“วังหลวงก็เป็นแบบนี้แหละ เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ นายเองก็ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แล้ว ก็ควรจะทำใจให้เข้มแข็งเข้าไว้จะดีกว่า”
เทออริกตบไหล่เขาพลางเอ่ยเตือน
เอ็ดริกที่ยังคงตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตารุ่นพี่
“ท่านชายเชียคาน... รู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าครับ?”
“แน่นอนสิ ก็ท่านหัวหน้าเองนั่นแหละที่เป็นคนสั่งให้สืบสวนเรื่องทั้งหมดนี้”
“ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึง...”
เอ็ดริกละคำพูดไว้ในฐานที่เข้าใจ เพราะเขาไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายการกระทำของบาร์คัสได้
ชายหนุ่มจ้องมองลูกน้องนิ่งๆ ก่อนจะยักไหล่
“ก็นะ... ความคิดของผู้ชายคนนั้น พวกเราคงไม่มีวันเข้าถึงหรอก”
“.....”
“แต่ฉันเชื่อว่ามันต้องมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เขาจำเป็นต้องยอมรับการแต่งงานกับองค์หญิงสอง”
เอ็ดริกขมวดคิ้วมุ่น
เหตุผลที่ว่านั่นคืออะไรกันแน่
ในขณะที่เขากำลังทำหน้าเคร่งเครียดพลางนึกถึงใบหน้าของผู้ชายที่ยากจะหยั่งถึงคนนั้น จู่ๆ ก็มีแรงฟาดหนักๆ ลงบนแผ่นหลัง
เอ็ดริกหันกลับไปมองด้วยความตกใจ
ท่านชายฮาร์ตที่เพิ่งใช้ฝ่ามือหนาฟาดหลังเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริงเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
“เอาเถอะ เรื่องขององค์หญิงสองน่ะเลิกใส่ใจได้แล้ว”
ก่อนเขาจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“อีกไม่นานองค์หญิงสองก็ต้องย้ายออกจากวังหลวงแล้วล่ะ ถึงตอนนั้นพวกนายก็คงไม่มีวันได้พบกันอีก เพราะฉะนั้นสลัดความรู้สึกผิดพวกนั้นทิ้งไปซะ แล้วหันมาใส่ใจอนาคตของตัวเองดีกว่า”
ประโยคสุดท้ายฟังดูเหมือนการตำหนิกลายๆ
เทออริกส่ายหัวไปมา
“ในการเดินทางแสวงบุญ นายดันไปขัดใจองค์รัชทายาทเข้าอย่างจัง ลำพังตัวเองยังจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ยังจะมีแก่ใจไปเป็นห่วงคนอื่นอีกเหรอ”
เอ็ดริกหน้าเสียไปถนัดตา
เมื่อถูกจี้จุดที่เขากังวลอยู่พอดี หัวไหล่ที่เคยเหยียดตรงก็ลู่ลงทันควัน
เทออริกเห็นท่าทางหดหู่ของลูกน้องก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขัน
“โถ่เอ๊ย เห็นทำตัวซื่อตรงจนไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ฉันนึกว่าไม่สนใจเรื่องความก้าวหน้าซะอีก ที่ไหนได้ ก็ภักดีเหมือนกันนี่นา?”
“ก็นั่นมัน... ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าต้องทำหน้าที่องครักษ์ให้ดีที่สุดเท่านั้นครับ ยังไงผมก็คืออัศวินประจำตัวขององค์หญิง...”
คำตอบที่แสนหัวรั้นและเถรตรงทำให้แววตาของท่านชายฮาร์ตวูบไหวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน
เขาจ้องมองใบหน้าของลูกน้องนิ่งก่อนจะลอบถอนหายใจยาว
“ฉันย้ำอีกครั้งนะ หน้าที่นั้นมันจบลงแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่นายต้องกลับมาประจำตำแหน่งของนายสักที”
เอ็ดริกเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่แสนเด็ดเดี่ยวของเขา ก่อนจะเบนสายตาไปทางกำแพงวังที่ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างหมู่พฤกษา
ท่ามกลางแมกไม้สีเขียวชอุ่ม เขาเห็นหลังคาตำหนักแยกที่องค์หญิงสองพำนักอยู่รำไร
ผู้หญิงที่เขาเคยปรนนิบัติอารักขาเพียงแค่สองเดือนเศษ
หากเขาไม่ได้เห็นกับตาว่าเธอต้องบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นล่ะก็ เขาคงไม่มารู้สึกเป็นห่วงเป็นใยคนพรรค์นี้มากมายนักหรอก
‘ท่านชายฮาร์ตพูดถูก’
หน้าที่องครักษ์จบสิ้นลงแล้ว
แม้สภาพแวดล้อมที่แสนโหดร้ายรอบตัวผู้หญิงคนนั้นจะน่าเวทนาเพียงใด ทว่าเขาก็ไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรได้เลย
‘บางที... มันอาจจะเป็นเรื่องดีสำหรับเธอก็ได้’
จริงอย่างที่ท่านชายฮาร์ตว่า พระราชวังแห่งนี้เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายที่กระหายในอำนาจ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอคือตัวตนที่ถูกทุกคนเกลียดชังอย่างหน้ามืดตามัวไม่ใช่หรือ
หากเธอได้แต่งงานกับท่านชายเชียคานแล้วย้ายไปอยู่ที่ตะวันออก อย่างน้อยเธอก็คงหลุดพ้นจากผู้คนที่เต็มไปด้วยความพยาบาทพวกนี้ได้เสียที
เอ็ดริกลอบถอนหายใจยาวเพื่อสลัดความรู้สึกผิดที่ไร้รูปธรรมทิ้งไป ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
“ผมทราบแล้วครับ”
เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ รอยยิ้มกว้างก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของท่านชายฮาร์ต
เขาวางแขนพาดบ่าลูกน้องพลางเอ่ยว่า
“ดีมาก งั้นรีบไปทำงานของเรากันเถอะ”
เอ็ดริกถูกกึ่งลากกึ่งจูงเดินตามเขาไป พลางหันกลับไปมองหลังคาตำหนักแยกอีกครั้งจากที่หางตา ก่อนจะรีบเบือนหน้ากลับและก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
ทาเลียนอนมองฝุ่นที่ลอยละล่องอยู่เหนือเตียง
อนุภาคเล็กๆ ที่เปล่งประกายลอยคว้างอยู่ในอากาศตามทิศทางลมที่วูบไหว ก่อนจะค่อยๆ ร่วงหล่นลงบนร่างกายของเธอ
เธอเอื้อมมือไปปัดเพื่อให้มันลอยขึ้นไปอีกครั้ง แล้วเฝ้ามองมันค่อยๆ ร่วงลงมาอย่างเชื่องช้า
เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงทำเรื่องไร้สาระแบบนี้
รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นสาหร่ายทะเลไม่มีผิด
พริ้วไหวไปตามกระแสน้ำด้วยท่วงท่าที่ไร้ความหมาย
หรือบางที สิ่งที่บาดเจ็บอาจไม่ใช่ขาแต่เป็นสมองหรือเปล่านะ
ในขณะที่เธอกำลังเหม่อลอย เสียงเปิดและปิดประตูก็ดังขึ้น
ทาเลียเบนสายตาไปมองผู้บุกรุก
แม่นมที่เดินพรวดพราดเข้ามาพร้อมหอบผ้ากองโตในอ้อมแขน ส่งสายตาที่แสนจะดุดันมาให้
“ทำไมยังนอนอยู่อย่างนี้ล่ะเพคะ!”
เสียงที่แหลมสูงดุจแก้วแตกกรีดแทงเข้าสู่โสตประสาทจนน่ารำคาญ
ทาเลียดึงผ้าห่มมาคลุมพะรุงพะรังถึงหัว ทว่าแม่นมกลับกระชากมันทิ้งอย่างรวดเร็วพลางพ่นวาจาออกมาไม่หยุด
“รีบลุกขึ้นมาชำระร่างกายเดี๋ยวนี้ค่ะ! คุณหนูเล่นอาละวาดไม่ยอมให้ใครมาถูกตัวจนไล่นางกำนัลหนีเตลิดไปหมดแล้ว แล้วตอนนี้ยังจะมาทำแบบนี้อีกเหรอเพคะ!”
ทาเลียจ้องมองหล่อนด้วยสายตาที่บึ้งตึง
เธอไม่เข้าใจว่าหล่อนกำลังพูดเรื่องอะไร เธอก็เอาแต่นอนหลับมาตลอดไม่ใช่หรือ แล้วมีใครมาที่นี่ตอนไหนกัน?
เธอกวาดสายตาที่ไร้จุดโฟกัสไปรอบๆ ห้อง พบเศษชามและข้าวของกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป ดูเหมือนเธอจะก่อเรื่องไว้จริงๆ นั่นแหละ
“บอกให้ลุกขึ้นไงเพคะ!”
แม่นมพยายามฉุดร่างที่อ่อนปวกเปียกของเธอให้ลุกขึ้นนั่ง
ทาเลียที่ยังมึนเมาจากฤทธิ์ยาแก้ปวดปนกับความง่วง ได้แต่จ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของแม่นมนิ่งๆ
ดูเหมือนท่าทางของเธอจะทำให้แม่นมขัดใจจนต้องทุบอกตัวเอง
“ตอนที่หม่อมฉันไม่อยู่ แอบจุดตะเกียงกำยานไปเท่าไหร่กันคะเนี่ย? ลำพังเดินยังลำบากขนาดนี้แล้วจะเดินเข้างานพิธีได้ยังไงกัน!”
“งานพิธี?”
“ก็งานแต่งงานยังไงล่ะคะ ต้องจัดวันนี้แล้วนะ!”
“ใครจะแต่งงาน?”
ใบหน้ากลมมนของแม่นมเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำดุจลูกพลัม ดูจากท่าทางที่โกรธจัดนั่นแล้วมันช่างน่าขำเหลือเกิน
ทาเลียสะบัดลิ้นที่เริ่มจะพันกันพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ
“ยินดีด้วยนะแม่นมที่ได้แต่งงาน”
“คนที่ต้องแต่งงานวันนี้คือคุณหนูต่างหากค่ะ!”
แม่นมแผดเสียงร้องเหมือนห่านที่ถูกบิดคอ
“ก็คุณหนูเป็นคนตอบตกลงเองแท้ๆ ทำไมถึงมาทำแบบนี้ล่ะเพคะ!”
ทาเลียขมวดคิ้วมุ่น
จะว่าไป... เธอก็ตอบตกลงแต่งงานกับบาร์คัสไปแล้วนี่นา
แต่เธอพูดตอนไหนกันนะ?
จำไม่ได้เลย ความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องเวลาดูเหมือนจะละลายหายไปกับควันนั่นหมดแล้ว
ทาเลียที่ใบหน้าดูเลื่อนลอยกะพริบตาขึ้นลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะค่อยๆ หย่อนขาลงจากเตียง
เอาเถอะ สรุปคือวันนี้เป็นวันแต่งงานของเธอสินะ
ถ้าอย่างนั้น จะมัวมานอนอืดอยู่แบบนี้ก็คงไม่ได้
เธอเดินโซเซมุ่งหน้าไปทางหลังม่านฉากกั้น
“หม่อมฉันจะช่วยเรื่องอาบน้ำและสวมชุดชั้นในให้เท่านั้นนะคะ ส่วนที่เหลือต้องให้เหล่านางกำนัลจากตำหนักจักรพรรดินีมาจัดการต่อเพคะ”
“...อืม”
“ห้ามไปข่วนหรือทุบตีพวกเขานะเพคะ”
“ฉันเป็นแมวหรือไง จะไปข่วนใครเขาทำไม”
แม่นมทำสีหน้าเหมือนเพิ่งกินของเสียเข้าไปในปาก
ท่าทางที่ดูเหลอหลานั่นช่างน่าขันจนทาเลียเผลอยิ้มออกมา แม่นมลอบถอนหายใจยาวพลางช่วยถอดชุดนอนออกจากร่างกายเธอ
“รีบอาบน้ำเถอะค่ะ”
ทาเลิก้าวเท้าลงในอ่างอาบน้ำ
จากนั้นน้ำเย็นจัดก็เทโครมลงมาที่ศีรษะ
ทาเลียปัดเส้นผมที่บังตาออกพลางขยี้ตาที่เริ่มแสบ
แม่นมดูจะรีบร้อนมาก
หล่อนเทน้ำมันหอมระเหยจนหมดขวดราดลงบนตัวเธอ แล้วเริ่มใช้แปรงอันใหญ่ขัดถูร่างกายเธออย่างรุนแรง ดูแล้วเหมือนกำลังอาบน้ำให้สุนัขมากกว่าจะปรนนิบัติองค์หญิง
ทว่าทาเลียกลับยอมรับการปรนนิบัตินั้นแต่โดยดี เพราะประสาทสัมผัสที่ด้านชาทำให้เธอไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย
“เอาล่ะ เชิญเสด็จขึ้นมาได้แล้ว”
แม่นมเทน้ำเย็นราดซ้ำลงบนหัวเธอถึงสี่ครั้งรวด ก่อนจะเร่งเร้าด้วยท่าทางกระวนกระวาย
ทาเลียในสภาพตัวเปียกโชกก้าวออกมาจากอ่างน้ำ
แม่นมนำผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาห่อตัวและซับน้ำให้แห้ง ก่อนจะช่วยสวมชุดชั้นในและกระโปรงชั้นในให้ภายในพริบตา
เธอเพิ่งรู้เป็นครั้งแรกวันนี้เองว่าแม่นมที่ปกติมักจะชักช้าราวหนอนคลาน ก็สามารถขยับตัวได้รวดเร็วขนาดนี้
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองด้วยความทึ่ง แม่นมก็ใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วรีบกุลีกุจอวิ่งออกจากห้องนอนไปเรียกนางกำนัลมาเพิ่ม
ทาเลียถูกแวดล้อมด้วยกลุ่มผู้หญิงนับสิบคนทันที
ไม่สิ คงไม่ถึงสิบคนหรอก เพราะตอนนี้เธอกำลังมองเห็นหนึ่งคนเป็นสองคน สองคนเป็นสามคนสี่คนอยู่ สรุปคือคนมันก็น่าจะน้อยกว่าที่เห็นนั่นแหละ
แต่จะเป็นอย่างไรก็ช่าง ในสายตาทาเลียตอนนี้มันดูเยอะไปหมด
เธอกะพริบตาที่พล่ามัวก่อนจะตัดสินใจหลับตาลง
ไม่นานนักเหล่านางกำนัลที่เตรียมการเสร็จสิ้นก็นำทางเธอไปที่ไหนสักแห่ง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกกระแสน้ำพัดพาออกไปสู่มหาสมุทรที่กว้างไกลไม่มีผิด
พอเริ่มมีสติกลับมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตนเองนั่งอยู่บนรถม้าคันโตและกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนสักที่
ทาเลียจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาที่เลื่อนลอย
ท้องฟ้าที่ถูกย้อมเป็นสีดำเข้มและมหาวิหารขนาดใหญ่มหึมาปรากฏแก่สายตา
ทันทีที่มองเห็นทิวทัศน์อันพร่าเลือนนั้น ความวิตกกังวลที่อธิบายไม่ได้ก็พลันปรากฏขึ้นมาในอก
เธอมองดูประตูมหาวิหารที่ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พลางมีเหงื่อเย็นๆ ผุดพรายออกมา ทันใดนั้นเธอก็เอื้อมมือไปคว้าที่เปิดประตูรถม้าไว้แน่น
เธอตั้งใจจะกระโดดหนีออกจากรถม้าไปเสียเดี๋ยวนี้ ทว่ารถม้ากลับหยุดนิ่งลงโดยไม่มีการบอกกล่าว
การที่รถหยุดกะทันหันทำให้ทาเลียซวนเซจนล้มลงบนพื้นรถม้า
ช่างโชคร้ายที่หัวเข่ากระแทกพื้นรุนแรงจนความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปถึงสะโพก เธอขบปากแน่นเพื่อสะกดกั้นเสียงคราง
ในตอนนั้นเอง ประตูรถม้าก็ถูกเปิดออก และเงามืดขนาดใหญ่ก็พาดทับลงมา
ทาเลียเงยหน้าขึ้นขวับ และพบกับบาร์คัสที่ปกคลุมด้วยรังสีสีเทาหมองหม่นจนเธอต้องกลั้นหายใจ
บาร์คัสสวมชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาและสวมเสื้อนอกที่มีตราประทับของตระกูลพาดทับไว้อย่างหลวมๆ เขากำลังโน้มตัวลงมาหาเธอ
เธอรู้สึกได้ถึงดวงตาสีฟ้าคู่นั้นที่กำลังกวาดมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างเงียบเชียบ
เทออริกเตือนเอ็ดริกว่าวังหลวงเต็มไปด้วยผู้ที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่ออำนาจ และเผยว่าบาร์คัสเป็นผู้สั่งสืบเรื่องทั้งหมด ก่อนบาร์คัสในชุดพิธีจะมาหาทาเลีย
กำลังโหลดความเห็น...