เขาแทบไม่ได้แสดงสีหน้าบึ้งตึงหรืออะไรเลย แต่เหตุใดความรู้สึกอึดอัดนี้ถึงยังคงวนเวียนอยู่เช่นนี้
อัสรอสมัวแต่วนเวียนเล่นกระดุมเสื้อเพื่อแสร้งทำเป็นไม่สนใจ กว่าจะยอมเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งก็ผ่านไปเนิ่นนาน
ท่านชายเชียคานย้ายไปยังปีกอาคารด้านซ้ายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ และตอนนี้กำลังสนทนากับบิชอปอยู่
อัสรอสหรี่ตามองบรรยากาศที่ดูเคร่งเครียดนั้น
แม้บาร์คัสจะหันหลังอยู่จนมองไม่เห็นสีหน้า แต่เขาก็เห็นเส้นเลือดที่ปูดโปนเหนือกะโหลกอันซูบผอมของนักบวชชราได้ชัดเจน
ยามที่นักบวชชราขยับไหล่ขึ้นลงอย่างรุนแรงพร่ำบ่นบางอย่างด้วยความอัดอั้น ใบหน้าของท่านชายเชียคานก็พลันวูบไหวไปด้วยรังสีที่เย็นเยียบ
ดูปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งคู่ไม่ใช่พันธมิตรที่กลมเกลียวนัก อัสรอสจ้องมองด้วยดวงตาที่เป็นประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น
‘พวกเขากำลังคุยเรื่องอะไรกันนะ?’
เหล่านักบวชคือผู้สนับสนุนที่เหนียวแน่นขององค์รัชทายาท และว่าที่แกรนด์ดยุคเชียคานก็อยู่ฝ่ายเดียวกันเช่นกัน
เขาสงสัยเหลือเกินว่าเหตุใดคนในขั้วอำนาจเดียวกันถึงได้มายืนเผชิญหน้ากันเช่นนี้
ด้วยความสอดรู้สอดเห็น อัสรอสจึงค่อยๆ ย่องออกจากที่นั่งผู้ศรัทธา เขาไปแอบอยู่หลังเสาบริเวณส่วนตัดขวางของวิหารหมายจะแอบฟังบทสนทนาของทั้งคู่ ทว่าจู่ๆ ก็มีมือหนึ่งมาคว้าคอเสื้อด้านหลังเขาไว้แน่น
อัสรอสเงยหน้าขวับแล้วก็ต้องหดคอลงเมื่อพบใบหน้าที่เข้มงวดของเบเรนส์
เบเรนส์จ้องมองลงมาด้วยใบหน้าอมทุกข์พลางดุด้วยน้ำเสียงต่ำ
“คนพวกนั้นคือศัตรูทางการเมืองของฝ่าบาทนะพ่ะย่ะค่ะ อย่าเข้าไปใกล้เด็ดขาด”
“ศัตรูอะไรกันล่ะ ฉันไม่มีของแบบนั้นหรอก”
เขาพยายามโต้แย้งพลางทำปากยื่น ทว่าชายหนุ่มกลับนิ่งสนิทไม่ไหวติง
อัสรอสทำหน้าบึ้งตึงพลางปรายสายตากลับไปมองที่ปีกอาคารด้านซ้ายอีกครั้ง
บัดนี้ท่านชายเชียคานจบการสนทนากับบิชอปแล้ว และกำลังเดินตรงมาทางส่วนตัดขวางของวิหาร
อัสรอสรีบมุดตัวหลบหลังขาของเบเรนส์ทันที
ท่านชายเชียคานปรายสายตาเย็นชามาทางเขาวูบหนึ่ง ก่อนจะก้าวเดินอย่างสง่างามผ่านโถงทางเดินหลักไป
อัสรอสที่ซ่อนตัวอยู่หลังเบเรนส์เฝ้ามองตามแผ่นหลังนั้นไปพลางกระซิบถามเสียงเบา
“นายว่าบิชอปพูดอะไรกับท่านชายเชียคาน?”
“ก็คงจะเป็นการตำหนิเรื่องอุบัติเหตุครั้งนี้น่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“ทำไมล่ะ? ท่านชายเชียคานกับมหาวิหารเป็นพันธมิตรกันไม่ใช่เหรอ ต่อให้ท่านชายจะทำอะไรผิดพลาดไป พวกเขาก็ต้องคอยปกป้องกันสิ”
รอยยิ้มขื่นๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเบเรนส์จางๆ
“โลกนี้มันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
เบเรนส์เอ่ยดั่งจะสั่งสอนพลางเบนสายตาไปทางแท่นบูชาที่มีพิธีศพดำเนินอยู่ แล้วเอ่ยต่อเนิบๆ
“ในหมู่นักบวช มีหลายคนที่มีความรู้สึกต่อต้านชาวข่านพ่ะย่ะค่ะ โดยเฉพาะพวกนักบวชสายอนุรักษนิยมที่มีความรังเกียจเหยียดหยามต่อตระกูลเชียคานอย่างฝังรากลึก”
อัสรอสตั้งท่าจะถามว่าเพราะอะไรแต่ก็หุบปากลงทันควัน เพราะเนื้อหาที่เคยเรียนในวิชาประวัติศาสตร์ผุดขึ้นมาในหัวพอดี
ในอดีต ชนชาวข่านคือกลุ่มคนที่หยัดยืนสู้จนถึงวินาทีสุดท้ายเพื่อต่อต้านการรวบรวมอาณาจักรเป็นหนึ่งเดียวของดาริอัน โรเอ็ม กือร์ทา
ซ้ำร้าย พวกเขายังเป็นผู้สร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับ ‘วิกรู’ อัศวินผู้ได้รับเลือกจากพระเจ้าในการรบ ‘สมรภูมิสุดท้าย’ แห่งแดนเหนืออีกด้วย
หลังจบสงคราม แม้ชาวตะวันออกจะถูกรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรโรเอ็ม ทว่าชนชาวข่านก็ยังไม่สามารถหลอมรวมเข้ากับโลกตะวันตกได้อย่างสมบูรณ์ และความแค้นเคืองของชาวอาณาจักรที่มีต่อพวกเขาก็ยังไม่เคยจางหายไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อนึกถึงข้อเท็จจริงเหล่านั้น อัสรอสก็พลันแค่นหัวเราะ
“บื้อชะมัด คนเผ่าอื่นก็สู้กันจนเลือดสาดเหมือนกันนั่นแหละ การมาคอยกีดกันคนเพียงเพราะเขาไม่ยอมก้มหัวให้จนถึงวินาทีสุดท้ายเนี่ย มันดูใจแคบไปหน่อยไหม?”
เบเรนส์มองดูอัสรอสด้วยดวงตาที่ประหลาดใจครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก
“เหตุผลมันไม่ได้มีแค่นั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ น่าจะเป็นเพราะตระกูลเชียคานมี ‘พลังอันแข็งแกร่ง’ มากเกินไปจนต้องคอยระแวดระวังมากกว่า”
“พลังอันแข็งแกร่ง?”
เมื่อเขาถามย้ำพลางเอียงคอสงสัย เบเรนส์ก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เปิดปากเล่า
“ตามบันทึกกล่าวว่า ในบรรดาสมาชิกตระกูลเชียคาน จะมีคนที่มีความสามารถพิเศษเกิดมาในอัตราส่วนที่แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ ไม่ว่าจะเป็นการมองเห็นอนาคต การอ่านใจคน หรือการควบคุมสัตว์ร้ายทุกชนิดได้อย่างใจนึก เพราะพลังอันน่าพิศวงเหล่านั้น ครั้งหนึ่งพวกเขาจึงเคยปกครองผู้คนด้วยความหวาดกลัวพ่ะย่ะค่ะ”
อัสรอสตาเป็นประกายกับเรื่องเล่าที่แสนน่าสนใจ
“แล้วท่านชายเชียคานจะมีพลังพิเศษอะไรกับเขาบ้างไหมนะ?”
“โอกาสเป็นไปได้แทบไม่มีเลยพ่ะย่ะค่ะ เหล่านักบวชเคยทำการตรวจเช็คอย่างละเอียดแล้ว แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ”
เบเรนส์เอ่ยพลางลูบคางเหมือนกำลังใช้ความคิด
“บางทีอาจเป็นเพราะสายเลือดที่ถูกผสมเจือจางมาหลายชั่วอายุคนจนพลังเลือนหายไปแล้วก็ได้พ่ะย่ะค่ะ นับตั้งแต่ที่มี ‘นักอ่านใจ’ ผู้ทรงพลังเกิดมาเมื่อแปดสิบปีก่อน หลังจากนั้นก็ไม่เคยมี ‘จอมขมังเวทโบราณ’ ปรากฏตัวขึ้นในตระกูลเชียคานอีกเลย”
เขาพูดสรุปเช่นนั้นแต่แล้วก็เหมือนมีอะไรแวบขึ้นมาในหัวจึงเอ่ยเสริมพลางลูบคางต่อ
“จะว่าไป กระหม่อมเคยได้ยินข่าวลือว่า อดีตจักรพรรดินีเคยมีความสามารถในการหยั่งรู้อนาคตอยู่เหมือนกันนะพ่ะย่ะค่ะ...”
“เสด็จแม่ของพี่ชายน่ะเหรอ?”
อัสรอสย้อนถามด้วยใบหน้าตกใจ
เบเรนส์นิ่งเงียบครู่หนึ่งคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหัวไปมา
“คงเป็นเพียงข่าวลือที่พวกคนที่พยายามเชิดชูพระนางก้มสร้างขึ้นมาเองมากกว่าพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาทและองค์หญิงหนึ่งเองก็ดูเป็นคนธรรมดาทั่วไปไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
เขากล่าวเสริมพร้อมรอยยิ้มนุ่มนวล
“บางที พลังของชนชาวข่านอาจจะสูญสิ้นไปอย่างสมบูรณ์แล้วก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงที่เหมือนจะปลอบให้เบาใจทำให้อัสรอสรู้สึกไม่สบอารมณ์นิดหน่อย
การที่พลังของชนชาวข่านสูญสลายไป มันมีอะไรน่าเบาใจสำหรับเขากัน?
เขาไม่คิดจะเป็นศัตรูกับพี่ชายอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นตระกูลเชียคานก็ไม่ใช่ศัตรูของเขาเช่นกัน
ทว่าต่อให้พูดไปก็คงถูกมองว่าเป็นแค่คำตัดพ้อของเด็กน้อย เขาจึงเลือกที่จะหุบปากเงียบเสีย
“ดูเหมือนพิธีกรรมใกล้จะจบแล้วพ่ะย่ะค่ะ เสด็จกลับกันเถอะ”
เมื่อเห็นบรรดาผู้มีตำแหน่งสูงส่งที่นั่งแถวหน้าเริ่มทยอยออกจากโถงทางเดินหลัก เบเรนส์ก็วางมือลงบนแผ่นหลังของเขาเบาๆ
อัสรอสรีบเดินตามเขาออกจากโบสถ์ทันที เขาเองก็ไม่อยากจะปะทะหน้ากับพี่น้องต่างแม่ที่มองเขาเป็นขวากหนามเหมือนกัน
พวกเขาเดินเลี่ยงประตูหน้าที่คลาคล่ำไปด้วยผู้มาร่วมงานศพเพื่อออกไปทางสวนหลังทว่าที่ลานหลังบ้านก็ยังมีกลุ่มขุนนางมานั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่
เมื่อเห็นกลุ่มผู้ติดตามที่คลั่งไคล้กาเร็ธอยู่ในนั้น อัสรอสก็พลันขมวดคิ้วมุ่น
คนพวกนั้นคงไม่กล้าทำอันตรายอะไรเขาที่เป็นถึงเจ้าชายหรอก แต่เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปทนมองหน้าคนพวกนั้นให้หงุดหงิดใจ
เขาคว้ามือเบเรนส์ไว้พลางเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังทางเดินเล็กๆ ที่มีร่มเงาหนาทึบ
ในตอนนั้นเอง ชื่อที่แสนคุ้นหูก็ดังเข้ามากระทบแก้วหู
“ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา จะมีโอกาสหายดีแค่ไหนกันนะ?”
“ก็นะ เห็นว่าตอนที่พบร่างเนี่ยสภาพดูไม่ได้เลย ต่อให้เป็นพวกเอลฟ์ก็คงรักษาให้หายขาดได้ยากล่ะมั้ง”
อัสรอสเบิกตากว้างพลางเงยหน้ามองเบเรนส์
“ที่พวกเขาพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?”
เบเรนส์อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้ายืนยัน
ใบหน้าของอัสรอสเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
เขารู้มาบ้างว่าสภาพร่างกายของพี่สาวไม่ค่อยดีนัก แต่ก็นึกไม่ถึงว่าเธอจะบาดเจ็บหนักจนมีข่าวลือหนาหูขนาดนี้
เขาถามอย่างเอาเรื่อง
“ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลยว่าท่านพี่บาดเจ็บ?”
“เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ฝ่าบาทจำเป็นต้องรับรู้พ่ะย่ะค่ะ”
“เธอคือพี่สาวของฉันนะ! แน่นอนว่าเรื่องนี้ฉันต้องรู้สิ”
เขาระเบิดอารมณ์แผดเสียงดังจนสวนที่เคยจ้อกแจ้กจอแจเงียบกริบลงราวกับถูกน้ำเย็นราด
อัสรอสเบือนหน้าหนีและขมวดคิ้วใส่เหล่าขุนนางที่เพิ่งสังเกตเห็นเขาแล้วรีบกุลีกุจอทำความเคารพ
เขาไม่อยากจะเสวนากับคนพวกนั้นจึงเดินเลี่ยงออกจากสวนด้วยฝีเท้าที่กว้างที่สุด เบเรนส์ที่เดินตามหลังมาเงียบๆ ลอบถอนหายใจ
“ฝ่าบาท องค์หญิงสองทรงเกลียดชังฝ่าบาทนะพ่ะย่ะค่ะ ต่อให้ฝ่าบาทจะส่งความห่วงใยไปให้ หล่อนก็คงไม่ตอบรับกลับมาหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
อัสรอสหยุดชะงักฝีเท้าลงทันควันพลางถลึงตาจ้องมองเขา
ในสมองน่ะเขารู้อยู่แล้วว่าคำพูดของเบเรนส์ไม่ได้ผิดเลย ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เกลียดเขา... เธอเพิ่งจะพูดออกมาจากปากตัวเองเดี๋ยวนั้นเลยนี่นา
ทาว่าเขาก็ไม่อยากจะยอมรับความจริงข้อนั้นง่ายๆ
“บางที... บางทีพี่สาวอาจจะเสียใจที่พูดแบบนั้นกับฉันก็ได้นะ วันนั้นเธออาจจะแค่... อารมณ์ไม่ดีเลยเผลอพูดแรงไปหน่อย คนเรามันก็มีช่วงเวลาแบบนั้นกันบ้างไม่ใช่เหรอ”
“.....”
“ถ้าฉันไปเยี่ยมไข้ ท่านพี่จะต้องพูดขอโทษฉันแน่ๆ”
แม้มันจะเป็นคำพูดที่หลุดออกมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่มันก็ฟังดูมีเหตุมีผลในหัวเขา
อัสรอสไม่ได้รอฟังคำตอบของเบเรนส์ เขาหันหลังมุ่งหน้าไปยังตำหนักแยกทันที
ระหว่างทางเขาแวะเด็ดดอกไม้ที่สวยที่สุดในสวนมาหอบใหญ่เพื่อหวังจะนำไปเป็นของขวัญเยี่ยมไข้
ถ้าฉันไปหา ท่านพี่ต้องตกใจแน่เลยใช่ไหมนะ?
บางทีเธออาจจะอยากเอ็นดูน้องชายที่เเสนดีคนนี้ขึ้นมาสักนิดก็ได้
อัสรอสเดินก้าวด้วยใจที่พองโตไปตามอาณาเขตกว้างขวางอย่างไร้ความเหนื่อยล้า
ในที่สุด อาคารหินสีเทาที่มีรูปทรงเรียบๆ ท่ามกลางสวนที่มีมวลหมู่ดอกไม้และใบหญ้าเขียวขจีก็ปรากฏสู่สายตา
อัสรอสสังเกตเห็นบรรยากาศตึงเครียดระหว่างบาร์คัสกับบิชอป ก่อนจะเดินไปเยี่ยมทาเลียที่พระตำหนักแยกด้วยใจที่พองโต
กำลังโหลดความเห็น...