ท่ามกลางเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ลอยละล่องดุจอยู่บนปุยเมฆ ทาเลียค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นสู่โลกแห่งความเป็นจริง
เมื่อลืมเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น แสงเทียนที่วูบไหวก็ปรากฏสู่สายตา
ในขณะที่เธอจ้องมองมันนิ่งๆ ประสาทสัมผัสที่เคยพร่าเลือนก็ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นทีละน้อย
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ พร้อมด้วยความรู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาดในใจ
ชั่วครู่หนึ่งเธอจำไม่ได้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน
ต้องผ่านไปหลายวินาที เธอจึงตระหนักได้ว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในห้องที่ไม่คุ้นเคย
ทาเลียกวาดสายตาที่เลื่อนลอยสำรวจห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ทันใดนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจึงก้มลงมองที่ร่างกาย
ภายใต้กางเกงชั้นในตัวสั้น ขาทั้งสองข้างของเธอถูกเผยให้เห็นอย่างชัดเจน
ไม่สิ มันไม่ใช่ขาของเธอ
ไม่มีทางที่ของน่าเกลียดแบบนี้จะมาติดอยู่บนร่างกายของฉันได้
เธอใช้มือที่สั่นเทาลูบคลำหัวเข่าที่นูนเป็นปุ่มปมราวกับหยดน้ำตาเทียนที่สะสมตัวกัน
รูปทรงของขามันดูผิดเพี้ยนไป
ทิศทางของหน้าแข้งและกระดูกสะบ้าเข่าบิดเบี้ยวจากเดิมเพียงเล็กน้อย และบนผิวพรรณที่เคยซีดเนียนกลับมีรอยแผลเป็นที่หยาบกร้านดุจเปลือกไม้แผ่ขยายเป็นวงกว้าง
ทาเลียลากปลายนิ้วไปตามรอยแยกที่เหมือนรอยร้าวบนเครื่องปั้นดินเผา ตั้งแต่หน้าแข้งลามไปถึงหัวเข่าและต้นขา ก่อนจะเริ่มใช้เล็บจิกและขูดมัน
เธอคิดว่าหากลอกคราบลายตะปุ่มตะป่ำที่ปกคลุมผิวนี้ออกได้หมด ผิวพรรณที่แท้จริงซึ่งเปล่งประกายดุจไข่มุกของเธอคงจะปรากฏออกมา
เธอเมินเฉยต่อความเจ็บปวดที่แสบร้อนพลางดึงรั้นรอยแผลสีแดงดำที่บวมปูดออกมาอย่างดื้อรั้น จนเลือดสีแดงสดเริ่มไหลรินออกมา
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองภาพนั้นด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น
ทาเลียเงยหน้าขึ้นขวับและเบิกตากว้างเมื่อพบเซเนเวียร์นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้บุผ้ากำมะหยี่
จักรพรรดินีผู้จ้องมองเธอด้วยดวงตาสีฟ้าที่ส่องประกายชัดเจนท่ามกลางความมืด เผยอริมฝีปากที่แดงก่ำราวกับชโลมด้วยเลือด เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานกังวาน
“แผลอุตส่าห์สมานกันดีแล้ว ทำไมถึงต้องไปรื้อขยี้มันอีกล่ะ? จะเรียกนักเวทกลับมารักษามันก็น่าลำบากใจนะ”
เธอวางหนังสือเล่มเล็กในมือลงบนโต๊ะพลางขมวดคิ้วที่เรียวงาม
ทาเลียจ้องมองการกระทำนั้นโดยไม่กะพริบตาพลางขยับริมฝีปากที่แห้งผาก
“ทำอะไร... กับร่างกายของฉันคะ?”
คำถามที่เต็มไปด้วยความระแวงทำเอาดวงตาของจักรพรรดินีเบิกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหยักพริ้มเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
เซเนเวียร์หัวเราะเบาๆ ราวกับเพิ่งได้รับฟังมุกตลกที่น่าขำพลางส่ายหัวไปมา
“นั่นไม่ใช่คำพูดที่ลูกควรจะพูดกับ ‘แม่’ ที่อุตส่าห์เรียกตัว ‘เผ่าพันธุ์นิรันดร์’ มารักษาลูกเลยนะ”
“.....”
“อย่ามองแม่ด้วยสายตาแบบนั้นสิ แม่รู้ว่าลูกไม่เชื่อใจแม่... แต่ครั้งนี้แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกอย่างสุดความสามารถแล้วจริงๆ แม่เองก็นึกไม่ถึงว่าผลลัพธ์มันจะออกมาได้เท่านี้ ก็น่าผิดหวังสำหรับแม่เหมือนกันนะ”
สายตาดุจงูร้ายคืบคลานอย่างเชื่องช้าไปตำตามร่างกายของเธอ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่รอยแผลเป็นที่มีเลือดซึม
ทาเลียรีบดึงผ้าห่มมาปิดขาไว้ทันที ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกเมื่อถูกมองด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองดูสิ่งของน่ารังเกียจ
เซเนเวียร์ลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ
“แม่กะจะไปเอาเรื่องพวกนั้นอยู่เหมือนกัน แต่ดูเหมือนพวกเขาก็จะทำหน้าที่อย่างเต็มที่แล้วล่ะนะ เขาพร่ำบอกแม่ว่านอกจากกระดูกแล้ว ทั้งกล้ามเนื้อและประสาทก็เสียหายรุนแรง การที่ฟื้นฟูออกมาได้ขนาดนี้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว”
จักรพรรดินีเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่งจนน่าขนลุก ท่ามกลางลูกสาวที่กำลังจะพังทลายเพราะความช็อก
“รอยแผลเป็นนั่นดูเหมือนจะจัดการอะไรไม่ได้จริงๆ พวกเขาพยายามผ่าตัดซ้ำแล้วร่ายมนตร์ทับไปหลายครั้ง แต่รอยแผลเป็นที่น่าเกลียดนั่นก็ยังงอกตามออกมาเหมือนเดิมอยู่ดี คงเป็นเพราะทิ้งบาดแผลไว้นานเกินไปจนเนื้อเยื่อผิวหนังมันเกิดการแปรสภาพไปแล้วน่ะ”
เสียงถอนหายใจจางๆ หลุดออกมาจากปากของเธออีกครั้ง
“จะไปโทษนักเวทในวังก็คงพูดได้ไม่เต็มปากนักหรอก เพราะถ้าเขาสมานแผลให้ลูกตั้งแต่วันนั้น ผิวหนังของลูกตอนนี้อาจจะดูสะอาดกว่านี้ แต่ลูกคงจะต้องพิการและเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต แต่ในฐานะคนเป็นแม่ การที่ตอนนี้ลูกยังเดินได้อยู่ก็นับว่าเป็นเรื่องน่าปลอบประโลมใจที่สุดแล้วล่ะนะ”
ถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาอย่างเรียบเฉยนั้น ดุจดั่งเหล็กแหลมที่ทิ่มแทงซอนไซเข้าไปในอก
เซเนเวียร์เอ่ยย้ำราวกับจะตอกตะปูปิดตายใส่เธอที่กำลังยืนนิ่งงัน
“แม่เสียใจด้วยจริงๆ”
ทาเลียค่อยๆ ก้มหน้าต่ำลง
เซเนเวียร์จ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาที่ดูจะใช้ความคิด ก่อนจะลุกจากเก้าอี้เดินเข้ามาหาเธอ นิ้วมือเนียนนุ่มที่กรุ่นกลิ่นดอกไม้แตะลงบนแก้มของเธอ
“ทาเลีย จำได้ไหม ที่แม่เคยบอกว่าสิ่งที่งดงามแต่อ่อนแอจะตกเป็นเป้าหมายของการถูกช่วงชิง?”
ทาเลียจ้องสบตาที่พร่ามัวของเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของแม่ด้วยความลำบาก
ใบหน้าที่ดูเหมือนถูกสลักขึ้นอย่างประณีตด้วยไข่มุก ทองคำ และไพลิน พร่าเลือนภายใต้ม่านน้ำตา
เซเนเวียร์เอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงดุจกำลังเล่านิทานก่อนนอน
“แล้วถ้าเป็นสิ่งที่อ่อนแอและน่าเกลียดล่ะ ลูกคิดว่ามันจะเป็นยังไง?”
“.....”
“สิ่งที่น่าเกลียดน่ะ จะตกเป็นเป้าหมายของความรู้สึกเยาะหยันและเหยียดหยาม สิ่งแบบนั้นไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นเป้าหมายของการช่วงชิงด้วยซ้ำ มีแต่จะถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ค่า ถูกถากถาง และถูกกีดกันออกไป เพราะมนุษย์น่ะมีสัญชาตญาณที่จะต้องคอยมองหาสิ่งที่จะเกลียดและเหยียดหยามอยู่เสมอเพื่อพิสูจน์ความเหนือกว่าของตัวเอง การที่มีตำหนิเกิดขึ้น นั่นหมายความว่าลูกได้กลายเป็นเหยื่อชั้นดีของคนพวกนั้นแล้วล่ะ”
เธพยายามกลั้นใจไม่ให้ร้องไห้ออกมา แต่เสียงสะอื้นอันหนักหน่วงก็กระชากผ่านลำคอออกมาจนได้
คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากปากแม่นั้น มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าบาดแผลที่ขาเสียอีก
เซเนเวียร์มองดูใบหน้าของลูกสาวที่บิดเบี้ยวด้วยความโศกเศร้าพลางเดาะลิ้นอย่างเวทนา
“แต่ไม่เห็นต้องกังวลไปหรอก เพราะแม่ไม่มีทางยอมปล่อยให้ลูกสาวของแม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้นแน่นอน”
นิ้วมือที่เย็นเฉียบดุจขาแมลงเขี่ยไรผมที่ยุ่งเหยิงออกจากแก้มของเธอ
เธอมองเห็นดวงตาสีน้ำเงินดุจขุมนรกหรี่ลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
มันคือรอยยิ้มที่ราวกับกำลังสัญญาว่าจะมอบ ‘ความสิ้นหวัง’ ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมให้เธอ
ภายในมหาวิหารที่ตั้งอยู่ใจกลางวังหลวง โลงศพสามสิบสี่โลงถูกวางเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ
ในขณะที่เหล่านักบวชเดินวนรอบโลงศพพลางพรมน้ำมนต์และสวดมนต์บทส่งวิญญาณ เหล่าผู้มาร่วมงานศพต่างทยอยกันนำดอกไม้ไปวางไว้บนโลงศพตามลำดับ
อัสรอสที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สำหรับผู้ศรัทธามองดูขั้นตอนที่แสนน่าเบื่อหน่ายนั้นพลางส่ายสายตาสำรวจสังเกตการณ์บรรดาพี่น้องต่างแม่ของเขา
พี่ชายของเขาคงยังคงทำหน้าตาจองหองและวางกิริยาอย่างโอ่อ่าบนม้านั่งตำแหน่งประธาน ส่วนไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา ก็กำลังไว้อาลัยให้แก่ผู้เสียชีวิตด้วยกิริยาที่สง่างามสมกับฉายา ‘องค์หญิงผู้สมบูรณ์แบบ’
มันคือทรรศนียภาพที่ดูปกติเหมือนทุกที ทว่าเขากลับสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งบางอย่างที่แปลกประหลาด
พอนิ่งคิดดูดีๆ อัสรอสก็ตระหนักได้ว่าพี่สาวต่างแม่ของเขากำลังอยู่ในอารมณ์ ‘โกรธจัด’ อะไรบางอย่างอยู่
แม้เธอจะแสร้งปั้นหน้าเศร้าโศกได้อย่างแนบเนียน ทว่าดวงตาของเธอกลับเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง และที่มุมปากก็เกร็งเคร่งอย่างเห็นได้ชัด
‘ทำไมถึงได้โกรธขนาดนั้นกันนะ?’
ไม่เหมือนกับพี่ชายที่มักจะระเบิดอารมณ์ออกมาตามตรง พี่สาวคนนี้มักจะซ่อนตัวตนไว้ภายใต้รอยยิ้มที่แสนสงบเสมอ
การที่พี่สาวที่มักจะไม่เคยเผยช่องว่างให้ใครกลับแสดงอารมณ์ออกมาต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ ช่างเป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับเขาไม่น้อย
‘หรือว่าจะเสียใจที่งานแต่งงานต้องถูกเลื่อนออกไปขนาดนั้นกันนะ?’
สายตาของอัสรอสเลื่อนไปมองทางคู่หมั้นของเธอโดยอัตโนมัติ
บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ยืนเหยียดหลังตรงอยู่ข้างแท่นบูชาพลางเฝ้าดูพิธีศพอย่างเงียบเชียบ ท่าทางของเขาดูเหมือนรูปปั้นที่ตั้งอยู่ในมหาวิหารมากกว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ
อัสรอสรู้สึกสนใจในท่าทีที่แสนนิ่งสงบนั่นจึงกวาดสายตาสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ว่าที่แกรนด์ดยุคเชียคานสวมชุดดับเบล็ตที่ตัดเย็บอย่างเฉียบคมตั้งแต่ช่วงไหล่ลามไปถึงเอว สวมกิตที่รัดรูปกระชับแข้งขา และพาดเคปสีน้ำเงินเข้มตัวยาวไว้ที่บ่าข้างซ้าย
แม้จะเป็นการแต่งกายที่ค่อนข้างเรียบง่าย ทว่าในสายตาของอัสรอส บาร์คัสกลับดูสง่างามและดูดีกว่าบรรดาขุนนางที่พากันประโคมแต่งตัวกันขนานใหญ่เสียอีก เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกของพี่สาวต่างแม่ที่ต้องเสียใจเรื่องการเลื่อนงานแต่งงานขึ้นมานิดหน่อยแล้ว
‘...ในเมื่อมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นแบบนี้ คงต้องเป็นปีหน้าถึงจะเริ่มออกเดินทางแสวงบุญกันได้อีกครั้งสินะ’
นั่นก็หมายความว่างานแต่งงานของไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา และว่าที่แกรนด์ดยุคเชียคานก็ต้องถูกเลื่อนออกไปปีหน้าด้วยเหมือนกันสินะ
เมื่อคิดได้เช่นนั้น อัสรอสก็พลันขมวดคิ้วมุ่น
จู่ๆ เขาก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา
ในใจลึกๆ เขาอยากให้พี่สาวต่างแม่ที่คอยมองเขาราวกับเป็นสิ่งของที่น่าขยะแขยงคนนี้รีบๆ ย้ายออกไปอยู่ที่เขตแกรนด์ดยุคเสียเดี๋ยวนี้เลย
‘บางทีพวกเขาอาจจะทำลายธรรมเนียมราชวงศ์แล้วจัดงานแต่งงานตามกำหนดการเดิมก็ได้มั้ง’
เขาจ้องมองท่านชายเชียคานพร้อมภาวนาในใจอย่างแรงกล้า
'ได้โปรด พาไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา ไปที่ตะวันออกด้วยเถอะครับ'
ในวินาทีนั้นเอง ราวกับเขารับรู้ได้ถึงคำอธิษฐานอันน่าขันของเด็กหนุ่ม ชายตรงหน้าก็หันมาสบตาเขาพอดี
อัสรอสสะดุ้งสุดตัวพลางรีบหลุบสายตาลงต่ำ
หัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างขวัญเสีย เมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่แสนคมปราบและดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงทุกสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ในสมองได้หมดสิ้น
ทาเลียตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงเทียนพร้อมความว่างเปล่าในใจ ขณะที่อัสรอสในพิธีที่วิหารรู้สึกขวัญเสียเมื่อถูกบาร์คัสจ้องมองตอบ
กำลังโหลดความเห็น...