“จุดกำยานนิทรามาอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
บาร์คัสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งตำหนิพลางจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอที่รูม่านตาขยายกว้างและเลื่อนลอย
ในวินาทีนั้น ทาเลียรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งพวงแก้ม
เธอเพียงแค่ใช้ยาเพราะมันเจ็บปวดก็เท่านั้น ทั้งที่ไม่ได้ทำความผิดอะไร แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำเรื่องที่ต้องถูกดุด่าอยู่เสมอ
เธอลดสายตาลงต่ำหลบเลี่ยงสายตาของเขา ทันใดนั้นเสียงถอนหายใจที่แห้งแล้งก็เป่ารดลงบนหน้าผากแผ่วเบา
“...บางทีแบบนี้อาจจะดีกว่าก็ได้”
บาร์คัสพึมพำออกมาอย่างขมขื่น เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่งบนพื้นดินและโอบแขนรอบแผ่นหลังของเธอ
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองสันกรามที่คมกริบของเขาในระยะประชิดด้วยสายตาที่ตื่นตระหนก เขาพาดแขนอีกข้างเข้าที่ใต้ขาของเธอแล้วค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืน
ทาเลียกำชายกระโปรงไว้แน่นตามสัญชาตญาณ เธอรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังเพราะกังวลว่าชุดเดรสจะเลิกขึ้นจนเห็นรอยแผลเป็น
“ฉะ-ฉัน... เดินเองได้”
“ท่านก็แค่อยู่ในห้วงของฤทธิ์ยาไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
บาร์คัสเอ่ยด้วยเสียงเรียบเฉยขณะก้าวลงจากรถม้า
“แบบนั้นมันน่าจะช่วยให้ท่าน ‘ทนผ่าน’ วันนี้ไปได้ง่ายขึ้น”
ทาเลียห่อไหล่ลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสเสียงที่ติดจะเยาะหยัน สำหรับเขาแล้ว วันนี้คงเป็นเพียงวันที่ต้องข่มใจ ‘อดทน’ ให้ผ่านพ้นไปสินะ ในขณะที่เธอกำลังก้มหน้าอย่างหดหู่ เสียงแปลกหน้าจากคนใกล้ตัวก็ดังขึ้น
“ท่านผู้บัญชาการครับ องค์จักรพรรดิจะเสด็จมาถึงล่าช้าเล็กน้อย”
ทาเลียสะดุ้งตัวโยนและซุกตัวเข้าหาอ้อมอกของเขามากขึ้น
บาร์คัสกางเสื้อคลุมออกเพื่อเน้นคลุมร่างกายของเธอให้มิดชิด ก่อนจะหันไปสั่งการชายผู้มาแจ้งข่าวด้วยน้ำเสียงห้วนกระด้าง
“ไปแจ้งเรื่องนี้ให้บิชอปทราบซะ”
จากนั้นเขาก็ก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปยังซุ้มประตูลายโค้งที่สลักจากหินอ่อน
ทาเลียเผลอกำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ภายใต้เสื้อนอกตัวบางที่มีกลิ่นมินต์จางๆ ติดอยู่ เธอแหงนมองท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆหนาทึบ
แสงสีเทาที่แสนหดหู่ราวกับกำลังลางบอกเหตุอนาคตอันมืดมนของเธอ สาดส่องลงกระทบใบหน้าของเหล่านักบุญที่สลักไว้บนผนังศิลาและเสาวิหารจนดูน่าขนลุก
เมื่อใบหน้าเหล่านั้นขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ความหวาดกลัวที่สุมอยู่ในท้องก็ค่อยๆ คืบคลานขึ้นมาตามหลอดลม
เธอโพล่งเปิดปากพูดออกมาตามสัญชาตญาณ
“วันนี้... อากาศมืดครึ้มจังเลยนะ”
ดวงตาสีฟ้าที่มีประกายเงินร่วงหล่นลงมาสบกับหน้าผากของเธอ
เธอรีบหลบสายตาพลางละล่ำละลักพึมพำ
“วันแบบนี้... ไม่มีใครเขาแต่งงานกันหรอก”
เพราะฉะนั้น... ยกเลิกไปเสียตอนนี้จะดีกว่า แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดจบ ริมฝีปากของเขาก็ขยับเอ่ยขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะเป็นคู่แรกยังไงล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงที่เหมือนจะปลอบประโลมนั้นทำให้ทาเลียต้องกล้ำกลืนถ้อยคำที่มาติดอยู่ที่ลำคอลงไป
เขาเป็นผู้ชายที่เคยชินกับความเอาแต่ใจของเธอมานักต่อนัก คำพูดเหล่านั้นก็คงเป็นเพียงแค่คำพูดประนีประนอมเพื่อให้เธอยอมอยู่นิ่งๆ เท่านั้น
แม้จะพยายามเตือนสติถอดใจเช่นนั้น ทว่าหัวใจที่ไร้ซี่งศักดิ์ศรีกลับเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง
เธอก้มหน้าลงจนสุดเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงซ่าน
ในที่สุด ปากทางเข้ามหาวิหารที่กว้างใหญ่ราวกับปากสัตว์ยักษ์ก็เขมือบพวกเธอเข้าไป มวลอากาศที่หนาวเย็นและหนักอึ้งดักทับลงบนร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยชุดเดรสตัวบาง
ทาเลียห่อหลังลงพลางชำเลืองมองข้ามไหล่ผ่านชายเสื้อคลุมของบาร์คัสออกไป ภาพฝูงชนนับร้อยที่นั่งเบียดเสียดกันอยู่ตามระเบียงทางเดินยาวปรากฏแก่สายตา จำนวนแขกเหรื่อที่เป็นพยานมากกว่าที่คาดไว้ทำให้เธอรู้สึกคอแห้งผาก
ไม่มีทางที่คนพวกนั้นจะมารวมตัวกันเพื่ออวยพรให้งานแต่งครั้งนี้แน่ๆ
ทุกคนก็คงจะมาเพราะเกรงใจเซเนเวียร์จนต้องจำใจมา
หรือบางที... อาจจะแค่มาเพื่อจ้องมองดูสารรูปขององค์หญิงลูกนอกสมรสว่าตกอับเพียงใด
เธอลดสายตาลงเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าขาของเธอถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้เสื้อผ้าอย่างดีแล้ว แม้จะได้เห็นกับตาว่าเนื้อผ้าที่ยาวพะรุงพะรังคลุมปิดถึงปลายเท้า แต่ความกังวลกลับไม่จางหายไปง่ายๆ
เธอใช้มือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นกาฬคว้าชายกระโปรงแล้วดึงลงให้ต่ำที่สุด พลางกวาดสายตามองไปยังที่นั่งแขกเหรื่อรอบๆ เพราะกลัวว่าจะมีใครแอบมองขาของเธออยู่ แล้วเธอก็สบเข้ากับดวงตานับร้อยคู่ที่กำลังเบิกกว้างจ้องมองมา
ทาเลียตัวแข็งทื่อด้วยความรู้สึกว่าสภาพของเธอมันคงจะดูน่าเกลียดน่ากลัวมากในสายตาพวกเขา ทันใดนั้นเสื้อนอกที่มีสีเข้มก็บดบังทัศนวิสัยของเธอไว้
“ดูเหมือนเราต้องรอจนกว่าองค์จักรพรรดิจะเสด็จมาถึงพ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงนั่นช่างนุ่มนวลจนประหลาด
เขาเดินเลี่ยงโถงกลางมุ่งหน้าไปยังส่วนปีกอาคารที่ค่อนข้างเงียบสงบพลางเสริมต่อ
“ในระหว่างนี้ ท่านก็นอนพักสายตาสักครู่เถอะ”
ทาเลียเงยหน้ามองปลายคางของเขาด้วยแววตาเลื่อนลอย
วันนี้เขาพูดจาแปลกๆ มากเกินไปแล้ว จะมีเจ้าสาวที่ไหนบนโลกนอนหลับในงานแต่งงานของตัวเองกันล่ะ
ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากท้วง เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“ท่านเชียคาน”
ทาเลียมองผ่านปกเสื้ออัศวินไป เห็นอัศวินที่เดีนตามหลังบาร์คัสเป็นเงาอยู่เสมอวิ่งตรงมาทางพวกเขา
“ดยุคโฮริสเทนต้องการพบท่านครับ เขาบอกว่าอยากจะคุยกับท่านครู่หนึ่งก่อนที่พิธีจะเริ่มขึ้น”
ดยุคโฮริสเทนคือท่านตาของกาเร็ธและไอล่า คนระดับนั้นมาที่งานแต่งนี้ทำไมกัน
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตระหนก ก็พบว่าใบหน้าของบาร์คัสขึงตึงขึ้นเพียงเล็กน้อย เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะวางร่างของเธอลงบนม้านั่งของคณะประสานเสียง จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อคลุมคลุมไหล่ให้เธอแล้วเอ่ยว่า
“รออยู่ที่นี่สักครู่นะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะรีบกลับมา”
ทาเลียเอื้อมมือจะคว้าตัวเขาไว้แต่ก็รีบดึงมือกลับทันควัน
เขาก็แค่ต้องมารับผิดชอบตัวเธอเพราะคำบัญชาของจักรพรรดิเท่านั้น เธอควรจะทำตัวให้ชินกับการถูกผลักไว้เบื้องหลังได้แล้ว
“เฝ้าไว้ให้ดี”
บาร์คัสสั่งกำชับอัศวินองครักษ์ก่อนจะก้าวเดินอย่างสง่างามออกจากส่วนปีกอาคารไป
ทาเลียเฝ้ามองแผ่นหลังนั้นพลางกัดริมฝีปากด้วยความกระวนกระวาย
ดยุคโฮริสเทนต้องมาเพื่อขัดขวางการแต่งงานครั้งนี้แน่ๆ เขาจะใช้คำพูดแบบไหนเพื่อโน้มน้าวใจบาร์คัสกันนะ
ในขณะที่เธอกำลังเหม่อลอยคิดไปต่างๆ นานา เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาจนแสบผิวแก้ม
ทาเลียสะบัดหน้าไปมองและต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อพบกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่หนึ่งที่กำลังจับจ้องมองเธออยู่
อัศวินที่แอบมองเธอด้วยสายตาที่ดูไม่ชอบมาพากลรีบหลบตาและหันหน้าหนีทันที ทว่าเหงื่อเย็นกลับผุดขึ้นตามแผ่นหลังของทาเลียเสียแล้ว
ทำไมเขาต้องมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นด้วย
หรือว่ามันไม่ได้มีปัญหาแค่ที่ขา แต่รูปลักษณ์ภายนอกส่วนอื่นของเธอมีอะไรผิดปกติไปงั้นหรือ?
เธอก้มลงสำรวจร่างกายตัวเองที่ห่อหุ้มด้วยชุดเดรสพริ้วไหวพลางนึกระแวงว่าร่องรอยของขาที่บิดเบี้ยวมันจะสะท้อนลอดผ่านเนื้อผ้าออกมาให้เห็นหรือเปล่า
“ในระหว่างที่รอ ต้องการน้ำดื่มไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
อัศวินกระแอมในลำคอถามด้วยน้ำเสียงเก้อเขิน
ทาเลียพยายามซ่อนความกังวลพลางปั้นน้ำเสียงให้ดูจองหองที่สุด
“มะ-ไม่จำเป็น”
ทว่าลิ้นที่เริ่มจะพันกันเพราะฤทธิ์ยานิทรากลับไม่ยอมทำตามใจนึก
เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผากพลางสอดส่ายสายตาไปรอบตัว
นอกจากอัศวินที่ยืนคุมเธออยู่แล้ว ยังมีเหล่านักบวชและมหาดเล็กยืนกระจัดกระจายไปตามแนวผนังวิหารคอยเตรียมงานพิธีอีกนับสิบคน
ไม่เพียงแต่คนพวกนั้น แม้แต่แขกเหรื่อที่เป็นพยานอยู่ไกลๆ ก็ยังคอยชำเลืองมองมาที่เธอ สายตาที่เหนียวหนืดเหล่านั้นทำให้ประสาทสัมผัสของเธอเริ่มจะสติหลุด
เธอกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกอยากจะกรีดร้องออกไปเหลือเกินว่ามองอะไรกันนักหนา
คำสอนของเซเนเวียร์ที่ว่า 'สิ่งที่อัปลักษณ์จะถูกล้อเลียนและเหยียบย่ำอย่างไร้ความหมาย' ดังแว่วเข้ามาในหู
วินาทีนั้นเธออยากจะบิดตัวหนีออกไปให้พ้นจากสถาณที่จัดงานนี้เสียเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าทำแบบนั้น เธอคงจะต้องล้มลุกคลุกคลานต่อหน้าสายตาผู้คนมากมาย และเสียงหัวเราะเยาะคงจะพรั่งพรูลงมาดุจพายุฝน
ลูกนอกสมรส
ยัยง่อย
เจ้าสาวที่ยอดแย่ที่สุด
“ฝ่าบาท สีหน้าดูไม่ดีเลยพ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อมไปตามนักบวชมาให้ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
อัศวินก้าวเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าแสดงความเป็นห่วง
ทาเลียส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน
“ช่างเถอะ”
“อย่างน้อยก็รับมนตราฟื้นฟูเบื้องต้นสักหน่อย...”
“หูหนวกหรือไง? ก็บอกว่าไม่ต้องไง!”
เมื่อเธอตวาดกลับอย่างฉุนเฉียว ชายตรงหน้าก็หุบปากฉับทันที ทว่าสายตาประหลาดนั่นยังไม่ยอมถอนออกไป
ตัวตนของผู้ชายคนนี้เริ่มจะทำลายความอดทนของเธอเข้าทุกที สายตาทุกคู่ที่จับจ้องมาราวกับเข็มทิ่มแทง
เธอจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่บาร์คัสจากไปอย่างกระวนกระวาย
‘ทำไมเขายังไม่กลับมาสักที’
คุยเรื่องอะไรกันรทำไมถึงต้องรอนานขนาดนี้
ทันใดนั้น เสียงของไอล่าที่เคยขู่ว่าเธอจะต้องเสียใจก็แวบเข้ามาในหัว หรือว่ายัยผู้หญิงคนนั้นจะยุยงให้ท่านตาของหล่อนวางแผนอะไรบางอย่าง
ใช่แล้ว... ต้องเป็นแบบนั้นแน่ การแต่งงานของบาร์คัสกับคนอย่างเธอ... มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว
หรือว่าทั้งหมดนี้คือละครตลกร้ายที่จัดฉากขึ้นมาเพื่อแกล้งทำให้เธออับยศกันแน่?
บาร์คัสอาจจะหนีออกจากวิหารแห่งนี้ไปเรียบร้อยแล้ว แล้วทิ้งเธอไว้ที่นี่เพื่อให้กลายเป็นลูกนอกสมรสง่อยๆ ที่ต้องมารับความอัปยศโดนทิ้งในงานแต่งงานไปตลอดชีวิต
“ฉันจะกลับแล้ว”
ถ้อยคำที่โพล่งออกมาทำให้อัศวินมีสีหน้าตกตะลึง
ทาเลียกระชากเสื้อคลุมที่บาร์คัสเคยคลุมไหล่ให้โยนลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะยันกายลุกขึ้นอย่างโงนเงน เธอพยายามเดินหนีจากสายตาที่น่ารังเกียจเหล่านั้น มุ่งหน้าไปยังประตูเล็กที่อยู่สุดมุมปีกอาคาร
อัศวินที่เห็นดันท่าทีขวัญเสียรีบเข้ามาขวางทางไว้ทันควัน
“จะเสด็จไปไหนพ่ะย่ะค่ะ อีกเดี๋ยวพิธีก็จะเริ่ม...”
“ถอยไปให้พ้น!”
เธอเอื้อมมือออกไปหวังจะผลักผู้ชายคนนั้นให้พ้นทาง ทว่าพละกำลังอันน้อยนิดย่อมไม่อาจขยับร่างกายที่สวมเกราะเหล็กของอัศวินได้เลย
เธอส่งสายตาแค้นเคืองจ้องหน้าชายหนุ่ม
“ไม่ได้ยินที่สั่งให้ถอยไปเหรอ?”
ขณะที่เธอกำลังจะออกแรงผลักอีกครั้ง ขาทั้งสองข้างก็พลันไร้เรี่ยวแรงเสียดื้อๆ จนร่างกายเอียงวูบไปด้านข้าง ทาเลียรีบคว้าแขนของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ
เธอสัมผัสได้ว่าร่างกายของอัศวินแข็งทื่อขึ้นมาทันที และความรู้สึกของเธอก็ย่ำแย่พอกัน
เธอขยะแขยงการถูกสัมผัสตัวโดยชายอื่น ร่างกายที่ใหญ่โตที่เธอไม่อาจควบคุมได้นี้มันช่างน่าขนลุกเหลือเกิน
คนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้สัมผัสตัวเธอได้มีเพียงบาร์คัสเท่านั้น ทว่าผู้ชายคนนั้นกลับทิ้งเธอไว้กลางงานแล้วหายหัวไปดื้อๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจมันจุกอกจนน้ำตาพรั่งพรูออกมา
“ปล่อยนะ!”
เธอสะบัดมือออกจากไหล่ขององครักษ์ที่พยายามจะประคอง ทว่าในวินาทีนั้นเอง ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วขึ้นจากพื้นทันที
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ และพบกับนัยน์ตาสีน้ำเงินที่แสนจะเย็นชาของบาร์คัส
เขาจ้องมองใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่เหมือนกำลังสะกดกลั้นโทสะ ก่อนจะตวัดสายตาคมปรายไปที่ลูกน้องของเขา
อัศวินหน้าแดงก่ำพลางรีบก้มศีรษะทำความเคารพอย่างลนลาน บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นเงียบๆ อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะโอบกระชับเอวของเธอไว้แน่นแล้วหันหลังกลับ
“แขกมาถึงกันครบแล้ว พิธีอภิเษกกำลังจะเริ่มขึ้นเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”
น้ำเสียงที่เย็นเฉียบดังกังวานอยู่เหนือศีรษะของเธอ
“มันสายเกินไปที่จะหันหลังกลับแล้ว”
บาร์คัสตำหนิทาเลียที่จุดกำยานนิทราอีกครั้ง ก่อนประคองเธอไปยังพิธีอภิเษกพร้อมบอกด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบว่ามันสายเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...