คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 69 · แสงอัสดงในห้องพัก

ตอน 69
แสงอัสดงในห้องพัก

บาร์คัสที่ก้าวขึ้นมาบนรถม้า กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจเธออย่างเชื่องช้า

หัวคิ้วที่ได้รูปของเขาขมวดมุ่นเข้าหากันจนเกิดรอยแยกจางๆ

ทาเลียยังไม่ทันได้ตีความหมายของกิริยานั้น เขาก็ก้าวสับเท้าเข้ามาในรถม้า หยิบผ้าคลุมที่หล่นอยู่ที่พื้นขึ้นมาห่มคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะทำท่าจะอุ้มเธอขึ้นตามความเคยชิน

ทาเลียสะดุ้งสุดตัวพลางออกแรงผลักไหล่เขาไว้อย่างรุนแรง

“ฉันเดินเองได้!”

แม้ฤทธิ์ยาจะเริ่มจางจนความเจ็บปวดแล่นจากหัวเข่าขึ้นมาอีกครั้ง แต่สำหรับการเดินเพียงระยะทางสั้นๆ เธอคิดว่าเธอทนไหว

เธอสะบัดผ้าคลุมที่ดูจะรุ่มร่ามเกินไปทิ้ง พลางพยุงกายลงจากรถม้าอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รอยแผลเป็นถูกเปิดเผยออกมา

ทว่าในวินาทีนั้น มือที่แข็งแกร่งก็คว้าหัวไหล่เธอไว้แน่น

“จะออกไปในสภาพแบบนั้นเหรอ?”

สายตาคมปราบดุจลิ่มตอกย้ำลงมาที่เธอ

ทาเลียห่อไหล่ลงพลางหลุบสายตาสำรวจการแต่งกายของตนเอง

ดูเหมือนระหว่างที่หลับไป สายรัดกระโปรงจะหลุดออก ทำให้หัวไหล่และต้นแขนที่ซูบผอมถูกเปิดเผยสู่สายตาคนภายนอก ไม่เพียงเท่านั้น คอเสื้อที่คว้านลึกยังหย่อนคล้อยจนเห็นร่องอกชัดเจน

ทาเลียหน้าแดงก่ำรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นปิดบังความไม่งามนั้นทันที

บาร์คัสที่เฝ้ามองสารรูปอันไร้ซึ่งกิริยาสง่างามนั้นอย่างเงียบเชียบ ลอบถอนหายใจเยือกเย็นหนี่งครั้ง ก่อนจะนำเสื้อนอกของตนมาคลุมไหล่ให้เธออีกหน ซึ่งคราวนี้ทาเลียไม่ได้ขัดขืน

เขาจัดการผูกปมผ้าคลุมที่หน้าอกให้แน่นหนาจนถึงลำคอ แล้วอุ้มร่างของเธอขึ้นด้วยวงแขนที่เบาหวิวพาเดินออกไปด้านนอก

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาที่ถูกบรรจุลงกล่องอย่างดี

ไม่สิ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่น่าเอ็นดูแบบนั้นหรอก เขาแค่กำลังแผ่ความเมตตาให้กับคนพิการที่เดินเหินไม่สะดวกก็เท่านั้นเอง

ทาเลียจงใจใช้ความคิดที่แสนใจร้ายนั้นทิ่มแทงหัวใจตัวเอง

หากต้องเสียหัวใจไปให้เขาจนไม่เหลือชิ้นดี การชิงทำลายมันด้วยมือตัวเองเสียตอนนี้อาจจะช่วยให้เข้มแข็งพอที่จะไม่เจ็บปวดในภายหลังก็ได้

“ท่านชาย เรื่องร่องรอยการมาเยือนจากแดนตะวันออกจะให้จัดการยังไงดีครับ?”

เมื่อเขาเดินมาถึงธรณีประตู ชายคนหนึ่งที่ยืนประจำจุดอยู่ใกล้ทางเข้าก็เอ่ยถามขึ้น

ทาเลียแอบมองลอดรอยแยกของผ้าคลุมเห็นชายร่างยักษ์ดุจหมีที่มีดวงตาคมปราบดุจเหยี่ยว กำลังชำเลืองมองมาที่เธออย่างสงสัยเช่นกัน

“เรื่องแค่นั้นก็ยังต้องรอให้ฉันสั่งทุกขั้นตอนเลยหรือไง”

บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพลางดึงผ้าคลุมปิดศีรษะให้เธอจนมิด

“จัดที่พักที่เหมาะสมให้เขาซะ แล้วหาคนรับใช้ไปปรนนิบัติสักคน พรุ่งนี้เช้าเมื่อฟ้าสางฉันจะไปพบเอง”

จากนั้นเขาก็เดินดุ่มๆ เข้าสู่อาคารโดยไม่รอฟังคำตอบจากชายผู้นั้น

ในระหว่างที่เขาอุ้มเธอข้ามโถงกว้างและเดินขึ้นบันได ทาเลียพยายามปะติดปะต่อข้อมูลที่ได้รับมาเป็นชิ้นๆ ในหัว

ดูเหมือนจะมีคนจำนวนไม่น้อยที่กังวลว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างองค์รัชทายาทและตระกูลเชียคานต้องพังพินาศลง

ในขณะที่เซเนเวียร์วุ่นวายกับการจัดงานแต่งงาน บาร์คัสก็คงต้องวุ่นวายกับการตามล้างตามเช็ดเรื่องราวอยู่เบื้องหลังคนเดียวสินะ

เขาคงต้องคอยปลอบประโลมกาเร็ธที่คลั่งแค้นเพราะถูกหักหลัง และคงต้องคอยอธิบายเหตุผลให้ดยุคโฮริสเทนรวมถึงกลุ่มขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมฟังว่าเขายังไม่ได้เปลี่ยนฝั่งไปไหน

ทว่าถึงจะพยายามเพียงใด ดูเหมือนผู้คนก็ยังไม่สามารถยอมรับเรื่องที่เจ้าสาวถูกสับเปลี่ยนอย่างกะทันหันเช่นนี้ได้สม่ำเสมอนัก

มันก็สมควรเป็นเช่นนั้น ขนาดตัวเธอเองยังสงสัยอยู่ทุกวินาทีเลยว่า สถานการณ์ในตอนนี้คือละครตลกร้ายที่ใครบางคนจัดฉากขึ้นมาแกล้งเธอหรือเปล่า

“กระหม่อมจะเรียกคนมาคอยปรนนิบัติให้”

บาร์คัสก้าวเท้าเข้าสู่ห้องนอนและวางร่างของเธอลงบนเก้าอี้กำมะหยี่ตัวยาวพลางเอ่ยขึ้น

ทาเลียกวาดสายตาสำรวจห้องนอนที่ตกแต่งอย่างอบอุ่นและหรูหรา ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังชายเบื้องหน้า

บาร์คัสใช้มือเดียวปลดกระดุมชุดพิธีการพลางเอื้อมมือไปดึงสายกริ่งข้างเตียงเพื่อเรียกคนรับใช้ เมื่อเห็นภาพนั้น ความรู้สึกอึดอัดก็พุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ

เธอแผดเสียงตะโกนขัดขึ้น

“ฉันไม่ต้องการคนปรนนิบัติ!”

บาร์คัสหันมองข้ามไหล่กลับมาพลางขมวดคิ้วมุ่น

ทาเลียรีบหลุบสายตาหลบเลี่ยงสายตาคมคู่นั้น

“ไปตามแม่นมมาให้ฉันก็พอ”

“มันดึกมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ พรุ่งนี้ทันทีที่ฟ้าสางกระหม่อมจะไปตามมาให้ วันนี้ช่วยอดทนไปก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

เธอตวัดสายตาดุดันจ้องหน้าเขาเขม็งทันที

“ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาปรนนิบัตินอกจากแม่นมทั้งนั้น! ในเมื่อนายเป็นคนพาฉันมาที่นี่ตามใจชอบ นายก็ต้องรับผิดชอบไปตามหล่อนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

ดวงตาสีฟ้าของเขาส่องประกายเย็นเฉียบขึ้นมา

ทาเลิกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ชายผู้นี้คือคนที่กำหนดขีดจำกัดความอดทนที่มีต่อเธอไว้ตั้งแต่แรก เธอเริ่มกังวลว่าเขาอาจจะเหลืออดจนสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องไปเสียเดี๋ยวนี้

ทว่าดูเหมือนโควตาความอดทนของเขาในวันนี้จะยังไม่หมดเกลี้ยง เขาจึงเดินไปที่ประตูแล้วสั่งเรียกคนรับใช้คนหนึ่งไว้

“ส่งคนไปที่ตำหนักแยกเดี๋ยวนี้ รับตัวควอเตอร์ดวาร์ฟมาที่นี่หนึ่งคน”

“ครับ? ตอนนี้เลยเหรอครับ?”

“ใช่ เอาคนที่ฝีเท้าไวที่สุดไป”

บาร์คัสปิดประตูใส่หน้าคนรับใช้ที่กำลังยืนอึ้ง แล้วตวัดสายตาคมปรายกลับมาทางเธอเป็นเชิงถามว่าพอใจหรือยัง

ทาเลียรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

บาร์คัสผ่อนลมหายใจยาวก่อนจะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำจากชั้นวางส่งให้เธอ

“ใส่นี่รอไว้ก่อนจนกว่าคนปรนนิบัติจะมาถึง”

ทาเลียรับเสื้อตัวนั้นมาสถาบสวมทับชุดเดรสของเธอทันที ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกัก

“นาย... ออกไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่คนเดียวจนกว่าแม่นมจะมา”

“ที่นี่เป็นห้องของกระหม่อมด้วยเหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ”

ในวินาทีนั้น โลกดูเหมือนจะหมุนคว้างจนหน้ามืด ฝ่ามือของเธอเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ

เธอกำคอเสื้อนอกที่ห่อหุ้มร่างกายไว้แน่นพลางเลียริมฝีปากที่แห้งผาก

“งะ-งั้นฉันจะไปเอง ช่วยพาฉันไปห้องอื่นที”

“องค์หญิง”

เขาวางมือบนไหล่ของเธอเพียงข้างเดียว

เมื่อเธอฝืนเงยหน้าขึ้นมอง ก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าที่ดูมีเงาดำพาดผ่าน

“คนที่บอกว่าจะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้คือตัวท่านเองนะพ่ะย่ะค่ะ

เธอเบิกตากว้างมองดูใบหน้าเรียบเฉยของเขา

สรุปคือ... เขาจะอยู่ที่นี่งั้นเหรอ? กับฉัน?

ความหวาดกลัวเข้าบีบเค้นจนลำไส้บิดมวน

เธอก้มลงมองดูหัวเข่าที่ยังคงปวดหนึบของตนเอง

ภาพสายตาของเซเนเวียร์ยามที่จ้องมองดูรอยแผลเป็นของเธอผุดขึ้นมาในหัว นัยน์ตามืดมนที่มองเธอราวกับมองสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดน่ากลัวนั้น ซ้อนทับเข้ากับดวงตาสีเงินเทาของบาร์คัสในวินาทีนี้

ความสับสนกดดันทำให้คำพูดที่พล่ามพรู่พรั่งพรูออกมาโดยไม่อาจควบคุมได้

“งั้น... งั้นก็ยกเลิกไปเลยดีกว่า ฉันจะไปอยู่ห้องเดียวกับนายได้ยังไง? ฉันก็แค่... แค่อยากจะแต่งงานมาเพื่อจะรอดูความพินาศของนายเท่านั้นเอง นายเองก็ถูกจักรพรรดิบังคับมาไม่ใช่เหรอ นายเองก็ไม่อยากอยู่ใกล้ฉัน... เพราะฉะนั้นเราก็แกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็...”

“ทาเลีย”

เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ ประคองแก้มทั้งสองข้างไว้แล้วโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิด

ทาเลียตัวแข็งทื่อราวมถูกมนตราสะกดให้สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น

ภายในดวงตาที่งดงามราวกับมีเศษเงินโปรยปราย สะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือดที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธออยู่ บาร์คัสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย

“กระหม่อมจะไม่ทำอะไรท่านทั้งนั้น”

“.....”

“แค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ ถึงกระหม่อมจะติดสินบนนักบวชไว้แล้ว แต่กระหม่อมคงไม่อาจปิดปากคนรับใช้ทุกคนได้ อย่างน้อยคืนแรกของการแต่งงาน... เราก็ควรจะอยู่ในห้องเดียวกัน”

ท่าทีที่แสนจะสุขุมเยือกเย็นของเขานั้น ช่วยฉุดรั้งหัวใจที่เต้นระรัวอย่างวิตกให้กลับเข้าสู่จังหวะปกติ

ทาเลียกัดริมฝีปากแน่นพลางพยักหน้าตอบรับเบาๆ

เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสงบลง บาร์คัสก็ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนตรง

ทาเลียยังคงสั่นระริกสายตาจดจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเขาด้วยความระแวง

เขาสะบัดเสื้อนอกที่ชื้นแฉะด้วยหยดน้ำทิ้งไป เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางก่อนจะไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ร่างกายที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบนั้นดูจะมีความเหนื่อยล้าแฝงอยู่อย่างเห็นได้ชัด

เสียงถอนหายใจที่หนักหน่วงดังกังวานอยู่ภายในห้องนอนที่เงียบสงัด

ครู่ต่อมา คนรับใช้นำถาดใส่สุราและอาหารเข้ามาถวาย

ทาเลียใช้แรงเฮือกสุดท้ายยัดขนมปังชิ้นเล็กๆ เข้าปากตามกลไก และดื่มเหล้าแรงๆ แทนน้ำหวังจะหนีจากความง่วง

เมื่อฤทธิ์สุราเริ่มหมุนเวียน กล้ามเนื้อที่เคยตึงเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลง และความเจ็บปวดก็เริ่มทุเลาลงทีละน้อย

เธอรินเหล้าใส่จอกทองคำดื่มเพิ่มอีก

ไม่รู้ว่าเธอกระดกไปกี่จอกแล้ว บาร์คัสที่เฝ้ามองดูเธออยู่เงียบๆ มาตลอด ก็เดินเข้ามาคว้าขวดเหล้าออกไปจากมือเธอ

“พอได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หมายจะแย่งขวดเหล้าคืน

ทว่าขาที่อ่อนแออยู่แล้วกลับเสียศูนย์เพราะความมึนเมาจนดูเหมือนจะละลายหายไปเสียดื้อๆ

เธอโงนเงนราวกับคนไม่มีกระดูก บาร์คัสจึงรีบคว้าร่างที่เริ่มทิ้งตัวนั้นขึ้นมาอุ้มไว้และจัดแจงให้นอนราบลงบนเตียง

แม้ในวินาทีที่สติเริ่มเลือนลางเพราะความเมา ทาเลียก็ยังไม่วายจะเอื้อมมือไปตรวจดูชายกระโปรงของตัวเอง

บาร์คัสที่ก้มมองดูท่าทางนั้นด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยเงามืด ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมถึงหัวไหล่ให้เธอ ก่อนจะเดินไปยังริมหน้าต่างเพื่อรูดม่านปิด

แสงอัสดงที่เปลี่ยนจากสีส้มเป็นสีม่วงเข้มปกคลุมไปทั่วร่างของเขา

ทาเลียกะพริบตาอย่างเชื่องช้าพลางจ้องมองแผ่นหลังที่ผึ่งผายซึ่งถูกย้อมจนกลายเป็นสีทองแดง

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ร้อนแรงราวกีดเปลวเพลิง ทว่าเขากลับดูเย็นเยียบเสียจนเธอรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 69

สรุปตอน 69

ทาเลียปฏิเสธไม่ให้บาร์คัสอุ้มและยืนยันว่าจะเดินเอง ระหว่างคืนแรกในฐานะสามีภรรยาเธอรู้สึกว่าเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 70 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 68กลับหน้าเรื่อง
ตอน 68ตอน 70