ทาเลียยืดหลังตรงแน่วราวกับถูกสายฟ้าฟาด
หญิงร่างกำยำน้อมกายลงอย่างสง่างามพลางเอ่ยต่อ
“องค์จักรพรรดินีมีรับสั่งให้หม่อมฉันมาปรนนิบัติแต่งองค์ให้ฝ่าบาทอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อให้คู่ควรแก่การเข้าเฝ้าจอมราชันแห่งจักรวรรดิเพคะ โปรดให้ความร่วมมือด้วย”
พูดจบหล่อนก็ส่งสัญญาณมือเบาๆ ให้เหล่านางกำนัล นางกำนัลสี่คนในแถวหน้าสุดถือชุดกระโปรงก้าวเข้ามาที่ข้างเตียงทันที
ทาเลียดีดตัวถอยกรูดไปด้านหลัง
“ออกไปให้หมด! ฉันไม่มีความคิดจะไปเจอผู้ชายคนนั้น!”
“โปรดระงับวาจาจาบจ้วงด้วยเพคะ”
น้ำเสียงนุ่มนวลของหญิงผู้นั้นพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบบาดลึกดุจน้ำค้างแข็ง
“ต่อให้เป็นถึงองค์หญิง แต่การกล่าวถึงองค์พระจักรพรรดิอย่างไม่ให้เกียรติเป็นเรื่องที่หม่อมฉันไม่อาจยอมรับได้ ครั้งนี้หม่อมฉันจะทำเป็นไม่เห็นสักครั้ง แต่ครั้งต่อไปโปรดระมัดระวังด้วยเพคะ”
ทาเลียหดไหล่ลงวูบหนึ่งด้วยความตกใจ ทว่าเพียงครู่เดียวเธอก็ลับสายตาให้คมกริบจ้องตอบ
“ถ้าเธอไม่ทำเป็นไม่เห็นแล้วจะทำไม? จะไปคาบข่าวฟ้ององค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของเธอเหรอ?”
“หากจำเป็น หม่อมฉันก็ไม่อาจเลี่ยงเพคะ”
หญิงผู้นั้นตอบกลับด้วยเสียงเรียบเย็น
ทาเลียแค่นหัวเราะอย่างแห้งแล้ง
“เหรอ? งั้นก็รีบวิ่งไปที่วังหลักแล้วบอกผู้ชายคนนั้นซะสิ! บอกว่าองค์หญิงสองผู้ไร้มารยาทคนนี้ แผดเสียงลั่นว่าไม่อยากเห็นหน้าค่าตาที่แสนภาคภูมิใจของท่านแม้แต่นิดเดียว!”
พริบตานั้น ความเจ็บปวดแสบร้อนก็แล่นวาบขึ้นที่หลังมือ
ทาเลียเงยหน้ามองหญิงผู้นั้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด
หญิงคนนั้นเพิ่งจะใช้ไม้เรียวเส้นบางในมือฟาดลงมาที่เธอ พลางส่งสายตาที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งมาให้
“อำนาจและศักดิ์ศรีในฐานะองค์หญิงที่ฝ่าบาทถือครองอยู่นั้น ล้วนมีบ่อเกิดมาจากองค์พระจักรพรรดิเพคะ วาจาสามหาวเช่นนั้นหม่อมฉันไม่อาจปล่อยผ่านไปได้”
“แก... แกบังอาจ... ทำกับฉัน...”
ทาเลียตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก
หญิงผู้นั้นจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉยก่อนจะก้าวเดินไปทางประตู
“องค์จักรพรรดินีทรงย้ำนักย้ำหนาว่าให้พาฝ่าบาทไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิให้ได้ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการไหน ฝ่าบาทปรารถนาจะให้หม่อมฉันต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดเดี่ยวหรือเพคะ?”
หญิงผู้นั้นพึมพำด้วยน้ำเสียงเชิงข่มขู่พลางใช้มือผลักประตูห้องนอนให้เปิดอ้าออก
ทาเลียแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นทหารสังกัดตำหนักจักรพรรดินียืนเรียงรายอยู่เต็มทางเดิน
หญิงผู้นั้นเฝ้ามองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธออย่างใจเย็นราวกับกำลังเสพสมงานศิลป์ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“เราไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องมันขุ่นหมองน้ำใจกันหรอกเพคะ หากฝ่าบาทให้ความร่วมมือ ทุกอย่างจะจบลงในไม่ช้า”
ความหมายคือ หากเธอไม่ยอมทำตามแต่โดยดี ก็จะใช้กำลังบังคับเธอไปนั่นเอง
ทาเลียกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอัปยศ
ในวินาทีนี้ หากเซเนเวียร์มายืนอยู่ตรงหน้า เธอคิดว่าเธอคงจะคว้ามีดมาปักอกหล่อนได้จริงๆ
ทำไมต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีสุดท้ายของของเธอจนยับเยินขนาดนี้ด้วยนะ
เธอคงไม่มีวันให้อภัยผู้หญิงคนนั้นไปตลอดชีวิต... ตลอดชีวิตจริงๆ
“เอาล่ะ รีบพาองค์หญิงไปชำระล้างร่างกายให้สะอาดเดี๋ยวนี้”
สิ้นคำสั่งของหัวหน้าแม่บ้าน นางกำนัลสองคนก็โน้มตัวลงที่เตียง
ทาเลียสะบัดมือพวกหล่อนทิ้งอย่างแรง
“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!”
เหล่านางกำนัลสะดุ้งสุดตัวกับเสียงตวาดแหลมสูงและรีบถอยกรูดออกไปเพราะกลัวจะโดนลูกหลง พวกหล่อนดูจะเกรงกลัวว่าเธอจะตามไปเช็กบิลในภายหลัง
เมื่อเห็นท่าทางลังเลของคนพวกนั้น ทาเลียจึงวางอำนาจให้มากขึ้นไปอีก
“เรื่องอาบน้ำ ฉันจะให้แม่นมจัดการคนเดียว คนอื่นไสหัวออกไปจากห้องฉันให้หมด”
หัวหน้าแม่บ้านจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ดูจะใช้ความคิด ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนนในที่สุด
“ตกลงเพคะ แต่เรื่องการแต่งองค์ทรงเครื่องต้องเป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเท่านั้น เรื่องนี้หม่อมฉันไม่อาจโอนอ่อนตามได้เพคะ”
หัวหน้าแม่บ้านพานางกำนัลที่เหลือเดินออกไปจากห้อง
ครู่ต่อมา แม่นมก็วิ่งกุลีกุจอเข้ามาในห้องนอน
ปกติผู้หญิงคนนี้มักจะใช้คำพูดเมินเฉยคอยทิ่มแทงใจเธอเสมอ ทว่ายามนี้พอได้เห็นหน้าหล่อน ทาเลียกลับรู้สึกเบาใจจนน้ำตาแทบจะไหล
ทาเลียซุกใบหน้าลงบนไหล่ของแม่นมที่เดินเข้ามาประคอง
แม่นมไม่ได้รู้ซึ้งถึงหัวใจที่แหลกสลายของเธอเลย หล่อนกลับทำท่าทางดีอกดีใจเสียเต็มประดา
“คุณหนูได้ยินที่หัวหน้าแม่บ้านบอกแล้วใช่ไหมคะ? องค์จักรพรรดิทรงเรียกหาคุณหนูเพคะ! ท่านต้องทรงทราบข่าวที่คุณหนูบาดเจ็บแล้วรู้สึกเป็นห่วงแน่นอนเลย”
ทาเลียเมินเฉยต่อคำพูดนินทาของแม่นมพลางพยายามยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความลำบาก ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นพล่านสยองไปถึงกระดูก
ไฟแห่งโทสะพลันปะทุขึ้นมาในอก
ไหนว่านักเวทพวกรักษาให้เดินได้ตามปกติได้ยังไงกันล่ะ ขาที่บิดเบี้ยวนี้นอกจากจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหวแล้วยังอ่อนปวกเปียกไปหมด
ทาเลียขบกรามแน่นพลางลากขาที่เริ่มเสียวปลาบไปยืนที่หลังม่านฉากกั้น
เธอก้าวขาอย่างโงนเงนลงไปในอ่างน้ำหินอ่อน แม่นมก็รีบราดน้ำอุ่นรินรดร่างกายให้เธอทันที
ท่ามกลางผืนน้ำที่อุ่นกำลังดี ทาเลียก้มลงมองขาของตัวเอง รอยแผลเป็นสีแดงปูดนูนดูเหมือนไส้เดือนที่กำลังพองตัวไม่มีผิด
ในขณะที่เธอใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่น แม่นมก็ฟาดหลังเธอเบาๆ หนึ่งที
วินาทีนั้นความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็ถาโถมเข้ามา ทว่าทาเลียกลับยอมชักมือออกแต่โดยดีโดยไม่ปริปากบ่น เพราะเธอกลัวว่าหากแม่นมโมโหแล้วเดินหนีไปจากห้อง เธอจะต้องอยู่ลำพังกับคนพวกนั้น
“เอาล่ะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะล้างผมให้ เอนหัวไปทางด้านหลังหน่อยนะเพคะ”
เธอทำตามคำสั่งโดยการเอนศีรษะพิงขอบอ่าง แม่นมจึงเอียงเหยือกใบโตราดน้ำอุ่นลงมา
ในที่สุด เมื่อล้างคราบสบู่ออกจากตัวหมดเกลี้ยง ทาเลียก็ก้าวเดินโซเซออกจากอ่างน้ำ
แม่นมนำผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาโอบรอบกายและซับน้ำให้แห้ง ก่อนจะช่วยสวมชุดชั้นในและกระโปรงซ้อนให้
“เอาล่ะ ที่เหลือเป็นหน้าที่ของหัวหน้าแม่บ้านนะเพคะ”
เมื่อทำหน้าที่เสร็จสิ้น แม่นมก็เดินออกจากห้องไปด้วยใบหน้าที่ดูเบาสบาย หัวหน้าแม่บ้านจึงพานางกำนัลกลับเข้าไปอีกครั้ง
ทาเลียจำยอมทนต่อสายตาที่กวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าดุจกำลังให้คะแนนสิ่งของ
หญิงผู้นั้นเดินวนรอบตัวเธอหนึ่งรอบก่อนจะปรบมือให้จังหวะแก่นางกำนัล
“ถักผมขึ้นให้เรียบร้อย แล้วสวมชุดที่เตรียมไว้ให้ฝ่าบาทซะ ส่วนเครื่องประดับ ฉันจะเป็นคนเลือกเอง”
ต่อมา นิ้วนับสิบก็เริ่มวุ่นวายอยู่รอบตัวเธอ
ทาเลียทนรับการถูกปฏิบัติราวกับเป็นตุ๊กตาไม้ด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังถูกทรมาน
นางกำนัลสามสี่คนช่วยกันสวมเสื้อผ้าแล้วถอดออกซ้ำไปซ้ำมา ในระหว่างนั้นนางกำนัลที่เหลือก็เริ่มแบ่งช่อผมที่ยาวถึงเอวออกเพื่อถักเป็นเปียหลายสายแล้วม้วนขึ้นไปประดับไว้เหนือเศียร
หัวหน้าแม่บ้านเฝ้าดูขั้นตอนทั้งหมดด้วยสีหน้าเข้มงวด ก่อนจะพยักหน้าให้หลังจากผ่านไปนานพอสมควร
“เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว”
เหล่านางกำนัลที่คอยจัดแจงความเรียบร้อยของเสื้อผ้ารีบก้าวถอยหลังออกไปทันที
ทาเลียเงยหน้ามองหัวหน้าแม่บ้านด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า หญิงผู้นั้นคลุมเคปผ้าไหมสีไข่มุกที่บ่าของเธอแล้วหันหน้าไปทางประตู
“ได้เวลาเสด็จแล้วเพคะ”
ทาเลียเดินออกจากห้องด้วยความลังเล แม้เธอจะพยายามอยากเดินให้ดูเป็นปกติที่สุด ทว่าขาที่ประสาทสัมผัสเริ่มจะด้านชาไปแล้วกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง
ในทุกก้าวที่จังหวะการเดินผิดเพี้ยนไป เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของบรรดาทหารที่จ้องมองมา เธออยากจะควักลูกตาพวกนั้นออกมาขยี้ทิ้งให้หมดจริงๆ
เธอข่มความอัปยศไว้และก้าวออกจากตำหนักแยก พบรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ที่หน้าสวน และข้างรถม้ามีชายแปลกหน้าในชุดเกราะยืนทำหน้าที่อารักขาอยู่
อัศวินคนก่อนลาออกไปแล้วเหรอ?
ใบหน้าของผู้ชายที่คอยตอแยเธอตลอดการเดินทางแสวงบุญแวบเข้ามาในหัว
ทว่าครู่เดียวเธอก็คิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน ยังไงอัศวินองครักษ์ของเธอก็เปลี่ยนหน้าค่าตากันทุกฤดูกาลอยู่แล้ว ถึงเวลาต้องเปลี่ยนคนใหม่เสียทีก็ถูกแล้ว
ทาเลียก้าวขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย หัวหน้าแม่บ้านที่ก้าวตามขึ้นมาขยับริมฝีปากที่ปิดสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด
“วันนี้องค์พระจักรพรรดิจะทรงสนทนาเรื่องสำคัญเพคะ โปรดระมัดระวังคำพูดมารยาทอย่าให้ขาดตกบกพร่องนะเพคะ”
“เรื่องสำคัญที่ว่าคืออะไรล่ะ?”
“เรื่องนั้นหม่อมฉันก็ไม่อาจทราบได้เพคะ”
“งั้นเธอจะรู้ได้ไงว่ามันเป็นเรื่องสำคัญหรือเรื่องไร้สาระ?”
หญิงผู้นั้นหุบปากฉับทันที ดูเหมือนความอดทนของเธอจะเริ่มหมดลงเต็มทีแล้ว
ทาเลียเบือนหน้าหนีจากผู้หญิงที่เอามือคลึงขมับคนนั้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
ไม่นานนักรถม้าก็เคลื่อนพ้นสวนตำหนักแยกและวิ่งตัดผ่านที่ดินอันกว้างขวางของพระราชวังไปอย่างรวดเร็ว
ทาเลียจ้องมองทิวทัศน์ที่พ้นผ่านตาไปอย่างกระวนกระวายพลางใช้นวดคลึงหัวเข่าที่เริ่มปวดหนึบขึ้นมา
แม้จะมีเบาะหนานุ่มวางรองอยู่ ทว่าแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยของรถม้าก็ดูเหมือนจะส่งแรงกระแทกเข้าไปถึงคนกระดูก เธอเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายออกมาพลางสะกดกั้นความเจ็บปวดเอาไว้อย่างสุดชีวิต
เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ ในที่สุดรถม้าที่สั่นคลอนก็หยุดนิ่งลง
ทาเลียก้าวลงจากรถม้าอย่างโงนเงนพลางหรี่ตามองลานกว้างท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาจนเป็นสีขาวโพลน
วันนี้ดูเหมือนจะมีผู้คนพลุกพล่านอยู่ที่หน้าวังหลักเป็นพิเศษ เธอจ้องมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่หดหู่ หัวหน้าแม่บ้านที่เดินมาข้างตัวเธอเอ่ยเร่งเร้า
“ฝ่าบาททรงรออยู่เพคะ รีบเสด็จกันเถอะ”
ทาเลียขบเม้มริมฝีปากพลางก้าวเดิน
ภาพของผู้คนที่เห็นเธอแล้วเริ่มกระซิบกระซาบนินทาแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท เธอพยายามเมินเฉยและกำลังจะเดินผ่านกลุ่มคนที่ยืนขวางประตูทางเข้า ทว่ากลับมีใครบางคนก้าวออกมาขัดศิริภาพของเธอไว้
“ตอนนี้ยังทรงผ่านไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ต้องขอประทานอภัยจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ เชิญเสด็จทางประตูด้านข้าง...”
ทหารที่รีบออกมาขวางทางเบื้องหน้าหอบหายใจรัวเมื่อเพิ่งจะสังเกตเห็นใบหน้าของเธอชัดๆ
ทาเลียตวัดสายตาเย็นชาจ้องมองเขา
“บังอาจ... แกคิดว่ากำลังขวางทางใครอยู่ฮะ?”
“ขะ-ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงสอง”
ทหารนายนั้นรีบก้าวหลบไปด้านข้างทันควัน
ทาเลียเดินผ่านกลุ่มคนที่ก้มศีรษะให้เธอทำความเคารพอย่างลวกๆ ก้าวเข้าไปภายในอาคาร
เพราะมัวแต่พยายามซ่อนท่าทางการเดินที่ดูผิดปกติจนเหงื่อชุ่มไปทั่วทั้งตัว ทว่าเหมือนความพยายามนั้นจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่นัก
เธอปรายสายตามองปฏิกิริยาของคนรอบข้าง ทันใดนั้น สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กรงนกขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ที่มุมหนึ่งของโถง ทาเลียเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในนั้น
“...นั่นมันอะไรน่ะ?”
ทาเลียถูกแต่งองค์อย่างประณีตเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ เธอพยายามซ่อนท่าเดินที่ผิดปกติ ก่อนจะสะดุดตากับกรงนกขนาดมหึมาที่มุมโถง
กำลังโหลดความเห็น...