คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 59 · ฮาร์ปีในกรง

ตอน 59
ฮาร์ปีในกรง

“ดูเหมือนพวกนักเวทหลวงจะไปกว้านซื้อตัวมอนสเตอร์มาอีกแล้วนะเพคะ”

หัวหน้าแม่บ้านที่เดินตามหลังเธอมาเงียบๆ เอ่ยตอบราวกับถอนหายใจ

ทาเลียเดินเข้าไปหาเจ้ากรงนั้นราวกับถูกดึงดูด ทันใดนั้น สิ่งมีชีวิตที่เคยใช้ปีกสีดำสนิทห่อหุ้มร่างกายไว้ก็เงยหน้าขึ้นมา

ทาเลียสะดุ้งพลางหดไหล่เข้าหากันด้วยความขยาด

บนร่างของนกยักษ์ที่ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลเข้ม กลับมีศีรษะของหญิงมนุษย์ติดอยู่อย่างน่าสยดสยอง ทว่าดูไปแล้วเหมือนเป็นการนำหัวศพมาเย็บติดไว้มากกว่าจะเป็นใบหน้าของคนเป็น

ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองใบหน้าที่ซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดสีน้ำเงินอยู่นั้น เสียงที่แหบพล่าและคาวคลุ้งดุจปลาเน่าก็ดังขึ้นข้างหู

“รู้สึกสมเพชเวทนาที่มี ‘ชะตากรรมเดียวกัน’ เหรอ?”

ทาเลียหันขวับไปมองทันที

กาเร็ธในชุดดับเบล็ตสีแดงฉาน ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังเธอ

เขายกยิ้มเยาะที่มุมปากพลางเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบ

“ใบหน้าผู้หญิงบนร่างสัตว์ประหลาด... เห็นแล้วไม่นึกถึงใครบางคนบ้างเหรอ?”

สายตาที่หรี่ลงกวาดมองตั้งตามร่างกายของเธอลงไป จนหยุดนิ่งอยู่ที่ขาซึ่งมีชายกระโปรงปิดบังไว้

รอยยิ้มของพี่ชายต่างแม่ยิ่งกว้างขึ้นอย่างมีเลศนัย

“ได้ยินมาว่ามีแผลเป็นที่น่าเกลียดน่ากลัวขึ้นมาที่ขาด้วยนี่... แต่ก็นับว่ายังโชคดีกว่าเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นนะ เพราะอย่างน้อยแกก็ยังมีเสื้อผ้าปิดบังร่างกายเอาไว้ได้”

ในวินาทีนั้น ความรู้สึกขมปร่าดุจน้ำดีก็ไหลย้อนขึ้นมาในลำคอ

ทาเลียหันกลับไปสะบัดมือตบหน้าองค์รัชทายาทผู้สูงส่งอย่างฉาดใหญ่

เสียงกรีดร้องราวดอกไม้ร่วงดังขึ้นข้างๆ คงจะเป็นหัวหน้าแม่บ้านที่คอยคุมประพฤติเธออยู่กำลังจะช็อคจนเป็นลม เธอแวบเห็นร่างของหญิงผู้นั้นทรุดลงไปด้านหลังแวบๆ จากหางตา

ทว่าทาเลียหาได้สนใจไม่ เธอใช้เล็บที่ยังมีรอยเลือดห้ออยู่จิกและข่วนลงบนใบหน้ากร้านแดดของพี่ชายสุดแรงเกิด

รอยแผลแดงเป็นแถบสี่ปื้นปรากฏขึ้นตั้งแต่หางตาไปจนถึงปลายคาง ทว่ามันยังไม่เป็นแผลลึกเท่าที่เธอปรารถนา

เธอเงื้อมือหมายจะซ้ำอีกครั้ง ทว่าในตอนนั้นเหล่าทหารองครักษ์ก็พุ่งเข้ามาล็อกตัวเธอไว้จากทั้งสองข้าง

ทาเลียดิ้นรนดั่งสัตว์ป่าที่ติดจั่น ทว่าก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการได้

น้ำตาพรั่งพรูออกมาเพราะความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงสู้ เธอถลึงตาที่แดงก่ำจ้องมองพี่ชายต่างแม่

ร่างกายที่กำยำและสมบูรณ์แบบขัดกับเธอ...

ไม่สิ มันไม่สมบูรณ์แบบอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากรอยแผลบนใบหน้าเขา ทาเลียก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ลองพล่ามดูอีกสิ ฉันจะทำลายไอ้หน้าจองหองนี่ให้จนแกไม่กล้ายิ้มได้อีกตลอดชีวิตเลย ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสียแล้ว เพราะงั้นก็ไม่มีอะไรที่ฉันต้องกลัวอีกต่อไป!”

กาเร็ธใช้มือกุมแก้พลางจ้องมองเธอด้วยแววตาตะลึงพรึงเพริด ก่อนที่ใบหน้าจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนน่าขนลุก

จากนั้นมืออันแข็งแกร่งก็พุ่งมากระชากหัวเธอไว้

เขาขยุ้มผมที่ถูกถักไว้อย่างประณีตนานนับชั่วโมงแล้วกระชากสุดแรงราวกับจะหักคอเธอเสียตรงนั้น

“บังอาจ... อย่างแกน่ะเหรอ กล้าเอามือมาแตะต้องใบหน้าของฉัน!”

ใบหน้าที่มีรอยเลือดอาบแดงก่ำด้วยความโมโหจนดูตลกสิ้นดี

ทาเลียยิ่งแผดเสียงหัวเราะคิกคักดังยิ่งกว่าเดิม

เธอเห็นประกายของความคลุ้มคลั่งที่ไร้สติอยู่ในดวงตาของพี่ชาย

เขาใช้มืออีกข้างบีบใบหน้าของเธอไว้แน่นและออกแรงราวกับจะบดขยี้กะโหลกให้แตกละเอียด ทว่าท่ามกลางความเจ็บปวดที่เหมือนหัวจะระเบิด ทาเลียกลับไม่ยอมหยุดหัวเราะเลยแม้แต่นิดเดียว

ในตอนนั้นเอง มืออันทรงพลังข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแทรกกลางแล้วกระชากกาเร็ธให้ถอยห่างจากตัวเธอ

ทาเลียทรุดฮวบลงกับพื้นราวกับคนหมดแรง เมื่อความกดดันที่เหมือนจะฉีกกะโหลกมลายไป วิสัยทัศน์ที่เคยพร่ามัวก็แจ่มชัดขึ้น และเงาร่างอันแสนคุ้นตาก็ประทับลงในจอประสาทตา

ทาเลียกะพริบตาอย่างงงงวยครู่หนึ่ง ก่อนจะสะดุ้งตัวลุกขึ้นมาพยายามพยุงท่อนบน เสียงหัวใจที่เต้นระรัวดังสนั่นจนแทบจะฉีกแก้วหูให้ขาด

เธอใช้มือที่สั่นเทารีบดึงชายกระโปรงลงปิดถึงปลายเท้าอย่างลนลาน ในวินาทีนั้นน้ำเสียงที่สะกดกลั้นอารมณ์ก็ดังขึ้นเหนือหัว

“หึ... นั่นสินะ ถึงเวลาที่นายจะต้องโผล่หัวมาพอดีเลย”

กาเร็ธสะบัดมือที่ถูกบาร์คัสรวบไว้ทิ้งอย่างแรงพลางขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน นัยน์ตาสีเขียวเข้มของเขาเผาไหม้อย่างดุเดือดดั่งเพลิงพระกาฬจากนรก

“คิดจะทรยศพวกเราเพื่อเข้าข้างนังผู้หญิงคนนั้นจริงๆ สินะ?”

“...องค์พระจักรพรรดิทรงมีบัญชาให้กระหม่อมพาตัวองค์หญิงสองไปเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“นายน่ะมันก็ดีแต่อ้างเรื่องพวกนี้ตลอดนั่นแหละ...!”

“คำตอบของคำถามที่ฝ่าบาททรงถามมา กระหม่อมจะขอชี้แจงหลังจากเข้าเฝ้าพระองค์เสร็จสิ้นพ่ะย่ะค่ะ”

คำพูดแฝงเลศนัยของบาร์คัส ทำให้สีหน้าที่เปื้อนเลือดของกาเร็ธบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

เสียงขบฟันดัง ‘กริก!’ อย่างน่าสยองเล็ดลอดออกมาจากปากที่เม้มแน่น

กาเร็ธที่ขบกรามจนแทบแหลกพุ่งเข้าไปคว้าบ่าของว่าที่แกรนด์ดยุคพลางคำราม

“ดี... ฉันจะรอดู ว่านายจะให้คำตอบแบบไหนออกมา”

พูดจบเขาก็เดินฝ่าฝูงชนที่มุงดูอยู่ออกไปด้านนอกทันที

บาร์คัสจ้องมองตามแผ่นหลังนั้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองดูเธอที่พื้น

ทาเลียรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ในดวงตาที่ลึกดุจหลุมดำที่มักจะทำให้เธอตัวเล็กลงเสมอในยามสบตา บัดนี้มันกำลังสะท้อนภาพที่แสนน่าเวทนาของเธออยู่ สายตาคู่นั้นดูเหมือนจะกำลังฉีกร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ

ทาเลียใช้มือที่สั่นระริกยันพื้นพยายามจะยันกายลุกขึ้นด้วยขาที่ไร้เรี่ยวแรง ทว่าเธอก็สัมผัสได้ถึงมืออันแข็งแกร่งที่เข้ามาประคองแผ่นหลังเอาไว้

เธอรีบผลักร่างของเขาที่ขยับเข้ามาประชิดออกอย่างตื่นตระหนก

“ยะ-อย่ามาแตะ!”

ทว่าการต่อต้านอันน้อยนิดนั้นกลับถูกเมินเฉยอย่างไร้เยื่อใย

บาร์คัสสอดวงแขนเข้าใต้ข้อพับขาแล้วอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย

ทาเลียสะกดกลั้นเสียงหวีดร้องพลางรีบดึงชายกระโปรงลงเพราะกลัวว่าแผลที่ขาจะถูกเผยออกมา แม้จะตรวจสอบจนมั่นใจว่าชายผ้าคลุมยาวถึงปลายเท้าแล้ว แต่ความกังวลก็ยังไม่เลือนหายไปง่ายๆ

เธอกำชายกระโปรงไว้แน่นพลางเค้นเสียงที่สั่นเครือถาม

“ฉะ-เดินเองได้ วางฉันลงเดี๋ยวนี้”

บาร์คัสไม่ตอบโต้เลยแม้แต่คำเดียว

ทาเลียลอบกลืนน้ำลาย ความเงียบของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคอ

“บอกให้วางไง!”

เมื่อเธอขึ้นเสียงให้ดังขึ้น เธอก็รู้สึกได้ว่าวงแขนที่โอบอุ้มเธออยู่ออกแรงรัดมากขึ้นเล็กน้อย

ทาเลียเงยหน้ามองและพบว่าบาร์คัสกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างอยู่ เธอจึงหุบปากฉับ

บาร์คัสจ้องมองตรงไปข้างหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลึก

“ท่านคงไม่อยากจะเป็นจุดสนใจไปมากกว่านี้แล้วใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ ถ้ายอมทนกระหม่อมอีกสักนิด ก็จะพ้นจากความอัปยศที่ต้องเดินโซเซต่อหน้าสายตาคนพวกนั้นพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียที่เหม่อมองใบหน้าเขาอยู่นาน กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ

เธอเห็นดวงตานับสิบคู่ที่เบิกกว้างด้วยความช็อกและตกตะลึงกำลังจ้องมองมา

เธอจึงรีบซุกหน้าก้มต่ำเพื่อหลบหนีจากสายตาเหล่านั้น เสียงถอนหายใจแผ่วเบาดังขึ้นเหนือศีรษะ ทาเลียขบกรามแน่นเพราะกลัวน้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง

“อดทนอีกนิดเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

ในที่สุด ประตูบานมหึมาที่นำไปสู่ห้องโถงรับรองขององค์จักรพรรดิก็ปรากฏแก่สายตา

อัครมหาเสนาบดีที่ยืนอารักขาอยู่หน้าประตูถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นบาร์คัสอุ้มองค์หญิงสองมาปรากฏตัวต่อหน้า

บาร์คัสเมินเฉยต่อปฏิกิริยานั้นพลางพยักหน้าให้เล็กน้อย

“กระหม่อมพาคนมาตามรับสั่งของฝ่าบาท เปิดประตูซะ”

อัครมหาเสนาบดีรีบกุลีกุจอเปิดประตูออก เผยให้เห็นโถงกว้างที่ส่องแสงเจิดจ้าและบัลลังก์ทองคำที่แสนสง่างาม

ทาเลียเงยหน้ามองไปยังที่ประทับเบื้องบน

ชายหนุ่มผู้มีร่างกายกำยำราวกับถูกหล่อหลอมมาจากอำนาจ กำลังจ้องมองม้วนกระดาษหนังในมือด้วยสีหน้าที่ดูเบื่อหน่าย

เซเนเวียร์ที่นั่งกระซิบกระซาบบางอย่างอยู่ข้างกายน้อมศีรษะลงมองมาที่เธอ รอยยิ้มอันสง่างามผุดขึ้นบนใบหน้าที่งดงามดุจไข่มุก

“มาถึงจนได้สินะ”

ในตอนนั้นเอง สายตาขององค์จักรพรรดิก็ทิ่มแทงมาที่ตัวเธอ

ทาเลียลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก เธอรู้สึกได้ว่าดวงตาที่แสนมืดมนคู่นั้นกำลังกวาดมองสำรวจเธออย่างละเอียด ทาเลียที่ไม่อาจทนรับความอัปยศได้อีกต่อไปเริ่มดิ้นรนในอ้อมกอด

“วางฉันลงได้แล้ว”

บาร์คัสเมินเฉยต่อเสียงตะโกนของเธอก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหยุดอยู่หน้าบัลลังก์อย่างมั่นคง

เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่สับสน เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

เขาเป็นถึงคู่หมั้นของไอล่า แต่กลับแสดงกิริยาเช่นนี้ต่อหน้าองค์จักรพรรดิเนี่ยนะ...

ระหว่างที่เธอกำลังกวาดสายตามองที่ประทับเบื้องบนด้วยความกังวล น้ำเสียงเชิงตำหนิก็ดังเข้าสู่โสตประสาท

“ได้ยินมาว่าเดินเหินไม่ได้ลำบากอะไรนักนี่...”

ทาเลียสะดุ้งตัวสั่นพลางพึมพำแก้ตัวออกไปตามสัญชาตญาณ

“คือ... ระหว่างทางที่มาหม่อมฉันล้มลงเพคะ ท่านชายเชียคานก็เลยช่วยพยุงมาเท่านั้นเอง”

พูดจบเธอก็ออกแรงผลักหน้าอกเขาอย่างแรง บาร์คัสที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินจึงยอมลดตัววางเธอลงในที่สุด

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 59

สรุปตอน 59

ทาเลียได้เห็นมอนสเตอร์ร่างนกหัวมนุษย์ที่นักเวทหลวงซื้อมา ก่อนที่บาร์คัสจะอุ้มเธอเข้าไปเฝ้าจนเธอต้องรีบแก้ตัวว่าแค่หกล้มระหว่างทาง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 60 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 58กลับหน้าเรื่อง
ตอน 58ตอน 60