อากาศเย็นเยือกที่กรุ่นกลิ่นฝนถูกบาร์คัสสูดเข้าปอดลึก ก่อนที่เขาจะหันกลับมาจ้องมองเธอเนิ่นนาน
เงาอันมืดมนพาดทับลงบนดวงตาที่สงบนิ่งดุจยามรุ่งสาง
ทาเลียนึกสงสัยว่าภายใต้ดวงตาที่เหมือนทะเลสาบน้ำแข็งคู่นั้น เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
เขากำลังกังวลถึงอนาคตที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง หรือเขากำลังนึกเสียใจภายหลังกับการตัดสินใจของตัวเองกันนะ?
แม้จะเพิ่งสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมสงสัยเรื่องของเขาอีกเป็นหนที่สอง ทว่าทาเลียกลับเป็นฝ่ายโยนคำถามใส่เขาในใจอีกจนได้
ก็นั่นสินะ นายไม่ได้แต่งงานเพราะรักไอล่าตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่?
ฉันกะไว้แล้วล่ะ
เพราะนายน่ะเป็นคนที่ไม่มีวันมอบความเร่าร้อนให้ใครได้เลย
ความจริงแล้ว ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นใคร นายก็คงไม่ได้ใส่ใจนักหรอก
ถึงได้สามารถสวมบทบาทคู่หมั้นที่แสนดีให้ไอล่าได้ และตอนนี้... ก็คงจะสวมบทบาทผู้คุ้มครองที่ดูดีให้ฉันได้เหมือนกันสินะ
ทาเลียใช้นิ้วถูที่มุมปากเบาๆ เพื่อลบเลือนสัมผัสที่บาร์คัสเพิ่งทิ้งไว้
ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ก็เป็นเพียงหนึ่งในภาระหน้าที่นับไม่ถ้วนที่เขาต้องแบกรับไว้เท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ยอมถูกหลอกด้วยความใจดีที่แสนไร้ความหมายดุจการบริจาคทานนี่เด็ดขาด
เธอหันหลังให้เขาแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิดศีรษะ
ดูเหมือนเธอจะเผลอหลับไปชั่วอึดใจหนึ่ง
ร่างกายที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันมลายหายไปในพริบตาด้วยฤทธิ์สุราที่รุนแรง
เธอซุกใบหน้าลงบนหมอนพลางปล่อยแขนขาให้ทอดอ่อนแรงอยู่ภายใต้ผ้าห่มที่แสนนุ่มนวล ในขณะที่สติสัมปชัญญะกำลังล่องลอยอยู่นั้น จู่ๆ ความรู้สึกจี๊ดๆ ก็เริ่มกัดกินที่หัวเข่าทีละน้อย
ทาเลียที่พลิกตัวไปมาเพราะความรู้สึกไม่สบายตัว เริ่มสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงฝืนลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น ความมืดมิดอันดำสนิทเข้าปกคลุมวิสัยทัศน์ที่พร่ามัว
ความง่วงงุนที่เคยดักทับร่างกายมลายหายไปสิ้น ทาเลียจ้องมองผ่านความมืดที่ดำมืดสนิทด้วยดวงตาที่หวาดผวา
ราตรีที่เหนียวหนืดไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เพียงนิดฉุดรั้งลมหายใจของเธอให้ติดขัด เธอหอบหายใจรัวพลางใช้มือกุมลำคอที่เริ่มตีบตัน ทันใดนั้นความเจ็บปวดที่เริ่มจากหัวเข่าก็ปะทุรุนแรงขึ้นดุจสายฟ้าฟาด
เธอรีบใช้มือทั้งสองข้างตะปบเข้าที่น่องทันที เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่อ่อนแรงกำลังสั่นเกร็งอยู่ภายใต้ฝ่ามือ ความเจ็บปวดราวกับถูกคมมีดกรีดลึกทำให้เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลัง
ทาเลียจิกริมฝีปากล่างแน่นพลางใช้เล็บจิกทึ้งกล้ามเนื้อขาที่บิดเบี้ยวตามอำเภอใจ
ในวินาทีนั้น เสียงจุดหินเหล็กไฟก็ดังขึ้นพร้อมแสงสว่างที่พุ่งเข้ากระทบใบหน้า เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นขวับ แสงเทียนเล็กๆ ที่ส่องประกายรำไรก็เผยให้เห็นเค้าโครงใบหน้าที่ซีดเผือดของบาร์คัส
บาร์คัสที่จ้องมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเธอนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม โน้มตัวลงมาหาเธอที่บนเตียง
ทาเลียแผดเสียงกรีดร้องออกมาโดยไม่ต้องคิด
“อย่ามาแตะตัวฉันนะ!”
เธอสะบัดมือเขาที่พยายามจะตรวจดูขาของเธอออกอย่างรุนแรง แล้วตะเกียกตะกายคลานหนีไปที่มุมเตียง ทว่าเพียงครู่เดียวเธอก็ถูกเขารวบตัวไว้ได้
บาร์คัสใช้มือข้างเดียวกดไหล่เธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้ ก่อนจะเอื้อมมือไปทางน่องที่มีรอยเล็บจิกเต็มไปหมด
ทาเลียหวีดร้องคลั่งราวกับถูกราดด้วยน้ำมันเดือด
“ไม่เอา! อย่าจับนะ!”
“อยู่นิ่งๆ กระหม่อมแค่จะดูบาดแผล”
“ไม่! บอกว่าไม่ไง!”
เธอหอบหายใจรัวราวกีดสติจะหลุดลอยพลางบิดตัวหนีสุดชีวิต เขาจึงพึมพำถ้อยคำที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาเบาๆ แล้วรั้งท่อนบนของเธอเข้ามาแนบชิดอก จากนั้นเขาก็พันธนาการเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ดิ้นรน และใช้มืออีกข้างสั่นระฆังเรียกคนรับใช้ที่หัวเตียง
ครู่ต่อมา ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อมกลุ่มนางกำนัลที่วิ่งกรูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
บาร์คัสแผดเสียงสั่งดังกึกก้อง
“ไปตามนักเวทรักษามาเดี๋ยวนี้!”
ความโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตา
ในขณะที่นักเวทชราวิ่งพรวดเข้ามาในห้องแล้วเริ่มร่ายเวทมนตร์รักษาให้ เหล่านางกำนัลก็นำเทียนมาจุดทั่วห้องและจุดกำยานที่มีฤทธิ์ช่วยระงับประสาทไว้ที่หัวเตียง
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น บาร์คัสยังคงใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
ทาเลียซุกใบหน้าลงบนแผงอกที่แข็งแกร่งและสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวพลางสอดส่ายสายตามองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง
ประสาททุกส่วนตื่นตัวเพราะกลัวว่าจะมีใครแอบเปิดชายกระโปรงเพื่อดูขาของเธอ เธอจึงขดขาเข้าหากันสุดชีวิตและกำชายกระโปรงไว้แน่นประดุจเป็นโล่ป้องกันภัย
เธอติดอยู่ในสภาพนั้นนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ นักเวทในสภาพยับเยินก็ยื่นขวดแก้วสีฟ้าอ่อนมาตรงหน้าเธอ
“ดื่มสิ่งนี้เดี๋ยวความเจ็บปวดจะทุเลาลงเองพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียหรี่ตาจ้องมองขวดนั้นด้วยสายตาอาฆาต
หากเดีมสิ่งนั้นเข้าไปเธอต้องสิ้นสติแน่นอน และในระหว่างที่เธอหลับ ใครบางคนอาจจะแอบเปิดกระโปรงเธอก็ได้
เธอเม้มปากแน่นแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
ทว่านิ้วมือที่ยาวงามกลับเอื้อมมาคว้าคางเธอไว้แล้วบังคับให้เชิดขึ้นทันที หน้าขวดแก้วถูกกดลงบนริมฝีปากของเธอ ทาเลียขบกรามแน่นเพื่อขัดขืน
บาร์คัสที่ก้มมองดูท่าทางนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบดุจแผ่นน้ำแข็ง ก็นำขวดยาไปจ่อที่ปากตัวเองแทน
เธอยังไม่ทันจะเข้าใจความหมายของการกระทำนั้น ริมฝีปากที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำยาสมุนไพรเข้มข้นก็ทาบทับลงบนริมฝีปากของเธอ
ทาเลียเบิกตาโพลง
บาร์คัสที่ประคองคางและกดแก้มเธอไว้แน่น แทรกเรียวลิ้นเข้ามาในช่องปากที่อ้าออก ก่อนที่ของเหลวรสขมจะไหลหลั่งเข้ามา
ทาเลียจับชายเสื้อเชิ้ตตัวบางของเขาไว้แน่นจนเกือบจะขาด
เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เยื่อบุปากที่หดแคบลงเพราะพยายามจะกลืนของเหลวนั้นบีบรัดเข้ากับลิ้นของเขา
ลิ้นต่อลิ้นบดเบียดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เสียงครางแหบพร่าดังระงมไปทั่วปาก
หรือว่าเขาจะป้อนยาพิษให้เธอ? ลำคอของเธอร้อนผ่าวราวกับกำลังถูกแผดเผา
“ฮ่า...”
ริมฝีปากที่ประกบกันอยู่นานจนดูเป็นธรรมชาติ ค่อยๆ ผละออกจากกันอย่างเชื่องช้า
ทาเลียเงยหน้ามองเขาพลางหลงลืมแม้กระทั่งความเจ็บปวดที่เสียดแทงอยู่ที่ขา
บาร์คัสจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เลื่อนลอยของเธอ ก่อนจะเอียงขวดเทน้ำยาที่เหลือเข้าปากตัวเองจนหมดเกลี้ยง
แล้วริมฝีปากก็ประกบทับกันอีกครั้ง ทาเลียจิกเล็บลงบนท่อนแขนของเขา
ลิ้นที่แทรกซึมผ่านเยื่อบุที่เปียกชื้นเข้าไป ค่อยๆ ดันของเหลวที่กรุ่นกลิ่นสมุนไพรเข้าสู่ลำคอส่วนลึก ลำคอของเธอขยับตัวตามสัญชาตญาณและเผลอดูดรับเขาเข้าไปโดยไม่อาจขัดขืน
ทาเลียตกอยู่ในความสับสน ความอัปยศ และสัมผัสที่แปลกใหม่เป็นครั้งแรกในชีวิตจนห่อเท้าเข้าหากัน
ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะเริ่มทำงานแล้ว เพราะโลกเบื้องหน้าเริ่มหมุนคว้าง
น้ำลายอุ่นๆ ยังคงไหลผ่านลำคอลงไปไม่หยุด ของเหลวที่ขังอยู่บนลิ้นแม้จะไม่มีรสขมอีกต่อไปแล้ว แต่เขากลับยังคงวนเวียนสำรวจพื้นที่ที่แคบและเปียกชื้นนั้นต่อไปอย่างต่อเนื่อง มันเป็นการเคลื่อนไหวที่เหนียวหนืดจนชวนให้สงสัยในจุดประสงค์ของความกระทำนี้เหลือเกิน
ด้วยความประหม่าเธอจึงทุบแผงอกเขาเบาๆ ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นนั้นจึงเลือกที่จะถอนตัวออกมาอย่างเชื่องช้า
ทาเลียหอบหายใจรัวพลางเงยหน้ามองเขา
ต่างจากเธอที่อยู่ในสภาพยับเยิน บาร์คัสกลับมีใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนปกติทุกประการ ใบหน้าที่แสนจะสุขุมนั้นกลับยิ่งทำให้สมองที่วุ่นวายของเธอพังทลายลงยิ่งกว่าเดิม
หรือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้จะเป็นเพียงแค่ภาพหลอนของฉันกันนะ?
ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในความระแวงนั้น บาร์คัสก็ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากเธอเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงที่ชื้นแฉะเธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าริมฝีปากของตัวเองนั้นเปียกโชกไปหมดแล้ว
ทาเลียรีบซุกหน้าลงใต้ผ้าห่มทันที เสียงถอนหายใจที่ชื้นเย็นเป่ารดลงบนกระหม่อม
“...นอนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
เขาประคองศีรษะเธอไว้แล้วรั้งมาซุกลงกับแผงอกของเขา เธอปรับลมหายใจที่สับสนวุ่นวายอยู่ภายในอ้อมกอดที่สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัว
ไม่นานนัก ฤทธิ์ยาก็เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เมื่อรู้สึกว่าสายตาเริ่มจะพร่ามัว เธอก็กำเสื้อของเขาไว้แน่น
ตอนที่ฉันหลับ ห้ามแตะต้องขาฉันเด็ดขาดนะ ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินเสียงพึมพำนั้นหรือไม่ แต่สัมผัสจากฝ่ามือที่ลูบหลังเธอเบาๆ ก็กลับส่งมา
ครู่เดียวเรี่ยวแรงที่แขนขาก็หายวับไปพร้อมกับวิสัยทัศน์ที่มืดดับลง เธอดิ่งวูบลงสู่ห้วงนิทราในพริบตา
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดก็สาดส่องเข้ามาภายในห้องจนสว่างจ้า
ทาเลียที่แหงนมองเพดานด้วยดวงตาที่ยังคงง่วงงุน สะดุ้งตัวยันหน้าขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงร่องรอยของสิ่งมีชีวิตในห้อง
ภาพบาร์คัสที่กำลังผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ริมหน้าต่างปรากฏแก่สายตา
แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านกระจกใสตกกระทบลงบนเรือนร่างที่ขาวซีดดุจรูปสลักและค่อยๆ เลือนหายไป ท่ามกลางภาพที่ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์นั้น สายตาที่นิ่งสงบคู่หนึ่งก็สบประสานเข้ามาพอดี
ทาเลียห่อไหล่ลงทันที
ดูเหมือนเรื่องเมื่อคืนจะเป็นเพียงแค่จินตนาการไปเอง บาร์คัสที่มีสีหน้าที่แสนจะเย็นฉายังคงจ้องมองสำรวจเธออย่างเงียบเชียบเช่นเดิม
ทาเลียสงสัยว่าบาร์คัสกำลังคิดอะไรอยู่ภายใต้ดวงตาเย็นชาคู่นั้น เขาเสียใจกับการตัดสินใจหรือไม่ ก่อนจะพบว่าเขายังคงจ้องมองเธออย่างเงียบงันเช่นเดิม
กำลังโหลดความเห็น...