คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 57 · คำสั่งให้เข้าเฝ้า

ตอน 57
คำสั่งให้เข้าเฝ้า

อัสรอสใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าพลางวิ่งพรวดพราดขึ้นบันไดหินและกระชากที่เปิดประตูออก แสงสว่างลอดผ่านช่องว่างเผยให้เห็นภาพภายในโถงกว้างที่เงียบเชียบราวกับป่าช้า

เขาเหลียวมองไปรอบพื้นที่มืดสลัวที่ไร้เงาองครักษ์หรือแม้แต่นางกำนัลสักคน ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปอย่างเงียบเชียบ

เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องย่องให้ฝีเท้าเบาขนาดนี้

อย่างที่เขารู้สึกทุกครั้งที่มาเยือน ปราสาทแห่งนี้เหมือนสุสานไม่มีผิด บรรยากาศที่ชวนขนหัวลุกทำให้เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

อัสรอสเหลือบมองหน้าต่างที่ถูกม่านปิดสนิทพลางก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้นจนถึงชั้นสามในพริบตา

ในที่สุด ประตูห้องนอนของพี่สาวก็ปรากฏแก่สายตา

เขาหยุดยืนหน้าประตูไม้มาฮอกกานีบานใหญ่เพื่อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเคาะประตูอย่างระมัดระวัง

ทว่าไม่ว่าจะรอนานเท่าใด ก็ไม่มีเสียงย้อนถามว่าใคร หรือคำอนุญาตให้เข้าไปได้ดังออกมาเลย

‘หรือว่าจะหลับอยู่?’

เขาเอาหูแนบประตูฟังเสียงครู่หนึ่ง ก่อนจะลองเคาะให้แรงขึ้นอีกนิด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ตึง!’ ดังมาจากข้างใน

อัสรอสนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบิดลูกบิดประตูเปิดเข้าไปดู

ภายในห้องนอนที่วุ่นวาย มีควันสีเทาจางๆ ลอยล่องอยู่

เขาสำลักอากาศที่หนาหนักจนไอออกมาเบาๆ ก่อนจะเบิกตากว้าง สภาพภายในห้องดูราวกับเพิ่งผ่านพายุลูกใหญ่พัดถล่มไม่มีผิด

เขาอ้าปากค้างพลางกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านเศษซากความวุ่นวายเข้าไปราวกับถูกดึงดูด

บนพื้นห้องนอนเต็มไปด้วยเศษแก้วที่แตกกระจาย

คราบไวน์แดงส่งกลิ่นคลุ้งอยู่บนพรม เหมือนจะมีคนขว้างขวดสุราทิ้ง และบนนั้นยังมีเศษผ้าที่ถูกฉีกเป็นทางยาวกับขนเป็ดที่หลุดออกมาจากหมอนฟุ้งกระจายไปทั่ว

อัสรอสกวาดสายตาที่ว่างเปล่ามองภาพเหล่านั้น จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่กระจกเงาบานใหญ่ที่แตกละเอียดจนสลบไสว

เงานับสิบของเขาที่ถูกสะท้อนบนพื้นกระจกที่ร้าวรากเป็นใยแมงมุมดูน่าพรั่นพรึงนัก

ขณะที่เขากำลังก้าวถอยหลังด้วยความรู้สึกสยดสยอง จู่ๆ เสียงสวบสาบก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

อัสรอสสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมอง และพบทาเลียนอนแผ่อยู่บนพรมอย่างไม่ไยดีจนเขาตัวแข็งทื่อ

พริบตานั้นเขาหายใจไม่ทั่วท้อง

เธอสวมเพียงชุดนอนตัวบางและจ้องมองเพดานด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ใบหน้าที่ดูเหมือนไร้ซึ่งจิตวิญญาณทำให้เขาขนลุกเกรียวไปถึงไขสันหลัง

เธอขยับแขนที่ผอมกิ่วประดุจกิ่งไม้เบิร์ชเพื่อคว้าขนเป็ดกำหนึ่งจากพื้นแล้วโปรยขึ้นไปบนอากาศ

ขนเป็ดสีขาวลอยล่องอยู่ท่ามกลางอากาศที่พร่ามัวดุจผงฝุ่น

หญิงสาวผู้จ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาไร้จุดโฟกัส ค่อยๆ เลื่อนสายตามามองที่เขา

อัสรอสก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

เธอขยับริมฝีปากที่มีรอยเลือดแห้งกรังพลางเค้นเสียงที่แหบพร่าออกมา

“...มาดูศพหรือไง?”

“ผะ-ผมแค่จะมาเยี่ยม...”

ดวงตาที่ดูรกร้างว่างเปล่านั้นจ้องมองไปที่ช่อดอกไม้หอบใหญ่ในวงแขนของเขา

อัสรอสรู้สึกถึงใบหูที่ร้อนผ่าว ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำเรื่องที่ร้ายกาจต่อเธออยู่

ทาเลียหลับตาลงดุจคนที่เหนื่อยล้าเต็มที

“...วางไว้ตรงนั้นแล้วไสหัวไปซะ”

อัสรอสเดินเก้อๆ กังๆ ไปวางช่อดอกไม้ไว้บนชั้นวางของข้างเตียง

เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อดี

เขาจ้องมองพี่สาวด้วยแววตาที่สับสนก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เบเรนส์ที่รออยู่ตรงทางเดินขมวดคิ้วเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเจ้านาย ดูเหมือนเขาจะสงสัยว่าอัสรอสถูกรังแกอะไรมาหรือเปล่า

อัสรอสไม่ได้อธิบายอะไรเพียงแต่คว้ามือเขาไว้แล้วดึงให้เดินตาม

“รีบกลับวังหลักกันเถอะ”

จากนั้นเขาก็วิ่งหนีออกมาตามทางเดินที่เงียบเชียบดุจสุสาน

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังวิ่งหนีอะไรอยู่ รู้เพียงแต่อยากเตลิดไปจากสถานที่ที่ทั้งหนาวชื้นและวังเวงผิดปกตินี้ให้เร็วที่สุด

อัสรอสหันกลับไปมองประตูห้องนอนที่เปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่งวูบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งลงบันไดไป และหนีออกจากตำหนักแยกในพริบตาประดุจสัตว์ป่าที่เพิ่งหลุดจากกับดัก

◆ ◆ ◆

รู้สึกเหมือนมีมดเดินยั้วเยี้ยอยู่ในเส้นเลือด

ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงประสาทแล่นผ่านหน้าแข้งลามไปถึงเข่า หน้าขา และกัดกินไปถึงสะโพกและเอว

แม้จะไม่ใช่ความเจ็บปวดที่รุนแรงเท่าเมื่อก่อน แต่มันก็น่ารำคาญใจไม่แพ้กัน

ทาเลียใช้เล็บจิกและขูดหัวเข่าที่นูนขึ้นมาอย่างดื้อรั้น ทันใดนั้น ‘มด’ ที่เดินว่อนอยู่ใต้ผิวหนังก็ดูเหมือนจะขัดขืนและพยายามซอนไซเข้าไปในกระดูก

ทาเลียพยายามจะลอกคราบที่หนาและเหนียวดั่งเปลือกไม้ออกเพื่อจะเค้นเจ้าแมลงที่แสนน่ารำคาญนั่นออกมา

เลือดสีสดไหลรินออกมาจากบาดแผลที่เปิดอ้า เธอไม่สนความเจ็บปวดที่แสบร้อนพลางใช้เล็บคว้านลงบนเนื้อสดๆ ที่เป็นสีแดงฉาน ในจังหวะนั้นเองแม่นมที่เดินเข้ามาในห้องเห็นภาพเข้าก็แผดเสียงหลงออกมา

“ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลยนะเพคะ!”

แม่นมวางถาดอาหารลงกระแทกโต๊ะอย่างไม่ไยดีแล้วพุ่งเข้ามาคว้ามือเธอไว้

ทาเลียจ้องมองเธอด้วยแววตาว่างเปล่าพลางใช้มืออีกข้างลูบไปบนรอยแผลเป็น

“ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ!”

แม่นมที่รวบมืออีกข้างเธอไว้ถอนหายใจยาว

“ลำพังรอยแผลที่น่าเกลียดนั่นก็น่ากลัวพออยู่แล้ว ถ้ามันหนักกว่าเดิมจะทำยังไง”

ทาเลียจ้องมองเธอด้วยตาที่เลื่อนลอย

แม่นมเคยเป็นคนชมว่าเธอสวยอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เคยปรนนิบัติพัดวีเธออย่างสุดความสามารถเพราะบอกว่าเธอคือเงาสะท้อนของเซเนเวียร์ในวัยเยาว์

ดูท่าในสายตาของแม่นมยามนี้ ร่างกายของเธอมันคงจะดูอัปลักษณ์ไปแล้วสินะ

ทาเลียสะบัดข้อมือออกอย่างรุนแรงแล้วผลักบ่าแม่นม

“ออกไป! ฉันไม่อยากเห็นหน้าใครทั้งนั้น!”

แม่นมที่จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเดินกระแทกเท้าไปที่ชั้นวางของ เธอหยิบชามข้าวต้มและขวดยาบนถาดขึ้นมาส่งให้

“ทานมื้อนี้เสร็จเมื่อไหร่ หม่อมฉันจะรีบออกไปตามที่ต้องการแน่นอนเพคะ ไม่ต้องกังวล”

ทาเลียเงื้อมือจะขว้างชามทิ้ง

ทว่าแม่นมที่ปกติมักจะหัวช้าก็ดูเหมือนจะเริ่มเรียนรู้ได้หลังจากเจอเรื่องเดิมซ้ำๆ

เธอรีบก้าวถอยหลังพลางส่งสายตาดุดันมาให้

“ถ้าไม่ยอมทานข้าว หม่อมฉันก็จะไม่จุดกำยานนิทราให้ค่ะ”

ทาเลียจ้องหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท แต่สุดท้ายเธอก็รับชามมาถือไว้ เพราะเรี่ยวแรงจะต่อปากต่อคำมันไม่เหลือแล้ว

เธอใช้ช้อนตักอาหารที่เหนียวหนืดเข้าปากไปอย่างเป็นเครื่องจักร รู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวโคลนไม่มีผิด

หลังจากฝืนกลืนข้าวต้มจนหมดและตามด้วยยาประหลาด แม่นมก็เริ่มใส่แท่นสมุนไพรลงในกระถางกำยานแล้วจุดไฟให้

ทาเลียสูดควันฉุนกึกเข้าไปเต็มปอดพลางทอดเดินลงบนเตียง

สติเริ่มพร่าเลือนและความง่วงงุนก็ถาโถมเข้าใส่ เธอสูดลมหายใจอย่างโล่งอกที่ประสาทสัมผัสเริ่มเลือนรางพลางเบนสายตาไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามเย็นที่มองผ่านกระจกใสถูกย้อมเป็นสีแดงก่ำ

เมื่ออาทิตย์ลับฟ้า เงามืดที่เหนียวหนืดจะเข้าปกคลุมตัวเธอ ท่ามกลางสติที่เลื่อนลอย ความหวาดกลัวก็จู่โจมเข้ามา

เธอกลัวยามค่ำคืน ความทรงจำในยามที่ต้องเฝ้ารอใครบางคนท่ามกลางความมืดมิดอย่างไร้จุดหมายมันบีบรัดหัวใจเธอเหลือเกิน

แต่เธอกลัวการมาถึงของยามเช้ายิ่งกว่า... เธอไม่อยากใช้ชีวิตไปอีกวันด้วยร่างกายที่แสนจะขี้คราดแบบนี้

เธอหลับตาลงแน่นพลางพึมพำอธิษฐานในใจ

ขอให้ในยามที่กำลังหลับใหล เวลาทั้งหมดที่มอบให้แก่เธอจงไหลผ่านไปให้หมดในคราวเดียว

เพื่อที่เธอจะได้หลุดพ้นจากความทรมานนี้ไปชั่วนิรันดร์

ทว่าเช่นเคย คำขอของเธอก็ไม่ถูกเติมเต็ม

ทาเลียที่ตื่นจากนิทราเพราะสัมผัสที่เขย่าไหล่ เอื้อมมองไปที่หน้าต่างที่มีแสงตะวันสาดส่องเข้ามาพลางลอบถอนหายใจด้วยความว่างเปล่า

สุดท้าย วันที่แสนเหนื่อยหน่ายก็ต้องเริ่มต้นขึ้นอีกวัน เธอใช้มือกุมขมับที่ปวดตุ้บ

ในตอนนั้นเอง เสียงแปลกหน้าก็ดังขึ้นที่ข้างหู

“ลุกขึ้นได้แล้วเพคะ ฝ่าบาท”

ทาเลียสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมองและพบเงามืดขนาดใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตียง เธอรีบพยุงท่อนบนขึ้นนั่งทันที

ผู้หญิงที่มีรูปร่างสูงใหญ่และกำยำ จ้องมองลงมาที่เธอด้วยดวงตาสีเหล็กกล้า

หญิงผู้นั้นน้อมตัวลงทำความเคารพอย่างสง่างามและเป็นระเบียบพลางเอ่ย

“ได้โปรดอภัยในความเสียมารยาทที่หม่อมฉันบุกรุกเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ได้รับอนุญาตนะเพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันคือหัวหน้าแม่บ้านทราเนีย เมลเดรน ผู้ดูแลตำหนักจักรพรรดินีเพคะ หม่อมฉันมาตามรับสั่งขององค์จักรพรรดินี เพื่อมาปรนนิบัติอารักขาฝ่าบาทในวันนี้เพคะ”

ทาเลียจ้องมองภาพนั้นด้วยสีหน้าสับสนก่อนจะกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ ห้อง

ภายในห้องนอนที่ถูกทำความสะอาดจนหมดเกลี้ยง มีนางกำนัลนับสิบคนที่สวมชุดที่ปักตราประทับของตำหนักฮองเฮายืนรออยู่

ทาเลียตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นเสื้อผ้าหอบใหญ่ในมือของพวกหล่อน

ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเริ่มบีบรัดลำคออีกครั้ง

“ปรนนิบัติงั้นเหรอ ทำไมต้อง...”

“วันนี้ ฝ่าบาทจะได้เข้าเฝ้าองค์พระจักรพรรดิเพคะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 57

สรุปตอน 57

อัสรอสพบว่าพระตำหนักแยกเงียบเชียบผิดปกติ ส่วนทาเลียต้องตกใจเมื่อนางกำนัลจากตำหนักจักรพรรดินีมาแจ้งว่าเธอจะต้องเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิวันนี้

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 58 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 56กลับหน้าเรื่อง
ตอน 56ตอน 58