เขากึ่งอุ้มกึ่งประคองเธอข้ามส่วนปีกอาคารไป
ทาเลียเผยอริมฝีปากที่แห้งผากและปวดระบมเพราะมัวแต่จิกกัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‘นายตั้งใจจะแต่งงานกับฉันแบบนี้จริงๆ เหรอ? จริงๆ น่ะเหรอ?’
เธอตั้งท่าจะถามออกไปเช่นนั้นแต่ก็เปลี่ยนใจปิดปากเงียบ
เขากล่าวถูกแล้ว บางทีมันอาจจะสายเกินกว่าจะหันหลังกลับมาไกลมากแล้วก็ได้
เธอลดสายตาลง กวาดมองดูเหล่าแขกเหรื่อที่เป็นพยานจนเต็มโถงกลางวิหาร
ภายใต้ดวงตาที่หยาดน้ำตายังไม่ทันเหือดแห้ง ภาพใบหน้านับไม่ถ้วนปรากฏแก่สายตา ทั้งเหล่าคนสนิทของจักรพรรดินี ข้าราชการระดับสูง ไปจนถึงเหล่าขุนนางจากตระกูลที่มีชื่อเสียง... เหล่าผู้ทรงอิทธิพลที่เธอพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาต่างพากันเฝ้ามองพวกเธออยู่ท่ามกลางความเงียบงัน
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดบาร์คัสถึงไม่สามารถทิ้งเธอไว้แล้วหนีออกจากพิธีไปได้
ต่อให้จะเป็นถึงทายาทของมหาเจ้าเมืองผู้ครองแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่เขาก็คงไม่อาจหักหน้าล้มเลิกงานแต่งงานที่องค์จักรพรรดิทรงเป็นเจ้าภาพ ต่อหน้าเหล่าขุนนางมากมายขนาดนี้ได้
“พิธีกำลังจะเริ่มแล้วครับ ขอเชิญเจ้าบ่าวและเจ้าสาวมาที่ที่นั่งพักรอครับ”
เมื่อพวกเขาเดินมาถึงส่วนตัดขวางของวิหาร นักบวชที่รออยู่ก็เอ่ยทักทายอย่างระมัดระวัง
บาร์คัสเดินตามนักบวชไปยังที่นั่งพักรอซึ่งตั้งอยู่ข้างแท่นบูชาทันที
ทาเลียก้าวเดินตามเขาไปอย่างโงนเงนพลางสอดส่ายสายตาไปมาไม่หยุด
ผ่านวิสัยทัศน์ที่พร่ามัวดุจมีม่านหมอกลง เธอเห็นใบหน้าของผู้คนที่มองมาดูราวกับกำลังรับชมละครที่แสนตื่นตาตื่นใจ ใบหน้าอันเย็นชาที่ย้อมไปด้วยสีเทาเหล่านั้นดูเหมือนกำลังพากันหัวเราะเยาะเธอพร้อมๆ กัน
“เจ็บขาหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
บาร์คัสที่สังเกตเห็นร่างกายของเธอแข็งทื่อ เชยคางเธอขึ้นพลางเอ่ยถาม
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยแววตาเลื่อนลอย บาร์คัสใช้หัวแม่มือลูบคราบน้ำตาที่หางตาเธอเบาๆ มันเป็นสัมผัสที่นุ่มนวลเสียจนเธอเริ่มระแวงว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดจากฤทธิ์ยานิทราหรือเปล่า
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“อดทนอีกนิดนะ เมื่อพิธีจบลงแล้ว กระหม่อมจะรีบพาท่านไปพักผ่อนทันที”
น้ำเสียงที่เหมือนกำลังปลอบโยนเด็กน้อยทำให้ลำคอของเธอตีบตัน
ผู้ชายคนนี้ก็แค่กลัวว่าเธอจะอาละวาดสร้างความวุ่นวายต่อหน้าฝูงชนมากมายขนาดนี้เท่านั้นแหละ
เขาก็แค่กำลังหลอกล่อประนีประนอมเพื่อให้เธอยอมอยู่นิ่งๆ ไม่แผลงฤทธิ์ออกมา
เธอพยายามย้ำเตือนตัวเองเช่นนั้นเพื่อสงบสติสัมปชัญญะและหัวใจที่เต้นระรัว ทว่าในวินาทีนั้น น้ำเสียงที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้รับฟังในที่แห่งนี้ก็ดังกังวานขึ้น
“ดูไม่ได้เลยแฮะ ใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าเต็มใจแต่งงานกันตายล่ะ”
ทาเลียที่ไหล่แข็งทื่อสะดุ้งตัวโยนและค่อยๆ หันหน้าไปมอง กาเร็ธในชุดดับเบล็ตสีแดงฉานกำลังเดินตัดผ่านที่นั่งผู้ศรัทธาเข้ามาหาพร้อมองครักษ์ติดตามอีกสี่ห้าคน
พริบตานั้น เธอรู้สึกราวกับเลือดในกายเย็นเฉียบจนแข็งตัวไปหมด
“ทำไมทำหน้าเหมือนคนจะตายแบบนั้นล่ะ ในเมื่อพี่คนนี้อุตส่าห์มาแสดงความยินดีด้วยทั้งที?”
กาเร็ธที่มาหยุดยืนเบื้องหน้าเธอกระตุกยิ้มหยันพลางเอ่ยประชดประชัน
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวา
เขาคงรู้สึกสะใจสินะ ที่เห็นน้องสาวต่างแม่ที่คอยแต่จะยั่วโมโหเขามาตลอด กลับต้องมานั่งหน้าถอดสีจนพูดไม่ออกแบบเนื้อแบบตัวสั่นขนาดนี้
รอยยิ้มที่แสนจะพิกลพาดผ่านใบหน้าที่กร้านแดดของกาเร็ธ
เขาโน้มตัวลงมาหาเธอพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก
“แลกขาข้างเดียวกับตำแหน่งแกรนด์ดัชเชสเนี่ย นับว่าคุ้มค่าอยู่นะ เพราะฉะนั้นก็หัดยิ้มกว้างๆ หน่อยสิ”
ทาเลียจ้องหน้าเขานิ่งด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
หากเป็นเวลาปกติ เธอคงใช้เล็บจิกและขว้างรอยแผลเป็นประดับไว้บนหน้าจองหองนั่นไปแล้ว ทว่าในวินาทีนี้เธอกลับไม่อาจปริปากพูดออกมาได้เลย สมองที่มึนงงอยู่แล้วยามที่ต้องเผชิญหน้ากับ ‘ฝันร้าย’ ที่ปรากฏกายอย่างไม่คาดคิดเช่นนี้ ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของเธอหยุดทำงานโดยสมบูรณ์
เธอทำได้เพียงเฝ้ามองพวงแก้มที่สั่นระริกราวกับคนเห็นผี ทันใดนั้นศีรษะของเธอก็ถูกรั้งให้หันไปอีกทาง
“องค์รัชทายาท”
บาร์คัสที่รั้งหัวของเธอมาซุกลงกับแผงอกของเขา เอ่ยออกมาด้วยเสียงกดต่ำเชิงเตือน
“หากเสด็จมาในฐานะแขกผู้มีเกียรติ ก็โปรดรักษามารยาทให้สมฐานะด้วยเถอะพ่ะย่ะค่ะ ในวันมงคลของสหายเก่าเช่นนี้ ท่านตั้งใจจะสร้างความวุ่นวายจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ความเงียบที่หนักอึ้งดักทับลงเหนือศีรษะของเธอ
ทาเลียซุกหน้าลงบนชุดพิธีการของบาร์คัสพลางลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก
เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมบาร์คัสถึงต้องพยายามปกป้องเธอจากกาเร็ธ
เดิมทีมันต้องเป็นฝ่ายตรงข้ามกันไม่ใช่เหรอ? หน้าที่ของเขาคือการปกป้องกาเร็ธและไอล่าจากการกลั่นแกล้งของลูกนอกสมรสตัวปัญหาอย่างเธอไม่ใช่หรือไง?
“ไม่ต้องมาตั้งท่าขู่กันขนาดนั้นหรอก ตราบใดที่นายยังรักษา ‘คำสัญญา’ ฉันเองก็จะรักษาคำพูดเหมือนกัน”
น้ำเสียงที่เย็นเฉียบของกาเร็ธดังขึ้นจากทางด้านหลัง
ทาเลียอยากจะหันกลับไปตรวจสอบสีหน้าของพี่ชาย ทว่ามือที่กดศีรษะเธอไว้อย่างแน่นหนาทำให้เธอไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย
บาร์คัสเพิ่มแรงกอดรัดที่เอวของเธอพลางพึมพำออกมาด้วยเสียงที่เยียบเย็น
“หากตั้งใจจะเฝ้าชมพิธีการต่อ ก็โปรดประจำที่นั่งด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ได้ยินเสียงขบฟันดัง ‘กริก’ หนึ่ง ก่อนที่สัมผัสของกาเร็ธจะห่างออกไป เมื่อนั้นบาร์คัสจึงยอมคลายแรงบีบที่ศีรษะลง
ทาเลียบิดตัวมองตามแผ่นหลังของกาเร็ธที่เดินมุ่งหน้าไปยังที่นั่งสำหรับแขกผู้มีเกียรติ
ทันทีที่เขานั่งลง ชายชราที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รีบเข้ามาสนทนาบางอย่างด้วย ทาเลียจำได้ไม่ยากเลยว่าคนคนนั้นคือดยุคแห่งโฮริสเทนนั่นเอง
สองคนนั้นแอบตกลงเรื่องอะไรกันไว้ล่วงหน้าหรือเปล่านะ?
ทาเลียที่หรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างสงสัย จู่ๆ ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่า แขกเหรื่อที่นั่งอยู่เกือบครึ่งโถงวิหารนั้นคือบรรดาขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมที่สนับสนุนองค์รัชทายาททั้งสิ้น
เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ในขณะที่เธอกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ วิหารด้วยความสับสน มือที่แข็งแกร่งก็รั้งหัวของเธอให้หันกลับไปอีกคืน
“ท่านไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น”
ดวงตาสีน้ำแข็งคู่นั้นล็อคสายตาของเธอไว้แน่นนิ่ง
“หลังจากวันนี้ไป ใบหน้าพวกนี้ท่านก็ไม่มีวันจะได้เห็นเป็นครั้งที่สองอยู่แล้ว ไม่ต้องไปเสียเวลาชายตามองให้รกสายตาหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเน้นถ้อยคำทีละคำดุจจะตอกย้ำลงในสมองของเธอ ก่อนจะก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังหน้าแท่นบูชาอย่างไร้ซึ่งความลังเล
ทาเลียกวาดเท้าเดินตามแรงฉุดลากของเขาพลางสั่นระริกด้วยริมฝีปากที่แตกร้าว
บาร์คัสดูจะไม่ประหลาดใจกับสถานการณ์ในปัจจุบันเลยแม้แต่นิดเดียว ปฏิกิริยาที่สงบนิ่งเข้มงวดของเขาค่อยๆ ช่วยขจัดความสับสนในสมองของเธอให้เริ่มเข้าที่เข้าทางทีละน้อย
บางที... กาเร็ธคงอยากจะอวดอ้างให้ทุกคนเห็นว่า การแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและตระกูลเชียคานสั่นคลอนเลยล่ะมั้ง
และบาร์คัสเองก็คงยอมตกลงเห็นพ้องด้วย
แต่แรกมางานแต่งงานนี้ก็เป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่เกิดจากความต้องการของจักรพรรดิ ความรับผิดชอบของบาร์คัส และความปรารถนาในการแก้แค้นของเธอเท่านั้นเอง เขาก็ยังคงเป็นพวกของไอล่าและกาเร็ธอยู่ดี
“องค์จักรพรรดิและองค์จักรพรรดินีเสด็จแล้ว!”
ครู่ต่อมา น้ำเสียงอันกึกก้องที่ประกาศการมาถึงก็ดังมาจากบันไดที่นำไปสู่ที่ประทับเบื้องสูง
ทาเลียละความสนใจจากบาร์คัสแล้วแหงนมองขึ้นไปเบื้องบน
องค์จักรพรรดิและองค์จักรพรรดินีก้าวเดินอย่างสง่างามมาหยุดที่หน้าบัลลังก์บนชั้นสอง
ดูไปแล้วพวกเขานี่แหละคือตัวเอกที่แท้จริงของเวทีละครฉากนี้
ทาเลียจ้องมององค์จักรพรรดิที่แผ่รัศมีอันทรงอำนาจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาไปทางเซเนเวียร์
นางยังคงแผ่รัศมีที่เจิดจ้าเสียจนแทบจะทำให้ตาบอดเหมือนเชนเคย
เรือนผมสีทองเข้มราวกับทองคำบริสุทธิ์ที่หลอมละลายเข้าคู่กับเครื่องหน้าที่ประณีตสมบูรณ์แบบ และร่างกายที่ยั่วยวนเปี่ยมไปลายเส้นที่สมบูรณ์แบบ...
ความงามที่เธอเคยเชื่อมั่นว่าวันหนึ่งจะได้รับครอบครองมานั้น บัดนี้มันกลับแหลมคมดุจเข็มที่ทิ่มแทงเข้าสู่โสตประสาท
“จากนี้ไปจะเริ่มพิธีอภิเษกสมรส ณ บัดนี้”
เมื่อองค์จักรพรรดิและองค์จักรพรรดินีขึ้นประทับบนบัลลังก์แล้ว มหาสังฆราชก็ก้าวขึ้นมาบนแท่นบูชาแล้วแผดเสียงประกาศด้วยความเคร่งขรึม
ทาเลียถูกบาร์คัสจูงมือพาไปหยุดยืนเบื้องหน้านักบวช
เบื้องหลังใบหน้าอันเหี่ยวย่นและเคร่งขรึมนั้น คือท้องฟ้าสีดำมืดที่เริ่มมีหยาดฝนปรายลงมา ท่ามกลางหมู่เมฆสีดำทะมึนที่ปกคลุมอยู่ นักบวชเริ่มร่ายมนตร์จากคัมภีร์ที่เป็นภาษาโบราณ
ทุกอย่างที่เธอกำลังเผชิญอยู่นี้ ช่างให้ความรู้สึกเหมือนละครตลกที่น่าสมเพชฉากหนึ่งไม่มีผิด
ทั้งเซเนเวียร์ที่ประดับรอยยิ้มแฝงเลศนัย องค์จักรพรรดิที่มีท่าทีอึดอัดใจ นักบวชที่พร่ำบ่นคำอวยพรตามพิธีการ และแขกเหรื่อที่เป็นพยานซึ่งกำลังจับจ้องมองพิธีกรรมจอมปลอมนี้ด้วยสายตาเปื้อนยิ้มหยัน
“บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ท่านจะยอมรับ ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา เป็นภรรยาเพื่อใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอดชีวิตหรือไม่?”
หลังจากร่ายบทสวดอันยาวเหยียดจบลง นักบวชก็เอ่ยคำถามสุดท้าย
ทาเลียก้มหน้าลงจ้องมองพื้นพลางเลียริมฝีปากที่แห้งกรัง
ผ่านไปหลายวินาทีท่ามกลางความเงียบงัน ในที่สุดเขาก็เปิดปากตอบ
“ยอมรับครับ”
เป็นคำตอบที่ราบเรียบและแห้งแล้งเสียจนดูเหมือนการทำแบบขอไปที
จากนั้นนักบวชก้หันกลับมาถามคำถามเดียวกันกับเธอ
“ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ท่านจะยอมรับ บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน เป็นสามีเพื่อใช้ชีวิตร่วมกันไปตลอดชีวิตหรือไม่?”
ทาเลียเงยหน้ามองใบหน้าของนักบวชด้วยสายตาที่พร่าลอย
เธออยากจะตอบโต้ไปอย่างไม่ใส่ใจเหมือนที่บาร์คัสทำ ทว่ากลับมีเพียงเสียงหอบหายใจฟืดฟาดราวกับมีคนมากดลำคอไว้เท่านั้นที่เล็ดลอดออกมา
เมื่อเธอเงียบไปนานผิดสังเกต มือที่กุมแผ่นหลังเธออยู่ก็เพิ่มแรงบีบมากขึ้น
ทาเลียค่อยๆ หันหน้าไปมองสบตาเขา
ดวงตาสีฟ้านั้นจ้องมองมาเงียบๆ เพื่อเร่งเอาคำตอบ ราวกับว่าเขาไม่อยากจะเสียเวลาให้ช่วงเวลานี้เนิ่นนานไปมากกว่านี้ ภายใต้สายตาที่เด็ดขาดนั้นที่กดดันเข้ามา ในที่สุดเธอก็เค้นคำพูดออกมาได้คำหนึ่ง
“...ยอมรับ”
“ในนามของเทพเจ้าและองค์พระจักรพรรดิ บัดนี้ข้าขอประกาศให้คนทั้งคู่กลายเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ”
นักบวชประกาศด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้อารมณ์ ก่อนจะเสริมทิ้งท้ายเพื่อเป็นการปิดพิธีกรรม
“จากนี้ไป ขอเชิญคู่สมรสเชื่อมสัมพันธ์แห่งพันธสัญญาด้วยจุมพิตเพื่อเป็นพยานด้วยเถอะ”
ท่ามกลางแขกเหรื่อเต็มวิหาร ทาเลียกล่าวคำยอมรับ และนักบวชประกาศให้เธอกับบาร์คัสเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ
กำลังโหลดความเห็น...