้ำในทะเลสาบ
เธอรู้ตัวดีว่าเธอกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน ภาพเหตุการณ์ในความทรงจำเก่าๆ กำลังปรากฏขึ้นตรงหน้า
ทาเลียในวัยสิบสี่ปีนั่งขดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา เธอกำลังจ้องมองผิวน้ำสีเทาที่ถูกพายุฝนกระหน่ำซัดด้วยสายตาราวกับกำลังจ้องมองศัตรูคู่อาฆาต
ในตอนนั้นเอง บาร์คัสที่เปียกปอนไปทั้งตัวก็เดินเข้ามาหาเธอ
“เล่นซ่อนหาจบหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”
เธอก็ตวัดสายตาที่ดุร้ายจ้องมองเขา
ดูเหมือนเขาจะออกตามหาเธอไปทั่วทุกหย่อมหญ้าในเขตวังหลวง เพราะเสื้อผ้าและทรงผมที่เคยเนี้ยบกริบไร้ที่ติกลับยับเยินไปหมด ทว่านั่นกลับไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของทาเลียดีขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว
เธอเอื้อมมือไปคว้าก้อนโคลนเหนียวๆ มากำไว้เต็มมือแล้วขว้างใส่เขาเต็มแรง
“ไปให้พ้นๆ เลยนะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!”
เสื้อเครื่องแบบผ้ากำมะหยี่ปักดิ้นทองอันแสนวิจิตรมีรอยเปื้อนที่น่าเกลียดปรากฏขึ้น ทว่าบาร์คัสกลับไม่กะพริบตาเลยสักนิด
ปฏิกิริยาที่เรียบเฉยนั้นยิ่งทำให้เธอเดือดดาล ทาเลียขว้างก้อนโคลนเข้าใส่เขาไม่หยุด
“ไสหัวไปซะ! ไปหาไอล่านู้นไป!”
“กระหม่อมก็อยากทำแบบนั้นใจจะขาดอยู่เหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสถอนหายใจยาวพลางย่อเข่าข้างหนึ่งลงนั่งข้างเธอพลางเอ่ยต่อ
“แต่น่าเสียดายที่กระหม่อมยังต้องถูกพันธนาการไว้กับท่าน... จนกว่าจะมีอายุครบ 16 ปีพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ
น่าสมเพชตัวเองจริงๆ ที่รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา เธอจึงแกล้งขึงตาไว้แน่นแล้วแสยะยิ้มหยันออกมาอย่างน่ารำคาญ
“ต้องทนเห็นหน้านายไปอีกตั้ง 2 ปีเชียวเหรอ น่ารังเกียจที่สุด แค่คิดเรื่องนี้ฉันก็อยากจะอ้วกแล้ว”
“.....”
“ฉันเกลียดนายที่สุดในโลก น่าขนลุก น่าสะอิดสะเอียน น่าขยะแขยง”
“ด่าจบหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”
“ยังไม่จบ! ตัวนายน่ะมีกลิ่นม้าเค็มๆ ติดมาด้วย!”
คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย
ทาเลียสะดุ้งพลางหลุบสายตาลงต่ำ บาร์คัสเป็นคนที่เข้ารับการขัดเกลาจากอารามมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงเป็นคนที่มีนิสัยรักความสะอาดแบบสุดโต่ง
ร่างกายของเขามักจะมีกลิ่นหอมสะอาดของสบู่อ่อนๆ โชยออกมาเสมอ เขาน่าจะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าคำด่าของเธอเป็นการจงใจหาเรื่องแกล้งพูดขึ้นมาเฉยๆ
ทว่าแทนที่จะโต้แย้ง บาร์คัสกลับหยิบเสื้อคลุมที่ถืออยู่ในมือมาพาดลงบบ่าเธอเบาๆ แล้วยืดตัวยืนตรง
“คำด่าทอที่เหลือ กระหม่อมจะรอรับฟังต่อที่พระตำหนักแยกนะพ่ะย่ะค่ะ เชิญลุกขึ้นเถอะ ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”
นักเวทตระกูลทาเรนขอพาทาเลียไปรักษาทันที ทาเลียแกล้งด่าทอบาร์คัสต่อหน้าทุกคน แต่เขากลับนำเสื้อคลุมมาพาดบ่าให้เธออย่างนิ่มนวล
กำลังโหลดความเห็น...