บาร์คัสที่ก้าวขึ้นมาบนรถม้า กวาดสายตาคมกริบมองสำรวจเธออย่างเชื่องช้า
หัวคิ้วที่ได้รูปของเขาขมวดมุ่นเข้าหากันจนเกิดรอยแยกจางๆ
ทาเลียยังไม่ทันได้ตีความหมายของกิริยานั้น เขาก็ก้าวสับเท้าเข้ามาในรถม้า หยิบผ้าคลุมที่หล่นอยู่ที่พื้นขึ้นมาห่มคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะทำท่าจะอุ้มเธอขึ้นตามความเคยชิน
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวพลางออกแรงผลักไหล่เขาไว้อย่างรุนแรง
“ฉันเดินเองได้!”
แม้ฤทธิ์ยาจะเริ่มจางจนความเจ็บปวดแล่นจากหัวเข่าขึ้นมาอีกครั้ง แต่สำหรับการเดินเพียงระยะทางสั้นๆ เธอคิดว่าเธอทนไหว
เธอสะบัดผ้าคลุมที่ดูจะรุ่มร่ามเกินไปทิ้ง พลางพยุงกายลงจากรถม้าอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รอยแผลเป็นถูกเปิดเผยออกมา
ทว่าในวินาทีนั้น มือที่แข็งแกร่งก็คว้าหัวไหล่เธอไว้แน่น
“จะออกไปในสภาพแบบนั้นเหรอ?”
สายตาคมปราบดุจลิ่มตอกย้ำลงมาที่เธอ
ทาเลียห่อไหล่ลงพลางหลุบสายตาสำรวจการแต่งกายของตนเอง
ดูเหมือนระหว่างที่หลับไป สายรัดกระโปรงจะหลุดออก ทำให้หัวไหล่และต้นแขนที่ซูบผอมถูกเปิดเผยสู่สายตาคนภายนอก ไม่เพียงเท่านั้น คอเสื้อที่คว้านลึกยังหย่อนคล้อยจนเห็นร่องอกชัดเจน
ทาเลียหน้าแดงก่ำรีบดึงเสื้อผ้าขึ้นปิดบังความไม่งามนั้นทันที
บาร์คัสที่เฝ้ามองสารรูปอันไร้ซึ่งกิริยาสง่างามนั้นอย่างเงียบเชียบ ลอบถอนหายใจเยือกเย็นหนี่งครั้ง ก่อนจะนำเสื้อนอกของตนมาคลุมไหล่ให้เธออีกหน ซึ่งคราวนี้ทาเลียไม่ได้ขัดขืน
เขาจัดการผูกปมผ้าคลุมที่หน้าอกให้แน่นหนาจนถึงลำคอ แล้วอุ้มร่างของเธอขึ้นด้วยวงแขนที่เบาหวิวพาเดินออกไปด้านนอก
เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตุ๊กตาที่ถูกบรรจุลงกล่องอย่างดี
ไม่สิ มันไม่ใช่ความรู้สึกที่น่าเอ็นดูแบบนั้นหรอก เขาแค่กำลังแผ่ความเมตตาให้กับคนพิการที่เดินเหินไม่สะดวกก็เท่านั้นเอง
ทาเลียจงใจใช้ความคิดที่แสนใจร้ายนั้นทิ่มแทงหัวใจตัวเอง
หากต้องเสียหัวใจไปให้เขาจนไม่เหลือชิ้นดี การชิงทำลายมันด้วยมือตัวเองเสียตอนนี้อาจจะช่วยให้เข้มแข็งพอที่จะไม่เจ็บปวดในภายหลังก็ได้
“ท่านชาย เรื่องร่องรอยการมาเยือนจากแดนตะวันออกจะให้จัดการยังไงดีครับ?”
เมื่อเขาเดินมาถึงธรณีประตู ชายคนหนึ่งที่ยืนประจำจุดอยู่ใกล้ทางเข้าก็เอ่ยถามขึ้น
ทาเลียแอบมองลอดรอยแยกของผ้าคลุมเห็นชายร่างยักษ์ดุจหมีที่มีดวงตาคมปราบดุจเหยี่ยว กำลังชำเลืองมองมาที่เธออย่างสงสัยเช่นกัน
“เรื่องแค่นั้นก็ยังต้องรอให้ฉันสั่งทุกขั้นตอนเลยหรือไง”
บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพลางดึงผ้าคลุมปิดศีรษะให้เธอจนมิด
“จัดที่พักที่เหมาะสมให้เขาซะ แล้วหาคนรับใช้ไปปรนนิบัติสักคน พรุ่งนี้เช้าเมื่อฟ้าสางฉันจะไปพบเอง”
จากนั้นเขาก็เดินดุ่มๆ เข้าสู่อาคารโดยไม่รอฟังคำตอบจากชายผู้นั้น
ในระหว่างที่เขาอุ้มเธอข้ามโถงกว้างและเดินขึ้นบันได ทาเลียพยายามปะติดปะต่อข้อมูลที่ได้รับมาเป็นชิ้นๆ ในหัว
ดูเหมือนจะมีคนจำนวนไม่น้อยที่กังวลว่าการแต่งงานครั้งนี้จะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างองค์รัชทายาทและตระกูลเชียคานต้องพังพินาศลง
ในขณะที่เซเนเวียร์วุ่นวายกับการจัดงานแต่งงาน บาร์คัสก็คงต้องวุ่นวายกับการตามล้างตามเช็ดเรื่องราวอยู่เบื้องหลังคนเดียวสินะ
เขาคงต้องคอยปลอบประโลมกาเร็ธที่คลั่งแค้นเพราะถูกหักหลัง และคงต้องคอยอธิบายเหตุผลให้ดยุคโฮริสเทนรวมถึงกลุ่มขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมฟังว่าเขายังไม่ได้เปลี่ยนฝั่งไปไหน
ทว่าถึงจะพยายามเพียงใด ดูเหมือนผู้คนก็ยังไม่สามารถยอมรับเรื่องที่เจ้าสาวถูกสับเปลี่ยนอย่างกะทันหันเช่นนี้ได้สม่ำเสมอนัก
มันก็สมควรเป็นเช่นนั้น ขนาดตัวเธอเองยังสงสัยอยู่ทุกวินาทีเลยว่า สถานการณ์ในตอนนี้คือละครตลกร้ายที่ใครบางคนจัดฉากขึ้นมาแกล้งเธอหรือเปล่า
“กระหม่อมจะเรียกคนมาคอยปรนนิบัติให้”
บาร์คัสก้าวเท้าเข้าสู่ห้องนอนและวางร่างของเธอลงบนเก้าอี้กำมะหยี่ตัวยาวพลางเอ่ยขึ้น
ทาเลียกวาดสายตาสำรวจห้องนอนที่ตกแต่งอย่างอบอุ่นและหรูหรา ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังชายเบื้องหน้า
บาร์คัสใช้มือเดียวปลดกระดุมชุดพิธีการพลางเอื้อมมือไปดึงสายกริ่งข้างเตียงเพื่อเรียกคนรับใช้ เมื่อเห็นภาพนั้น ความรู้สึกอึดอัดก็พุ่งขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ
เธอแผดเสียงตะโกนขัดขึ้น
“ฉันไม่ต้องการคนปรนนิบัติ!”
บาร์คัสหันมองข้ามไหล่กลับมาพลางขมวดคิ้วมุ่น
ทาเลียรีบหลุบสายตาหลบเลี่ยงสายตาคมคู่นั้น
“ไปตามแม่นมมาให้ฉันก็พอ”
“มันดึกมากแล้วพ่ะย่ะค่ะ พรุ่งนี้ทันทีที่ฟ้าสางกระหม่อมจะไปตามมาให้ วันนี้ช่วยอดทนไปก่อนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
เธอตวัดสายตาดุดันจ้องหน้าเขาเขม็งทันที
“ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาปรนนิบัตินอกจากแม่นมทั้งนั้น! ในเมื่อนายเป็นคนพาฉันมาที่นี่ตามใจชอบ นายก็ต้องรับผิดชอบไปตามหล่อนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
ดวงตาสีฟ้าของเขาส่องประกายเย็นเฉียบขึ้นมา
ทาเลิกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ชายผู้นี้คือคนที่กำหนดขีดจำกัดความอดทนที่มีต่อเธอไว้ตั้งแต่แรก เธอเริ่มกังวลว่าเขาอาจจะเหลืออดจนสะบัดหน้าเดินหนีออกจากห้องไปเสียเดี๋ยวนี้
ทว่าดูเหมือนโควตาความอดทนของเขาในวันนี้จะยังไม่หมดเกลี้ยง เขาจึงเดินไปที่ประตูแล้วสั่งเรียกคนรับใช้คนหนึ่งไว้
“ส่งคนไปที่ตำหนักแยกเดี๋ยวนี้ รับตัวควอเตอร์ดวาร์ฟมาที่นี่หนึ่งคน”
“ครับ? ตอนนี้เลยเหรอครับ?”
“ใช่ เอาคนที่ฝีเท้าไวที่สุดไป”
บาร์คัสปิดประตูใส่หน้าคนรับใช้ที่กำลังยืนอึ้ง แล้วตวัดสายตาคมปรายกลับมาทางเธอเป็นเชิงถามว่าพอใจหรือยัง
ทาเลียรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
บาร์คัสผ่อนลมหายใจยาวก่อนจะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำจากชั้นวางส่งให้เธอ
“ใส่นี่รอไว้ก่อนจนกว่าคนปรนนิบัติจะมาถึง”
ทาเลียรับเสื้อตัวนั้นมาสถาบสวมทับชุดเดรสของเธอทันที ก่อนจะออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกัก
“นาย... ออกไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่คนเดียวจนกว่าแม่นมจะมา”
“ที่นี่เป็นห้องของกระหม่อมด้วยเหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ”
ในวินาทีนั้น โลกดูเหมือนจะหมุนคว้างจนหน้ามืด ฝ่ามือของเธอเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นๆ
เธอกำคอเสื้อนอกที่ห่อหุ้มร่างกายไว้แน่นพลางเลียริมฝีปากที่แห้งผาก
“งะ-งั้นฉันจะไปเอง ช่วยพาฉันไปห้องอื่นที”
“องค์หญิง”
เขาวางมือบนไหล่ของเธอเพียงข้างเดียว
เมื่อเธอฝืนเงยหน้าขึ้นมอง ก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าที่ดูมีเงาดำพาดผ่าน
“คนที่บอกว่าจะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้คือตัวท่านเองนะพ่ะย่ะค่ะ
เธอเบิกตากว้างมองดูใบหน้าเรียบเฉยของเขา
สรุปคือ... เขาจะอยู่ที่นี่งั้นเหรอ? กับฉัน?
ความหวาดกลัวเข้าบีบเค้นจนลำไส้บิดมวน
เธอก้มลงมองดูหัวเข่าที่ยังคงปวดหนึบของตนเอง
ภาพสายตาของเซเนเวียร์ยามที่จ้องมองดูรอยแผลเป็นของเธอผุดขึ้นมาในหัว นัยน์ตามืดมนที่มองเธอราวกับมองสิ่งมีชีวิตที่น่าเกลียดน่ากลัวนั้น ซ้อนทับเข้ากับดวงตาสีเงินเทาของบาร์คัสในวินาทีนี้
ความสับสนกดดันทำให้คำพูดที่พล่ามพรู่พรั่งพรูออกมาโดยไม่อาจควบคุมได้
“งั้น... งั้นก็ยกเลิกไปเลยดีกว่า ฉันจะไปอยู่ห้องเดียวกับนายได้ยังไง? ฉันก็แค่... แค่อยากจะแต่งงานมาเพื่อจะรอดูความพินาศของนายเท่านั้นเอง นายเองก็ถูกจักรพรรดิบังคับมาไม่ใช่เหรอ นายเองก็ไม่อยากอยู่ใกล้ฉัน... เพราะฉะนั้นเราก็แกล้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วก็...”
“ทาเลีย”
เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเธอ ประคองแก้มทั้งสองข้างไว้แล้วโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิด
ทาเลียตัวแข็งทื่อราวมถูกมนตราสะกดให้สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น
ภายในดวงตาที่งดงามราวกับมีเศษเงินโปรยปราย สะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือดที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธออยู่ บาร์คัสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อย
“กระหม่อมจะไม่ทำอะไรท่านทั้งนั้น”
“.....”
“แค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ ถึงกระหม่อมจะติดสินบนนักบวชไว้แล้ว แต่กระหม่อมคงไม่อาจปิดปากคนรับใช้ทุกคนได้ อย่างน้อยคืนแรกของการแต่งงาน... เราก็ควรจะอยู่ในห้องเดียวกัน”
ท่าทีที่แสนจะสุขุมเยือกเย็นของเขานั้น ช่วยฉุดรั้งหัวใจที่เต้นระรัวอย่างวิตกให้กลับเข้าสู่จังหวะปกติ
ทาเลียกัดริมฝีปากแน่นพลางพยักหน้าตอบรับเบาๆ
เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสงบลง บาร์คัสก็ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนตรง
ทาเลียยังคงสั่นระริกสายตาจดจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเขาด้วยความระแวง
เขาสะบัดเสื้อนอกที่ชื้นแฉะด้วยหยดน้ำทิ้งไป เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางก่อนจะไปนั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ร่างกายที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบนั้นดูจะมีความเหนื่อยล้าแฝงอยู่อย่างเห็นได้ชัด
เสียงถอนหายใจที่หนักหน่วงดังกังวานอยู่ภายในห้องนอนที่เงียบสงัด
ครู่ต่อมา คนรับใช้นำถาดใส่สุราและอาหารเข้ามาถวาย
ทาเลียใช้แรงเฮือกสุดท้ายยัดขนมปังชิ้นเล็กๆ เข้าปากตามกลไก และดื่มเหล้าแรงๆ แทนน้ำหวังจะหนีจากความง่วง
เมื่อฤทธิ์สุราเริ่มหมุนเวียน กล้ามเนื้อที่เคยตึงเครียดก็เริ่มผ่อนคลายลง และความเจ็บปวดก็เริ่มทุเลาลงทีละน้อย
เธอรินเหล้าใส่จอกทองคำดื่มเพิ่มอีก
ไม่รู้ว่าเธอกระดกไปกี่จอกแล้ว บาร์คัสที่เฝ้ามองดูเธออยู่เงียบๆ มาตลอด ก็เดินเข้ามาคว้าขวดเหล้าออกไปจากมือเธอ
“พอได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หมายจะแย่งขวดเหล้าคืน
ทว่าขาที่อ่อนแออยู่แล้วกลับเสียศูนย์เพราะความมึนเมาจนดูเหมือนจะละลายหายไปเสียดื้อๆ
เธอโงนเงนราวกับคนไม่มีกระดูก บาร์คัสจึงรีบคว้าร่างที่เริ่มทิ้งตัวนั้นขึ้นมาอุ้มไว้และจัดแจงให้นอนราบลงบนเตียง
แม้ในวินาทีที่สติเริ่มเลือนลางเพราะความเมา ทาเลียก็ยังไม่วายจะเอื้อมมือไปตรวจดูชายกระโปรงของตัวเอง
บาร์คัสที่ก้มมองดูท่าทางนั้นด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยเงามืด ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมถึงหัวไหล่ให้เธอ ก่อนจะเดินไปยังริมหน้าต่างเพื่อรูดม่านปิด
แสงอัสดงที่เปลี่ยนจากสีส้มเป็นสีม่วงเข้มปกคลุมไปทั่วร่างของเขา
ทาเลียกะพริบตาอย่างเชื่องช้าพลางจ้องมองแผ่นหลังที่ผึ่งผายซึ่งถูกย้อมจนกลายเป็นสีทองแดง
ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ร้อนแรงราวกีดเปลวเพลิง ทว่าเขากลับดูเย็นเยียบเสียจนเธอรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง
ทาเลียปฏิเสธไม่ให้บาร์คัสอุ้มและยืนยันว่าจะเดินเอง ระหว่างคืนแรกในฐานะสามีภรรยาเธอรู้สึกว่าเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก
กำลังโหลดความเห็น...