ทาเลียจิกทึ้งหนังรอบเล็บของเธออย่างแรง
หยาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผากค่อยๆ ไหลรินลงมาตามขมับ
บาร์คัสจับไหล่ของเธอและค่อยๆ บิดตัวให้เธอหันมาเผชิญหน้า เธอสัมผัสได้ถึงนิ้วมือที่ยาวและแข็งแกร่งซึ่งกำลังประคองแก้มข้างหนึ่งเอาไว้
ทาเลียไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา เธอจึงตรึงสายตาไว้ที่ปลายคางของเขาแทน ทันใดนั้นใบหน้าของบาร์คัสก็โน้มต่ำลงมา
ริมฝีปากที่นุ่มนวลและอุ่นจนน่าตกใจสัมผัสแผ่วเบาที่พวงแก้มใกล้กับมุมปากก่อนจะผละออก
มันเป็นจุมพิตที่เบาบางดุจสายลมพัดผ่าน เป็นเพียงการสัมผัสที่น้อยที่สุดเท่าที่จารีตพิธีจะกำหนดไว้
การแตะต้องเพียงชั่วอึดใจที่ไม่อาจนิยามว่าเป็นจูบได้เต็มปากนั้น กลับทำให้หัวใจของเธอรู้สึกเหมือนถูกเฉือนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
“บัดนี้ พิธีกรรมทุกอย่างถือเป็นอันเสร็จสิ้น”
สิ้นคำประกาศสุดท้ายของนักบวช เสียงปรบมือตามมารยาทก็ดังระงมไปทั่ว
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่สั่นระริก ใบหน้าเรียบเฉยที่ไม่อาจคาดเดาความรู้สึกภายใน กำลังกวาดมองสำรวจเธออย่างเงียบเชียบ
เขาจะมองหาอะไรในตัวเธอนักหนานะ
บาร์คัสที่จ้องมองดุจจะพินิจเข้าไปถึงข้างในตัวเธออยู่พักหนึ่ง ก็หันหลังกลับไปยังที่นั่งแขกเหรื่อ เมื่อนั้นทาเลียถึงเพิ่งจะได้โอกาสระบายลมหายใจที่กลั้นไว้มานานออกมา
เขาโอบเอวเธอไว้แล้วพาเดินฝ่ากลุ่มแขกที่มาร่วมงาน
ท่ามกลางก้าวเดินที่แช่มช้า ใบหน้าดุจวิญญาณร้ายพัดผ่านสายตาไปทีละคน
ทั้งกาเร็ธที่ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์อย่างน่าขนลุก องค์จักรพรรดิที่มีสีหน้าอมทุกข์ และเซเนเวียร์ที่ประดับรอยยิ้มพึงพอใจ... เงาร่างนับไม่ถ้วนไหลผ่านไปดุจกระแสน้ำ และในไม่ช้า ท้องฟ้าที่มืดครึ้มม้วนไปด้วยสายฝนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
“เอาเสื้อคลุมของฉันมา”
บาร์คัสหยุดยืนที่หน้าประตูวิหารก่อนจะเอ่ยสั่งอัศวินที่รออยู่
อัศวินรีบพาดเสื้อนอกที่ถือไว้บนแขนส่งให้ทันที
บาร์คัสห่มเสื้อตัวนั้นลงบนไหล่ของเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงและใช้แขนข้างเดียวช้อนร่างของเธอขึ้นมาอุ้มไว้อย่างง่ายดาย
ทาเลียรีบโอบกอดคอเขาไว้แน่นเพราะกลัวจะร่วงไปด้านหลัง เส้นผมที่แสนนุ่มนวลและกรุ่นไปด้วยกลิ่นหอมของสบู่อ่อนๆ พัดผ่านปลายจมูกของเธอไป
เขาใช้มือข้างเดียวโอบประคองแผ่นหลังเธอไว้แล้วก้าวเดินฝ่าสายฝนไปอย่างแช่มช้า
ทาเลียเฝ้ามองหยาดฝนปรายสีเงินที่ชโลมลงบนใบหน้าของเขาจนดูขาวโพลน ก่อนจะเบือนสายตาไปทางสวนที่มีเงาอันมืดมนทอดตัวอยู่
“...เราจะไปไหนกัน?”
“กระหม่อมเตรียมที่พักชั่วคราวไว้นอกพระราชวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เขาเอ่ยตอบพลางก้าวเดินอย่างใจเย็น
“เราจะอยู่ที่นั่นจนกว่าจะถึงกำหนดออกเดินทางไปภาคตะวันออก”
ทาเลียแสดงสีหน้าสับสน
งานแต่งงานมันควรจะจบลงเพียงแค่นี้เองหรือ?
เซเนเวียร์ต้องเตรียมงานเลี้ยงฉลองวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ไว้อย่างแน่นอน ทั้งการตกแต่งโถงจัดเลี้ยงและการจัดเตรียมอาหารที่วุ่นวายกันทั้งวังร่วมสิบวันนั่นล่ะ ทิ้งแขกเหรื่อที่เป็นพยานเหล่านี้ไว้เบื้องหลังแล้วจากไปตามใจชอบแบบนี้ได้จริงๆ หรือ
“พวกเราทำในส่วนที่ควรทำไปหมดแล้ว ยิ่งอยู่นานก็มีแต่จะกลายเป็นตัวตลกให้พวกเขามองเปล่าๆ”
น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดึงสติของเธอให้กลับสู่ความเป็นจริง
เขากล่าวถูกแล้ว
งานแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงแค่หัวข้อสนทนาที่แสนจะต่ำต้อย
องค์หญิงลูกนอกสมรสที่พิการกับเจ้าสาวที่ถูกสับเปลี่ยน เจ้าบ่าวที่น่าสงสารซึ่งกลายเป็นเป้าหมายของความเวทนาภายในชั่วข้ามคืน...
ไม่ต้องไปเงี่ยหูฟังเธอก็เดาออกว่าคนพวกนั้นจะซุบซิบนินทาอะไรกันบ้าง
ไม่มีเหตุผลใดที่บาร์คัสจะต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนั้น ต่อให้เป็นองค์จักรพรรดิ ก็ไม่อาจบีบบังคับให้ชายที่จะกลายเป็นผู้ปกครองภาคตะวันออกต้องเสียสละถึงขนาดนั้นได้
เขาก้าวผ่านทางเดินที่เฉอะแฉะด้วยโคลนมาหยุดยืนเบื้องหน้ารถม้าที่สลักตราประจำตระกูลเชียคาน มหาดเล็กที่นั่งอยู่บนแท่นคนขับรีบกระโดดลงมาเปิดประตูให้ทันที
บาร์คัสก้าวขึ้นรถม้าแล้ววางร่างของเธอลงบนเบาะที่ปูด้วยฟูกหนานุ่ม
ทาเลียจ้องมองบาร์คัสที่เปียกโชกไปทั้งตัวภายในช่วงเวลาสั้นๆ ด้วยสายตาที่ไม่คุ้นเคย
บาร์คัสที่นั่งลงตรงข้ามสะบัดคอเสื้อพิธีการที่รัดแน่นออกเบาๆ พลางผ่อนลมหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้า
หยาดน้ำที่เกาะอยู่ตามเส้นผมไหลผ่านหน้าผากมนลงมาหยุดนิ่งที่หางตา สายตาคู่นั้นแม้จะชุ่มไปด้วยหยดน้ำแต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงความแห้งแล้งที่ส่งตรงมาหาเธอ
“ขาของท่าน... เป็นยังไงบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียขยับริมฝีปากเพียงเล็กน้อย
เธอรู้สึกรำคาญใจที่เขาคอยจะให้ความสำคัญกับขาของเธอเกินความจำเป็น
เสียงของกาเร็ธที่เคยเยาะเย้ยว่าเธอแลกขาข้างหนึ่งกับตำแหน่งที่นั่งข้างตัวเขาดังแว่วเข้ามาในหู
เธอกัดเนื้อเยื่ออ่อนในปากแน่น
ฉันรู้อยู่แล้ว
ฉันรู้ดีที่สุด แต่ทำไมนายต้องคอยย้ำเตือนเรื่องนี้กันนักนะ
“มันยังติดอยู่กับที่ปกติดีนั่นแหละ เลิกยุ่งได้แล้ว”
เมื่อเธอตอกกลับไปอย่างฉุนเฉียว แววตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย
ทาเลียเบือนหน้าหนีสายตาคมปรายคู่นั้นไปทางหน้าต่าง ทว่านิ้วมือที่เปียกชื้นกลับเอื้อมมารั้งศีรษะของเธอให้หันกลับไปเผชิญหน้าทันที
“กระหม่อมถามว่าท่านเจ็บไหม”
หลังจากไหล่แข็งทื่อไปชั่วครู่เพราะน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง ทาเลียก็สะบัดมือเขาออกอย่างรุนแรง
“ถ้าฉันบอกว่าไม่เจ็บ แล้วนายจะรู้สึกสบายใจขึ้นเหรอ?”
“.....”
“แต่เสียใจด้วยนะ เพราะตั้งแต่วันนั้นมา ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันไม่เจ็บ”
เธอจ้องสบตาใบหน้าดุจสวมหน้ากากนั่นพลางพ่นคำพูดที่เหมือนเข็มพิษออกไป
“เพราะฉะนั้นเลิกตั้งคำถามที่มันไร้ประโยชน์เพื่อกรีดใจฉันสักที มันน่ารำคาญ”
ริมฝีปากที่เคยนุ่มนวลและอุ่นสบายยามที่สัมผัสเธอเมื่อครู่ปิดสนิทลงทันควัน
ทั้งที่เป็นฝ่ายใช้คำพูดร้ายกาจปิดปากเขาเองแท้ๆ แต่กลับเป็นตัวเธอเองที่รู้สึกเหมือนกำลังถูกความเงียบของเขาบีบคอ ทาเลียจิกริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเองอย่างหงุดหงิด
ถึงอย่างนั้น การถูกเมินเฉยก็ยังดีกว่าการได้รับความสงสาร ความใจดีที่แสนจืดชืดที่พรั่งพรูมาหาเธอตั้งแต่ขาของเธอพังพินาศลง คือสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดสำหรับเธอเเล้ว
เพื่อซ่อนความกระวนกระวาย ทาเลียจึงแสร้งตวาดใส่เสียงดัง
“จะออกรถได้หรือยัง มัวทำอะไรอยู่ จะอยู่รอจนถึงเช้าเลยหรือไง?”
บาร์คัสจ้องมองเธอนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงตัวไปเคาะผนังรถม้าเบาๆ
ครู่เดียว เสียงหวดบังเหียนก็ดังขึ้นพร้อมรถม้าที่เริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ทาเลียจ้องมองผ่านกระจกหน้าที่พร่ามัวไปด้วยไอน้ำออกไปยังสวนที่เปียกฝน ทัศนียภาพที่ไม่เคยให้ความรู้สึกเหมือนบ้านสำหรับเธอเลยสักครั้งกำลังเคลื่อนผ่านวิสัยทัศน์ไปอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่นั้น จู่ๆ ร่างของเธอก็ถูกยกจนลอยวูบ แล้วแผ่นหลังก็สัมผัสเข้ากับเบาะที่นุ่มนิ่ม
ทาเลียเงยหน้ามองขึ้นไปดึกด้วยความตกใจ
บาร์คัสจัดแจงให้นอนลงบนเบาะรถม้าที่กว้างขวาง ก่อนจะเอื้อมมือไปข้างหลังพนักพิงแล้วหยิบเอาผ้าคลุมที่ปักตรากองอัศวินโรเอ็มออกมาห่มคลุมร่างกายให้เธอ
“ยังต้องเดินทางอีกไกล นอนพักสายตาเสียเถอะ”
ทาเลียเอื้อมมือหมายจะปัดเสื้อตัวนั้นทิ้ง ทว่าบาร์คัสไวกว่ามากโข
เขารวบมือเธอไว้แล้วกดลงบนเบาะ จากนั้นเขาก็มองลงมายังดวงตาของเธอที่ฤทธิ์ยาแก้ปวดยังไม่ทันจางหายไป พลางพึมพำด้วยน้ำเสียงดุดันที่เป็นนิสัยติดตัวมาตั้งแต่สมัยยังเป็นวัยรุ่น
“เลิกดื้อแล้วก็นอนซะ อย่าทำตาเยิ้มแบบนั้นมันทำให้คนอื่นเขาลำบากใจ”
ทาเลียที่ห่อไหล่ลงเพราะน้ำเสียงเชิงข่มขู่ รีบดึงผ้าคลุมขึ้นมาปิดจนถึงสันจมูก บาร์คัสเฝ้ามองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้าแล้วกลับไปนั่งที่นั่งฝั่งตรงข้ามตามเดิม
ไม่รู้ทำไมถึงเกิดความรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมา
ทาเลียซุกใบหน้าลงกับเนื้อผ้าที่มีกลิ่นกายของเขาติดอยู่แล้วหลับตาลงทั้งสองข้าง
ดูเหมือนเธอจะเผลอหลับไปชั่วอึดใจหนึ่ง
ทาเลียที่รู้สึกตัวว่าแรงสั่นสะเทือนของรถม้าหยุดนิ่งลงแล้ว ใช้นิ้วมือนวดขมับที่ปวดตุ้บพลางขยี้ตาที่แห้งผาก
เมื่อฝืนลืมตาขึ้นมา ทัศนียภาพภายในรถม้าที่ว่างเปล่าก็เต็มสายตา ทาเลียกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงงก่อนจะสะดุ้งตัวยันกายลุกขึ้นด้วยความขวัญเสีย เธอสอดส่ายสายตามองหาบาร์คัสด้วยใบหน้าที่หวาดผวา ทันใดนั้น เสียงหยาบกระด้างที่ปนเปไปกับเสียงเหล็กสีกันก็ดังแว่วมาจากภายนอก
“ท่านจะทำยังไงกับองค์หญิงหนึ่งล่ะครับ?”
ทาเลียไหล่แข็งทื่อทว่ารีบแนบตัวชิดติดขอบหน้าต่างทันที ผ่านกระจกหน้าต่างที่มีหยาดน้ำเกาะพราว เธอเห็นท้องฟ้ายามเย็นที่ฝนหยุดตกไปแล้ว ภายใต้แสงสีส้มหม่นนั้น มีอาคารหินที่ดูทึมๆ ขนาดใหญ่และชายเรือนร่างกำยำอีกสิบกว่าคนยืนรวมกลุ่มกันอยู่
การหาตัวบาร์คัสจากในกลุ่มคนเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องยาก ชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้แสงอาทิตย์อัสดงเอ่ยตอบด้วยเสียงเรียบเฉย
“นายถามเพราะอยากรู้เรื่องอะไร?”
“คือ... ท่านจะทอดทิ้งพระนางไปทั้งแบบนี้จริงๆ เหรอครับ...”
“พูดจาเหลวไหลอะไร”
เสียงหัวเราะหยันที่แหลมคมกรีดผ่านอากาศที่ชื้นแฉะ
“แต่แรกมา การหมั้นหมายระหว่างฉันและพระนางก็เกิดขึ้นเพื่อคานอำนาจจักรพรรดินีไม่ใช่หรือไง”
“.....”
“วิธีการที่จะคุ้มครองคนทั้งสองคนนั้นน่ะ มันไม่ได้มีแค่การแต่งงานอย่างเดียวสักหน่อย”
“ที่พูดมาหมายความว่า...”
น้ำเสียงของชายผู้นั้นแฝงไปด้วยความสับสน ทว่าบาร์คัสดูจะไม่มีความคิดที่จะอธิบายรายละเอียดให้ฟังแต่อย่างใด
เขาตัดบทคำพูดของอัศวินอย่างรำคาญใจ
“นี่ฉันอยู่ในสถานะที่จะต้องมาถูกนายสอบสวนเหรอ?”
“ขะ-ขออภัยครับ ผมล้ำเส้นเกินไปแล้ว”
ชายคนนั้นรีบก้มศีรษะทำความเคารพอย่างลนลาน
บาร์คัสจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยวิสัยทัศน์ที่เย็นชา ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างไร้อารมณ์
“ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปทั้งนั้น นายจงเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของจักรพรรดินีต่อไปเหมือนที่เคยทำ และถ้าองค์รัชทายาทจะทำเรื่องมุทะลุอะไรเข้าอีกล่ะก็ให้รีบรายงานฉันทันที”
“รับทราบครับ”
บาร์คัสหันหลังกลับเป็นสัญญาณว่าการสนทนาจบสิ้นลงเพียงเท่านี้
ทาเลียรีบเอนตัวลงนอนบนเบาะทันที ทว่ายังไม่ทันจะได้ดึงผ้าคลุมขึ้นมาแสร้งทำเป็นหลับ ประตูรถม้าก็เปิดออก พร้อมกับบาร์คัสที่ปรากฏกายให้เห็น
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาที่แข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง
บาร์คัสจุมพิตทาเลียเพื่อปิดพิธีแต่งงาน หลังจากนั้นเขาสั่งงานลูกน้องก่อนจะขึ้นมาบนรถม้าที่เธอกำลังแสร้งทำเป็นหลับ
กำลังโหลดความเห็น...