ทาเลียหยัดกายยืนขึ้นด้วยขาทั้งสองข้าง พยายามเหยียดแผ่นหลังให้ตรงที่สุดเท่าที่จะทำได้
ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นจากหัวเข่าลามไปถึงแผ่นหลัง ดูเหมือนตอนที่ล้มลงเมื่อครู่จะมีบางอย่างผิดปกติไปจริงๆ
เธออยากจะทรุดตัวลงนอนเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าเธอกลับแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยและจ้องมองสบตาพระบิดาผู้ให้กำเนิดอย่างตรงไปตรงมา
เป็นใบหน้าที่ไม่ได้พบพานมาเกือบครึ่งปี และแม้จะเป็นก่อนหน้านั้น เธอก็ได้เพียงแค่เห็นพระองค์ผ่านๆ จากที่ไกลๆ เท่านั้น ความรู้สึกในยามนี้จึงไม่ต่างจากการเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า
ดูเหมือนชายผู้อยู่เบื้องหน้าเธอก็จะรู้สึกไม่ต่างกัน จักรพรรดิผู้มีท่าทีอึดอัดเบือนหน้าหนีพลางพูดว่า
“ฉันได้รับรายงานแล้วว่าเธอต้องเผชิญกับเรื่องที่ยากลำบาก”
เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น
“แถมร่างกายยังเกิดรอยตำหนิขึ้นอีกด้วยสินะ”
ทาเลียส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายตอบกลับไป
ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ต่างจากคนนอก สำหรับเธอแล้ว การที่เขาเอ่ยถึงปมด้อยของเธอออกมาอย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้ มันทำให้โทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“ทรงเรียกหม่อมฉันมาเพราะอยากรู้เรื่องนั้นงั้นหรือเพคะ?”
ทาเลียแค่นหัวเราะอย่างเฉือดเฉือนพลางลูบชายกระโปรงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสริมอย่างประชดประชัน
“อยากจะทอดพระเนตรไหมล่ะเพคะ ว่าร่างกายของหม่อมฉันมันมีรอยตำหนิแบบไหนเกิดขึ้นบ้าง?”
หัวคิ้วหนาของชายหนุ่มขมวดมุ่นเข้าหากันทันที
ผิดคาดที่ไม่มีเสียงตะคอกด่าทออย่างเกรี้ยวกราดตามมา บีรุส โรเอ็ม กือร์ทา กลับเอาแต่ปิดปากเงียบและจ้องมองใบหน้าของบุตรสาวนิ่ง ราวกับเพิ่งเคยเห็นใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรกในชีวิต
“ฉันคงไม่จำเป็นต้องตรวจสอบด้วยตาตัวเองหรอก”
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง ก่อนจะเบนสายตาไปทางบาร์คัส แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและครุ่นคิดบางอย่างทำให้ทาเลียรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
เหตุใดเขาถึงเรียกเธอและบาร์คัสมาเข้าเฝ้าพร้อมกันเช่นนี้
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง หลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน จักรพรรดิก็โพล่งคำตำหนิออกมา
“บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ฉันไว้วางใจให้นายดูแลความปลอดภัยของลูกๆ ฉัน และผลลัพธ์ของมันก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันเดี๋ยวนี้นี่ไง”
ทาเลียรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ
จักรพรรดิใช้นิ้วเคาะที่วางแขนของบัลลังก์เบาๆ พลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“องค์หญิงสองได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการทำหน้าที่บกพร่องของนาย มิหนำซ้ำร่างกายยังได้รับความเสียหายอย่างถาวร นายจะยอมรับหรือไม่ว่าเรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของนาย”
สายตาของบาร์คัสเหลือบมามองเธอวูบหนึ่งก่อนจะเบนกลับไป
“ยอมรับพ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงนั้นไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปนอยู่เลย
ไม่มีทั้งความรู้สึกไม่พอใจ ความรู้สึกผิด หรือแม้แต่ร่องรอยของการพยายามจะแก้ตัว เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกดบอกเล่าข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นเท่านั้น
“กระหม่อมยินดีรับโทษทัณฑ์ทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
'บาร์คัสไม่ได้ทำอะไรผิดนะ'
เธออยากจะตะโกนออกไปแบบนั้นแต่ก็ต้องหุบปากลง
เขาไม่ผิดจริงๆ หรือ?
เธอก้มลงมองขาที่เริ่มจะสั่นกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่ใบหน้าของเขา ภาพที่เขาเดินหันหลังให้เธอวิ่งจากไปซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้ง เป็นภาพจำที่เธอคงไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต และมันก็พรากคำพูดทุกอย่างไปจากปากของเธอในวินาทีนี้
“ในเมื่อนายยอมรับแต่โดยดี เรื่องก็คงจบง่ายขึ้น”
จักรพรรดิถอนหายใจยาว
“อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้การหมั้นหมายของตระกูลเคานต์และองค์หญิงสองต้องเป็นโมฆะไป และเกรงว่าหลังจากนี้คงเป็นการยากที่จะหาคู่ครองที่สมฐานะกับราชวงศ์ให้กับเธอได้อีก ในเมื่อเธอกลายเป็นเด็กที่มีตำหนิไปเสียแล้ว...”
จักรพรรดิเอ่ยราวกับเธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น เขาปรายตามองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบ
“นายจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ จงยกเลิกการหมั้นหมายกับไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา และรับองค์หญิงสอง ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ไปเป็นภรรยาซะ”
ทาเลียหยุดหายใจไปชั่วขณะ
เธอยังไม่เข้าใจสิ่งที่ได้ยินอย่างถ่องแท้ จึงได้แต่จ้องมองใบหน้าของจักรพรรดิด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเบนสายตาไปทางเซเนเวียร์
บนใบหน้าของมารดามีรอยยิ้มประดุจงูที่เพิ่งเขมือบเหยื่อปรากฏอยู่
จู่ๆ ความรู้สึกขนลุกซู่ก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมออกมา
ทาเลียไม่กล้าแม้แต่จะหันไปดูสีหน้าของบาร์คัส เธอได้แต่ก้มหน้าต่ำลง
บาร์คัสไม่มีทางยอมรับเรื่องไร้สาระแบบนี้แน่
เขาคือบุตรชายของเจ้าเมืองผู้ครองอาณาจักรตะวันออก
ต่อให้เป็นองค์จักรพรรดิ ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเรียกร้องอะไรแบบนี้กับว่าที่แกรนด์ดยุคแห่งตะวันออกได้
เขาจะต้องใช้สิทธิ์ปฏิเสธแน่นอน
ทาเลียใช้มือที่สั่นเทากำชายเสื้อไว้แน่น
เวลาผ่านไปหลายวินาที ในที่สุดเขาก็เปิดปากพูด
“หากองค์หญิงสองทรงยินยอม กระหม่อมก็พร้อมจะทำตามพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียเงยหน้าขึ้นขวับทันที
เขาจ้องมองเธอลงมาด้วยสายตาที่เหมือนจะมองทะลุทุกสิ่ง พลางเอ่ยเสริมอย่างช้าๆ ราวกับจะเค้นคำพูดออกมาทีละคำ
“กระหม่อมจะรับองค์หญิงสองมาเป็นภรรยาเองพ่ะย่ะค่ะ”
วินาทีนั้น เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปเสียดื้อๆ
ทาเลียจ้องมองริมฝีปากของเขาด้วยดวงตาที่ขาดสติ
สิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขานั้น มันคือเรื่องจริงงั้นเหรอ?
หรือว่าเธอจะหูฝาดไปเอง?
ใช่แล้ว... เธอต้องหูฝาดไปแน่ๆ
ไม่มีทางที่บาร์คัสจะพูดว่าจะแต่งงานกับเธอออกมาเด็ดขาด
“ตามนั้นล่ะ องค์หญิง”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิฉุดรั้งสติที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความสับสนให้กลับคืนสู่ความจริง
“ถ้าเธอยินยอม ตำแหน่งแเชียกรนด์ดัชเชสเชียคานก็จะเป็นของเธอ เธอจะว่ายังไงล่ะ?”
น้ำเสียงของเขาเจือแววเยาะหยันอย่างรุนแรง
ในตอนนั้นเองทาเลียถึงรู้ว่า องค์จักรพรรดิเองก็หวังให้เธอเป็นฝ่ายปฏิเสธ
จักรพรรดิคงจะทนแรงกดดันจากจักรพรรดินีไม่ไหวจึงยอมเสนอเช่นนี้ แต่ในใจลึกๆ ก็คงไม่อยากให้ลูกนอกสมรสของตนเองได้แต่งงานกับคู่หมั้นของไอล่าแน่นอน
หรือบางที บาร์คัสเองก็อาจจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องอาละวาดโวยวายว่าไม่แต่งแน่ๆ ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา
ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ
จู่ๆ สมองของเธอก็พลันแจ่มใสและนิ่งสงบขึ้นมา
หากเธอตอบตกลงในตอนนี้ ผู้ชายที่เธอโหยหามาตลอดทั้งชีวิตก็จะตกเป็นของเธอ
ทว่า... นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ หรือ
เธอก้มลงมองดูขาของตัวเองที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชายกระโปรง
เพียงแค่คิดว่าจะต้องแสดงร่างกายส่วนนี้ให้เขาเห็น เธอก็รู้สึกเหมือนลำไส้จะบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง
หากบังเอิญเธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจหรือท่าทางที่ปฏิเสธแสดงออกมาบนใบหน้าเขาแม้เพียงนิดเดียว ถึงตอนนั้นเธอคงไม่อาจรักษาสติสัมปชัญญะไว้ได้แน่ เธออาจจะพังทลายลงยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
ผู้ชายที่คอยแต่จะเมินเฉยและหันหลังให้เธอเสมอมา
ผู้ชายที่เลือกช่วยไอล่า ไม่ใช่เธอ
ผู้ชายที่ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีวันรักเธอ
เธอจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ข้างกายผู้ชายแบบนั้นไปตลอดชีวิตได้จริงๆ หรือ? เธออยากจะคลานเข้าไปสู่ขุมนรกแห่งความทรมานนั้นจริงๆ งั้นเหรอ?
“หม่อมฉัน... หม่อมฉัน...”
ทาเลียเผยอริมฝีปากที่แห้งผาก
เธอไม่มีทางทนฟังเรื่องแบบนั้นได้หรอก เธอไม่อยากเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว
ทาเลียตั้งท่าจะปฏิเสธ ทว่าสายตาก็พลันไปสบเข้ากับใบหน้าของเซเนเวียร์ที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม
ดวงตาของแม่จ้องมองมาดุจจะเตือนภัยเงียบๆ ว่าหากเธอทำให้ผิดหวังล่ะก็ แม่ไม่มีวันอภัยให้แน่นอน
กระเพาะบีบรัดตัวอย่างรุนแรงจนเจ็บปวด
“หม่อมฉัน...”
เธอมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าของบาร์คัส จักรพรรดิ และเซเนเวียร์ ใบหน้าของพวกเขาเริ่มพร่าเลือนและผสมปนเปกันยุ่งเหยิง
ทาเลียรู้สึกหน้ามืดอย่างรุนแรงจนต้องเอามือกุมขมับ
หน้าผากของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้จะพยายามเช็ดออกด้วยแขนเสื้อ ทว่าหยาดเหงื่อก็ยังคงไหลรินเข้าสู่เปลือกตาจนแสบไปหมด
ในขณะที่เธอกำลังใช้มือขยี้ตาด้วยความรำคาญใจ จู่ๆ วิสัยทัศน์ก็สั่นไหวอย่างรุนแรงและขาทั้งสองข้างก็ทรุดฮวบลง
เธอหอบหายใจรัวจากแรงกระแทกที่เข้าปะทะร่างกาย
แว่วเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังมาจากที่ไกลๆ ดูเหมือนเหล่านางกำนัลของเซเนเวียร์กำลังพากันแตกตื่นคึกคะนอง
เธอนอนหมอบนิ่งอยู่บนพื้น พยายามขืนตาที่พร่ามัวดุจมีฝ้าเกาะมองไปข้างหน้า ท่ามกลางหมอกควันที่เลือนราง เธอแวบเห็นใบหน้าของบาร์คัสที่นิ่งค้างไป
ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดยิ่งกว่าปกติ หรือนั่นจะเป็นเพียงภาพลวงตาจากความรักอันแสนโง่เขลาของเธอที่สร้างขึ้นมาเองกันนะ
ใช่แล้ว... มันต้องเป็นเช่นนั้นแน่
เขาคือคนที่เห็นสภาพยับเยินของเธอแล้วยังไม่แสดงแม้แต่ความหวั่นไหวใดๆ เลยไม่ใช่หรือ แล้วเขาจะมีเรื่องอะไรให้ต้องเสียขวัญเพราะเธอได้กันล่ะ
จู่ๆ ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้าใส่
ทาเลียพยายามจะเหนี่ยวรั้งสติเพื่อมองใบเขาไว้เป็นครั้งสุดท้าย ทว่าสุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้และปล่อยทุกอย่างให้ดับวูบลง
ข่าวการถอนหมั้นระหว่างว่าที่แกรนด์ดยุคและองค์หญิงหนึ่ง และการที่องค์หญิงสองกำลังจะได้ขึ้นมาครองตำแหน่งแทนที่ แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลวงดุจไฟลามทุ่ง
ทาเลียฝืนยืนตรงเผชิญหน้ากับพระบิดาที่ไม่ได้พบมาเกือบครึ่งปีจนหมดสติไป หลังจากนั้นข่าวใหญ่เรื่องการหมั้นของราชวงศ์ก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง
กำลังโหลดความเห็น...