“ริมฝีปากฉันจะกลายเป็นสีม่วงหรือสีเขียวมันก็เรื่องของฉัน นายเกี่ยวอะไรด้วย!”
ขณะที่เธอเผลอตวาดเสียงดังพลางขว้างเสื้อของเขาลงบนพื้น เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทีกับไอล่าล่ะยิ้มให้ได้ แต่กับเธอเขากลับคอยแต่จะถอนหายใจใส่ทุกที เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว
“ต่อให้ฉันจะหนาวตายอยู่ที่นี่ ฉันก็จะทำให้แน่ใจว่านายจะไม่เดือดร้อน เพราะฉะนั้นนายก็ไปร่วมงานวันประสูติของพี่น้องฝาแฝดผู้สูงส่งซะสิ! ไปประจบประแจงสองคนนั้นให้เต็มที่ไปเลย!”
“ต่อให้ทรงอยู่ตากฝนที่นี่ทั้งคืน องค์หญิงก็ไม่หนาวตายหรอกพ่ะย่ะค่ะ อย่างมากก็แค่เป็นไข้หวัดใหญ่เท่านั้น”
“งั้นฉันก็จะเป็นไข้หวัดใหญ่ตายไปเลยก็ได้นี่!”
พอตะคอกกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด เขาก็ยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นปรกหน้าออกด้วยท่าทีรุนแรงเล็กน้อย
ท่วงท่าที่ดูรำคาญใจนั้นทำให้ทาเลียเผลอหดตัวลง ทว่าน้ำเสียงที่หลุดออกมาจากปากของเขาก็ยังคงเรียบทื่อเป็นปกติเหมือนทุกที
“กระหม่อมต้องทำยังไง ท่านถึงจะเลิกสวมบทบาทนางเอกโศกนาฏกรรมเสียทีพ่ะย่ะค่ะ?”
วาจาที่เฉือดเฉือนนั้นทำให้ทาเลียตวัดสายตากริ้วโกรธขึ้นมองเขาอีกครั้ง
เขามักจะรักษาท่าทีนบนอบต่อไอล่าเสมอ แต่กลับชอบเหน็บแนมประชดประชันเธอทุกครั้งที่ได้โอกาส มันช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เป็นประกายไฟพลางดึงเครื่องประดับมุกออกจากผมที่ถักไว้แน่น แล้วเหวี่ยงมันลงไปกลางทะเลสาบที่ระยิบระยับโดยไม่ลังเล
“ไปเก็บอันนั้นมาให้ฉันสิ แล้วฉันจะเลิก”
ดวงตาของบาร์คัสหรี่ลง
ทาเลียคิดว่าเขาคงจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมาด้วยใบหน้าเย็นชา หรือไม่ก็หันหลังเดินหนีไปอย่างไม่ใยดี ซึ่งเธอก็ตั้งใจว่าจะดื้อรั้นอยู่ที่นี่จนกว่าจะล้มพับไป
'ให้เขามองร่างไร้วิญญาณของฉันแล้วรู้สึกผิดบาปไปตลอดชีวิตเลย'
ทว่าบาร์คัสก็มักจะไม่ทำตามที่เธอคาดคิดเสมอ
เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเครื่องแบบอัศวินออกทีละเม็ดต่อหน้าเธออย่างไม่อินังขังขอบ
ทาเลียเบิกตากว้างก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ 'ก็แค่เก่งแต่ปาก ทำท่าทางข่มขู่หวังให้ฉันเป็นฝ่ายหยุดเขาล่ะสิ ไม่มีทางที่เขาจะกล้ากระโดดลงไปในน้ำจริงๆ หรอก'
เธอแสร้งทำเป็นใจเย็นเฝ้ามองเขาถอดเสื้ออัศวินวางไว้ใต้ต้นไม้ ก่อนจะถอดรองเท้าบูทที่ยาวถึงหน้าแข้งออก
'จะเอาให้สุดใช่ไหม?'
บาร์คัสปลดเข็มขัดดาบออกจากเอวในที่สุด จนเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางที่เริ่มมองเห็นทะลุปรุโปร่งและกางเกงผ้าฝ้ายน้ำหนักเบา เขาก้าวเท้าไปที่ริมน้ำแล้วจ้องมองทะเลสาบที่ถูกฝนโปรยปรายอย่างเงียบเชียบ
เป็นอย่างที่คิด เขาคงนึกว่าฉันจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อนเลยแกล้งทำใจดีสู้เสือสินะ
เธอยังไม่ทันจะหัวเราะเยาะในใจจบ เขาก็โจนทะยานลงไปในน้ำเสียงดัง 'ตึง!'
ทาเลียดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที
ผิวน้ำสีเทาโอบอุ้มร่างของเขาหายวับไปในพริบตา ทาเลียที่มีสีหน้าว่างเปล่ารีบวิ่งไปที่ริมน้ำพลางกวาดสายตามองลงไปในน้ำที่มืดมิด
“บาร์คัส?”
ทะเลสาบยังคงนิ่งสงบ
แม้แต่ร่องรอยของเด็กหนุ่มวัย 18 ปีที่เติบโตขึ้นอย่างสง่างามจนน่าเกรงขามนับตั้งแต่ตอนอายุ 16 ก็ไม่มีปรากฏให้เห็นเลยสักที่ เธอจึงเริ่มส่งเสียงตะโกนให้ดังขึ้น
“บาร์คัส!”
ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย มีเพียงเสียงของเธอที่ดังสะท้อนกึกก้องไปทั่ว
ทาเลียเริ่มตวาดลั่นด้วยความร้อนใจ
“อย่านะ... อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ!”
จู่ๆ ลมก็พัดผ่านผิวน้ำ
ทะเลสาบไหววูบเพียงครู่ แต่ก็ยังไร้วี่แววของเขา
ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดกะทันหัน
ทาเลียกระโจนลงไปในน้ำโดยไม่คิดชีวิต เพียงแค่ก้าวเดินไปไม่กี่ก้าว น้ำก็สูงถึงระดับเอวเธอแล้ว
เธอใช้มือทั้งสองข้างกวาดผิวน้ำอย่างบ้าคลั่งพลางตะโกนสุดเสียง
“บาร์คัส! บาร์คัส! นายอยู่ที่ไหนน่ะ!”
สัมผัสที่เหนียวหนืดจากโคลนและกิ่งไม้ใต้เท้าทำให้เธอรู้สึกแย่
เธอยังคงก้าวลึกลงไปอีก จนบัดนี้น้ำสูงถึงระดับหน้าอกเธอแล้ว
เธอแหวกฝ่ากระแสน้ำที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งพลางระเบิดเสียงสะอื้นไห้อย่างหนัก
“ฉะ-ผิดไปแล้ว! เพราะฉะนั้นรีบขึ้นมาเถอะ!”
ในขณะที่เธอกำลังร้องไห้โฮอย่างขาดสติ ผิวน้ำบริเวณใกล้เคียงก็ไหววูบอย่างรุนแรง ก่อนที่เงาร่างสูงโปร่งจะโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นเฉียบจนสั่นระริก
บาร์คัสสะบัดศีรษะไล่หยาดน้ำที่รินไหลออกก่อนจะหันหน้ากลับมามองเธอ ดวงตาสีฟ้าภายใต้แผงขนตาที่เปียกชุ่มส่องประกายรางๆ
“เอ้า”
บาร์คัสที่ใช้มือข้างหนึ่งจับไหล่เธอไว้เบาๆ ยื่นบางอย่างมาให้ตรงหน้าเธอ
ทาเลียจ้องมองสิ่งนั้นนิ่งงัน
“คราวนี้พอใจหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”
บนฝ่ามือของเขามีเครื่องประดับมุกที่เธอเพิ่งขว้างทิ้งไปวางอยู่
เสียงหัวเราะที่แสนว่างเปล่าหลุดออกมาจากปากเธออย่างห้ามไม่อยู่
ทาเลียใช้มือข้างเดียวปิดที่หน้าผากพลางหัวเราะคิกคักขำตัวเองออกมา ทว่าในวินาทีต่อมา เธอกลับบิดเบี้ยวใบหน้าราวกับเมดูซ่าเข้าสิงแล้วกระชากเครื่องประดับมุกนั้นมาขว้างกลับไปจนสุดแรง
แม้เขาจะเห็นเธอโยนสิ่งที่เขาพยายามงมหาขึ้นมาทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ เลย
ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่แสนสงบนั้นพลางเงื้อมือขึ้นฟาดหน้าเขาเพราะอดกลั้นโทสะไม่ไหว
“นายจงใจใช่ไหม? จงใจทำให้ฉันตกใจใช่ไหม!”
เขายังคงนิ่งเงียบแม้จะถูกตบหน้า
ไม่รู้ทำไม ความสงบนิ่งนั่นกลับยิ่งทำให้เธอกลายเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้ายขึ้นไปอีก
ทาเลียใช้หมัดน้อยๆ ทุบตีเขารัวๆ
“นายรอดักฟังคำขอโทษจากปากฉันใช่ไหมล่ะไอ้คนนิสัยเสีย! ฉันเกลียดคนอย่างนายที่สุดเลย!”
“พอได้แล้ว”
บาร์คัสคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ทันทีพลางกดเสียงต่ำลง
นัยน์ตาของเธอคลอด้วยน้ำตาขณะจ้องมองเขา ใบหน้าที่ดูเหมือนเจ็บแค้นจนจะขาดใจทำให้เสียงถอนหายใจอย่างเอือมระอาหลุดออกมาจากปากของเขา
“วันนี้ท่านใช้พลังงานไปมากพอแล้ว เลิกเอาแต่ใจแล้วขึ้นไปข้างบนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่! ฉันไม่ฟังคำสั่งนายหรอก! ฉันจะยอมจมน้ำตายอยู่ที่นี่แหละ นายนั่นแหละไปซะ!”
เขาเลิกใส่ใจเสียงเจี๊ยวก้าวของเธอแล้วทำการลากตัวเธอขึ้นฝั่งทันที
ทาเลียยังคงประทับหมัดลงบนแผ่นหลังของเขาตลอดทาง บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ทึ่งระคนปวดใจก่อนจะปั้นหน้ายักษ์แล้วหยิบเสื้อคลุมที่วางไว้ขึ้นมา เขารวบตัวเธอและพันด้วยเสื้อคลุมจนมิดชิดแล้วใช้แขนเสื้อผูกพันธนาการแขนเธอไว้ให้ทุบเขาไม่ได้อีก
ทาเลียพยายามดิ้นหนีแต่แขนของเธอกลับขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เธอจึงใช้เท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของเขาแทน
“บังอาจมัดองค์หญิงงั้นเหรอ นายมันเสียสติไปแล้ว ไอ้คนเถื่อน!”
“ใครกันแน่ที่เถื่อน”
บาร์คัสพ่นลมหายใจทิ้งพลางอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าราวกับแบกกระสอบป่าน
ทาเลียแฝดเสียงกรีดร้องออกมาปานเป็ดที่กำลังถูกเชือด
“ฉันคือเชื้อพระวงศ์นะเจ้าโง่! มีกฎอัศวินข้อไหนที่เขาสั่งให้ปฏิบัติกับองค์หญิงแบบนี้บ้างฮะ!”
บาร์คัสก้มเก็บดาบและเสื้อผ้าของตนเองแล้วเดินตลุยฝ่าสายฝนออกไปอย่างไม่สนสิ่งใด
ทาเลียที่เคยดิ้นพรวดพราดดุจสัตว์ป่าและพ่นคำด่าสารพัด ในที่สุดก็หมดแรงและปล่อยตัวอ่อนปรก
เขาวางเธอลงเมื่อถึงตำหนักแยก ทาเลียพยายามจะจ้องหน้าเขาด้วยความเกลียดชังแต่สุดท้ายเธอก็เหนื่อยล้าจนวูบหลับไป
และในเย็นวันนั้น เธอก็เป็นไข้หวัดใหญ่อย่างที่เคยลั่นวาจาไว้จริงๆ
บาร์คัสลากเก้าอี้มานั่งเฝ้าไข้ข้างเตียงเธอพลางนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบเงียบ
ภาพที่ดูสงบสุขนั่นมันน่าหมั่นไส้เสียจนเธอทนไม่ไหว
ด้วยความโมโหที่ปนเปไปกับอาการไข้ เธอจึงหาเรื่องชวนทะเลาะว่า 'นายคงอยากให้ฉันป่วยแบบนี้ไปทุกวันเลยสินะ' แล้วเขาก็พลิกหน้าหนังสือพลางตอบกลับมาว่า 'ก็นานๆ ทีมันก็ไม่ได้แย่นะพ่ะย่ะค่ะ'
ทาเลียที่ดวงตาแดงก่ำเพราะพิษไข้จ้องหน้าเขาพลางซุกหน้าลงกับผ้าห่ม พร้อมกับมีความคิดที่ไร้สาระแวบขึ้นมาว่า 'นานๆ ทีเหรอ...'
ในใจลึกๆ ของเธอค่อนข้างรู้สึกยินดีที่เขาเลือกจะมาเฝ้าไข้อยู่ข้างกายเธอ แทนที่จะไปร่วมงานวันเกิดของไอล่า เพราะเหตุนั้น กิริยาที่ดูปากร้ายนิดๆ หน่อยๆ ของเขาเธอจึงยอมอภัยให้ได้
เธอพยายามซ่อนรอยยิ้มที่เล็ดลอดออกมาพลางข่มตาให้นอนลง
แม้จะทรมานเพราะพิษไข้ ทว่าแปลกที่เธอกลับเผลอยิ้มออกมาไม่หยุด
เวลาได้อยู่กับบาร์คัสมันมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ทั้งทรมาน อึดอัด และโกรธขึ้ง ทว่าในเวลาเดียวกันหัวใจกลับพองโตจนแทบควบคุมไม่อยู่ บางครั้งมันก็ให้ความรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนที่ใกล้ชิดกับเธอที่สุด
ความจริงแล้ว... เราสองคนจะเป็นเหมือนเพื่อนกันหรือเปล่านะ?
ท่ามกลางความเพ้อฝันที่แสนจองหองนั้น วันคืนของเราสองคนก็ถักทอเรียงร้อยต่อกันไปเรื่อยๆ
สำหรับเขา มันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่แสนทรมาน แต่สำหรับเธอ มันคือช่วงเวลาที่ล้ำค่าดุจอัญมณี
เพราะมีตัวตนของเขาอยู่ เธอจึงสามารถทนผ่านวันคืนที่แสนโดดเดี่ยวเหล่านั้นมาได้
ทว่าตอนนี้ ความทรงจำในอดีตไม่ได้เป็นดั่งรางวัลปลอบประโลมใจอีกต่อไป มันได้กลายเป็นตรวนล่ามที่พันธนาการเธอไว้อย่างแน่นหนาจนไม่อาจหลุดพ้นไปไหนได้เลย
ทาเลียขว้างเสื้อคลุมของบาร์คัสทิ้งด้วยความน้อยใจ และตระหนักว่าความทรงจำที่เคยปลอบประโลมใจได้กลายเป็นตรวนที่พันธนาการเธอไว้
กำลังโหลดความเห็น...