คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 54 · ตรวนแห่งความทรงจำ

ตอน 54
ตรวนแห่งความทรงจำ

“ริมฝีปากฉันจะกลายเป็นสีม่วงหรือสีเขียวมันก็เรื่องของฉัน นายเกี่ยวอะไรด้วย!”

ขณะที่เธอเผลอตวาดเสียงดังพลางขว้างเสื้อของเขาลงบนพื้น เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทีกับไอล่าล่ะยิ้มให้ได้ แต่กับเธอเขากลับคอยแต่จะถอนหายใจใส่ทุกที เธอไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว

“ต่อให้ฉันจะหนาวตายอยู่ที่นี่ ฉันก็จะทำให้แน่ใจว่านายจะไม่เดือดร้อน เพราะฉะนั้นนายก็ไปร่วมงานวันประสูติของพี่น้องฝาแฝดผู้สูงส่งซะสิ! ไปประจบประแจงสองคนนั้นให้เต็มที่ไปเลย!”

“ต่อให้ทรงอยู่ตากฝนที่นี่ทั้งคืน องค์หญิงก็ไม่หนาวตายหรอกพ่ะย่ะค่ะ อย่างมากก็แค่เป็นไข้หวัดใหญ่เท่านั้น”

“งั้นฉันก็จะเป็นไข้หวัดใหญ่ตายไปเลยก็ได้นี่!”

พอตะคอกกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด เขาก็ยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชื้นปรกหน้าออกด้วยท่าทีรุนแรงเล็กน้อย

ท่วงท่าที่ดูรำคาญใจนั้นทำให้ทาเลียเผลอหดตัวลง ทว่าน้ำเสียงที่หลุดออกมาจากปากของเขาก็ยังคงเรียบทื่อเป็นปกติเหมือนทุกที

“กระหม่อมต้องทำยังไง ท่านถึงจะเลิกสวมบทบาทนางเอกโศกนาฏกรรมเสียทีพ่ะย่ะค่ะ?”

วาจาที่เฉือดเฉือนนั้นทำให้ทาเลียตวัดสายตากริ้วโกรธขึ้นมองเขาอีกครั้ง

เขามักจะรักษาท่าทีนบนอบต่อไอล่าเสมอ แต่กลับชอบเหน็บแนมประชดประชันเธอทุกครั้งที่ได้โอกาส มันช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เป็นประกายไฟพลางดึงเครื่องประดับมุกออกจากผมที่ถักไว้แน่น แล้วเหวี่ยงมันลงไปกลางทะเลสาบที่ระยิบระยับโดยไม่ลังเล

“ไปเก็บอันนั้นมาให้ฉันสิ แล้วฉันจะเลิก”

ดวงตาของบาร์คัสหรี่ลง

ทาเลียคิดว่าเขาคงจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมาด้วยใบหน้าเย็นชา หรือไม่ก็หันหลังเดินหนีไปอย่างไม่ใยดี ซึ่งเธอก็ตั้งใจว่าจะดื้อรั้นอยู่ที่นี่จนกว่าจะล้มพับไป

'ให้เขามองร่างไร้วิญญาณของฉันแล้วรู้สึกผิดบาปไปตลอดชีวิตเลย'

ทว่าบาร์คัสก็มักจะไม่ทำตามที่เธอคาดคิดเสมอ

เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเครื่องแบบอัศวินออกทีละเม็ดต่อหน้าเธออย่างไม่อินังขังขอบ

ทาเลียเบิกตากว้างก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ 'ก็แค่เก่งแต่ปาก ทำท่าทางข่มขู่หวังให้ฉันเป็นฝ่ายหยุดเขาล่ะสิ ไม่มีทางที่เขาจะกล้ากระโดดลงไปในน้ำจริงๆ หรอก'

เธอแสร้งทำเป็นใจเย็นเฝ้ามองเขาถอดเสื้ออัศวินวางไว้ใต้ต้นไม้ ก่อนจะถอดรองเท้าบูทที่ยาวถึงหน้าแข้งออก

'จะเอาให้สุดใช่ไหม?'

บาร์คัสปลดเข็มขัดดาบออกจากเอวในที่สุด จนเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางที่เริ่มมองเห็นทะลุปรุโปร่งและกางเกงผ้าฝ้ายน้ำหนักเบา เขาก้าวเท้าไปที่ริมน้ำแล้วจ้องมองทะเลสาบที่ถูกฝนโปรยปรายอย่างเงียบเชียบ

เป็นอย่างที่คิด เขาคงนึกว่าฉันจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ก่อนเลยแกล้งทำใจดีสู้เสือสินะ

เธอยังไม่ทันจะหัวเราะเยาะในใจจบ เขาก็โจนทะยานลงไปในน้ำเสียงดัง 'ตึง!'

ทาเลียดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที

ผิวน้ำสีเทาโอบอุ้มร่างของเขาหายวับไปในพริบตา ทาเลียที่มีสีหน้าว่างเปล่ารีบวิ่งไปที่ริมน้ำพลางกวาดสายตามองลงไปในน้ำที่มืดมิด

“บาร์คัส?”

ทะเลสาบยังคงนิ่งสงบ

แม้แต่ร่องรอยของเด็กหนุ่มวัย 18 ปีที่เติบโตขึ้นอย่างสง่างามจนน่าเกรงขามนับตั้งแต่ตอนอายุ 16 ก็ไม่มีปรากฏให้เห็นเลยสักที่ เธอจึงเริ่มส่งเสียงตะโกนให้ดังขึ้น

“บาร์คัส!”

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย มีเพียงเสียงของเธอที่ดังสะท้อนกึกก้องไปทั่ว

ทาเลียเริ่มตวาดลั่นด้วยความร้อนใจ

“อย่านะ... อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะ!”

จู่ๆ ลมก็พัดผ่านผิวน้ำ

ทะเลสาบไหววูบเพียงครู่ แต่ก็ยังไร้วี่แววของเขา

ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดกะทันหัน

ทาเลียกระโจนลงไปในน้ำโดยไม่คิดชีวิต เพียงแค่ก้าวเดินไปไม่กี่ก้าว น้ำก็สูงถึงระดับเอวเธอแล้ว

เธอใช้มือทั้งสองข้างกวาดผิวน้ำอย่างบ้าคลั่งพลางตะโกนสุดเสียง

“บาร์คัส! บาร์คัส! นายอยู่ที่ไหนน่ะ!”

สัมผัสที่เหนียวหนืดจากโคลนและกิ่งไม้ใต้เท้าทำให้เธอรู้สึกแย่

เธอยังคงก้าวลึกลงไปอีก จนบัดนี้น้ำสูงถึงระดับหน้าอกเธอแล้ว

เธอแหวกฝ่ากระแสน้ำที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งพลางระเบิดเสียงสะอื้นไห้อย่างหนัก

“ฉะ-ผิดไปแล้ว! เพราะฉะนั้นรีบขึ้นมาเถอะ!”

ในขณะที่เธอกำลังร้องไห้โฮอย่างขาดสติ ผิวน้ำบริเวณใกล้เคียงก็ไหววูบอย่างรุนแรง ก่อนที่เงาร่างสูงโปร่งจะโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นเฉียบจนสั่นระริก

บาร์คัสสะบัดศีรษะไล่หยาดน้ำที่รินไหลออกก่อนจะหันหน้ากลับมามองเธอ ดวงตาสีฟ้าภายใต้แผงขนตาที่เปียกชุ่มส่องประกายรางๆ

“เอ้า”

บาร์คัสที่ใช้มือข้างหนึ่งจับไหล่เธอไว้เบาๆ ยื่นบางอย่างมาให้ตรงหน้าเธอ

ทาเลียจ้องมองสิ่งนั้นนิ่งงัน

“คราวนี้พอใจหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?”

บนฝ่ามือของเขามีเครื่องประดับมุกที่เธอเพิ่งขว้างทิ้งไปวางอยู่

เสียงหัวเราะที่แสนว่างเปล่าหลุดออกมาจากปากเธออย่างห้ามไม่อยู่

ทาเลียใช้มือข้างเดียวปิดที่หน้าผากพลางหัวเราะคิกคักขำตัวเองออกมา ทว่าในวินาทีต่อมา เธอกลับบิดเบี้ยวใบหน้าราวกับเมดูซ่าเข้าสิงแล้วกระชากเครื่องประดับมุกนั้นมาขว้างกลับไปจนสุดแรง

แม้เขาจะเห็นเธอโยนสิ่งที่เขาพยายามงมหาขึ้นมาทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ เลย

ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่แสนสงบนั้นพลางเงื้อมือขึ้นฟาดหน้าเขาเพราะอดกลั้นโทสะไม่ไหว

“นายจงใจใช่ไหม? จงใจทำให้ฉันตกใจใช่ไหม!”

เขายังคงนิ่งเงียบแม้จะถูกตบหน้า

ไม่รู้ทำไม ความสงบนิ่งนั่นกลับยิ่งทำให้เธอกลายเป็นสัตว์ป่าที่ดุร้ายขึ้นไปอีก

ทาเลียใช้หมัดน้อยๆ ทุบตีเขารัวๆ

“นายรอดักฟังคำขอโทษจากปากฉันใช่ไหมล่ะไอ้คนนิสัยเสีย! ฉันเกลียดคนอย่างนายที่สุดเลย!”

“พอได้แล้ว”

บาร์คัสคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ทันทีพลางกดเสียงต่ำลง

นัยน์ตาของเธอคลอด้วยน้ำตาขณะจ้องมองเขา ใบหน้าที่ดูเหมือนเจ็บแค้นจนจะขาดใจทำให้เสียงถอนหายใจอย่างเอือมระอาหลุดออกมาจากปากของเขา

“วันนี้ท่านใช้พลังงานไปมากพอแล้ว เลิกเอาแต่ใจแล้วขึ้นไปข้างบนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่! ฉันไม่ฟังคำสั่งนายหรอก! ฉันจะยอมจมน้ำตายอยู่ที่นี่แหละ นายนั่นแหละไปซะ!”

เขาเลิกใส่ใจเสียงเจี๊ยวก้าวของเธอแล้วทำการลากตัวเธอขึ้นฝั่งทันที

ทาเลียยังคงประทับหมัดลงบนแผ่นหลังของเขาตลอดทาง บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ทึ่งระคนปวดใจก่อนจะปั้นหน้ายักษ์แล้วหยิบเสื้อคลุมที่วางไว้ขึ้นมา เขารวบตัวเธอและพันด้วยเสื้อคลุมจนมิดชิดแล้วใช้แขนเสื้อผูกพันธนาการแขนเธอไว้ให้ทุบเขาไม่ได้อีก

ทาเลียพยายามดิ้นหนีแต่แขนของเธอกลับขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เธอจึงใช้เท้าเตะเข้าที่หน้าแข้งของเขาแทน

“บังอาจมัดองค์หญิงงั้นเหรอ นายมันเสียสติไปแล้ว ไอ้คนเถื่อน!”

“ใครกันแน่ที่เถื่อน”

บาร์คัสพ่นลมหายใจทิ้งพลางอุ้มเธอขึ้นพาดบ่าราวกับแบกกระสอบป่าน

ทาเลียแฝดเสียงกรีดร้องออกมาปานเป็ดที่กำลังถูกเชือด

“ฉันคือเชื้อพระวงศ์นะเจ้าโง่! มีกฎอัศวินข้อไหนที่เขาสั่งให้ปฏิบัติกับองค์หญิงแบบนี้บ้างฮะ!”

บาร์คัสก้มเก็บดาบและเสื้อผ้าของตนเองแล้วเดินตลุยฝ่าสายฝนออกไปอย่างไม่สนสิ่งใด

ทาเลียที่เคยดิ้นพรวดพราดดุจสัตว์ป่าและพ่นคำด่าสารพัด ในที่สุดก็หมดแรงและปล่อยตัวอ่อนปรก

เขาวางเธอลงเมื่อถึงตำหนักแยก ทาเลียพยายามจะจ้องหน้าเขาด้วยความเกลียดชังแต่สุดท้ายเธอก็เหนื่อยล้าจนวูบหลับไป

และในเย็นวันนั้น เธอก็เป็นไข้หวัดใหญ่อย่างที่เคยลั่นวาจาไว้จริงๆ

บาร์คัสลากเก้าอี้มานั่งเฝ้าไข้ข้างเตียงเธอพลางนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบเงียบ

ภาพที่ดูสงบสุขนั่นมันน่าหมั่นไส้เสียจนเธอทนไม่ไหว

ด้วยความโมโหที่ปนเปไปกับอาการไข้ เธอจึงหาเรื่องชวนทะเลาะว่า 'นายคงอยากให้ฉันป่วยแบบนี้ไปทุกวันเลยสินะ' แล้วเขาก็พลิกหน้าหนังสือพลางตอบกลับมาว่า 'ก็นานๆ ทีมันก็ไม่ได้แย่นะพ่ะย่ะค่ะ'

ทาเลียที่ดวงตาแดงก่ำเพราะพิษไข้จ้องหน้าเขาพลางซุกหน้าลงกับผ้าห่ม พร้อมกับมีความคิดที่ไร้สาระแวบขึ้นมาว่า 'นานๆ ทีเหรอ...'

ในใจลึกๆ ของเธอค่อนข้างรู้สึกยินดีที่เขาเลือกจะมาเฝ้าไข้อยู่ข้างกายเธอ แทนที่จะไปร่วมงานวันเกิดของไอล่า เพราะเหตุนั้น กิริยาที่ดูปากร้ายนิดๆ หน่อยๆ ของเขาเธอจึงยอมอภัยให้ได้

เธอพยายามซ่อนรอยยิ้มที่เล็ดลอดออกมาพลางข่มตาให้นอนลง

แม้จะทรมานเพราะพิษไข้ ทว่าแปลกที่เธอกลับเผลอยิ้มออกมาไม่หยุด

เวลาได้อยู่กับบาร์คัสมันมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ทั้งทรมาน อึดอัด และโกรธขึ้ง ทว่าในเวลาเดียวกันหัวใจกลับพองโตจนแทบควบคุมไม่อยู่ บางครั้งมันก็ให้ความรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนที่ใกล้ชิดกับเธอที่สุด

ความจริงแล้ว... เราสองคนจะเป็นเหมือนเพื่อนกันหรือเปล่านะ?

ท่ามกลางความเพ้อฝันที่แสนจองหองนั้น วันคืนของเราสองคนก็ถักทอเรียงร้อยต่อกันไปเรื่อยๆ

สำหรับเขา มันอาจจะเป็นช่วงเวลาที่แสนทรมาน แต่สำหรับเธอ มันคือช่วงเวลาที่ล้ำค่าดุจอัญมณี

เพราะมีตัวตนของเขาอยู่ เธอจึงสามารถทนผ่านวันคืนที่แสนโดดเดี่ยวเหล่านั้นมาได้

ทว่าตอนนี้ ความทรงจำในอดีตไม่ได้เป็นดั่งรางวัลปลอบประโลมใจอีกต่อไป มันได้กลายเป็นตรวนล่ามที่พันธนาการเธอไว้อย่างแน่นหนาจนไม่อาจหลุดพ้นไปไหนได้เลย

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 54

สรุปตอน 54

ทาเลียขว้างเสื้อคลุมของบาร์คัสทิ้งด้วยความน้อยใจ และตระหนักว่าความทรงจำที่เคยปลอบประโลมใจได้กลายเป็นตรวนที่พันธนาการเธอไว้

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 55 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 53กลับหน้าเรื่อง
ตอน 53ตอน 55