พวกที่ชอบสอดรู้สอดเห็นต่างพากันตั้งวงนินทาเรื่องนี้อย่างสนุกปาก
มีคนจำนวนไม่น้อยที่ส่งเสียงคัดค้านว่า แม้การที่องค์หญิงสองต้องพบกับอุบัติเหตุจะเป็นเรื่องที่น่าเวทนา ทว่าการโยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้ท่านชายเชียคานแบกรับนั้นก็ดูจะไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ตามหลักการแล้ว เรื่องนี้ควรจบลงเพียงแค่การลงโทษอัศวินองครักษ์ประจำตัวองค์หญิงสองไม่ใช่หรือไง
เหนือสิ่งอื่นใด นี่เป็นการตัดสินใจที่ไม่ได้คำนึงถึงสถานะขององค์หญิงหนึ่งเลยแม้แต่นิดเดียว
แม้ว่ามันจะเป็นการหมั้นหมายเพื่อผลประโยชน์ทางการเมือง แต่ทั้งสองคนก็มีความผูกพันกันมาตั้งแต่เยาว์วัย
การหมั้นหมายอย่างเป็นทางการอาจจะเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อ 3 ปีก่อน ทว่าในความเป็นจริง ระยะเวลาที่ทั้งคู่ถูกวางตัวให้เป็นคู่ครองกันนั้นยาวนานกว่าสิบปีเสียด้วยซ้ำ
การกระทำที่พรากคนทั้งสองออกจากกันอย่างกะทันหันเช่นนี้ จึงทำให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก
และทุกคนต่างก็ลงความเห็นไปในทิศทางเดียวกันว่า เบื้องหลังการตัดสินใจที่ฝืนธรรมชาติขององค์จักรพรรดิเช่นนี้ จะต้องมีอิทธิพลของจักรพรรดินีบงการอยู่เบื้องหลังอย่างแน่นอน เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่าพระนางพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อผลักดันให้โอรสองค์น้อยของตนขึ้นเป็นจักรพรรดิ
“หลังจากนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างองค์รัชทายาทกับตระกูลเชียคานจะเป็นยังไงต่อไปนะ?”
นางกำนัลที่กำลังใช้กระบวยคนหม้อต้ม หันไปถามนักเวทสายรักษาที่ถูกส่งมาจากตำหนักจักรพรรดินี
จอมเวทหญิงวัยกลางคนนามว่า มารีเซ็น สนิทสนมกับคนในวังหลักเป็นอย่างดีจึงล่วงรู้ข่าวลือรอบด้าน
เธอใช้มีดซอยกำสมุนไพรสดอย่างละเอียดพลางตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย
“ก็นะ... ถ้าท่านชายเชียคานเลือกที่จะถอนหมั้นกับองค์หญิงหนึ่งเพื่อไปแต่งงานกับองค์หญิงสองจริงๆ ล่ะก็ พันธมิตรที่เคยเหนียวแน่นระหว่างสองขั้วอำนาจก็คงถือว่าจบสิ้นลงแล้วล่ะ”
“งั้นตระกูลเชียคานก็อาจจะเปลี่ยนฝั่งไปสนับสนุนองค์ชายสองแทนก็ได้สิคะ?”
มารีเซ็นแสดงสีหน้าไม่เห็นด้วย
“ถ้าดูจากนิสัยของท่านชายเชียคานแล้ว ฉันว่าเขาคงไม่เปลี่ยนฝั่งง่ายๆ ขนาดนั้นหรอก”
“ทำไมล่ะคะ? องค์ชายสองน่ะดูดีกว่าองค์รัชทายาทจอมเสเพลนั่นตั้งเยอะ”
เมื่อเห็นนางกำนัลกล่าววาจาไม่ระวังปาก นักเวทสายรักษาก็ส่งสายตาดุเป็นเชิงเตือนทันที
“ระวังปากหน่อยก็ดีนะ ต่อให้ที่นี่จะมีคนเข้าออกไม่กี่คน แต่ในวังหลวงน่ะ กำแพงมันมีหู”
นางกำนัลทำปากยื่นถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
ทว่าในใจลึกๆ ก็คงจะเริ่มกลัวขึ้นมาบ้าง จึงแสร้งทำเป็นหันมองสำรวจไปรอบๆ
นักเวทสายรักษาที่เห็นภาพนั้นลอบยิ้มขำก่อนจะเริ่มลงมือสับยาสมุนไพรต่อ
ความสัมพันธ์ระหว่างรัชทายาทและตระกูลเชียคานจะเป็นอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องไปกังวลอะไร
แม้เธอจะคอยฟังข่าวลือเพื่อเอาตัวรอด แต่โดยพื้นฐานแล้วเธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นนอกเหนือจากหน้าที่ของตนเอง
มารีเซ็นใส่สมุนไพรหายากที่เพิ่งได้มาลงในหม้อดินใบเล็กแล้วเริ่มติดไฟ
ไม่นานนัก น้ำยางแมนเดรกเริ่มเดือดพล่าน กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรก็อบอวลไปทั่วห้องครัว
เมื่อตัวยาเริ่มเข้าที่ เธอก็นำกระถางไปวางไว้ที่ริมหน้าต่างเพื่อให้คลายความร้อน ทันใดนั้น เสียงที่แหบห้าวก็ดังขึ้นมาจากภายนอก
“มีใครอยู่ไหม!”
นางกำนัลที่กำลังง่วนอยู่กับการเติมฟืนในเตาจนเหงื่อชุ่มสะดุ้งสุดตัว
“มีใครนัดไว้หรือเปล่าคะ?”
“ไม่ได้รับแจ้งอะไรมานะ...”
มารีเซ็นชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อสำรวจทางเข้าตำหนักแยก
ท่ามกลางพุ่มไม้ที่รกทึบ เธอเห็นกลุ่มคนที่สวมชุดคลุมยาวยืนเรียงรายอยู่ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนจากตำหนักจักรพรรดินีแน่นอน
มารีเซ็นขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีก่อนจะผลักนางกำนัลให้ออกไปทางประตูหลัง
“เดี๋ยวฉันออกไปดูเอง เธอรีบไปที่ตำหนักจักรพรรดินีแล้วตามทหารมานะ”
ในยามนี้ที่ตำหนักแยกมีเพียงนางกำนัลสามสี่คน แม่นมขององค์หญิงสอง และนักเวทสายรักษาอย่างเธอเท่านั้น
ด้วยนิสัยที่เลือกปฏิบัติกับผู้คนอย่างสุดโต่งขององค์หญิงสอง ทำให้ตำหนักแห่งนี้ไม่มีแม้แต่อัศวินองครักษ์คอยดูแลเป็นเรื่องเป็นราวสักนายเดียว
หากคนพวกนั้นคิดจะทำร้ายขึ้นมา พวกเธอก็คงไม่มีทางสู้ได้เลย
นางกำนัลที่รู้ซึ้งถึงเรื่องนี้ดีรีบวิ่งออกจากห้องครัวไปทันที
มารีเซ็นรอจนมั่นใจว่านางกำนัลคนนั้นไปไกลพอสมควรแล้ว เธอจึงเดินตัดผ่านโถงกว้างไปเปิดประตูหน้า
ที่ทางเข้าตำหนักแยก มีชายในชุดเครื่องแบบทหารสองนายและหญิงสาวที่ดูเหมือนชุนนางอีกสามคนยืนอยู่
มารีเซ็นกวาดสายตามองคนเหล่านั้นด้วยความระแวดระวังก่อนจะเอ่ยถามอย่างนอบน้อม
“มีธุระอะไรเหรอคะ?”
“ฉันมาหาทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา”
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดก้าวออกมาข้างหน้าพลางเอ่ย
เมื่อเห็นใบหน้าของเธอชัดๆ มารีเซ็นก็ถึงกับหอบหายใจเฮือกใหญ่ เพราะผู้หญิงที่มีฐานะสูงส่งรองจากจักรพรรดินียืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
มารีเซ็นรีบก้มศีรษะลงทำความเคารพอย่างรวดเร็ว
“ถวายพระพรเพคะ องค์หญิงหนึ่ง”
“ไม่ต้องมากพิธีหรอก รีบนำทางไปหาเด็กคนนั้นเถอะ”
ไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา เอ่ยเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงที่เจือแววเหนื่อยล้า
มารีเซ็นเงยหน้าขึ้นครู่หนึ่งก่อนจะพยายามปฏิเสธอย่างระมัดระวัง
“ต้องขอประทานอภัยเพคะ องค์หญิงสองยังทรงอยู่ในช่วงพักฟื้นร่างกายพ่ะย่ะค่ะ หากมาใหม่ในภายหลัง...”
“กลัวว่าฉันจะทำร้ายน้องสาวตัวเองเหรอ”
น้ำเสียงขององค์หญิงพลันเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบทันควัน
“ความจงรักภักดีของเธอน่าชื่นชมนะ แต่ดูเหมือนเธอจะลืมไปว่ากำลังคุยอยู่กับใคร นี่ไม่ใช่คำร้องขอ แต่คือคำสั่ง”
“.....”
“ในเมื่อเข้าใจแล้วก็นำทางไปซะ”
มารีเซ็นที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับลูกไก่ในกำมือจำต้องหันหลังเดินนำทางไป
ตลอดทางที่เดินไปยังห้องนอน องค์หญิงหนึ่งไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว
มารีเซ็นลอบสังเกตสีหน้าของเธอผ่านทางไหล่อยู่เป็นระยะ พลางลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็นประตูห้องนอนอยู่เบื้องหน้า
กำยานนิทราถูกจุดทิ้งไว้หลายชั่วโมงแล้ว ป่านนี้องค์หญิงสองคงจะตื่นจากการหลับใหลแล้วแน่ๆ
ทว่าเธอรู้สึกกังวลเหลือเกินว่าผู้ป่วยที่แสนจะอ่อนแอของเธอ จะสามารถรับมือกับการมาเยือนที่แสนจะกดดันของคนผู้นี้ได้หรือไม่
“พวกเธอรออยู่ที่นี่เถอะ ฉันจะเข้าไปข้างในคนเดียว”
เมื่อถึงสุดทางเดิน องค์หญิงเอ่ยสั่งผู้ติดตามที่เดินตามหล่อนมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนจะส่งสายตาที่แสนจะทรงอำนาจมาที่เธอ
เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่บอกให้รายงานการมาถึง มารีเซ็นจึงเคาะประตูอย่างเก้ๆ กังๆ
“ฝ่าบาท มีแขกมาขอเข้าเฝ้าเพคะ จะอนุญาตให้เข้าไปได้ไหมเพคะ?”
ทว่าก็ไร้เสียงตอบรับจากภายในห้อง
หรือว่ายังจะนอนหลับอยู่อีกนะ?
มารีเซ็นนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ บิดลูกบิดประตูเปิดเข้าไป
ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนของสมุนไพรและกลิ่นหวานเอียนของผลไม้ที่เกือบจะเน่าเปื่อย
มารีเซ็นขมวดคิ้วกับกลิ่นหอมที่ชวนเวียนหัวนั่น ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นทาเลียนอนแผ่อยู่บนเตียงราวกับซากศพ
เธอรีบวิ่งไปที่ข้างเตียงและเอานิ้วจ่อที่รูจมูก พบว่าลมหายใจยังคงสม่ำเสมออยู่แม้มันจะแผ่วเบามากก็ตาม
เธอลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่าครู่เดียวเธอก็เห็นว่าภายใต้ชายกระโปรงที่เปิดขึ้นจนถึงต้นขา ขาที่แหลกเหลวนั่นปรากฏอยู่
ดูเหมือนเธอจะแอบแกะผ้าพันแผลออกเองแล้วรื้อแผลเป็นอีกแล้ว เพราะบนผิวหนังที่แดงปูดนูนมีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด
มารีเซ็นถอนหายใจด้วยความหดหู่ก่อนจะวางมือลงบนขาของเธอเพื่อร่ายเวทมนตร์รักษาเบื้องต้น
ในวินาทีนั้น มือที่ผอมกิ่วก็ยื่นออกมาคว้าข้อมือของเธอไว้
มารีเซ็นสะดุ้งโหยงพลางหันไปสบตากับดวงตาสีน้ำเงินที่ดูเหมือนมีม่านหมอกปกคลุมอยู่จนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
นัยน์ตาที่ไร้จุดโฟกัสกวาดมองไปทั่วความว่างเปล่า
นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มสั่นไหวระริกไปตามความเคลื่อนไหวเล็กน้อยของดวงตา
เป็นดวงตาที่ทำให้สติสัมปชัญญะพร่ามัว ไม่ต่างจากกลุ่มควันที่องค์หญิงสูดดมเข้าไปทุกวันเลย
“...ใครสั่งให้เธอเสนอหน้าเข้ามาในห้องฉันฮะ”
ทาเลียขยับริมฝีปากที่รอยเลือดแห้งกรังเค้นเสียงหวานแหลมปนเสียงแหบพร่าออกมา
มารีเซ็นเรียกสติกลับมาแล้วรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดขาของเธอให้มิดชิด
“ขอประทานอภัยเพคะ พอดีมีแขกมายืนยันว่าจะขอเข้าเฝ้าให้ได้เพคะ...”
เธอยืดตัวตรงพลางบุ้ยปากไปทางหน้าประตู สายตาของทาเลียจึงตวัดมองตามไปทันที
มารีเซ็นสัมผัสได้ว่าร่างกายที่บอบบางขององค์หญิงสองเกร็งเครียดขึ้นมาทันควัน
ทาเลียพยุงท่อนบนขึ้นนิ่งพลางส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงจ้องมองพี่สาวต่างแม่ของเธอ
“ลมอะไรพัดมาให้มาเยือนสถานที่รกร้างแบบนี้ล่ะ?”
“ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วยน่ะ”
องค์หญิงหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง จ้องมองใบหน้าที่ฉายแววเจ็บป่วยของน้องสาวนิ่ง ก่อนจะหันมาสั่งมารีเซ็น
“เธอออกไปก่อนเถอะ”
มารีเซ็นจำยอมออกจากห้องไปเพราะแรงกดดันขององค์หญิงหนึ่ง
ในขณะที่เธอกำลังจะปิดประตู ภาพของพี่น้องสายเลือดเดียวกันแต่คนละแม่ก็ประทับลงในความทรงจำ
ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ที่ดูจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ช่างแตกต่างกับไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา ที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังชีวิตที่เปล่งประกาย
ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ภาพที่ตัดกันอย่างชัดเจนนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกขมขื่นใจอย่างบอกไม่ถูก
มารีเซ็นจ้องมองทาเลียด้วยความรู้สึกเศร้าสร้อยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลอบถอนหายใจยาวแล้วปิดประตูลงในที่สุด
ทั่ววังหลวงพากันวิพากษ์ข่าวที่ท่านชายเชียคานต้องรับผิดชอบเรื่องอุบัติเหตุขององค์หญิงสอง ส่วนมารีเซ็นรู้สึกขมขื่นเมื่อเห็นความแตกต่างระหว่างทาเลียกับไอล่า
กำลังโหลดความเห็น...