“ดูเหมือนพวกนักเวทหลวงจะไปกว้านซื้อตัวมอนสเตอร์มาอีกแล้วนะเพคะ”
หัวหน้าแม่บ้านที่เดินตามหลังเธอมาเงียบๆ เอ่ยตอบราวกับถอนหายใจ
ทาเลียเดินเข้าไปหาเจ้ากรงนั้นราวกับถูกดึงดูด ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตที่เคยใช้ปีกสีดำสนิทห่อหุ้มร่างกายไว้ก็เงยหน้าขึ้นมา
ทาเลียสะดุ้งพลางหดไหล่เข้าหากันด้วยความขยาด
บนร่างของนกยักษ์ที่ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลเข้ม กลับมีศีรษะของหญิงมนุษย์ติดอยู่อย่างน่าสยดสยอง ทว่าดูไปแล้วเหมือนเป็นการนำหัวศพมาเย็บติดไว้มากกว่าจะเป็นใบหน้าของคนเป็น
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองใบหน้าที่ซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินอยู่นั้น เสียงที่แหบพล่าและคาวคลุ้งดุจปลาเน่าก็ดังขึ้นข้างหู
“รู้สึกสมเพชเวทนาที่มี ‘ชะตากรรมเดียวกัน’ เหรอ?”
ทาเลียหันขวับไปมองทันที
กาเร็ธในชุดดับเบล็ตสีแดงฉาน ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังเธอ
เขายกยิ้มเยาะที่มุมปากพลางเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบ
“ใบหน้าผู้หญิงบนร่างสัตว์ประหลาด... เห็นแล้วไม่นึกถึงใครบางคนบ้างเหรอ?”
สายตาที่หรี่ลงกวาดมองตั้งตามร่างกายของเธอลงไป จนหยุดนิ่งอยู่ที่ขาซึ่งมีชายกระโปรงปิดบังไว้
รอยยิ้มของพี่ชายต่างแม่ยิ่งกว้างขึ้นอย่างมีเลศนัย
“ได้ยินมาว่ามีแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัวขึ้นมาที่ขาด้วยนี่... แต่ก็นับว่ายังโชคดีกว่าเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นนะ เพราะอย่างน้อยแกก็ยังมีเสื้อผ้าปิดบังร่างกายเอาไว้ได้”
ในวินาทีนั้น ความรู้สึกขมปร่าดุจน้ำดีก็ไหลย้อนขึ้นมาในลำคอ
ทาเลียหันกลับไปสะบัดมือตบหน้าองค์รัชทายาทผู้สูงส่งอย่างฉาดใหญ่
เสียงกรีดร้องราวดอกไม้ร่วงดังขึ้นข้างๆ คงจะเป็นหัวหน้าแม่บ้านที่คอยคุมประพฤติเธออยู่กำลังจะช็อคจนเป็นลม เธอแวบเห็นร่างของหญิงผู้นั้นทรุดลงไปด้านหลังแวบๆ จากหางตา
ทว่าทาเลียหาได้สนใจไม่ เธอใช้เล็บที่ยังมีรอยเลือดห้ออยู่จิกและข่วนลงบนใบหน้ากร้านแดดของพี่ชายสุดแรงเกิด
รอยแผลแดงเป็นแถบสี่ปื้นปรากฏขึ้นตั้งแต่หางตาไปจนถึงปลายคาง ทว่ามันยังไม่เป็นแผลลึกเท่าที่เธอปรารถนา
เธอเงื้อมือหมายจะซ้ำอีกครั้ง ทว่าในตอนนั้นเหล่าทหารองครักษ์ก็พุ่งเข้ามาล็อกตัวเธอไว้จากทั้งสองข้าง
ทาเลียดิ้นรนดั่งสัตว์ป่าที่ติดจั่น ทว่าก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการได้
น้ำตาพรั่งพรูออกมาเพราะความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงสู้ เธอถลึงตาที่แดงก่ำจ้องมองพี่ชายต่างแม่
ร่างกายที่กำยำและสมบูรณ์แบบขัดกับเธอ...
ไม่สิ มันไม่สมบูรณ์แบบอีกต่อไปแล้ว
เมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากรอยแผลบนใบหน้าเขา ทาเลียก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ลองพล่ามดูอีกสิ ฉันจะทำลายไอ้หน้าจองหองนี่ให้จนแกไม่กล้ายิ้มได้อีกตลอดชีวิตเลย ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เพราะงั้นก็ไม่มีอะไรที่ฉันต้องกลัวอีกต่อไป!”
กาเร็ธใช้มือกุมแก้พลางจ้องมองเธอด้วยแววตาตะลึงพรึงเพริด ก่อนที่ใบหน้าจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนน่าขนลุก
จากนั้นมืออันแข็งแกร่งก็พุ่งมากระชากหัวเธอไว้
เขาขยุ้มผมที่ถูกถักไว้อย่างประณีตนานนับชั่วโมงแล้วกระชากสุดแรงราวกับจะหักคอเธอเสียตรงนั้น
“บังอาจ... อย่างแกน่ะเหรอ กล้าเอามือมาแตะต้องใบหน้าของฉัน!”
ใบหน้าที่มีรอยเลือดอาบแดงก่ำด้วยความโมโหจนดูตลกสิ้นดี
ทาเลียยิ่งแผดเสียงหัวเราะคิกคักดังยิ่งกว่าเดิม
เธอเห็นประกายของความคลุ้มคลั่งที่ไร้สติอยู่ในดวงตาของพี่ชาย
เขาใช้มืออีกข้างบีบใบหน้าของเธอไว้แน่นและออกแรงราวกับจะบดขยี้กะโหลกให้แตกละเอียด ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดที่เหมือนหัวจะระเบิด ทาเลียกลับไม่ยอมหยุดหัวเราะเลยแม้แต่นิดเดียว
ในตอนนั้นเอง มืออันทรงพลังข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางแล้วกระชากกาเร็ธให้ถอยห่างจากตัวเธอ
ทาเลียทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับคนหมดแรง เมื่อความกดดันที่เหมือนจะฉีกกะโหลกมลายไป วิสัยทัศน์ที่เคยพร่ามัวก็แจ่มชัดขึ้น และเงาร่างอันแสนคุ้นตาก็ประทับลงในจอประสาทตา
ทาเลียกะพริบตาอย่างงงงวยครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งตัวลุกขึ้นมาพยายามพยุงท่อนบน เสียงหัวใจที่เต้นระรัวดังสนั่นจนแทบจะฉีกแก้วหูให้ขาด
เธอใช้มือที่สั่นเทารีบดึงชายกระโปรงลงปิดถึงปลายเท้าอย่างลนลาน ในวินาทีนั้นน้ำเสียงที่สะกดกลั้นอารมณ์ก็ดังขึ้นเหนือหัว
“หึ... นั่นสินะ ถึงเวลาที่นายจะต้องโผล่หัวมาพอดีเลย”
กาเร็ธสะบัดมือที่ถูกบาร์คัสรวบไว้ทิ้งอย่างแรงพลางขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน นัยน์ตาสีเขียวเข้มของเขาเผาไหม้อย่างดุเดือดดั่งเพลิงพระกาฬจากนรก
“คิดจะทรยศพวกเราเพื่อเข้าข้างนังผู้หญิงคนนั้นจริงๆ สินะ?”
“...องค์พระจักรพรรดิทรงมีบัญชาให้กระหม่อมพาตัวองค์หญิงสองไปเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
“นายน่ะมันก็ดีแต่อ้างเรื่องพวกนี้ตลอดนั่นแหละ...!”
“คำตอบของคำถามที่ฝ่าบาททรงถามมา กระหม่อมจะขอชี้แจงหลังจากเข้าเฝ้าพระองค์เสร็จสิ้นพ่ะย่ะค่ะ”
คำพูดแฝงเลศนัยของบาร์คัส ทำให้สีหน้าที่เปื้อนเลือดของกาเร็ธบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้
เสียงขบฟันดัง ‘กริก!’ อย่างน่าสยองเล็ดลอดออกมาจากปากที่เม้มแน่น
กาเร็ธที่ขบกรามจนแทบแหลกพุ่งเข้าไปคว้าบ่าของว่าที่แกรนด์ดยุคพลางคำราม
“ดี... ฉันจะรอดู ว่านายจะให้คำตอบแบบไหนออกมา”
พูดจบเขาก็เดินฝ่าฝูงชนที่มุงดูอยู่ออกไปด้านนอกทันที
บาร์คัสจ้องมองตามแผ่นหลังนั้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองดูเธอที่พื้น
ทาเลียรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ในดวงตาที่ลึกดุจหลุมดำที่มักจะทำให้เธอตัวเล็กลงเสมอในยามสบตา บัดนี้มันกำลังสะท้อนภาพที่แสนน่าเวทนาของเธออยู่ สายตาคู่นั้นดูเหมือนจะกำลังฉีกร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ
ทาเลียใช้มือที่สั่นระริกยันพื้นพยายามจะยันกายลุกขึ้นด้วยขาที่ไร้เรี่ยวแรง ทว่าเธอก็สัมผัสได้ถึงมืออันแข็งแกร่งที่เข้ามาประคองแผ่นหลังเอาไว้
เธอรีบผลักร่างของเขาที่ขยับเข้ามาประชิดออกอย่างตื่นตระหนก
“ยะ-อย่ามาแตะ!”
ทว่าการต่อต้านอันน้อยนิดนั้นกลับถูกเมินเฉยอย่างไร้เยื่อใย
บาร์คัสสอดวงแขนเข้าใต้ข้อพับขาแล้วอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย
ทาเลียสะกดกลั้นเสียงหวีดร้องพลางรีบดึงชายกระโปรงลงเพราะกลัวว่าแผลที่ขาจะถูกเผยออกมา แม้จะตรวจสอบจนมั่นใจว่าชายผ้าคลุมยาวถึงปลายเท้าแล้ว แต่ความกังวลก็ยังไม่เลือนหายไปง่ายๆ
เธอกำชายกระโปรงไว้แน่นพลางเค้นเสียงที่สั่นเครือถาม
“ฉะ-เดินเองได้ วางฉันลงเดี๋ยวนี้”
บาร์คัสไม่ตอบโต้เลยแม้แต่คำเดียว
ทาเลียลอบกลืนน้ำลาย ความเงียบของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคอ
“บอกให้วางไง!”
เมื่อเธอขึ้นเสียงให้ดังขึ้น เธอก็รู้สึกได้ว่าวงแขนที่โอบอุ้มเธออยู่ออกแรงรัดมากขึ้นเล็กน้อย
ทาเลียเงยหน้ามองและพบว่าบาร์คัสกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างอยู่ เธอจึงหุบปากฉับ
บาร์คัสจ้องมองตรงไปข้างหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลึก
“ท่านคงไม่อยากจะเป็นจุดสนใจไปมากกว่านี้แล้วใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ ถ้ายอมทนกระหม่อมอีกสักนิด ก็จะพ้นจากความอัปยศที่ต้องเดินโซเซต่อหน้าสายตาคนพวกนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียที่เหม่อมองใบหน้าเขาอยู่นาน กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ
เธอเห็นดวงตานับสิบคู่ที่เบิกกว้างด้วยความช็อกและตกตะลึงกำลังจ้องมองมา
เธอจึงรีบซุกหน้าก้มต่ำเพื่อหลบหนีจากสายตาเหล่านั้น เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นเหนือศีรษะ ทาเลียขบกรามแน่นเพราะกลัวน้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง
“อดทนอีกนิดเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
ในที่สุด ประตูบานมหึมาที่นำไปสู่ห้องโถงรับรองขององค์จักรพรรดิก็ปรากฏแก่สายตา
อัครมหาเสนาบดีที่ยืนอารักขาอยู่หน้าประตูถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นบาร์คัสอุ้มองค์หญิงสองมาปรากฏตัวต่อหน้า
บาร์คัสเมินเฉยต่อปฏิกิริยานั้นพลางพยักหน้าให้เล็กน้อย
“กระหม่อมพาคนมาตามรับสั่งของฝ่าบาท เปิดประตูซะ”
อัครมหาเสนาบดีรีบกุลีกุจอเปิดประตูออก เผยให้เห็นโถงกว้างที่ส่องแสงเจิดจ้าและบัลลังก์ทองคำที่แสนสง่างาม
ทาเลียเงยหน้ามองไปยังที่ประทับเบื้องบน
ชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำราวกับถูกหล่อหลอมมาจากอำนาจ กำลังจ้องมองม้วนกระดาษหนังในมือด้วยสีหน้าที่ดูเบื่อหน่าย
เซเนเวียร์ที่นั่งกระซิบกระซาบบางอย่างอยู่ข้างกายน้อมศีรษะลงมองมาที่เธอ รอยยิ้มอันสง่างามผุดขึ้นบนใบหน้าที่งดงามดุจไข่มุก
“มาถึงจนได้สินะ”
ในตอนนั้นเอง สายตาขององค์จักรพรรดิก็ทิ่มแทงมาที่ตัวเธอ
ทาเลียลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก เธอรู้สึกได้ว่าดวงตาที่แสนมืดมนคู่นั้นกำลังกวาดมองสำรวจเธออย่างละเอียด ทาเลียที่ไม่อาจทนรับความอัปยศได้อีกต่อไปเริ่มดิ้นรนในอ้อมกอด
“วางฉันลงได้แล้ว”
บาร์คัสเมินเฉยต่อเสียงตะโกนของเธอก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหยุดอยู่หน้าบัลลังก์อย่างมั่นคง
เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่สับสน เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
เขาเป็นถึงคู่หมั้นของไอล่า แต่กลับแสดงกิริยาเช่นนี้ต่อหน้าองค์จักรพรรดิเนี่ยนะ...
ระหว่างที่เธอกำลังกวาดสายตามองที่ประทับเบื้องบนด้วยความกังวล น้ำเสียงเชิงตำหนิก็ดังเข้าสู่โสตประสาท
“ได้ยินมาว่าเดินเหินไม่ได้ลำบากอะไรนักนี่...”
ทาเลียสะดุ้งตัวสั่นพลางพึมพำแก้ตัวออกไปตามสัญชาตญาณ
“คือ... ระหว่างทางที่มาหม่อมฉันล้มลงเพคะ ท่านชายเชียคานก็เลยช่วยพยุงมาเท่านั้นเอง”
พูดจบเธอก็ออกแรงผลักหน้าอกเขาอย่างแรง บาร์คัสที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินจึงยอมลดตัววางเธอลงในที่สุด
ทาเลียได้เห็นมอนสเตอร์ร่างนกหัวมนุษย์ที่นักเวทหลวงซื้อมา ก่อนที่บาร์คัสจะอุ้มเธอเข้าไปเฝ้าจนเธอต้องรีบแก้ตัวว่าแค่หกล้มระหว่างทาง
กำลังโหลดความเห็น...