ในระหว่างที่หลับใหลอยู่ คงจะมีมดคลานเข้าไปใต้เปลือกตาของเธอเป็นแน่
ทาเลียที่ต้องทนทุกข์กับความรู้สึกไม่สบายตาเหมือนมีอะไรทิ่มแทงอยู่ที่หลังลูกตา จ้องสายตาเขม็งไปยังพี่สาวต่างแม่ของเธอ
ไอล่ายังคงมองลงมาที่เธอด้วยท่าทางสง่างามไร้ที่ติเหมือนเช่นเคย
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าที่แสนสูงส่งนั่น ดวงตาที่เคยเจ็บจี๊ดก็กลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผา
ทาเลียกำผ้าห่มไว้แน่นราวกับใช้มันเป็นโล่พลางส่งสายตาคมกริบตอบโต้ไป
“มาดูสภาพศพฉันหรือไงเหรอ? มีอะไรก็รีบพูดมาแล้วก็ไสหัวไปซะ”
“...ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?”
“แล้วเห็นว่าเป็นยังไงล่ะ?”
คำตอบโต้ที่เจือแววประชัดประชันทำให้ดวงตาสีเขียวอ่อนกวาดมองสำรวจเธออย่างเชื่องช้า
“ดูท่าจะอาการไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ”
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง
ปลายนิ้วของเธอสั่นระริก หากขาทั้งสองข้างยังดีอยู่ เธอคงพุ่งเข้าไปกระชากหัวผู้หญิงคนนี้แล้วเหวี่ยงออกไปนอกประตูทันที
เธอสะกดกลั้นโทสะที่พลุ่งพล่านไว้สุดกำลังพลางเค้นเสียงที่ดูเรียบเฉยออกมาจนได้
“ในเมื่อรู้แล้วก็ช่วยออกไปหน่อยได้ไหม? เห็นหน้าพี่แล้วร่างกายฉันมันจะยิ่งแย่ลงไปอีก”
ริมฝีปากของไอล่าปิดสนิทลง
ยิ่งความเงียบยืดเยื้อนานเท่าไหร่ ประสาทของเธอก็ยิ่งเขม็งเกลียว ความเจ็บปวดที่เพิ่งจะทุเลาลงเริ่มแล่นพล่านขึ้นตามแนวกระดูกอีกครั้ง ทาเลียจึงแผดเสียงขึ้น
“ไม่ได้ยินที่บอกให้ออกไปหรือไง!”
“ก็บอกแล้วไงว่าฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย”
ไอล่าเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ดูจะกระวนกระวายใจเล็กน้อย
ทาเลียหรี่ตามองหล่อนอย่างจองหอง
“งั้นก็รีบพูดแล้วไสหัวไป ฉันแค่เห็นหน้าพี่เครื่องในก็ปั่นป่วนไปหมดแล้ว นี่ยังต้องมานั่งอดทนรอฟังพี่อีกเหรอ? อย่ามาตลกหน่อยเลย จะพูดธุระตอนนี้ก็พูดมา หรือไม่ก็หายหัวไปจากหน้าฉันเดี๋ยวนี้!”
ดูเหมือนความเกลียดชังที่พรั่งพรูออกมาจะทำให้ไอล่าหน้าเสียไปถนัดตา
หล่อนส่งสายตาเย็นชาตอบกลับมาพลางเอ่ยว่า
“ตกลง งั้นฉันจะพูดธุระเลยแล้วกัน ฉันแค่อยากรู้ว่าหลังจากนี้เธอคิดจะทำยังไงต่อไป”
“ทำยังไง หมายถึงเรื่องไหนล่ะ?”
ทาเลียถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ
อาการปวดหัวเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เจ้ามดที่เคยกัดกินอยู่หลังลูกตาดูเหมือนจะซอนไซเข้าไปถึงในกะโหลก ความเจ็บปวดลามไปถึงท้ายทอย
ในขณะที่ประสาททั้งหมดจดจ่ออยู่กับความเจ็บปวด ไอล่าก็ยังคงพล่ามต่อไป
“อย่ามาทำไก๋หน่อยเลย เธอรู้ดีอยู่แล้วว่าฉันหมายถึงเรื่องอะไร”
“ฉันเป็นนักอ่านใจคนหรือไง? ไม่พูดออกมาแล้วจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ”
“เธอนี่มัน...!”
เสียงของไอล่าดังขึ้นเล็กน้อย
ทาเลียเบือนหน้าหนีและขมวดคิ้วเมื่อเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความอัปยศของพี่สาวต่างแม่
ไอล่าพยายามสูดลมหายใจเข้าเพื่อรักษาความสุขุม ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขึ้น
“ฉันอยากถามว่าเธอคิดจะแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นจริงๆ เหรอ”
ทาเลียไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่จ้องมองใบหน้าหล่อนนิ่งๆ
ดูเหมือนยามนี้คนที่จะทนต่อความเงียบไม่ได้จะไม่ใช่เธอ แต่เป็นไอล่าเสียเอง
หล่อนเอ่ยต่ออย่างร้อนรน
“เธอก็เกลียดบาร์คัสนี่นา ตั้งแต่เด็กเธอก็เอาแต่รังแกเขามาตลอด แล้วตอนนี้จะบอกว่าอยากจะเป็นภรรยาของเขาเนี่ยนะ?”
แววตาที่เหมือนกำลังร้องขอการยืนยันจากเธอนั้น ทำให้ทาเลียหลุดหัวเราะหึออกมาอย่างว่างเปล่า
ใบหน้าของไอล่าแข็งทื่อราวกับหิน
เมื่อได้เห็นสีหน้าที่ดูน่าเวทนาของอีกฝ่าย เสียงหัวเราะที่เคยเล็ดลอดออกมาเบาๆ ก็เริ่มดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ทาเลียหัวเราะท้องคัดท้องแข็งจนลืมอาการปวดหัวที่เหมือนกะโหลกจะแตกและความเจ็บปวดที่ขาไปชั่วขณะ
“ที่แท้... เพราะกลัวจนต้องวิ่งแจ้นมาหาฉันถึงที่นี่เลยสินะ?”
ใบหน้าของไอล่าบัดนี้ซีดขาวราวกับปูนปลาสเตอร์
ทาเลียจ้องมองใบหน้านั้นราวกับมองงานศิลป์พลางเอ่ยต่ออย่างนุ่มนวล
“คงจะกลัวจนใจจะขาดเลยสินะ ว่าคู่หมั้นจะถูกฉันแย่งไปน่ะ?”
“.....”
“แต่จะทำยังไงดีล่ะ พอพี่ทำท่าทางแบบนั้นใส่ฉัน มันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอยากจะแย่งเขามาไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตามเลยล่ะ”
ใบหน้าที่แสนน่ารักของไอล่าบิดเบี้ยวอย่างดุร้าย ดวงตาที่เคยดูสดใสราวกับป่าสีเขียวบัดนี้เต็มไปด้วยพิษสง
ทาเลียรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่แปลกประหลาด
พี่สาวที่มักจะใช้ใบหน้าที่ดูบริสุทธิ์นิ่งเฉยคอยดูแคลนเธอเสมอมา บัดนี้พี่สาวคนนั้นกลับกำลังเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาแล้ว
“เขาตอบตกลงแต่งงานกับเธอก็เพราะหน้าที่และความรับผิดชอบเท่านั้นแหละ”
หล่อนแผดเสียงตะโกนออกมาอย่างเหลืออด
“เขารู้สึกผิดที่เธอต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้! แต่การที่เธอเจ็บมันไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย แล้วทำไมบาร์คัสต้องมาเสียสละตัวเองถึงขนาดนี้ด้วย!”
รอยยิ้มบนมุมปากของทาเลียมลายหายไปทันควัน
ความรู้สึกสำราญใจถูกแทนที่ด้วยเพลิงโทสะที่เย็นเยียบ เธอคันไม้คันมืออยากจะกระชากลิ้นที่พล่ามเรื่องราวประดุจเป็นกระบอกเสียงให้บาร์คัสออกมาเสียจริง
ทาเลียข่มคำด่าที่ติดอยู่ที่ลำคอไว้พลางเค้นเสียงที่แสนสุภาพออกมา
“ฉันเคยนึกว่าพี่จะเป็นคนที่ฉลาดกว่านี้เสียอีก แต่ดูท่าจะโง่กว่าที่คิดนะ”
ริมฝีปากของไอล่าสั่นระริก
ทาเลียเอ่ยต่ออย่างเนิบนาบ
“สิ่งที่พี่ควรจะพูดกับฉันตอนนี้มันไม่ใช่แบบนั้นสิ พี่ควรจะ ‘ขอร้อง’ ฉันด้วยท่าทางที่นอบน้อมและจริงใจกว่านี้นะ”
“.....”
“ขอร้องว่า... 'ได้โปรดเถอะ อย่าแต่งงานกับบาร์คัส ราเอดโก เชียคาน เลยนะ' อะไรงี้ไงล่ะ”
ดวงตาของไอล่าสั่นระริกด้วยความกระวนกระวาย
ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความอัปยศนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต ไอล่าลอบกลืนน้ำลายก่อนจะเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก
“ถ้าฉันขอร้อง... เธอจะยอมปฏิเสธการแต่งงานกับเขาใช่ไหม?”
“ก็นะ”
ทาเลียตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคนที่ขอร้องจะแสดงท่าทางอ้อนวอนได้น่าเวทนาขนาดไหนไม่ใช่หรือไง?”
ไอล่าเม้มริมฝีปากแน่นพลางก้มมองพื้น ดูเหมือนหล่อนจะพยายามสะกดกลั้นคำพูดอย่างหนัก
ท่ามกลางความเงียบที่ชวนอึดอัด ในที่สุดไอล่าก็เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่ดูเด็ดเดี่ยว ก่อนที่กลีบปากสีชมพูที่ดูสุขภาพดีจะพ่นน้ำเสียงที่แสนเวทนาออกมา
“ขอร้องล่ะ... ปฏิเสธการแต่งงานกับบาร์คัสเถอะนะ ถ้าเธอไม่ยินยอม ฝ่าบาทก็คงไม่บังคับหรอก เพราะฉะนั้นได้โปรด...”
ดูเหมือนคำพูดหลังจากนั้นจะติดขัดอยู่ที่ลำคอจนเสียงของหล่อนสั่นพร่าและเลือนหายไป
ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่แสนโศกเศร้านั้นพลางแค่นหัวเราะอย่างขมขื่นในใจ
ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้คงกำลังคิดว่าตัวเองได้ยอมสละสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้เธอแล้วสินะ
นั่นก็คือ... ศักดิ์ศรีในฐานะองค์หญิง
หล่อนคงคิดว่าการที่องค์หญิงผู้แสนสูงส่งยอมก้มหัวให้ลูกนอกสมรสที่แสนต่ำต้อย มันเป็นบุญคุณที่เธอต้องตอบแทนให้อย่างสาสมล่ะสิ
เธอก้มลงมองดูขาของตัวเองที่อยู่ภายใต้ผ้าห่ม
เพราะขาพังๆ แบบนี้สินะ เธอถึงเพิ่งจะถูกยกขึ้นมาพิจารณาในฐานะเจ้าสาวของเขาได้
ทว่าผู้หญิงคนนี้ กลับเชื่อว่าเพียงแค่ยอมสละศักดิ์ศรีที่แสนไร้ค่าเพียงหยิบมือ ก็จะสามารถช่วงชิงเขากลับไปได้อีกครั้ง
สำหรับผู้หญิงคนนี้ ขาของทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา มันไม่ได้มีค่าเท่ากับศักดิ์ศรีของหล่อนเลยสินะ
ทาเลียโพล่งออกมา
“ตกลง”
ใบหน้าของไอล่าเริ่มมีสีเลือดฝาดกลับคืนมาอีกครั้ง
ทาเลียจ้องมองใบหน้านั้นนิ่งๆ ก่อนจะเสริมต่ออย่างเรียบเฉย
“แต่มีเงื่อนไขนะ”
“เงื่อนไขเหรอ?”
แววตาที่หวาดระแวงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไอล่าอีกครั้ง
ทาเลียหันไปมองที่ชั้นวางของ บนถาดที่มีผลไม้ ขนมปัง และเนยวางอยู่ มีเครื่องเงินสองสามชิ้นวางรวมอยู่ด้วย
ทาเลียหยิบมีดเล็กๆ สำหรับตัดเนยขึ้นมาแล้วขว้างไปที่เท้าของพี่สาวต่างแม่
ใบมีดสีเงินไหลลื่นไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของหล่อน ทาเลียจ้องมองไอล่าที่มองดูมีดนั่นอย่างงงๆ แล้วเอ่ยต่อด้วยเสียงที่นุ่มนวล
“เอานั่น... แทงขาตัวเองดูสิ”
“...ว่าไงนะ?”
ไอล่ามองเธอด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
เธอมองสบดวงตาที่ว่างเปล่านั้นพลางจงใจเน้นทีละคำอย่างหนักแน่น
“เอามีดเล่มนั้นกรีดขาให้เป็นแผลเป็นซะสิ... ให้เหมือนกับฉัน...”
ทาเลียค่อยๆ เปิดผ้าห่มออก ดวงตาที่เบิกโพลงของไอล่าจับจ้องไปที่รอยแผลเป็นที่แดงปูดนูนอย่างน่าเกลียด
ทาเลียใช้นิ้วลูบไล้ไปตามรอยแผลที่ยาวและน่าสยดสยองตั้งแต่หน้าแข้งขึ้นมาให้หล่อนดูชัดๆ
“ตั้งแต่ตรงนี้... จนถึงตรงนี้ กรีดให้เป็นทางยาวซะ ถ้าทำได้ ฉันจะทำตามที่พี่ขอ”
ไอล่ามองสลับไปมาระหว่างมีดที่บนพื้นและขาของตนเองภายใต้ชุดกระโปรงผ้ากำมะหยี่ เปลือกตาของหล่อนสั่นระริก
ก่อนที่เสียงหัวเราะหยันที่เย็นชาจะเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ไร้สีเลือด
“ที่แท้... เธอก็ไม่เคยคิดจะทำตามที่ฉันขอเลยตั้งแต่แรกแล้วสินะ”
ทาเลียไม่ได้ตอบโต้สิ่งใด
ครู่เดียว ไอล่าก็กลับมาสวมหน้ากากองค์หญิงผู้สูงส่งอีกครั้ง
หล่อนเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีราวกับไม่เคยแสดงท่าทางอ้อนวอนเมื่อครู่ แล้วก้าวเดินไปที่ประตู เสียงฝีเท้าที่เดินอย่างมั่นคงหยุดชะงักลงที่หน้าห้องนอน
ไอล่าจับมือเปิดประตูพลางหันกลับมามองเธอ ดวงตาดุจขุมนรกส่องประกายที่น่าหวาดหวั่นออกมา
“เธอ... จะต้องเสียใจกับการกระทำในวันนี้แน่ ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา”
ไอล่าทิ้งคำสาปแช่งไว้ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปพลางทิ้งคำพูดทิ้งท้ายอันเย็นเยียบไว้ว่า
“แน่นอน”
ไอล่ามาเยือนทาเลียถึงห้องนอน การเผชิญหน้าของสองพี่น้องจบลงด้วยคำสาปแช่งเย็นเยียบว่าทาเลียจะต้องเสียใจกับการกระทำในวันนี้
กำลังโหลดความเห็น...