คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 53 · เสื้อคลุมบนบ่า

ตอน 53
เสื้อคลุมบนบ่า

บาร์คัสที่กำลังส่งมอบม้วนกระดาษหนังที่ลงรายละเอียดรายชื่อผู้เสียชีวิตให้แก่นักบวช หันกลับมามองเธอ ทาเลียรีบหลุบสายตาลงต่ำทันที

ท่ามกลางแสงแดดฤดูร้อนที่สาดส่องลงมา สภาพร่างกายของเธอในยามนี้ช่างดูน่าเวทนาจนเธอไม่อาจเชิดหน้าขึ้นได้อย่างทระนงเหมือนเก่า

“องค์หญิงสองต้องได้รับการรักษาโดยด่วน ขออนุญาตละเว้นขั้นตอนการเข้าวังตามปกติด้วยครับ”

นักเวทจากตระกูลทาเรนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าบาร์คัสเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

เมื่อไม่ได้รับคำตอบในทันที ทาเลียจึงเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง บาร์คัสกำลังจ้องมองใบหน้าเธอนิ่งพลางขมวดคิ้วจางๆ

เขาคงสงสัยสินะว่าทำไมผู้หญิงที่แค่ใครมาแตะตัวนิดหน่อยก็อาละวาดแทบตาย กลับยอมอยู่นิ่งๆ ให้คนอื่นอุ้มแบบนี้?

บาร์คัสใช้สายตาที่คมปราบดุจมีดผ่าตัดกวาดมองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธออย่างละเอียด ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาลงต่ำ

สายตาอันเย็นชาของเขาหยุดนิ่งอยู่บนมือที่โอบรัดแผ่นหลังและข้อพับขาของเธอไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนลงไปที่หน้าแข้งซึ่งทอดกระตุกอยู่ภายใต้ชายกระโปรง ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นรอยเลือดซึมบนผ้าพันแผล รอยแยกตรงหัวคิ้วของเขาจึงยิ่งลึกขึ้น

เขาส่งสายตาคาดคั้นไปทางกลุ่มนักเวทตระกูลทาเรนทันที

นักเวทเมินเฉยต่อสายตานั้นพลางเอ่ยเสริมอย่างนุ่มนวล

“ฝ่าบาทคงจะเข้าใจดี ถ้าองค์หญิงสองจะเสด็จตรงไปยังที่พักทันที”

“นั่นสิคะ รีบพาเด็กคนนั้นไปเถอะค่ะ”

น้ำเสียงใสกระจ่างดังกังวานขึ้นตอบแทนเขาที่เอาแต่นิ่งเงียบ

ทาเลียหันไปตามเสียงแล้วใบหน้าก็พลันแข็งทื่อ เมื่อพบไอล่าที่กำลังเดินนำขบวนนางกำนัลตัดผ่านลานก้างที่วุ่นวายเข้ามา

ไอล่ายืนเคียงข้างบาร์คัสพลางก้มมองดูเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสาร

“ร่างกายยังไม่หายดีแถมยังต้องเดินทางไกลที่ยากลำบากมาอีก รีบไปรับการรักษาและพักผ่อนให้เร็วที่สุดจะดีกว่านะคะ”

ทาเลียขบกรามแน่น ความรู้สึกอัปยศถาโถมเข้าใส่เมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่แสนจะเมตตาและเห็นใจนั้น หากสภาพร่างกายเธอไม่อ่อนแอถึงขั้นขยับนิ้วไม่ได้ล่ะก็ เธอคงจะพุ่งเข้าไปควักลูกตาคู่นั้นทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด

ไอล่าผู้มีรอยยิ้มอันอ่อนโยนประดับใบหน้าวางมือลงบนท่อนแขนของบาร์คัสอย่างแผ่วเบา โดยไม่รู้เลยว่าคนในอ้อมกอดเขากำลังเดือดพล่านแค่ไหน

“เดี๋ยวเรื่องทูลฝ่าบาท ฉันจะจัดการบอกให้เองค่ะ”

พูดจบเธอก็เบี่ยงกายอย่างสง่างามพลางเอ่ยเร่งเร้าคู่หมั้น

“ไปเถอะค่ะ พวกเราเข้าไปข้างในกันดีกว่า ฝ่าบาททรงรออยู่นะคะ”

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มที่เคยยืนนิ่งเป็นรูปสลักก็เริ่มขยับขาเดินอย่างเชื่องช้า ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปนั้นด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะหลับตาลง

เหล่านักเวทพาเธอเดินผ่านวังหลักเข้าสู่สวนกว้างที่เต็มไปด้วยมวลหมู่บุปผชาติ ไม่นานนัก สถาปัตยกรรมอันโอ่อ่าและวิจิตรบรรจงก็ซึมซับร่างของเธอหายเข้าไปภายใน

ทาเลียรู้สึกราวกับกำลังถูกสูบเข้าไปในลำไส้ของสัตว์ประหลาดยักษ์

นักเวทพาเธอเดินตัดโถงหินอ่อนขึ้นบันไดไปยังห้องทรงอักษรของเซเนเวียร์ เมื่อเดินผ่านชั้นหนังสือขนาดมหึมาที่ตั้งเรียงรายนับร้อยนับพันเล่มไปได้สามสี่ชั้น ทางลับที่ซ่อนอยู่ระหว่างเสาก็ปรากฏขึ้น เหล่านักเวทเดินเข้าไปข้างในนั้นอย่างคุ้นชิน

ในที่สุด ห้องแล็บทดลองของเซเนเวียร์ก็กปรากฏสู่สายตา

ทาเลียขมวดคิ้วกับกลิ่นน้ำมันหอมระเหยที่ฉุนกึกและกลิ่นสมุนไพรนานาชนิดที่ตีกันจนชวนเวียนหัว

“วางลงตรงนี้”

นักเวทที่เดินนำลิ่วข้ามห้องไปอย่างรวดเร็ว กระชากประตูห้องที่อยู่ข้างตู้โชว์เปิดออก

แม้เธอจะเคยมาที่นี่หลายครั้ง ทว่าห้องนี้นับเป็นห้องที่เธอไม่เคยย่างกรายเข้าไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว ชายที่อุ้มเธออยู่วางร่างเธอลงบนเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้อง

ทาเลียกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความกังวล

ภายในห้องที่ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบเต็มไปด้วยเครื่องมือรูปร่างหน้าตาประหลาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต

หลังจากสำรวจสิ่งของเหล่านั้น เธอก็หันไปมองนักเวททั้งสองคน พวกเขากำลังนำอุปกรณ์ที่เธอก็ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไรวางเรียงรายไว้บนโต๊ะ

ความรู้สึกของลูกวัวที่ถูกต้อนเข้าโรงฆ่าสัตว์คงเป็นแบบนี้สินะ... เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมเปียกชุ่มไปทั่วซอกคอ หากไม่ได้ตกอยู่ในมนตราที่ทำให้ร่างกายขยับไม่ได้ เธอคงจะกรีดร้องโวยวายไปแล้ว

“ขออนุญาตตรวจบาดแผลก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ”

นักเวทคนหนึ่งประจำตำแหน่งที่ข้างขาของเธอพลางเอ่ยขึ้น

ทาเลียรู้สึกได้ว่าชายกระโปรงถูกเลิกขึ้น ร่างกายของเธอจึงเกร็งเคร่งขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มคลายผ้าพันแผลออกด้วยกิริยาที่เย็นชาเป็นงานเป็นการ ก่อนจะเดาะลิ้นเบาๆ ครั้งหนึ่ง

“อาการสาหัสกว่าที่คิดไว้อีกนะ”

เขาใช้มือที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งลูบสำรวจหัวเข่าเธออย่างละเอียดพลางเสริมต่อ

“การที่ฝืนต่อกระดูกไว้แบบส่งเดชจะยิ่งกลายเป็นผลเสีย หากปล่อยให้แผลสมานไปในสภาพนี้ เส้นประสาทจะถูกกดทับจนพิการและเดินไม่ได้อีกตลอดกาล”

“ก็นะ ฝีมือของพวกนักเวทมนุษย์มันก็ไม่ได้เรื่องแบบนี้แหละ...”

นักเวทอีกคนบ่นอุบเบาๆ พลางหยิบมีดเล็กๆ ออกจากโต๊ะ

“ช่วยไม่ได้ คงต้องผ่าตัดจัดกระดูกใหม่ตั้งแต่เเรก”

พริบตานั้น เสียงสะอื้นไห้อย่างรุนแรงก็ระเบิดออกมาจากลำคอที่เคยตีบตัน

นักเวทที่เห็นใบหน้าซีดเผือดของเธอจึงดึงผ้าปิดหน้าส่วนล่างออกและเผยรอยยิ้มที่มุมปาก

“ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ”

ดูเหมือนเขาจงใจจะทำเพื่อให้เธอสบายใจ ทว่าทาเลียกลับรู้สึกเลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาจริงๆ รอยยิ้มนั่นมันไม่ได้เหมือนรอยยิ้มของมนุษย์เลยสักนิด แต่มันเหมือนปลากำลังพยายามเลียนแบบสีหน้าของมนุษย์มากกว่า

ชายคนนั้นยังคงพร่ามเจื้อยแจ้วต่อ

“แม้จะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมเป๊ะๆ ร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ แต่ก็น่าจะทำให้ทรงกลับมาเดินได้ตามปกติแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

เธอพยายามขยับริมฝีปากเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

'พอได้แล้ว'

หากจะทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องมาทนรับความทรมานแบบนี้

เธออยากจะตะโกนออกแบบนั้น ทว่าเสียงที่เล็ดลอดออกมากลับมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ที่แสนขมขื่น

ชายหนุ่มดึงผ้าขึ้นปิดหน้าตามเดิมพลางออกสั่ง

“ใช้กำยานนิทราดีกว่า”

นักเวทที่กำลังเตรียมอุปกรณ์รีบนำกระถางกำยานเล็กๆ มาวางไว้ที่หัวเตียงแล้วจุดสมุนไพรแห้งกำเล็กๆ ทันที

ทาเลียพยายามกลั้นหายใจ ทว่าเธอก็ทนได้ไม่นานนัก เมื่อทนต่อความรู้สึกอึดอัดไม่ไหวเธอก็ต้องสูดหมอกควันนั้นเข้าไป และในพริบตานั้นวิสัยทัศน์ของเธอก็ดับวูบลง

ทาเลียพยายามขึงตาไว้เพื่อจะทำลายกำแพงหมอกควันสีเทาจางๆ นั้นทิ้ง แต่สุดท้ายเธอก็เข้าสู่ภวังค์แห่งการหลับใหลที่เหมือนการสิ้นสติไปพริบตา

◆ ◆ ◆

หยาดฝนปรายลงบนผิวน้ำในทะเลสาบ

เธอรู้ตัวดีว่าเธอกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน ภาพเหตุการณ์ในความทรงจำเก่าๆ กำลังปรากฏขึ้นตรงหน้า

ทาเลียในวัยสิบสี่ปีนั่งขดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา เธอกำลังจ้องมองผิวน้ำสีเทาที่ถูกพายุฝนกระหน่ำซัดด้วยสายตาราวกับกำลังจ้องมองศัตรูคู่อาฆาต

ในตอนนั้นเอง บาร์คัสที่เปียกปอนไปทั้งตัวก็เดินเข้ามาหาเธอ

“เล่นซ่อนหาจบหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”

เธอก็ตวัดสายตาที่ดุร้ายจ้องมองเขา

ดูเหมือนเขาจะออกตามหาเธอไปทั่วทุกหย่อมหญ้าในเขตวังหลวง เพราะเสื้อผ้าและทรงผมที่เคยเนี้ยบกริบไร้ที่ติกลับยับเยินไปหมด ทว่านั่นกลับไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของทาเลียดีขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอเอื้อมมือไปคว้าก้อนโคลนเหนียวๆ มากำไว้เต็มมือแล้วขว้างใส่เขาเต็มแรง

“ไปให้พ้นๆ เลยนะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!”

เสื้อเครื่องแบบผ้ากำมะหยี่ปักดิ้นทองอันแสนวิจิตรมีรอยเปื้อนที่น่าเกลียดปรากฏขึ้น ทว่าบาร์คัสกลับไม่กะพริบตาเลยสักนิด

ปฏิกิริยาที่เรียบเฉยนั้นยิ่งทำให้เธอเดือดดาล ทาเลียขว้างก้อนโคลนเข้าใส่เขาไม่หยุด

“ไสหัวไปซะ! ไปหาไอล่านู้นไป!”

“กระหม่อมก็อยากทำแบบนั้นใจจะขาดอยู่เหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ”

บาร์คัสถอนหายใจยาวพลางย่อเข่าข้างหนึ่งลงนั่งข้างเธอพลางเอ่ยต่อ

“แต่น่าเสียดายที่กระหม่อมยังต้องถูกพันธนาการไว้กับท่าน... จนกว่าจะมีอายุครบ 16 ปีพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ

น่าสมเพชตัวเองจริงๆ ที่รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมา เธอจึงแกล้งขึงตาไว้แน่นแล้วแสยะยิ้มหยันออกมาอย่างน่ารำคาญ

“ต้องทนเห็นหน้านายไปอีกตั้ง 2 ปีเชียวเหรอ น่ารังเกียจที่สุด แค่คิดเรื่องนี้ฉันก็อยากจะอ้วกแล้ว”

“.....”

“ฉันเกลียดนายที่สุดในโลก น่าขนลุก น่าสะอิดสะเอียน น่าขยะแขยง”

“ด่าจบหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”

“ยังไม่จบ! ตัวนายน่ะมีกลิ่นม้าเค็มๆ ติดมาด้วย!”

คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย

ทาเลียสะดุ้งพลางหลุบสายตาลงต่ำ บาร์คัสเป็นคนที่เข้ารับการขัดเกลาจากอารามมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงเป็นคนที่มีนิสัยรักความสะอาดแบบสุดโต่ง

ร่างกายของเขามักจะมีกลิ่นหอมสะอาดของสบู่อ่อนๆ โชยออกมาเสมอ เขาน่าจะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่าคำด่าของเธอเป็นการจงใจหาเรื่องแกล้งพูดขึ้นมาเฉยๆ

ทว่าแทนที่จะโต้แย้ง บาร์คัสกลับหยิบเสื้อคลุมที่ถืออยู่ในมือมาพาดลงบบ่าเธอเบาๆ แล้วยืดตัวยืนตรง

“คำด่าทอที่เหลือ กระหม่อมจะรอรับฟังต่อที่พระตำหนักแยกนะพ่ะย่ะค่ะ เชิญลุกขึ้นเถอะ ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 53

สรุปตอน 53

นักเวทตระกูลทาเรนขอพาทาเลียไปรักษาทันที ทาเลียแกล้งด่าทอบาร์คัสต่อหน้าทุกคน แต่เขากลับนำเสื้อคลุมมาพาดบ่าให้เธออย่างนิ่มนวล

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 54 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 52กลับหน้าเรื่อง
ตอน 52ตอน 54