คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 64 · เหตุผลของการแต่งงาน

ตอน 64
เหตุผลของการแต่งงาน

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมแต่งงานกับนาย?”

บาร์คัสจ้องมองเธอนิ่ง ทาเลียสบตาใบหน้าตายด้านนั้นพลางเอ่ยย้ำทีละคำราวกับจะสลักมันลงไป

“ก็เพื่อรอดูความพินาศของนายไงล่ะ ฉันถึงยอมแต่งงานด้วย”

“.....”

“ฉันอยากให้นายเจ็บปวด เจ็บให้มาก มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”

ดวงตาของเขาจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด

เธอกลั้นหายใจรอคอยคำตอบจากเขา ปรารถนาจะเห็นใบหน้าที่แสนเฉยเมยนั่นพังทลายลง อยากให้เขาโกรธเกรี้ยว สบถด่าด้วยความรังเกียจแล้วสะบัดเธอทิ้งไป

‘บอกสิว่าทำไม่ได้’

‘บอกมาว่าผู้หญิงอย่างฉัน นายไม่มีวันรับมาเป็นภรรยาเด็ดขาด’

แม้หัวใจของเธอจะแหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี แต่อย่างน้อยมันอาจช่วยรักษาชีวิตที่เหลืออยู่ของคนทั้งคู่เอาไว้ได้

ทว่าเหมือนเช่นเคย เขากลับทรยศต่อความคาดหวังของเธอ

บาร์คัสถอนหายใจสั้นๆ ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องที่ไม่สลักสำคัญอะไร เขาแกะมือของเธอที่กำเสื้อเขาไว้ออกแล้วยืดตัวตรง

“งานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้พ่ะย่ะค่ะ”

จากนั้นเขาเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดบานเลื่อนออก

สายลมที่พัดผ่านตัวเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ

ทาเลียเฝ้ามองแผ่นหลังของเขาที่อาบชโลมด้วยแสงอัสดงเก็บไว้ในดวงตาเงียบๆ เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

“แบบนั้นคงจะดีกว่า... ทั้งสำหรับกระหม่อมและสำหรับองค์หญิง”

เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่

หมายความว่าเรื่องที่น่ารำคาญ รีบจัดการให้จบๆ ไปจะดีกว่าอย่างนั้นหรือ?

ทาเลียจ้องมองดวงตาของเขาเพื่อหาคำตอบ ทว่าในที่สุดเธอก็รู้สึกเหนื่อยล้าเกินทนจึงหลับตาลง

จะเป็นอย่างไรก็ช่าง เธอจะไม่พยายามขุดคุ้ยหัวใจของผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว

ในเมื่อเขาตอบรับเพราะหน้าที่ เธอก็จะเลือกยืนเคียงข้างเขาเพื่อคืนสนองบาดแผลที่ได้รับมา ดังนั้นเธอจะไม่ทำลายตัวเองด้วยการไปคาดหวังอะไรโง่ๆ จากเขาอีก

เธอตอกย้ำความตั้งใจที่เคยบอกตัวเองมานับพันครั้งซ้ำอีกหน

คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะจบสิ้นความรักที่เหมือนคำสาปนี้เสียที

ทว่าลึกๆ เธอก็รู้ดี...

ความรักที่เธอเพิ่งฆ่าทิ้งไปในวันนี้ พรุ่งนี้มันจะกลับมาหาเธออีกครั้งอยู่ดี

◆ ◆ ◆

ข่าวคราวเรื่องงานอภิเษกสมรสขององค์หญิงสองที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้าทำให้ทั่วทั้งวังหลวงสั่นสะเทือน

ภายใต้การบัญชาของจักรพรรดินี เหล่านางกำนัลในวังหลักเริ่มตกแต่งสถานที่จัดงานอย่างหรูหรา บรรดาข้ารับใช้ต่างวิ่งวุ่นเข้าออกห้องเสบียงและห้องเครื่องเพื่อเตรียมสุราและอาหารสำหรับต้อนรับแขกเหรื่อไม่หยุดหย่อน

ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีบรรยากาศที่หนักอึ้งและกระสับกระส่ายปกคลุมไปทั่ววัง

เอ็ดริกที่เพิ่งเดินออกมาจากค่ายพลาธิการขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นกลุ่มอัศวินฝึกหัดรวมตัวซุบซิบนินทากะนอยู่ที่มุมหนึ่งของลานฝึก บทสนทนาที่แสนระคายหูพุ่งเข้าสู่โสตประสาทของเขา

“สุดท้ายลูกเมียน้อยก็แย่งผู้ชายต่อจากแม่ตัวเองจนได้สินะ”

เขาจ้องมองเด็กหนุ่มที่หัวเราะคิกคักอย่างไร้มารยาทคนนั้นอย่างพิจารณา หมอนั่นคือลูกชายตระกูลวาสเคานต์เคนเด็น ตัวปัญหาที่ชอบสร้างพรรคพวกในหมู่อัศวินฝึกหัด

เด็กหนุ่มเอ่ยต่อพลางวางอาวุธฝึกซ้อมลงบนแท่นวาง

“ได้ยินมาว่าองค์หญิงสองถอดแบบจักรพรรดินีมาเป๊ะเลยไม่ใช่เหรอ? หน้าตาแบบนั้นต่อให้เป็นท่านชายเชียคานก็คงต้านทานไม่ไหวหรอก”

“นายคิดว่าท่านหัวหน้าเป็นคนแบบนายหรือไง?”

เด็กหนุ่มร่างใหญ่ส่ายหัวไปมา

“เดิมทีถ้าไม่ใช่บัญชาจากฝ่าบาท งานแต่งนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก น่าสงสารก็แต่องค์หญิงหนึ่ง”

“โธ่ ไอ้เจ้าซื่อบื้อ ตระกูลเชียคานเป็นใครกัน คิดว่าแค่คำสั่งคำเดียวจะยอมเปลี่ยนคู่หมั้นง่ายๆ งั้นเหรอ”

เด็กหนุ่มคนเดิมเดาะลิ้น

“ก็เพราะเขามีใจอยากจะได้หล่อนอยู่แล้วต่างหากถึงได้ยอมรับ! อีกอย่าง ท่านชายเชียคานเคยเป็นองครักษ์ประจำตัวองค์หญิงสองนี่นา จริงๆ สองคนนี้อาจจะลักลอบได้เสียกันมานานแล้วก็ได้ ใครที่ไปร่วมขบวนแสวงบุญครั้งนี้ก็พูดเป็นเสียงเดียวกันทั้งนั้นว่าท่าทางสองคนนั้นมันแปลกๆ...”

“อย่ามาพูดมั่วซั่ว ตอนเป็นองครักษ์น่ะ องค์หญิงสองจิกหัวใช้ท่านหัวหน้าหนักขนาดไหนรู้ไหม? สวยแล้วไงล่ะ นิสัยเสียแบบนั้นใครได้เห็นใกล้ๆ ก็คงหลงไม่ลงหรอก”

อัศวินฝึกหัดที่กำลังจัดระเบียบลูกธนูแค่นหัวเราะดังลั่น

“ยิ่งไปกว่านั้น องค์หญิงสองยังกลายเป็นคนพิการเพราะอุบัติเหตุครั้งนี้ด้วย ทิ้งคนแบบองค์หญิงหนึ่งแล้วใครจะอยากไปแต่งงานกับผู้หญิงแบบนั้นด้วยความเต็มใจกันล่ะ ชัวร์เลยว่านังนั่นต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมมนตรามืดทำเสน่ห์ใส่แน่นอน...”

“ดูเหมือนเดี๋ยวนี้พวกนายจะใช้ ‘ปาก’ ฝึกซ้อมแทนดาบกันแล้วสินะ”

เอ็ดริกทนฟังต่อไปไม่ไหวจึงโพล่งขัดจังหวะขึ้นมา เหล่าอัศวินฝึกหัดต่างสะดุ้งสุดตัวและรีบจัดท่าทางให้เรียบร้อยทันที

เขาใช้สายตาเย็นชากวาดมองเด็กหนุ่มเหล่านั้น

“พวกนายไหมว่าบทสนทนาเมื่อครู่อาจถูกนับเป็นข้อหาหมิ่นเกียรติเชื้อพระวงศ์ได้?”

บรรดาเด็กหนุ่มหน้าซีดเผือดลงทันควัน

เอ็ดริกจ้องมองใบหน้าเหล่านั้นทีละคนอย่างคาดโทษก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

“โรเอ็ม ไนท์ ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อปกป้องราชวงศ์ ถ้าพวกนายคิดจะเป็นสมาชิกของหน่วยนี้ อย่างน้อยก็ควรจะรู้ไว้ว่าการนินทาเชื้อพระวงศ์ในที่สาธารณะเป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำ”

“ขอ-ขอโทษครับ ท่านรูบอน”

พวกเด็กหนุ่มก้มตัวลงทำความเคารพอย่างลนลาน

เอ็ดริกจ้องมองภาพนั้นเงียบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังที่พักอัศวิน

ในตอนนั้นเอง มือที่หนักแน่นข้างหนึ่งก็พาดลงบนไหล่เขา

เมื่อหันไปมอง เอ็ดริกก็เบิกตากว้างเมื่อพบว่าเป็นท่านชายเทออริก ฮาร์ต อัศวินรุ่นพี่ของเขา

เขายิ้มร่าพลางเอ่ยว่า

“เข้มงวดสมกับเป็นนายจริงๆ”

“มาทำอะไรที่ลานฝึกในเวลาแบบนี้ครับ?”

เอ็ดริกมองดูหอนาฬิกาอย่างสงสัย

นี่ยังไม่ถึงเที่ยงเลยด้วยซ้ำ ปกติอัศวินระดับสูงมักจะยุ่งที่สุดกับการปฏิบัติหน้าที่ในวังหลักไม่ใช่หรือ

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ท่านชายฮาร์ตก็หัวเราะหึๆ พลางใช้มือใหญ่ขยี้ผมเขาจนยุ่ง

“ฉันมีข่าวดีจะบอกก็เลยรีบวิ่งหน้าตั้งมาหานายเนี่ยแหละ ในที่สุดนายก็พ้นโทษกักบริเวณแล้วนะ พรุ่งนี้นายจะได้กลับมาประจำหน่วยใต้บังคับบัญชาของฉันเหมือนเดิม”

เอ็ดริกชะงักไปครู่หนึ่ง แม้จะเป็นข่าวดีทว่าความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมากลับซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก

เขาถามอย่างลังเล

“ถ้าอย่างนั้น... ใครจะเป็นผู้ดูแลความปลอดภัยขององค์หญิงสองต่อครับ?”

รุ่นพี่ของเขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

เขาละมือออกจากไหล่พลางถอนหายใจยาว

“หน่วยโรเอ็ม ไนท์ ถูกริดสิทธิ์ในการอารักขาองค์หญิงสองออกไปทั้งหมดแล้วล่ะ จักรพรรดินีทรงตั้งคำถามว่าพวกเราตั้งใจละเลยหน้าที่จนทำให้องค์หญิงได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า มิหนำซ้ำพระนางยังสั่งกำชับด้วยว่า ต่อไปนี้จะไม่ให้หน่วยโรเอ็ม ไนท์ ดูแลความปลอดภัยขององค์ชายสองด้วย”

ใบหน้าของเอ็ดริกเคร่งขรึมขึ้นมาทันที นั่นไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำเกียรติยศของหน่วยโรเอ็ม ไนท์ ให้จมดิน

นับตั้งแต่สถาปนาจักรวรรดิ อัศวินหน่วยโรเอ็มมีบทบาทในการปกป้องและปรนนิบัติเชื้อพระวงศ์มาโดยตลอด บัดนี้ตัวตนของพวกเขาได้ถูกปฏิเสธเสียแล้ว

เอ็ดริกก้มหน้าลงอย่างหมดแรง

“ขอโทษครับ เป็นเพราะผมทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ อัศวินหน่วยเราเลยต้องมารับความอัปยศแบบนี้...”

“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก เรื่องนี้มันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิดได้ เพราะฉะนั้นอย่าโทษตัวเองเลย”

เทออริกตบไหล่พยายามปลอบใจ

ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าของลูกน้องยังไม่คลายความเศร้า เทออริกที่ทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่งก็พาเขาเดินออกจากลานฝึกทันที เอ็ดริกเดินตามไปอย่างงงๆ

เขาเดินนำไปเงียบๆ จนถึงลานกว้างที่ไร้ผู้คนจึงเริ่มเปิดปากพูด

“ฉันรู้ว่านายเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง แต่เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนายจริงๆ เพราะฉะนั้นอย่าเอามาเป็นภาระในใจเลย”

เอ็ดริกขมวดคิ้ว

“ผมคอองครักษ์ประจำตัวนะครับ สรุปแล้วความรับผิดชอบชั้นต้นต่อการอารักขาที่ผิดพลาดมันก็ตกอยู่ที่ผมไม่ใช่เหรอครับ แล้วผมจะ...”

“การจู่โจมในวันนั้นน่ะมันคือแผนการของจักรพรรดินี”

เอ็ดริกหยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่าง ดวงตาที่ว่างเปล่าจ้องมองใบหน้าของรุ่นพี่นิ่ง

เทออริกจ้องมองพื้นด้วยสีหน้าหม่นหมองก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม

“นายไม่นึกแปลกใจบ้างเหรอ? ว่าทำไมไวเวิร์นถึงรวมฝูงกันมาโจมตีกองทัพในเวลานั้น... ปกติแล้วมอนสเตอร์ขนาดใหญ่อย่างไวเวิร์นน่ะ ถ้าไม่ถูกบุกรุกถิ่นที่อยู่ก่อน พวกมันไม่มีทางเปิดฉากโจมตีกองทหารที่มีอาวุธครบมือหรอก แถมที่พักของพวกเราก็อยู่ห่างจากรังของพวกมันตั้งไกล”

“เรื่องนั้น... ผมก็เคยสงสัยครับ แต่ถึงอย่างนั้นจะสรุปว่าเป็นฝีมือของจักรพรรดินีก็ดูจะพูดยากอยู่...”

“ก่อนหน้าที่การโจมตีจะเริ่มขึ้น มีรายงานว่ากลุ่มผู้ติดตามขององค์หญิงสองมีการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัย”

น้ำเสียงของเขาดูจริงจังขึ้น

“มิหนำซ้ำ ในบริเวณใกล้เคียงกับจุดที่เกิดเหตุ ยังมีการพบร่องรอยของการใช้มนตราขั้นสูงด้วย บางที... ใครบางคนอาจจะตั้งใจไปแหย่รังของไวเวิร์นให้มันคลุ้มคลั่งก็ได้”

เอ็ดริกอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง

เมื่อความหมายที่แท้จริงที่รุ่นพี่ต้องการสื่อสารเริ่มชัดเจนขึ้น เหงื่อกาฬก็ผุดซึมไปตามแผ่นหลัง

“แต่ว่า... ในการแสวงบุญครั้งนี้องค์หญิงสองก็ร่วมขบวนไปด้วยนะครับ ทั้งที่มีโอกาสที่ลูกสาวตัวเองจะได้รับอันตราย พระนางจะทำเรื่องแบบนั้นลงได้ยังไง...”

“ก็เพราะแบบนั้นไงล่ะ องค์หญิงสองถึงรอดพ้นจากข้อสงสัยได้อย่างง่ายดาย”

เอ็ดริกถึงกับพูดไม่ออก เขาจ้องมองใบหน้าที่ซีดขาวของเทออริก

เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแสนสลด

“จักรพรรดินีน่ะเป็นคนที่น่ากลัวและรอบคอบจนน่าขนลุกเลยล่ะ นับจากวันที่เกิดอุบัติเหตุมันมีการสืบสวนลับเกิดขึ้น แต่ว่านอกจากพยานแวดล้อมบางประการแล้ว ก็ไม่มีหลักฐานเอาผิดที่ชัดเจนเหลือทิ้งไว้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เสียหายที่เป็นเหยื่อรายใหญ่ที่สุดของคดีนี้ก็คือลูกแท้ๆ ของพระนางเอง ในเวถานการณ์แบบนี้ ใครจะกล้าสงสัยพระนางกันล่ะ”

เอ็ดริกค่อยๆ หลุบสายตาลงต่ำ

ภาพขององค์หญิงที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหินและร้องไห้อย่างน่าเวทนาผุดขึ้นในหัว

ภาพที่เธอทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดตลอดการปฐมพยาบาลก็ผุดกลับมาเช่นกัน

ผู้หญิงคนนั้น... ตกอยู่ในสภาพแบบนั้นก็เพราะแม่แท้ๆ ของเธอเองสินะ

ความรู้สึกพะอืดพะอมแล่นพล่านขึ้นมาจนเขาอยากจะอาเจียนออกมาเสียให้ได้

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 64

สรุปตอน 64

ทาเลียประกาศกับบาร์คัสว่ายอมแต่งงานเพียงเพื่อรอดูเขาพินาศ ส่วนเอ็ดริกรู้สึกพะอืดพะอมเมื่อรู้ความจริงเบื้องหลังอุบัติเหตุขององค์หญิง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 65 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 63กลับหน้าเรื่อง
ตอน 63ตอน 65