หลังจากแขกไม่ได้รับเชิญจากไป ทาเลียก็เร่งให้นักเวทสายรักษาเติมควันสีเทาจางๆ ให้เต็มห้อง
เมื่อได้สูดอากาศฉุนกึกที่พวยพุ่งดุจพยับแดดเข้าไปเต็มปอด ประสาทสัมผัสที่เคยเดือดพล่านก็เริ่มสงบลง
ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างล้ำลึกถาโถมเข้ามา
ขอเพียงรออีกนิด หมอกควันพร่ามัวนี้จะเข้ากัดกินไปถึงสมอง
เมื่อนั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรอีก เธอเพียงแค่อยากนอนหลับไปราวกับคนตาย
เธอนอนแผ่อยู่บนเตียงพลางหลับตาลง ทว่าไม่ว่าจะรอนานเพียงใด สติสัมปชัญญะเส้นสุดท้ายกลับไม่ยอมขาดสะบั้นลงเสียที มันยังคงเหนี่ยวรั้งเธอไว้กับโลกแห่งความจริง
เธอพยายามพาใบหน้าเข้าไปใกล้กระถางกำยานเพื่อสูดควันแสบจมูกนั่นให้ลึกยิ่งขึ้นหวังว่าจะหลับไปได้ ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงอาการไอจนตัวโยน
เมื่อต้องขยับกายไออย่างรุนแรง ความง่วงงุนเพียงน้อยนิดที่เคยรวบรวมไว้ก็มลายหายไปสิ้น
ทาเลียมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้ ยามนี้ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีเลือดจัดจ้าน
เธอมองดูแสงอาทิตย์อัสดงที่ปั่นป่วนจนชวนให้ขนลุกอยู่นานเท่าใดไม่ทราบได้ ทาเลียก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างดึงดูดให้ลุกออกจากเตียงแล้วลองยันกายยืนบนพื้นด้วยขาทั้งสองข้าง
ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะทำงานได้ดี เพราะเธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ เลย
เธอลองก้าวเดินดูสองสามก้าวเพื่อทดสอบ
ขาซ้ายเคลื่อนไหวช้ากว่าจังหวะปกติหนึ่งช่วงตัวและลากไปกับพื้นเล็กน้อย ทว่าความเจ็บปวดที่เคยรู้สึกทุกครั้งที่งอข้อต่อนั้นเงียบสงบลง อาการระดับนี้ก็นับว่าเพียงพอที่จะเดินได้แล้ว
เธอสอดเท้าที่ผอมกิ่วลงในรองเท้าสลิปเปอร์ ก่อนจะหยิบโรบแบบมีฮู้ดออกมาจากตู้เสื้อผ้า
เธอสวมมันไว้ลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องนอนด้วยฝีเท้าที่โอนเอน
ป่านนี้แม่นมคงกำลังนอนเล่นอยู่ในห้องของตัวเอง
นักเวทสายรักษาคงเสร็จสิ้นภารกิจและกลับที่พักไปแล้ว ส่วนเหล่านางกำนัลก็คงกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องของตนเช่นกัน
เป็นไปตามคาด ตลอดทางที่เดินผ่านโถงทางเดินยาวและลงบันไดมา เธอไม่พบเจอใครเลยแม้แต่คนเดียว
ทาเลียเดินผ่านโถงกว้างและออกจากตำหนักแยกทางประตูเล็กสำหรับคนรับใช้
สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้าอย่างแผวเบา
ทาเลียก้าวเดินอย่างเนิบนาบพลางสูดอากาศเย็นที่มีกลิ่นหญ้าและดอกไม้ผสมปนเปกันเข้าปอด
เธอเดินเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่นาน จนกระทั่งรู้สึกตัวอีกทีเธอก็มาหยุดอยู่ใกล้กับลานฝึกทหาร
ความสงสัยสายหนึ่งผุดขึ้นในสมองที่พร่ามัว
'ฉันมาที่นี่ทำไมกันนะ'
ทาเลียกวาดสายตาที่ว่างเปล่ามองไปรอบลานกว้างที่ถูกโอบล้อมด้วยแสงสีแดง ทันใดนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงร่องรอยของสิ่งมีชีวิตและหลบวูบลงหลังพุ่มไม้ตามสัญชาตญาณ
ดูเหมือนจะมีการดวลดาบฝึกซ้อมกันอยู่ เธอเห็นภาพอัศวินสองสามนายกวัดแกว่งดาบอยู่ที่มุมหนึ่งของลานฝึกเลือนลาง
เธอมองภาพนั้นนิ่งๆ ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มเดินต่อ
เธอเดินโงนเงนไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าเป้าหมายคือที่ใด จนกระทั่งวิสัยทัศน์ที่เคยชัดเจนเริ่มไหววูบราวกับระลอกคลื่น ดูท่าฤทธิ์สมุนไพรจะเริ่มออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว
ทาเลียลากขาที่อ่อนแรงไปตามพื้น ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าประดุจหนอนคลาน
ทันใดนั้น เธอสังเกตเห็นเงาร่างของตัวเองที่ทอดยาวบนพื้นถูกกลืนหายไปในเงามืดครึ้ม เธอจึงเงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าตนเองได้เดินเข้ามาอยู่ภายในอาคารที่มืดสลัวหลังหนึ่งเสียแล้ว
ที่นี่ที่ไหนกันอีกนะ
ขณะที่เธอกำลังขมวดคิ้วด้วยความสับสน ประตูบานหนึ่งที่ตั้งอยู่สุดโถงทางเดินยาวก็ดึงดูดสายตาของเธอไว้
เธอเดินโซเซไปหาประตูบานนั้นแล้วเคาะเบา ๆ อย่างระมัดระวัง
ครู่ต่อมา น้ำเสียงทุ้มต่ำก็ดังลอดออกมา
“มีธุระอะไร?”
ทาเลียกะพริบตาขึ้นลงอย่างเชื่องช้า
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เธอถึงนึกเหตุผลที่ตนเองถ่อมาถึงที่นี่ออก
เธอเค้นเสียงที่ติดขัดออกมา
“ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนาย...”
ความเงียบที่เย็นเยียบปกคลุมไปทั่ว
ทาเลียกลัวว่าเสียงของตัวเองจะเบาเกินไปจึงกระแอมไอเตรียมจะอ้าปากพูดอีกครั้ง
ในวินาทีนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังใกล้เข้ามา ก่อนที่ประตูจะถูกกระชากเปิดออก
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมอง
ดูเหมือนเขาจะอยู่ในระหว่างการพักผ่อนหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ บาร์คัสสวมเพียงกางเกงผ้าฝ้ายสีเข้มกับเสื้อเชิ้ตลินินตัวบางที่สวมไว้อย่างหลวมๆ
ขณะที่เธอกวาดสายตาสำรวจเขาด้วยแววตาเลื่อนลอย น้ำเสียงเย็นชาก็ทิ่มแทงลงมาจากเหนือศีรษะ
“ท่านทรงสวมชุดแบบนี้... มาถึงที่นี่เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียก้มลงสำรวจการแต่งกายของตนเอง
ภายใต้เสื้อโรบที่อ้าออก เธอเห็นชุดนอนฤดูร้อนที่แม่นมสวมให้
มันผิดปกติตรงไหนกันนะ?
ในขณะที่เธอกำลังขมวดคิ้วมุ่น เสื้อคลุมตัวใหญ่ก็ถูกพาดลงบนไหล่ของเธอ
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้างงงวย
บาร์คัสใช้เสื้อนอกของตนห่อหุ้มร่างกายเธอไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะกวาดสายตามองไปตามโถงทางเดินที่ความมืดเริ่มเข้าปกคลุมอย่างหนาตา
“องครักษ์ล่ะ?”
“องครักษ์?”
แววตาของเขาพลันคมกริบทันที
บาร์คัสเชยคางเธอขึ้นเบาๆ เขาโน้มตัวลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
“ทรงจุดกำยานนิทราไปมากแค่ไหนกันพ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียพยายามขึงตาเพื่อเพ่งมองใบหน้าของเขาที่เริ่มจะบิดเบี้ยวเลือนลาง
บาร์คัสกำลังแสดงสีหน้าประหลาดแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่สิ บางทีสิ่งที่ประหลาดอาจจะเป็นสมองของเธอเองก็ได้
ในเมื่อโลกทั้งใบยังดูบิดเบี้ยวขนาดนี้ แล้วผู้ชายคนนี้จะดูปกติไปได้อย่างไร
เธอปัดมือของเขาออกจากใบหน้าอย่างรุนแรงพลางขยับริมฝีปาก
“ก็บอกแล้วไงว่ามีเรื่องจะคุยด้วย...”
เธอเห็นดวงตาของเขาหรี่ลง ดูเหมือนจะมีบางอย่างไม่สบอารมณ์
บาร์คัสส่งสายตาเย็นชามาที่เธอวูบหนึ่ง ก่อนจะยืดตัวตรงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดมิด จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองสำรวจภายในห้องของเขา
ท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิดของเขาทำให้เธอเริ่มกระวนกระวายใจ
หรือว่าฉันเผลอพูดภาษาเอลฟ์หรือคนแคระออกไปนะ? ทำไมเขาถึงไม่ตอบอะไรเลยล่ะ?
“ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง? บอกว่ามีเรื่องอยากจะคุย...”
ทันใดนั้น ร่างกายเธอก็ซวนเซไปด้านข้างกะทันหัน
ทาเลียรีบคว้าขอบประตูไว้แน่น ดูเหมือนการเดินเท้าจากตำหนักแยกมาถึงที่นี่จะทำให้ขาเป็นตะคริว เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อต้นขาซ้ายที่เริ่มสั่นกระตุกแผ่วเบา
เธอใช้มือทั้งสองข้างยันผนังไว้เพื่อไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพลางลงน้ำหนักไปที่ขาอีกข้าง
ในวินาทีนั้น ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วขึ้นสู่ความว่างเปล่า
ทาเลียตกใจจนพุ่งสายตามองขึ้นไปข้างบน ใบหน้าที่ฉายแววเหนื่อยล้าเต็มสายตาของเธอ
เขาอุ้มเธอขึ้นด้วยวงแขนทั้งสองข้างแล้วก้าวเดินเข้าไปในห้องนอนกว้างที่มีแสงเทียนส่องสว่าง
ทาเลียกวาดสายตามองทัศนียภาพที่แสนจะคุ้นเคยทว่าแปลกหน้าสำหรับเธอ
เธอเคยมาหาเขาที่นี่หลายครั้งเพื่อจะเจอเขา แต่ก็นับเป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาเหยียบภายในห้องนี้จริงๆ
จู่ ๆ เสียงหัวเราะหยันอย่างว่างเปล่าก็หลุดออกมาจากลำคอ ขาต้องพังพินาศขนาดนี้สินะ ถึงจะมีสิทธิ์ก้าวเข้าสู่เขตแดนต้องห้ามของเขาได้
“ไว้ค่อยคุยกันตอนฤทธิ์ยาจางลงเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเอ่ยพลางวางเธอลงบนเตียงของเขาด้วยเสียงที่เหมือนคนถอนหายใจ
ทาเลียรีบคว้าชายเสื้อของเขาไว้แน่นในขณะที่เขากำลังจะถอยห่าง เธอสัมผัสได้ถึงร่างกายที่กำยำและแข็งแกร่งภายใต้เสื้อผ้าตัวบางนั้นเกร็งเคร่งขึ้นมาแผ่วเบา
หรือว่า... เขาจะดูออกแล้วว่าเธอตั้งใจจะพูดอะไร?
เธอพยายามโฟกัสสายตาที่พร่ามัวพลางกำชายเสื้อเขาไว้แน่นราวกับมันคือเชือกกู้ชีพเส้นสุดท้าย
“ไม่เอา... ฉันจะพูดตอนนี้ ถ้ามีสติครบถ้วนล่ะก็... ฉันพูดไม่ออกแน่...”
“.....”
“นายบอกว่า... ถ้านายได้รับความยินยอมจากฉัน นายจะแต่งงานกับฉันใช่ไหม?”
เขาไม่ตอบอะไรเพียงแต่จ้องมองดวงตาเธออย่างเค้นความจริง
ทาเลียพยายามบังคับลิ้นที่เริ่มจะพันกันยุ่งเหยิงให้ขยับ
“ทำตามนั้นสิ ทิ้งไอล่า โรเอ็ม กือร์ทา ไปซะ... แล้วแต่งงานกับฉัน”
ความเงียบอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมไปทั่ว
แสงจากดวงตะวันที่ย้อนแสงพาดทับใบหน้าของเขาเผยให้เห็นแววตาบางอย่างที่วูบไหวผ่านไป
เขาดูประหลาดใจงั้นเหรอ?
เขาคงพูดแบบนั้นโดยตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่าเธอจะต้องปฏิเสธแน่ๆ พอได้รับคำตอบแบบนี้เข้าไป เขาคงกำลังรู้สึกว่าตัวเองพลาดท่าเสียแล้วล่ะมั้ง
ทว่าน้ำเสียงที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับราบเรียบและสงบจนน่าขนลุก
“กระหม่อมจะทำตามนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียใช้ดวงตาที่พร่ามัวเฝ้าสำรวจใบหน้าของเขา รอยยิ้มที่แสนว่างเปล่าเล็ดลอดออกมาเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูแห้งแล้งไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ของเขา
เพราะผู้ชายคนนี้ ไอล่าถึงขนาดต้องบุกมาหาเจ้าน้องสาวน้องนอกสมรสที่หล่อนแสนรังเกียจแล้วก้มหัวสละศักดิ์ศรีให้
ส่วนตัวเธอเอง ก็กำลังถูกความปรารถนาที่จะทำลายทุกอย่างให้ป่นปี้เข้าครอบงำ
แต่ว่าทำไมผู้ชายคนนี้... ถึงได้สงบนิ่งขนาดนี้กันนะ
ใบหน้าที่เย็นชาจนเกือบจะดูเหมือนกำลังเบื่อหน่ายนั่น ทำให้บางสิ่งที่อยู่ภายในใจของเธอเกิดรอยร้าวขึ้นมาทันที
ทาเลียหนีความเจ็บปวดด้วยควันกำยานนิทรา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับบาร์คัสผู้สงบนิ่งราวไม่รู้สึกอะไร บางสิ่งในใจเธอก็เริ่มร้าว
กำลังโหลดความเห็น...