คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 65 · สัตว์ร้ายในวังหลวง

ตอน 65
สัตว์ร้ายในวังหลวง

“วังหลวงก็เป็นแบบนี้แหละ เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ นายเองก็ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว ก็ควรจะทำใจให้เข้มแข็งเข้าไว้จะดีกว่า”

เทออริกตบไหล่เขาพลางเอ่ยเตือน

เอ็ดริกที่ยังคงตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตารุ่นพี่

“ท่านชายเชียคาน... รู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าครับ?”

“แน่นอนสิ ก็ท่านหัวหน้าเองนั่นแหละที่เป็นคนสั่งให้สืบสวนเรื่องทั้งหมดนี้”

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึง...”

เอ็ดริกละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ เพราะเขาไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายการกระทำของบาร์คัสได้

ชายหนุ่มจ้องมองลูกน้องนิ่งๆ ก่อนจะยักไหล่

“ก็นะ... ความคิดของผู้ชายคนนั้น พวกเราคงไม่มีวันเข้าถึงหรอก”

“.....”

“แต่ฉันเชื่อว่ามันต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขาจำเป็นต้องยอมรับการแต่งงานกับองค์หญิงสอง”

เอ็ดริกขมวดคิ้วมุ่น

เหตุผลที่ว่านั่นคืออะไรกันแน่

ในขณะที่เขากำลังทำหน้าเคร่งเครียดพลางนึกถึงใบหน้าของผู้ชายที่ยากจะหยั่งถึงคนนั้น จู่ๆ ก็มีแรงฟาดหนักๆ ลงบนแผ่นหลัง

เอ็ดริกหันกลับไปมองด้วยความตกใจ

ท่านชายฮาร์ตที่เพิ่งใช้ฝ่ามือหนาฟาดหลังเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

“เอาเถอะ เรื่องขององค์หญิงสองน่ะเลิกใส่ใจได้แล้ว”

ก่อนเขาจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“อีกไม่นานองค์หญิงสองก็ต้องย้ายออกจากวังหลวงแล้วล่ะ ถึงตอนนั้นพวกนายก็คงไม่มีวันได้พบกันอีก เพราะฉะนั้นสลัดความรู้สึกผิดพวกนั้นทิ้งไปซะ แล้วหันมาใส่ใจอนาคตของตัวเองดีกว่า”

ประโยคสุดท้ายฟังดูเหมือนการตำหนิกลายๆ

เทออริกส่ายหัวไปมา

“ในการเดินทางแสวงบุญ นายดันไปขัดใจองค์รัชทายาทเข้าอย่างจัง ลำพังตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ยังจะมีแก่ใจไปเป็นห่วงคนอื่นอีกเหรอ”

เอ็ดริกหน้าเสียไปถนัดตา

เมื่อถูกจี้จุดที่เขากังวลอยู่พอดี หัวไหล่ที่เคยเหยียดตรงก็ลู่ลงทันควัน

เทออริกเห็นท่าทางหดหู่ของลูกน้องก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“โถ่เอ๊ย เห็นทำตัวซื่อตรงจนไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ฉันนึกว่าไม่สนใจเรื่องความก้าวหน้าซะอีก ที่ไหนได้ ก็ภักดีเหมือนกันนี่นา?”

“ก็นั่นมัน... ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าต้องทำหน้าที่องครักษ์ให้ดีที่สุดเท่านั้นครับ ยังไงผมก็คืออัศวินประจำตัวขององค์หญิง...”

คำตอบที่แสนหัวรั้นและเถรตรงทำให้แววตาของท่านชายฮาร์ตวูบไหวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

เขาจ้องมองใบหน้าของลูกน้องนิ่งก่อนจะลอบถอนหายใจยาว

“ฉันย้ำอีกครั้งนะ หน้าที่นั้นมันจบลงแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องกลับมาประจำตำแหน่งของนายสักที”

เอ็ดริกเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่แสนเด็ดเดี่ยวของเขา ก่อนจะเบนสายตาไปทางกำแพงวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างหมู่พฤกษา

ท่ามกลางแมกไม้สีเขียวชอุ่ม เขาเห็นหลังคาตำหนักแยกที่องค์หญิงสองพำนักอยู่รำไร

ผู้หญิงที่เขาเคยปรนนิบัติอารักขาเพียงแค่สองเดือนเศษ

หากเขาไม่ได้เห็นกับตาว่าเธอต้องบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นล่ะก็ เขาคงไม่มารู้สึกเป็นห่วงเป็นใยคนพรรค์นี้มากมายนักหรอก

‘ท่านชายฮาร์ตพูดถูก’

หน้าที่องครักษ์จบสิ้นลงแล้ว

แม้สภาพแวดล้อมที่แสนโหดร้ายรอบตัวผู้หญิงคนนั้นจะน่าเวทนาเพียงใด ทว่าเขาก็ไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรได้เลย

‘บางที... มันอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับเธอก็ได้’

จริงอย่างที่ท่านชายฮาร์ตว่า พระราชวังแห่งนี้เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายที่กระหายในอำนาจ

ยิ่งไปกว่านั้น เธอคือตัวตนที่ถูกทุกคนเกลียดชังอย่างหน้ามืดตามัวไม่ใช่หรือ

หากเธอได้แต่งงานกับท่านชายเชียคานแล้วย้ายไปอยู่ที่ตะวันออก อย่างน้อยเธอก็คงหลุดพ้นจากผู้คนที่เต็มไปด้วยความพยาบาทพวกนี้ได้เสียที

เอ็ดริกลอบถอนหายใจยาวเพื่อสลัดความรู้สึกผิดที่ไร้รูปธรรมทิ้งไป ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

“ผมทราบแล้วครับ”

เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ รอยยิ้มกว้างก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของท่านชายฮาร์ต

เขาวางแขนพาดบ่าลูกน้องพลางเอ่ยว่า

“ดีมาก งั้นรีบไปทำงานของเรากันเถอะ”

เอ็ดริกถูกกึ่งลากกึ่งจูงเดินตามเขาไป พลางหันกลับไปมองหลังคาตำหนักแยกอีกครั้งจากที่หางตา ก่อนจะรีบเบือนหน้ากลับและก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

◆ ◆ ◆

ทาเลียนอนมองฝุ่นที่ลอยละล่องอยู่เหนือเตียง

อนุภาคเล็กๆ ที่เปล่งประกายลอยคว้างอยู่ในอากาศตามทิศทางลมที่วูบไหว ก่อนจะค่อยๆ ร่วงหล่นลงบนร่างกายของเธอ

เธอเอื้อมมือไปปัดเพื่อให้มันลอยขึ้นไปอีกครั้ง แล้วเฝ้ามองมันค่อยๆ ร่วงลงมาอย่างเชื่องช้า

เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำเรื่องไร้สาระแบบนี้

รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นสาหร่ายทะเลไม่มีผิด

พริ้วไหวไปตามกระแสน้ำด้วยท่วงท่าที่ไร้ความหมาย

หรือบางที สิ่งที่บาดเจ็บอาจไม่ใช่ขาแต่เป็นสมองหรือเปล่านะ

ในขณะที่เธอกำลังเหม่อลอย เสียงเปิดและปิดประตูก็ดังขึ้น

ทาเลียเบนสายตาไปมองผู้บุกรุก

แม่นมที่เดินพรวดพราดเข้ามาพร้อมหอบผ้ากองโตในอ้อมแขน ส่งสายตาที่แสนจะดุดันมาให้

“ทำไมยังนอนอยู่อย่างนี้ล่ะเพคะ!”

เสียงที่แหลมสูงดุจแก้วแตกกรีดแทงเข้าสู่โสตประสาทจนน่ารำคาญ

ทาเลียดึงผ้าห่มมาคลุมพะรุงพะรังถึงหัว ทว่าแม่นมกลับกระชากมันทิ้งอย่างรวดเร็วพลางพ่นวาจาออกมาไม่หยุด

“รีบลุกขึ้นมาชำระร่างกายเดี๋ยวนี้ค่ะ! คุณหนูเล่นอาละวาดไม่ยอมให้ใครมาถูกตัวจนไล่นางกำนัลหนีเตลิดไปหมดแล้ว แล้วตอนนี้ยังจะมาทำแบบนี้อีกเหรอเพคะ!”

ทาเลียจ้องมองหล่อนด้วยสายตาที่บึ้งตึง

เธอไม่เข้าใจว่าหล่อนกำลังพูดเรื่องอะไร เธอก็เอาแต่นอนหลับมาตลอดไม่ใช่หรือ แล้วมีใครมาที่นี่ตอนไหนกัน?

เธอกวาดสายตาที่ไร้จุดโฟกัสไปรอบๆ ห้อง พบเศษชามและข้าวของกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป ดูเหมือนเธอจะก่อเรื่องไว้จริงๆ นั่นแหละ

“บอกให้ลุกขึ้นไงเพคะ!”

แม่นมพยายามฉุดร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอให้ลุกขึ้นนั่ง

ทาเลียที่ยังมึนเมาจากฤทธิ์ยาแก้ปวดปนกับความง่วง ได้แต่จ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของแม่นมนิ่งๆ

ดูเหมือนท่าทางของเธอจะทำให้แม่นมขัดใจจนต้องทุบอกตัวเอง

“ตอนที่หม่อมฉันไม่อยู่ แอบจุดตะเกียงกำยานไปเท่าไหร่กันคะเนี่ย? ลำพังเดินยังลำบากขนาดนี้แล้วจะเดินเข้างานพิธีได้ยังไงกัน!”

“งานพิธี?”

“ก็งานแต่งงานยังไงล่ะคะ ต้องจัดวันนี้แล้วนะ!”

“ใครจะแต่งงาน?”

ใบหน้ากลมมนของแม่นมเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจลูกพลัม ดูจากท่าทางที่โกรธจัดนั่นแล้วมันช่างน่าขำเหลือเกิน

ทาเลียสะบัดลิ้นที่เริ่มจะพันกันพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ

“ยินดีด้วยนะแม่นมที่ได้แต่งงาน”

“คนที่ต้องแต่งงานวันนี้คือคุณหนูต่างหากค่ะ!”

แม่นมแผดเสียงร้องเหมือนห่านที่ถูกบิดคอ

“ก็คุณหนูเป็นคนตอบตกลงเองแท้ๆ ทำไมถึงมาทำแบบนี้ล่ะเพคะ!”

ทาเลียขมวดคิ้วมุ่น

จะว่าไป... เธอก็ตอบตกลงแต่งงานกับบาร์คัสไปแล้วนี่นา

แต่เธอพูดตอนไหนกันนะ?

จำไม่ได้เลย ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องเวลาดูเหมือนจะละลายหายไปกับควันนั่นหมดแล้ว

ทาเลียที่ใบหน้าดูเลื่อนลอยกะพริบตาขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะค่อยๆ หย่อนขาลงจากเตียง

เอาเถอะ สรุปคือวันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอสินะ

ถ้าอย่างนั้น จะมัวมานอนอืดอยู่แบบนี้ก็คงไม่ได้

เธอเดินโซเซมุ่งหน้าไปทางหลังม่านฉากกั้น

“หม่อมฉันจะช่วยเรื่องอาบน้ำและสวมชุดชั้นในให้เท่านั้นนะคะ ส่วนที่เหลือต้องให้เหล่านางกำนัลจากตำหนักจักรพรรดินีมาจัดการต่อเพคะ”

“...อืม”

“ห้ามไปข่วนหรือทุบตีพวกเขานะเพคะ”

“ฉันเป็นแมวหรือไง จะไปข่วนใครเขาทำไม”

แม่นมทำสีหน้าเหมือนเพิ่งกินของเสียเข้าไปในปาก

ท่าทางที่ดูเหลอหลานั่นช่างน่าขันจนทาเลียเผลอยิ้มออกมา แม่นมลอบถอนหายใจยาวพลางช่วยถอดชุดนอนออกจากร่างกายเธอ

“รีบอาบน้ำเถอะค่ะ”

ทาเลิก้าวเท้าลงในอ่างอาบน้ำ

จากนั้นน้ำเย็นจัดก็เทโครมลงมาที่ศีรษะ

ทาเลียปัดเส้นผมที่บังตาออกพลางขยี้ตาที่เริ่มแสบ

แม่นมดูจะรีบร้อนมาก

หล่อนเทน้ำมันหอมระเหยจนหมดขวดราดลงบนตัวเธอ แล้วเริ่มใช้แปรงอันใหญ่ขัดถูร่างกายเธออย่างรุนแรง ดูแล้วเหมือนกำลังอาบน้ำให้สุนัขมากกว่าจะปรนนิบัติองค์หญิง

ทว่าทาเลียกลับยอมรับการปรนนิบัตินั้นแต่โดยดี เพราะประสาทสัมผัสที่ด้านชาทำให้เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย

“เอาล่ะ เชิญเสด็จขึ้นมาได้แล้ว”

แม่นมเทน้ำเย็นราดซ้ำลงบนหัวเธอถึงสี่ครั้งรวด ก่อนจะเร่งเร้าด้วยท่าทางกระวนกระวาย

ทาเลียในสภาพตัวเปียกโชกก้าวออกมาจากอ่างน้ำ

แม่นมนำผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อตัวและซับน้ำให้แห้ง ก่อนจะช่วยสวมชุดชั้นในและกระโปรงชั้นในให้ภายในพริบตา

เธอเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกวันนี้เองว่าแม่นมที่ปกติมักจะชักช้าราวหนอนคลาน ก็สามารถขยับตัวได้รวดเร็วขนาดนี้

ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองด้วยความทึ่ง แม่นมก็ใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วรีบกุลีกุจอวิ่งออกจากห้องนอนไปเรียกนางกำนัลมาเพิ่ม

ทาเลียถูกแวดล้อมด้วยกลุ่มผู้หญิงนับสิบคนทันที

ไม่สิ คงไม่ถึงสิบคนหรอก เพราะตอนนี้เธอกำลังมองเห็นหนึ่งคนเป็นสองคน สองคนเป็นสามคนสี่คนอยู่ สรุปคือคนมันก็น่าจะน้อยกว่าที่เห็นนั่นแหละ

แต่จะเป็นอย่างไรก็ช่าง ในสายตาทาเลียตอนนี้มันดูเยอะไปหมด

เธอกะพริบตาที่พล่ามัวก่อนจะตัดสินใจหลับตาลง

ไม่นานนักเหล่านางกำนัลที่เตรียมการเสร็จสิ้นก็นำทางเธอไปที่ไหนสักแห่ง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกกระแสน้ำพัดพาออกไปสู่มหาสมุทรที่กว้างไกลไม่มีผิด

พอเริ่มมีสติกลับมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตนเองนั่งอยู่บนรถม้าคันโตและกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนสักที่

ทาเลียจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาที่เลื่อนลอย

ท้องฟ้าที่ถูกย้อมเป็นสีดำเข้มและมหาวิหารขนาดใหญ่มหึมาปรากฏแก่สายตา

ทันทีที่มองเห็นทิวทัศน์อันพร่าเลือนนั้น ความวิตกกังวลที่อธิบายไม่ได้ก็พลันปรากฏขึ้นมาในอก

เธอมองดูประตูมหาวิหารที่ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พลางมีเหงื่อเย็นๆ ผุดพรายออกมา ทันใดนั้นเธอก็เอื้อมมือไปคว้าที่เปิดประตูรถม้าไว้แน่น

เธอตั้งใจจะกระโดดหนีออกจากรถม้าไปเสียเดี๋ยวนี้ ทว่ารถม้ากลับหยุดนิ่งลงโดยไม่มีการบอกกล่าว

การที่รถหยุดกะทันหันทำให้ทาเลียซวนเซจนล้มลงบนพื้นรถม้า

ช่างโชคร้ายที่หัวเข่ากระแทกพื้นรุนแรงจนความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปถึงสะโพก เธอขบปากแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงคราง

ในตอนนั้นเอง ประตูรถม้าก็ถูกเปิดออก และเงามืดขนาดใหญ่ก็พาดทับลงมา

ทาเลียเงยหน้าขึ้นขวับ และพบกับบาร์คัสที่ปกคลุมด้วยรังสีสีเทาหมองหม่นจนเธอต้องกลั้นหายใจ

บาร์คัสสวมชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาและสวมเสื้อนอกที่มีตราประทับของตระกูลพาดทับไว้อย่างหลวมๆ เขากำลังโน้มตัวลงมาหาเธอ

เธอรู้สึกได้ถึงดวงตาสีฟ้าคู่นั้นที่กำลังกวาดมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างเงียบเชียบ

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 65

สรุปตอน 65

เทออริกเตือนเอ็ดริกว่าวังหลวงเต็มไปด้วยผู้ที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ และเผยว่าบาร์คัสเป็นผู้สั่งสืบเรื่องทั้งหมด ก่อนบาร์คัสในชุดพิธีจะมาหาทาเลีย

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 66 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 64กลับหน้าเรื่อง
ตอน 64ตอน 66