คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 60 · ข่าวลือลามทุ่ง

ตอน 60
ข่าวลือลามทุ่ง

ทาเลียหยัดกายยืนขึ้นด้วยขาทั้งสองข้าง พยายามเหยียดแผ่นหลังให้ตรงที่สุดเท่าที่จะทำได้

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นจากหัวเข่าลามไปถึงแผ่นหลัง ดูเหมือนตอนที่ล้มลงเมื่อครู่จะมีบางอย่างผิดปกติไปจริงๆ

เธออยากจะทรุดตัวลงนอนเสียเดี๋ยวนี้ ทว่าเธอกลับแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยและจ้องมองสบตาพระบิดาผู้ให้กำเนิดอย่างตรงไปตรงมา

เป็นใบหน้าที่ไม่ได้พบพานมาเกือบครึ่งปี และแม้จะเป็นก่อนหน้านั้น เธอก็ได้เพียงแค่เห็นพระองค์ผ่านๆ จากที่ไกลๆ เท่านั้น ความรู้สึกในยามนี้จึงไม่ต่างจากการเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า

ดูเหมือนชายผู้อยู่เบื้องหน้าเธอก็จะรู้สึกไม่ต่างกัน จักรพรรดิผู้มีท่าทีอึดอัดเบือนหน้าหนีพลางพูดว่า

“ฉันได้รับรายงานแล้วว่าเธอต้องเผชิญกับเรื่องที่ยากลำบาก”

เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกับกำลังพูดถึงเรื่องของคนอื่น

“แถมร่างกายยังเกิดรอยตำหนิขึ้นอีกด้วยสินะ”

ทาเลียส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายตอบกลับไป

ผู้ชายคนนี้ก็ไม่ต่างจากคนนอก สำหรับเธอแล้ว การที่เขาเอ่ยถึงปมด้อยของเธอออกมาอย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้ มันทำให้โทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

“ทรงเรียกหม่อมฉันมาเพราะอยากรู้เรื่องนั้นงั้นหรือเพคะ?”

ทาเลียแค่นหัวเราะอย่างเฉือดเฉือนพลางลูบชายกระโปรงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสริมอย่างประชดประชัน

“อยากจะทอดพระเนตรไหมล่ะเพคะ ว่าร่างกายของหม่อมฉันมันมีรอยตำหนิแบบไหนเกิดขึ้นบ้าง?”

หัวคิ้วหนาของชายหนุ่มขมวดมุ่นเข้าหากันทันที

ผิดคาดที่ไม่มีเสียงตะคอกด่าทออย่างเกรี้ยวกราดตามมา บีรุส โรเอ็ม กือร์ทา กลับเอาแต่ปิดปากเงียบและจ้องมองใบหน้าของบุตรสาวนิ่ง ราวกับเพิ่งเคยเห็นใบหน้าของเธอเป็นครั้งแรกในชีวิต

“ฉันคงไม่จำเป็นต้องตรวจสอบด้วยตาตัวเองหรอก”

ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง ก่อนจะเบนสายตาไปทางบาร์คัส แววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและครุ่นคิดบางอย่างทำให้ทาเลียรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา

เหตุใดเขาถึงเรียกเธอและบาร์คัสมาเข้าเฝ้าพร้อมกันเช่นนี้

ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง หลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน จักรพรรดิก็โพล่งคำตำหนิออกมา

“บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ฉันไว้วางใจให้นายดูแลความปลอดภัยของลูกๆ ฉัน และผลลัพธ์ของมันก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าฉันเดี๋ยวนี้นี่ไง”

ทาเลียรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ

จักรพรรดิใช้นิ้วเคาะที่วางแขนของบัลลังก์เบาๆ พลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“องค์หญิงสองได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการทำหน้าที่บกพร่องของนาย มิหนำซ้ำร่างกายยังได้รับความเสียหายอย่างถาวร นายจะยอมรับหรือไม่ว่าเรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของนาย”

สายตาของบาร์คัสเหลือบมามองเธอวูบหนึ่งก่อนจะเบนกลับไป

“ยอมรับพ่ะย่ะค่ะ”

น้ำเสียงนั้นไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปนอยู่เลย

ไม่มีทั้งความรู้สึกไม่พอใจ ความรู้สึกผิด หรือแม้แต่ร่องรอยของการพยายามจะแก้ตัว เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบราวกดบอกเล่าข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นเท่านั้น

“กระหม่อมยินดีรับโทษทัณฑ์ทุกประการพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

'บาร์คัสไม่ได้ทำอะไรผิดนะ'

เธออยากจะตะโกนออกไปแบบนั้นแต่ก็ต้องหุบปากลง

เขาไม่ผิดจริงๆ หรือ?

เธอก้มลงมองขาที่เริ่มจะสั่นกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่ใบหน้าของเขา ภาพที่เขาเดินหันหลังให้เธอวิ่งจากไปซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้ง เป็นภาพจำที่เธอคงไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต และมันก็พรากคำพูดทุกอย่างไปจากปากของเธอในวินาทีนี้

“ในเมื่อนายยอมรับแต่โดยดี เรื่องก็คงจบง่ายขึ้น”

จักรพรรดิถอนหายใจยาว

“อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้การหมั้นหมายของตระกูลเคานต์และองค์หญิงสองต้องเป็นโมฆะไป และเกรงว่าหลังจากนี้คงเป็นการยากที่จะหาคู่ครองที่สมฐานะกับราชวงศ์ให้กับเธอได้อีก ในเมื่อเธอกลายเป็นเด็กที่มีตำหนิไปเสียแล้ว...”

จักรพรรดิเอ่ยราวกับเธอไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น เขาปรายตามองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบ

“นายจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ จงยกเลิกการหมั้นหมายกับไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา และรับองค์หญิงสอง ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ไปเป็นภรรยาซะ”

ทาเลียหยุดหายใจไปชั่วขณะ

เธอยังไม่เข้าใจสิ่งที่ได้ยินอย่างถ่องแท้ จึงได้แต่จ้องมองใบหน้าของจักรพรรดิด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเบนสายตาไปทางเซเนเวียร์

บนใบหน้าของมารดามีรอยยิ้มประดุจงูที่เพิ่งเขมือบเหยื่อปรากฏอยู่

จู่ๆ ความรู้สึกขนลุกซู่ก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมออกมา

ทาเลียไม่กล้าแม้แต่จะหันไปดูสีหน้าของบาร์คัส เธอได้แต่ก้มหน้าต่ำลง

บาร์คัสไม่มีทางยอมรับเรื่องไร้สาระแบบนี้แน่

เขาคือบุตรชายของเจ้าเมืองผู้ครองอาณาจักรตะวันออก

ต่อให้เป็นองค์จักรพรรดิ ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเรียกร้องอะไรแบบนี้กับว่าที่แกรนด์ดยุคแห่งตะวันออกได้

เขาจะต้องใช้สิทธิ์ปฏิเสธแน่นอน

ทาเลียใช้มือที่สั่นเทากำชายเสื้อไว้แน่น

เวลาผ่านไปหลายวินาที ในที่สุดเขาก็เปิดปากพูด

“หากองค์หญิงสองทรงยินยอม กระหม่อมก็พร้อมจะทำตามพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียเงยหน้าขึ้นขวับทันที

เขาจ้องมองเธอลงมาด้วยสายตาที่เหมือนจะมองทะลุทุกสิ่ง พลางเอ่ยเสริมอย่างช้าๆ ราวกับจะเค้นคำพูดออกมาทีละคำ

“กระหม่อมจะรับองค์หญิงสองมาเป็นภรรยาเองพ่ะย่ะค่ะ”

วินาทีนั้น เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปเสียดื้อๆ

ทาเลียจ้องมองริมฝีปากของเขาด้วยดวงตาที่ขาดสติ

สิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขานั้น มันคือเรื่องจริงงั้นเหรอ?

หรือว่าเธอจะหูฝาดไปเอง?

ใช่แล้ว... เธอต้องหูฝาดไปแน่ๆ

ไม่มีทางที่บาร์คัสจะพูดว่าจะแต่งงานกับเธอออกมาเด็ดขาด

“ตามนั้นล่ะ องค์หญิง”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของจักรพรรดิฉุดรั้งสติที่กำลังจมดิ่งอยู่ในความสับสนให้กลับคืนสู่ความจริง

“ถ้าเธอยินยอม ตำแหน่งแเชียกรนด์ดัชเชสเชียคานก็จะเป็นของเธอ เธอจะว่ายังไงล่ะ?”

น้ำเสียงของเขาเจือแววเยาะหยันอย่างรุนแรง

ในตอนนั้นเองทาเลียถึงรู้ว่า องค์จักรพรรดิเองก็หวังให้เธอเป็นฝ่ายปฏิเสธ

จักรพรรดิคงจะทนแรงกดดันจากจักรพรรดินีไม่ไหวจึงยอมเสนอเช่นนี้ แต่ในใจลึกๆ ก็คงไม่อยากให้ลูกนอกสมรสของตนเองได้แต่งงานกับคู่หมั้นของไอล่าแน่นอน

หรือบางที บาร์คัสเองก็อาจจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องอาละวาดโวยวายว่าไม่แต่งแน่ๆ ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา

ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ

จู่ๆ สมองของเธอก็พลันแจ่มใสและนิ่งสงบขึ้นมา

หากเธอตอบตกลงในตอนนี้ ผู้ชายที่เธอโหยหามาตลอดทั้งชีวิตก็จะตกเป็นของเธอ

ทว่า... นั่นคือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ หรือ

เธอก้มลงมองดูขาของตัวเองที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชายกระโปรง

เพียงแค่คิดว่าจะต้องแสดงร่างกายส่วนนี้ให้เขาเห็น เธอก็รู้สึกเหมือนลำไส้จะบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง

หากบังเอิญเธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจหรือท่าทางที่ปฏิเสธแสดงออกมาบนใบหน้าเขาแม้เพียงนิดเดียว ถึงตอนนั้นเธอคงไม่อาจรักษาสติสัมปชัญญะไว้ได้แน่ เธออาจจะพังทลายลงยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้

ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

ผู้ชายที่คอยแต่จะเมินเฉยและหันหลังให้เธอเสมอมา

ผู้ชายที่เลือกช่วยไอล่า ไม่ใช่เธอ

ผู้ชายที่ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีวันรักเธอ

เธอจะสามารถใช้ชีวิตอยู่ข้างกายผู้ชายแบบนั้นไปตลอดชีวิตได้จริงๆ หรือ? เธออยากจะคลานเข้าไปสู่ขุมนรกแห่งความทรมานนั้นจริงๆ งั้นเหรอ?

“หม่อมฉัน... หม่อมฉัน...”

ทาเลียเผยอริมฝีปากที่แห้งผาก

เธอไม่มีทางทนฟังเรื่องแบบนั้นได้หรอก เธอไม่อยากเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้ว

ทาเลียตั้งท่าจะปฏิเสธ ทว่าสายตาก็พลันไปสบเข้ากับใบหน้าของเซเนเวียร์ที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม

ดวงตาของแม่จ้องมองมาดุจจะเตือนภัยเงียบๆ ว่าหากเธอทำให้ผิดหวังล่ะก็ แม่ไม่มีวันอภัยให้แน่นอน

กระเพาะบีบรัดตัวอย่างรุนแรงจนเจ็บปวด

“หม่อมฉัน...”

เธอมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าของบาร์คัส จักรพรรดิ และเซเนเวียร์ ใบหน้าของพวกเขาเริ่มพร่าเลือนและผสมปนเปกันยุ่งเหยิง

ทาเลียรู้สึกหน้ามืดอย่างรุนแรงจนต้องเอามือกุมขมับ

หน้าผากของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แม้จะพยายามเช็ดออกด้วยแขนเสื้อ ทว่าหยาดเหงื่อก็ยังคงไหลรินเข้าสู่เปลือกตาจนแสบไปหมด

ในขณะที่เธอกำลังใช้มือขยี้ตาด้วยความรำคาญใจ จู่ๆ วิสัยทัศน์ก็สั่นไหวอย่างรุนแรงและขาทั้งสองข้างก็ทรุดฮวบลง

เธอหอบหายใจรัวจากแรงกระแทกที่เข้าปะทะร่างกาย

แว่วเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังมาจากที่ไกลๆ ดูเหมือนเหล่านางกำนัลของเซเนเวียร์กำลังพากันแตกตื่นคึกคะนอง

เธอนอนหมอบนิ่งอยู่บนพื้น พยายามขืนตาที่พร่ามัวดุจมีฝ้าเกาะมองไปข้างหน้า ท่ามกลางหมอกควันที่เลือนราง เธอแวบเห็นใบหน้าของบาร์คัสที่นิ่งค้างไป

ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดยิ่งกว่าปกติ หรือนั่นจะเป็นเพียงภาพลวงตาจากความรักอันแสนโง่เขลาของเธอที่สร้างขึ้นมาเองกันนะ

ใช่แล้ว... มันต้องเป็นเช่นนั้นแน่

เขาคือคนที่เห็นสภาพยับเยินของเธอแล้วยังไม่แสดงแม้แต่ความหวั่นไหวใดๆ เลยไม่ใช่หรือ แล้วเขาจะมีเรื่องอะไรให้ต้องเสียขวัญเพราะเธอได้กันล่ะ

จู่ๆ ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้าใส่

ทาเลียพยายามจะเหนี่ยวรั้งสติเพื่อมองใบเขาไว้เป็นครั้งสุดท้าย ทว่าสุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้และปล่อยทุกอย่างให้ดับวูบลง

◆ ◆ ◆

ข่าวการถอนหมั้นระหว่างว่าที่แกรนด์ดยุคและองค์หญิงหนึ่ง และการที่องค์หญิงสองกำลังจะได้ขึ้นมาครองตำแหน่งแทนที่ แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลวงดุจไฟลามทุ่ง

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 60

สรุปตอน 60

ทาเลียฝืนยืนตรงเผชิญหน้ากับพระบิดาที่ไม่ได้พบมาเกือบครึ่งปีจนหมดสติไป หลังจากนั้นข่าวใหญ่เรื่องการหมั้นของราชวงศ์ก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 61 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 59กลับหน้าเรื่อง
ตอน 59ตอน 61