คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 58 · กรงนกในท้องพระโรง

ตอน 58
กรงนกในท้องพระโรง

ทาเลียยืดหลังตรงแน่วราวกับถูกสายฟ้าฟาด

หญิงร่างกำยำน้อมกายลงอย่างสง่างามพลางเอ่ยต่อ

“องค์จักรพรรดินีมีรับสั่งให้หม่อมฉันมาปรนนิบัติแต่งองค์ให้ฝ่าบาทอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อให้คู่ควรแก่การเข้าเฝ้าจอมราชันแห่งจักรวรรดิเพคะ โปรดให้ความร่วมมือด้วย”

พูดจบหล่อนก็ส่งสัญญาณมือเบาๆ ให้เหล่านางกำนัล นางกำนัลสี่คนในแถวหน้าสุดถือชุดกระโปรงก้าวเข้ามาที่ข้างเตียงทันที

ทาเลียดีดตัวถอยกรูดไปด้านหลัง

“ออกไปให้หมด! ฉันไม่มีความคิดจะไปเจอผู้ชายคนนั้น!”

“โปรดระงับวาจาจาบจ้วงด้วยเพคะ”

น้ำเสียงนุ่มนวลของหญิงผู้นั้นพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบบาดลึกดุจน้ำค้างแข็ง

“ต่อให้เป็นถึงองค์หญิง แต่การกล่าวถึงองค์พระจักรพรรดิอย่างไม่ให้เกียรติเป็นเรื่องที่หม่อมฉันไม่อาจยอมรับได้ ครั้งนี้หม่อมฉันจะทำเป็นไม่เห็นสักครั้ง แต่ครั้งต่อไปโปรดระมัดระวังด้วยเพคะ”

ทาเลียหดไหล่ลงวูบหนึ่งด้วยความตกใจ ทว่าเพียงครู่เดียวเธอก็ลับสายตาให้คมกริบจ้องตอบ

“ถ้าเธอไม่ทำเป็นไม่เห็นแล้วจะทำไม? จะไปคาบข่าวฟ้ององค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของเธอเหรอ?”

“หากจำเป็น หม่อมฉันก็ไม่อาจเลี่ยงเพคะ”

หญิงผู้นั้นตอบกลับด้วยเสียงเรียบเย็น

ทาเลียแค่นหัวเราะอย่างแห้งแล้ง

“เหรอ? งั้นก็รีบวิ่งไปที่วังหลักแล้วบอกผู้ชายคนนั้นซะสิ! บอกว่าองค์หญิงสองผู้ไร้มารยาทคนนี้ แผดเสียงลั่นว่าไม่อยากเห็นหน้าค่าตาที่แสนภาคภูมิใจของท่านแม้แต่นิดเดียว!”

พริบตานั้น ความเจ็บปวดแสบร้อนก็แล่นวาบขึ้นที่หลังมือ

ทาเลียเงยหน้ามองหญิงผู้นั้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด

หญิงคนนั้นเพิ่งจะใช้ไม้เรียวเส้นบางในมือฟาดลงมาที่เธอ พลางส่งสายตาที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งมาให้

“อำนาจและศักดิ์ศรีในฐานะองค์หญิงที่ฝ่าบาทถือครองอยู่นั้น ล้วนมีบ่อเกิดมาจากองค์พระจักรพรรดิเพคะ วาจาสามหาวเช่นนั้นหม่อมฉันไม่อาจปล่อยผ่านไปได้”

“แก... แกบังอาจ... ทำกับฉัน...”

ทาเลียตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธจนพูดไม่ออก

หญิงผู้นั้นจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เรียบเฉยก่อนจะก้าวเดินไปทางประตู

“องค์จักรพรรดินีทรงย้ำนักย้ำหนาว่าให้พาฝ่าบาทไปเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิให้ได้ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการไหน ฝ่าบาทปรารถนาจะให้หม่อมฉันต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดเดี่ยวหรือเพคะ?”

หญิงผู้นั้นพึมพำด้วยน้ำเสียงเชิงข่มขู่พลางใช้มือผลักประตูห้องนอนให้เปิดอ้าออก

ทาเลียแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นทหารสังกัดตำหนักจักรพรรดินียืนเรียงรายอยู่เต็มทางเดิน

หญิงผู้นั้นเฝ้ามองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธออย่างใจเย็นราวกับกำลังเสพสมงานศิลป์ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“เราไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องมันขุ่นหมองน้ำใจกันหรอกเพคะ หากฝ่าบาทให้ความร่วมมือ ทุกอย่างจะจบลงในไม่ช้า”

ความหมายคือ หากเธอไม่ยอมทำตามแต่โดยดี ก็จะใช้กำลังบังคับเธอไปนั่นเอง

ทาเลียกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอัปยศ

ในวินาทีนี้ หากเซเนเวียร์มายืนอยู่ตรงหน้า เธอคิดว่าเธอคงจะคว้ามีดมาปักอกหล่อนได้จริงๆ

ทำไมต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีสุดท้ายของของเธอจนยับเยินขนาดนี้ด้วยนะ

เธอคงไม่มีวันให้อภัยผู้หญิงคนนั้นไปตลอดชีวิต... ตลอดชีวิตจริงๆ

“เอาล่ะ รีบพาองค์หญิงไปชำระล้างร่างกายให้สะอาดเดี๋ยวนี้”

สิ้นคำสั่งของหัวหน้าแม่บ้าน นางกำนัลสองคนก็โน้มตัวลงที่เตียง

ทาเลียสะบัดมือพวกหล่อนทิ้งอย่างแรง

“อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ!”

เหล่านางกำนัลสะดุ้งสุดตัวกับเสียงตวาดแหลมสูงและรีบถอยกรูดออกไปเพราะกลัวจะโดนลูกหลง พวกหล่อนดูจะเกรงกลัวว่าเธอจะตามไปเช็กบิลในภายหลัง

เมื่อเห็นท่าทางลังเลของคนพวกนั้น ทาเลียจึงวางอำนาจให้มากขึ้นไปอีก

“เรื่องอาบน้ำ ฉันจะให้แม่นมจัดการคนเดียว คนอื่นไสหัวออกไปจากห้องฉันให้หมด”

หัวหน้าแม่บ้านจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ดูจะใช้ความคิด ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนนในที่สุด

“ตกลงเพคะ แต่เรื่องการแต่งองค์ทรงเครื่องต้องเป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเท่านั้น เรื่องนี้หม่อมฉันไม่อาจโอนอ่อนตามได้เพคะ”

หัวหน้าแม่บ้านพานางกำนัลที่เหลือเดินออกไปจากห้อง

ครู่ต่อมา แม่นมก็วิ่งกุลีกุจอเข้ามาในห้องนอน

ปกติผู้หญิงคนนี้มักจะใช้คำพูดเมินเฉยคอยทิ่มแทงใจเธอเสมอ ทว่ายามนี้พอได้เห็นหน้าหล่อน ทาเลียกลับรู้สึกเบาใจจนน้ำตาแทบจะไหล

ทาเลียซุกใบหน้าลงบนไหล่ของแม่นมที่เดินเข้ามาประคอง

แม่นมไม่ได้รู้ซึ้งถึงหัวใจที่แหลกสลายของเธอเลย หล่อนกลับทำท่าทางดีอกดีใจเสียเต็มประดา

“คุณหนูได้ยินที่หัวหน้าแม่บ้านบอกแล้วใช่ไหมคะ? องค์จักรพรรดิทรงเรียกหาคุณหนูเพคะ! ท่านต้องทรงทราบข่าวที่คุณหนูบาดเจ็บแล้วรู้สึกเป็นห่วงแน่นอนเลย”

ทาเลียเมินเฉยต่อคำพูดนินทาของแม่นมพลางพยายามยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความลำบาก ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นพล่านสยองไปถึงกระดูก

ไฟแห่งโทสะพลันปะทุขึ้นมาในอก

ไหนว่านักเวทพวกรักษาให้เดินได้ตามปกติได้ยังไงกันล่ะ ขาที่บิดเบี้ยวนี้นอกจากจะรับน้ำหนักตัวเองไม่ไหวแล้วยังอ่อนปวกเปียกไปหมด

ทาเลียขบกรามแน่นพลางลากขาที่เริ่มเสียวปลาบไปยืนที่หลังม่านฉากกั้น

เธอก้าวขาอย่างโงนเงนลงไปในอ่างน้ำหินอ่อน แม่นมก็รีบราดน้ำอุ่นรินรดร่างกายให้เธอทันที

ท่ามกลางผืนน้ำที่อุ่นกำลังดี ทาเลียก้มลงมองขาของตัวเอง รอยแผลเป็นสีแดงปูดนูนดูเหมือนไส้เดือนที่กำลังพองตัวไม่มีผิด

ในขณะที่เธอใช้ปลายนิ้วเขี่ยเล่น แม่นมก็ฟาดหลังเธอเบาๆ หนึ่งที

วินาทีนั้นความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจก็ถาโถมเข้ามา ทว่าทาเลียกลับยอมชักมือออกแต่โดยดีโดยไม่ปริปากบ่น เพราะเธอกลัวว่าหากแม่นมโมโหแล้วเดินหนีไปจากห้อง เธอจะต้องอยู่ลำพังกับคนพวกนั้น

“เอาล่ะ เดี๋ยวหม่อมฉันจะล้างผมให้ เอนหัวไปทางด้านหลังหน่อยนะเพคะ”

เธอทำตามคำสั่งโดยการเอนศีรษะพิงขอบอ่าง แม่นมจึงเอียงเหยือกใบโตราดน้ำอุ่นลงมา

ในที่สุด เมื่อล้างคราบสบู่ออกจากตัวหมดเกลี้ยง ทาเลียก็ก้าวเดินโซเซออกจากอ่างน้ำ

แม่นมนำผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาโอบรอบกายและซับน้ำให้แห้ง ก่อนจะช่วยสวมชุดชั้นในและกระโปรงซ้อนให้

“เอาล่ะ ที่เหลือเป็นหน้าที่ของหัวหน้าแม่บ้านนะเพคะ”

เมื่อทำหน้าที่เสร็จสิ้น แม่นมก็เดินออกจากห้องไปด้วยใบหน้าที่ดูเบาสบาย หัวหน้าแม่บ้านจึงพานางกำนัลกลับเข้าไปอีกครั้ง

ทาเลียจำยอมทนต่อสายตาที่กวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าดุจกำลังให้คะแนนสิ่งของ

หญิงผู้นั้นเดินวนรอบตัวเธอหนึ่งรอบก่อนจะปรบมือให้จังหวะแก่นางกำนัล

“ถักผมขึ้นให้เรียบร้อย แล้วสวมชุดที่เตรียมไว้ให้ฝ่าบาทซะ ส่วนเครื่องประดับ ฉันจะเป็นคนเลือกเอง”

ต่อมา นิ้วนับสิบก็เริ่มวุ่นวายอยู่รอบตัวเธอ

ทาเลียทนรับการถูกปฏิบัติราวกับเป็นตุ๊กตาไม้ด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังถูกทรมาน

นางกำนัลสามสี่คนช่วยกันสวมเสื้อผ้าแล้วถอดออกซ้ำไปซ้ำมา ในระหว่างนั้นนางกำนัลที่เหลือก็เริ่มแบ่งช่อผมที่ยาวถึงเอวออกเพื่อถักเป็นเปียหลายสายแล้วม้วนขึ้นไปประดับไว้เหนือเศียร

หัวหน้าแม่บ้านเฝ้าดูขั้นตอนทั้งหมดด้วยสีหน้าเข้มงวด ก่อนจะพยักหน้าให้หลังจากผ่านไปนานพอสมควร

“เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว”

เหล่านางกำนัลที่คอยจัดแจงความเรียบร้อยของเสื้อผ้ารีบก้าวถอยหลังออกไปทันที

ทาเลียเงยหน้ามองหัวหน้าแม่บ้านด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า หญิงผู้นั้นคลุมเคปผ้าไหมสีไข่มุกที่บ่าของเธอแล้วหันหน้าไปทางประตู

“ได้เวลาเสด็จแล้วเพคะ”

ทาเลียเดินออกจากห้องด้วยความลังเล แม้เธอจะพยายามอยากเดินให้ดูเป็นปกติที่สุด ทว่าขาที่ประสาทสัมผัสเริ่มจะด้านชาไปแล้วกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง

ในทุกก้าวที่จังหวะการเดินผิดเพี้ยนไป เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของบรรดาทหารที่จ้องมองมา เธออยากจะควักลูกตาพวกนั้นออกมาขยี้ทิ้งให้หมดจริงๆ

เธอข่มความอัปยศไว้และก้าวออกจากตำหนักแยก พบรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ที่หน้าสวน และข้างรถม้ามีชายแปลกหน้าในชุดเกราะยืนทำหน้าที่อารักขาอยู่

อัศวินคนก่อนลาออกไปแล้วเหรอ?

ใบหน้าของผู้ชายที่คอยตอแยเธอตลอดการเดินทางแสวงบุญแวบเข้ามาในหัว

ทว่าครู่เดียวเธอก็คิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน ยังไงอัศวินองครักษ์ของเธอก็เปลี่ยนหน้าค่าตากันทุกฤดูกาลอยู่แล้ว ถึงเวลาต้องเปลี่ยนคนใหม่เสียทีก็ถูกแล้ว

ทาเลียก้าวขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย หัวหน้าแม่บ้านที่ก้าวตามขึ้นมาขยับริมฝีปากที่ปิดสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด

“วันนี้องค์พระจักรพรรดิจะทรงสนทนาเรื่องสำคัญเพคะ โปรดระมัดระวังคำพูดมารยาทอย่าให้ขาดตกบกพร่องนะเพคะ”

“เรื่องสำคัญที่ว่าคืออะไรล่ะ?”

“เรื่องนั้นหม่อมฉันก็ไม่อาจทราบได้เพคะ”

“งั้นเธอจะรู้ได้ไงว่ามันเป็นเรื่องสำคัญหรือเรื่องไร้สาระ?”

หญิงผู้นั้นหุบปากฉับทันที ดูเหมือนความอดทนของเธอจะเริ่มหมดลงเต็มทีแล้ว

ทาเลียเบือนหน้าหนีจากผู้หญิงที่เอามือคลึงขมับคนนั้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง

ไม่นานนักรถม้าก็เคลื่อนพ้นสวนตำหนักแยกและวิ่งตัดผ่านที่ดินอันกว้างขวางของพระราชวังไปอย่างรวดเร็ว

ทาเลียจ้องมองทิวทัศน์ที่พ้นผ่านตาไปอย่างกระวนกระวายพลางใช้นวดคลึงหัวเข่าที่เริ่มปวดหนึบขึ้นมา

แม้จะมีเบาะหนานุ่มวางรองอยู่ ทว่าแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยของรถม้าก็ดูเหมือนจะส่งแรงกระแทกเข้าไปถึงคนกระดูก เธอเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายออกมาพลางสะกดกั้นความเจ็บปวดเอาไว้อย่างสุดชีวิต

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่อาจทราบได้ ในที่สุดรถม้าที่สั่นคลอนก็หยุดนิ่งลง

ทาเลียก้าวลงจากรถม้าอย่างโงนเงนพลางหรี่ตามองลานกว้างท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาจนเป็นสีขาวโพลน

วันนี้ดูเหมือนจะมีผู้คนพลุกพล่านอยู่ที่หน้าวังหลักเป็นพิเศษ เธอจ้องมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่หดหู่ หัวหน้าแม่บ้านที่เดินมาข้างตัวเธอเอ่ยเร่งเร้า

“ฝ่าบาททรงรออยู่เพคะ รีบเสด็จกันเถอะ”

ทาเลียขบเม้มริมฝีปากพลางก้าวเดิน

ภาพของผู้คนที่เห็นเธอแล้วเริ่มกระซิบกระซาบนินทาแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท เธอพยายามเมินเฉยและกำลังจะเดินผ่านกลุ่มคนที่ยืนขวางประตูทางเข้า ทว่ากลับมีใครบางคนก้าวออกมาขัดศิริภาพของเธอไว้

“ตอนนี้ยังทรงผ่านไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ ต้องขอประทานอภัยจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ เชิญเสด็จทางประตูด้านข้าง...”

ทหารที่รีบออกมาขวางทางเบื้องหน้าหอบหายใจรัวเมื่อเพิ่งจะสังเกตเห็นใบหน้าของเธอชัดๆ

ทาเลียตวัดสายตาเย็นชาจ้องมองเขา

“บังอาจ... แกคิดว่ากำลังขวางทางใครอยู่ฮะ?”

“ขะ-ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงสอง”

ทหารนายนั้นรีบก้าวหลบไปด้านข้างทันควัน

ทาเลียเดินผ่านกลุ่มคนที่ก้มศีรษะให้เธอทำความเคารพอย่างลวกๆ ก้าวเข้าไปภายในอาคาร

เพราะมัวแต่พยายามซ่อนท่าทางการเดินที่ดูผิดปกติจนเหงื่อชุ่มไปทั่วทั้งตัว ทว่าเหมือนความพยายามนั้นจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่นัก

เธอปรายสายตามองปฏิกิริยาของคนรอบข้าง ทันใดนั้น สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กรงนกขนาดมหึมาที่ตั้งอยู่ที่มุมหนึ่งของโถง ทาเลียเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในนั้น

“...นั่นมันอะไรน่ะ?”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 58

สรุปตอน 58

ทาเลียถูกแต่งองค์อย่างประณีตเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ เธอพยายามซ่อนท่าเดินที่ผิดปกติ ก่อนจะสะดุดตากับกรงนกขนาดมหึมาที่มุมโถง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 59 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 57กลับหน้าเรื่อง
ตอน 57ตอน 59