อัสรอสใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าพลางวิ่งพรวดพราดขึ้นบันไดหินและกระชากที่เปิดประตูออก แสงสว่างลอดผ่านช่องว่างเผยให้เห็นภาพภายในโถงกว้างที่เงียบเชียบราวกับป่าช้า
เขาเหลียวมองไปรอบพื้นที่มืดสลัวที่ไร้เงาองครักษ์หรือแม้แต่นางกำนัลสักคน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปอย่างเงียบเชียบ
เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องย่องให้ฝีเท้าเบาขนาดนี้
อย่างที่เขารู้สึกทุกครั้งที่มาเยือน ปราสาทแห่งนี้เหมือนสุสานไม่มีผิด บรรยากาศที่ชวนขนหัวลุกทำให้เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
อัสรอสเหลือบมองหน้าต่างที่ถูกม่านปิดสนิทพลางก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้นจนถึงชั้นสามในพริบตา
ในที่สุด ประตูห้องนอนของพี่สาวก็ปรากฏแก่สายตา
เขาหยุดยืนหน้าประตูไม้มาฮอกกานีบานใหญ่เพื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคาะประตูอย่างระมัดระวัง
ทว่าไม่ว่าจะรอนานเท่าใด ก็ไม่มีเสียงย้อนถามว่าใคร หรือคำอนุญาตให้เข้าไปได้ดังออกมาเลย
‘หรือว่าจะหลับอยู่?’
เขาเอาหูแนบประตูฟังเสียงครู่หนึ่ง ก่อนจะลองเคาะให้แรงขึ้นอีกนิด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ตึง!’ ดังมาจากข้างใน
อัสรอสนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบิดลูกบิดประตูเปิดเข้าไปดู
ภายในห้องนอนที่วุ่นวาย มีควันสีเทาจางๆ ลอยล่องอยู่
เขาสำลักอากาศที่หนาหนักจนไอออกมาเบาๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง สภาพภายในห้องดูราวกับเพิ่งผ่านพายุลูกใหญ่พัดถล่มไม่มีผิด
เขาอ้าปากค้างพลางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านเศษซากความวุ่นวายเข้าไปราวกับถูกดึงดูด
บนพื้นห้องนอนเต็มไปด้วยเศษแก้วที่แตกกระจาย
คราบไวน์แดงส่งกลิ่นคลุ้งอยู่บนพรม เหมือนจะมีคนขว้างขวดสุราทิ้ง และบนนั้นยังมีเศษผ้าที่ถูกฉีกเป็นทางยาวกับขนเป็ดที่หลุดออกมาจากหมอนฟุ้งกระจายไปทั่ว
อัสรอสกวาดสายตาที่ว่างเปล่ามองภาพเหล่านั้น จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่กระจกเงาบานใหญ่ที่แตกละเอียดจนสลบไสว
เงานับสิบของเขาที่ถูกสะท้อนบนพื้นกระจกที่ร้าวรากเป็นใยแมงมุมดูน่าพรั่นพรึงนัก
ขณะที่เขากำลังก้าวถอยหลังด้วยความรู้สึกสยดสยอง จู่ๆ เสียงสวบสาบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
อัสรอสสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมอง และพบทาเลียนอนแผ่อยู่บนพรมอย่างไม่ไยดีจนเขาตัวแข็งทื่อ
พริบตานั้นเขาหายใจไม่ทั่วท้อง
เธอสวมเพียงชุดนอนตัวบางและจ้องมองเพดานด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ใบหน้าที่ดูเหมือนไร้ซึ่งจิตวิญญาณทำให้เขาขนลุกเกรียวไปถึงไขสันหลัง
เธอขยับแขนที่ผอมกิ่วประดุจกิ่งไม้เบิร์ชเพื่อคว้าขนเป็ดกำหนึ่งจากพื้นแล้วโปรยขึ้นไปบนอากาศ
ขนเป็ดสีขาวลอยล่องอยู่ท่ามกลางอากาศที่พร่ามัวดุจผงฝุ่น
หญิงสาวผู้จ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาไร้จุดโฟกัส ค่อยๆ เลื่อนสายตามามองที่เขา
อัสรอสก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
เธอขยับริมฝีปากที่มีรอยเลือดแห้งกรังพลางเค้นเสียงที่แหบพร่าออกมา
“...มาดูศพหรือไง?”
“ผะ-ผมแค่จะมาเยี่ยม...”
ดวงตาที่ดูรกร้างว่างเปล่านั้นจ้องมองไปที่ช่อดอกไม้หอบใหญ่ในวงแขนของเขา
อัสรอสรู้สึกถึงใบหูที่ร้อนผ่าว ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำเรื่องที่ร้ายกาจต่อเธออยู่
ทาเลียหลับตาลงดุจคนที่เหนื่อยล้าเต็มที
“...วางไว้ตรงนั้นแล้วไสหัวไปซะ”
อัสรอสเดินเก้อๆ กังๆ ไปวางช่อดอกไม้ไว้บนชั้นวางของข้างเตียง
เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อดี
เขาจ้องมองพี่สาวด้วยแววตาที่สับสนก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เบเรนส์ที่รออยู่ตรงทางเดินขมวดคิ้วเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเจ้านาย ดูเหมือนเขาจะสงสัยว่าอัสรอสถูกรังแกอะไรมาหรือเปล่า
อัสรอสไม่ได้อธิบายอะไรเพียงแต่คว้ามือเขาไว้แล้วดึงให้เดินตาม
“รีบกลับวังหลักกันเถอะ”
จากนั้นเขาก็วิ่งหนีออกมาตามทางเดินที่เงียบเชียบดุจสุสาน
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังวิ่งหนีอะไรอยู่ รู้เพียงแต่อยากเตลิดไปจากสถานที่ที่ทั้งหนาวชื้นและวังเวงผิดปกตินี้ให้เร็วที่สุด
อัสรอสหันกลับไปมองประตูห้องนอนที่เปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่งวูบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งลงบันไดไป และหนีออกจากตำหนักแยกในพริบตาประดุจสัตว์ป่าที่เพิ่งหลุดจากกับดัก
รู้สึกเหมือนมีมดเดินยั้วเยี้ยอยู่ในเส้นเลือด
ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงประสาทแล่นผ่านหน้าแข้งลามไปถึงเข่า หน้าขา และกัดกินไปถึงสะโพกและเอว
แม้จะไม่ใช่ความเจ็บปวดที่รุนแรงเท่าเมื่อก่อน แต่มันก็น่ารำคาญใจไม่แพ้กัน
ทาเลียใช้เล็บจิกและขูดหัวเข่าที่นูนขึ้นมาอย่างดื้อรั้น ทันใดนั้น ‘มด’ ที่เดินว่อนอยู่ใต้ผิวหนังก็ดูเหมือนจะขัดขืนและพยายามซอนไซเข้าไปในกระดูก
ทาเลียพยายามจะลอกคราบที่หนาและเหนียวดั่งเปลือกไม้ออกเพื่อจะเค้นเจ้าแมลงที่แสนน่ารำคาญนั่นออกมา
เลือดสีสดไหลรินออกมาจากบาดแผลที่เปิดอ้า เธอไม่สนความเจ็บปวดที่แสบร้อนพลางใช้เล็บคว้านลงบนเนื้อสดๆ ที่เป็นสีแดงฉาน ในจังหวะนั้นเองแม่นมที่เดินเข้ามาในห้องเห็นภาพเข้าก็แผดเสียงหลงออกมา
“ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลยนะเพคะ!”
แม่นมวางถาดอาหารลงกระแทกโต๊ะอย่างไม่ไยดีแล้วพุ่งเข้ามาคว้ามือเธอไว้
ทาเลียจ้องมองเธอด้วยแววตาว่างเปล่าพลางใช้มืออีกข้างลูบไปบนรอยแผลเป็น
“ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ!”
แม่นมที่รวบมืออีกข้างเธอไว้ถอนหายใจยาว
“ลำพังรอยแผลที่น่าเกลียดนั่นก็น่ากลัวพออยู่แล้ว ถ้ามันหนักกว่าเดิมจะทำยังไง”
ทาเลียจ้องมองเธอด้วยตาที่เลื่อนลอย
แม่นมเคยเป็นคนชมว่าเธอสวยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เคยปรนนิบัติพัดวีเธออย่างสุดความสามารถเพราะบอกว่าเธอคือเงาสะท้อนของเซเนเวียร์ในวัยเยาว์
ดูท่าในสายตาของแม่นมยามนี้ ร่างกายของเธอมันคงจะดูอัปลักษณ์ไปแล้วสินะ
ทาเลียสะบัดข้อมือออกอย่างรุนแรงแล้วผลักบ่าแม่นม
“ออกไป! ฉันไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น!”
แม่นมที่จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเดินกระแทกเท้าไปที่ชั้นวางของ เธอหยิบชามข้าวต้มและขวดยาบนถาดขึ้นมาส่งให้
“ทานมื้อนี้เสร็จเมื่อไหร่ หม่อมฉันจะรีบออกไปตามที่ต้องการแน่นอนเพคะ ไม่ต้องกังวล”
ทาเลียเงื้อมือจะขว้างชามทิ้ง
ทว่าแม่นมที่ปกติมักจะหัวช้าก็ดูเหมือนจะเริ่มเรียนรู้ได้หลังจากเจอเรื่องเดิมซ้ำๆ
เธอรีบก้าวถอยหลังพลางส่งสายตาดุดันมาให้
“ถ้าไม่ยอมทานข้าว หม่อมฉันก็จะไม่จุดกำยานนิทราให้ค่ะ”
ทาเลียจ้องหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท แต่สุดท้ายเธอก็รับชามมาถือไว้ เพราะเรี่ยวแรงจะต่อปากต่อคำมันไม่เหลือแล้ว
เธอใช้ช้อนตักอาหารที่เหนียวหนืดเข้าปากไปอย่างเป็นเครื่องจักร รู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวโคลนไม่มีผิด
หลังจากฝืนกลืนข้าวต้มจนหมดและตามด้วยยาประหลาด แม่นมก็เริ่มใส่แท่นสมุนไพรลงในกระถางกำยานแล้วจุดไฟให้
ทาเลียสูดควันฉุนกึกเข้าไปเต็มปอดพลางทอดเดินลงบนเตียง
สติเริ่มพร่าเลือนและความง่วงงุนก็ถาโถมเข้าใส่ เธอสูดลมหายใจอย่างโล่งอกที่ประสาทสัมผัสเริ่มเลือนรางพลางเบนสายตาไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามเย็นที่มองผ่านกระจกใสถูกย้อมเป็นสีแดงก่ำ
เมื่ออาทิตย์ลับฟ้า เงามืดที่เหนียวหนืดจะเข้าปกคลุมตัวเธอ ท่ามกลางสติที่เลื่อนลอย ความหวาดกลัวก็จู่โจมเข้ามา
เธอกลัวยามค่ำคืน ความทรงจำในยามที่ต้องเฝ้ารอใครบางคนท่ามกลางความมืดมิดอย่างไร้จุดหมายมันบีบรัดหัวใจเธอเหลือเกิน
แต่เธอกลัวการมาถึงของยามเช้ายิ่งกว่า... เธอไม่อยากใช้ชีวิตไปอีกวันด้วยร่างกายที่แสนจะขี้คราดแบบนี้
เธอหลับตาลงแน่นพลางพึมพำอธิษฐานในใจ
ขอให้ในยามที่กำลังหลับใหล เวลาทั้งหมดที่มอบให้แก่เธอจงไหลผ่านไปให้หมดในคราวเดียว
เพื่อที่เธอจะได้หลุดพ้นจากความทรมานนี้ไปชั่วนิรันดร์
ทว่าเช่นเคย คำขอของเธอก็ไม่ถูกเติมเต็ม
ทาเลียที่ตื่นจากนิทราเพราะสัมผัสที่เขย่าไหล่ เอื้อมมองไปที่หน้าต่างที่มีแสงตะวันสาดส่องเข้ามาพลางลอบถอนหายใจด้วยความว่างเปล่า
สุดท้าย วันที่แสนเหนื่อยหน่ายก็ต้องเริ่มต้นขึ้นอีกวัน เธอใช้มือกุมขมับที่ปวดตุ้บ
ในตอนนั้นเอง เสียงแปลกหน้าก็ดังขึ้นที่ข้างหู
“ลุกขึ้นได้แล้วเพคะ ฝ่าบาท”
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองและพบเงามืดขนาดใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง เธอรีบพยุงท่อนบนขึ้นนั่งทันที
ผู้หญิงที่มีรูปร่างสูงใหญ่และกำยำ จ้องมองลงมาที่เธอด้วยดวงตาสีเหล็กกล้า
หญิงผู้นั้นน้อมตัวลงทำความเคารพอย่างสง่างามและเป็นระเบียบพลางเอ่ย
“ได้โปรดอภัยในความเสียมารยาทที่หม่อมฉันบุกรุกเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ได้รับอนุญาตนะเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันคือหัวหน้าแม่บ้านทราเนีย เมลเดรน ผู้ดูแลตำหนักจักรพรรดินีเพคะ หม่อมฉันมาตามรับสั่งขององค์จักรพรรดินี เพื่อมาปรนนิบัติอารักขาฝ่าบาทในวันนี้เพคะ”
ทาเลียจ้องมองภาพนั้นด้วยสีหน้าสับสนก่อนจะกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ ห้อง
ภายในห้องนอนที่ถูกทำความสะอาดจนหมดเกลี้ยง มีนางกำนัลนับสิบคนที่สวมชุดที่ปักตราประทับของตำหนักฮองเฮายืนรออยู่
ทาเลียตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเสื้อผ้าหอบใหญ่ในมือของพวกหล่อน
ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเริ่มบีบรัดลำคออีกครั้ง
“ปรนนิบัติงั้นเหรอ ทำไมต้อง...”
“วันนี้ ฝ่าบาทจะได้เข้าเฝ้าองค์พระจักรพรรดิเพคะ”
อัสรอสพบว่าพระตำหนักแยกเงียบเชียบผิดปกติ ส่วนทาเลียต้องตกใจเมื่อนางกำนัลจากตำหนักจักรพรรดินีมาแจ้งว่าเธอจะต้องเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิวันนี้
กำลังโหลดความเห็น...