คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 70 · ทะเลสาบน้ำแข็ง

ตอน 70
ทะเลสาบน้ำแข็ง

อากาศเย็นเยือกที่กรุ่นกลิ่นฝนถูกบาร์คัสสูดเข้าปอดลึก ก่อนที่เขาจะหันกลับมาจ้องมองเธอเนิ่นนาน

เงาอันมืดมนพาดทับลงบนดวงตาที่สงบนิ่งดุจยามรุ่งสาง

ทาเลียนึกสงสัยว่าภายใต้ดวงตาที่เหมือนทะเลสาบน้ำแข็งคู่นั้น เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

เขากำลังกังวลถึงอนาคตที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง หรือเขากำลังนึกเสียใจภายหลังกับการตัดสินใจของตัวเองกันนะ?

แม้จะเพิ่งสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมสงสัยเรื่องของเขาอีกเป็นหนที่สอง ทว่าทาเลียกลับเป็นฝ่ายโยนคำถามใส่เขาในใจอีกจนได้

ก็นั่นสินะ นายไม่ได้แต่งงานเพราะรักไอล่าตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่?

ฉันกะไว้แล้วล่ะ

เพราะนายน่ะเป็นคนที่ไม่มีวันมอบความเร่าร้อนให้ใครได้เลย

ความจริงแล้ว ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นใคร นายก็คงไม่ได้ใส่ใจนักหรอก

ถึงได้สามารถสวมบทบาทคู่หมั้นที่แสนดีให้ไอล่าได้ และตอนนี้... ก็คงจะสวมบทบาทผู้คุ้มครองที่ดูดีให้ฉันได้เหมือนกันสินะ

ทาเลียใช้นิ้วถูที่มุมปากเบาๆ เพื่อลบเลือนสัมผัสที่บาร์คัสเพิ่งทิ้งไว้

ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ก็เป็นเพียงหนึ่งในภาระหน้าที่นับไม่ถ้วนที่เขาต้องแบกรับไว้เท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอจะไม่ยอมถูกหลอกด้วยความใจดีที่แสนไร้ความหมายดุจการบริจาคทานนี่เด็ดขาด

เธอหันหลังให้เขาแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงมิดศีรษะ

◆ ◆ ◆

ดูเหมือนเธอจะเผลอหลับไปชั่วอึดใจหนึ่ง

ร่างกายที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันมลายหายไปในพริบตาด้วยฤทธิ์สุราที่รุนแรง

เธอซุกใบหน้าลงบนหมอนพลางปล่อยแขนขาให้ทอดอ่อนแรงอยู่ภายใต้ผ้าห่มที่แสนนุ่มนวล ในขณะที่สติสัมปชัญญะกำลังล่องลอยอยู่นั้น จู่ๆ ความรู้สึกจี๊ดๆ ก็เริ่มกัดกินที่หัวเข่าทีละน้อย

ทาเลียที่พลิกตัวไปมาเพราะความรู้สึกไม่สบายตัว เริ่มสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงฝืนลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น ความมืดมิดอันดำสนิทเข้าปกคลุมวิสัยทัศน์ที่พร่ามัว

ความง่วงงุนที่เคยดักทับร่างกายมลายหายไปสิ้น ทาเลียจ้องมองผ่านความมืดที่ดำมืดสนิทด้วยดวงตาที่หวาดผวา

ราตรีที่เหนียวหนืดไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เพียงนิดฉุดรั้งลมหายใจของเธอให้ติดขัด เธอหอบหายใจรัวพลางใช้มือกุมลำคอที่เริ่มตีบตัน ทันใดนั้นความเจ็บปวดที่เริ่มจากหัวเข่าก็ปะทุรุนแรงขึ้นดุจสายฟ้าฟาด

เธอรีบใช้มือทั้งสองข้างตะปบเข้าที่น่องทันที เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่อ่อนแรงกำลังสั่นเกร็งอยู่ภายใต้ฝ่ามือ ความเจ็บปวดราวกับถูกคมมีดกรีดลึกทำให้เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลัง

ทาเลียจิกริมฝีปากล่างแน่นพลางใช้เล็บจิกทึ้งกล้ามเนื้อขาที่บิดเบี้ยวตามอำเภอใจ

ในวินาทีนั้น เสียงจุดหินเหล็กไฟก็ดังขึ้นพร้อมแสงสว่างที่พุ่งเข้ากระทบใบหน้า เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นขวับ แสงเทียนเล็กๆ ที่ส่องประกายรำไรก็เผยให้เห็นเค้าโครงใบหน้าที่ซีดเผือดของบาร์คัส

บาร์คัสที่จ้องมองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเธอนิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม โน้มตัวลงมาหาเธอที่บนเตียง

ทาเลียแผดเสียงกรีดร้องออกมาโดยไม่ต้องคิด

“อย่ามาแตะตัวฉันนะ!”

เธอสะบัดมือเขาที่พยายามจะตรวจดูขาของเธอออกอย่างรุนแรง แล้วตะเกียกตะกายคลานหนีไปที่มุมเตียง ทว่าเพียงครู่เดียวเธอก็ถูกเขารวบตัวไว้ได้

บาร์คัสใช้มือข้างเดียวกดไหล่เธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้ ก่อนจะเอื้อมมือไปทางน่องที่มีรอยเล็บจิกเต็มไปหมด

ทาเลียหวีดร้องคลั่งราวกับถูกราดด้วยน้ำมันเดือด

“ไม่เอา! อย่าจับนะ!”

“อยู่นิ่งๆ กระหม่อมแค่จะดูบาดแผล”

“ไม่! บอกว่าไม่ไง!”

เธอหอบหายใจรัวราวกีดสติจะหลุดลอยพลางบิดตัวหนีสุดชีวิต เขาจึงพึมพำถ้อยคำที่ฟังไม่ได้ศัพท์ออกมาเบาๆ แล้วรั้งท่อนบนของเธอเข้ามาแนบชิดอก จากนั้นเขาก็พันธนาการเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้ดิ้นรน และใช้มืออีกข้างสั่นระฆังเรียกคนรับใช้ที่หัวเตียง

ครู่ต่อมา ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกพร้อมกลุ่มนางกำนัลที่วิ่งกรูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

บาร์คัสแผดเสียงสั่งดังกึกก้อง

“ไปตามนักเวทรักษามาเดี๋ยวนี้!”

ความโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตา

ในขณะที่นักเวทชราวิ่งพรวดเข้ามาในห้องแล้วเริ่มร่ายเวทมนตร์รักษาให้ เหล่านางกำนัลก็นำเทียนมาจุดทั่วห้องและจุดกำยานที่มีฤทธิ์ช่วยระงับประสาทไว้ที่หัวเตียง

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น บาร์คัสยังคงใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ทาเลียซุกใบหน้าลงบนแผงอกที่แข็งแกร่งและสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวพลางสอดส่ายสายตามองไปรอบตัวด้วยความหวาดระแวง

ประสาททุกส่วนตื่นตัวเพราะกลัวว่าจะมีใครแอบเปิดชายกระโปรงเพื่อดูขาของเธอ เธอจึงขดขาเข้าหากันสุดชีวิตและกำชายกระโปรงไว้แน่นประดุจเป็นโล่ป้องกันภัย

เธอติดอยู่ในสภาพนั้นนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ นักเวทในสภาพยับเยินก็ยื่นขวดแก้วสีฟ้าอ่อนมาตรงหน้าเธอ

“ดื่มสิ่งนี้เดี๋ยวความเจ็บปวดจะทุเลาลงเองพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียหรี่ตาจ้องมองขวดนั้นด้วยสายตาอาฆาต

หากเดีมสิ่งนั้นเข้าไปเธอต้องสิ้นสติแน่นอน และในระหว่างที่เธอหลับ ใครบางคนอาจจะแอบเปิดกระโปรงเธอก็ได้

เธอเม้มปากแน่นแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

ทว่านิ้วมือที่ยาวงามกลับเอื้อมมาคว้าคางเธอไว้แล้วบังคับให้เชิดขึ้นทันที หน้าขวดแก้วถูกกดลงบนริมฝีปากของเธอ ทาเลียขบกรามแน่นเพื่อขัดขืน

บาร์คัสที่ก้มมองดูท่าทางนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบดุจแผ่นน้ำแข็ง ก็นำขวดยาไปจ่อที่ปากตัวเองแทน

เธอยังไม่ทันจะเข้าใจความหมายของการกระทำนั้น ริมฝีปากที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำยาสมุนไพรเข้มข้นก็ทาบทับลงบนริมฝีปากของเธอ

ทาเลียเบิกตาโพลง

บาร์คัสที่ประคองคางและกดแก้มเธอไว้แน่น แทรกเรียวลิ้นเข้ามาในช่องปากที่อ้าออก ก่อนที่ของเหลวรสขมจะไหลหลั่งเข้ามา

ทาเลียจับชายเสื้อเชิ้ตตัวบางของเขาไว้แน่นจนเกือบจะขาด

เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เยื่อบุปากที่หดแคบลงเพราะพยายามจะกลืนของเหลวนั้นบีบรัดเข้ากับลิ้นของเขา

ลิ้นต่อลิ้นบดเบียดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เสียงครางแหบพร่าดังระงมไปทั่วปาก

หรือว่าเขาจะป้อนยาพิษให้เธอ? ลำคอของเธอร้อนผ่าวราวกับกำลังถูกแผดเผา

“ฮ่า...”

ริมฝีปากที่ประกบกันอยู่นานจนดูเป็นธรรมชาติ ค่อยๆ ผละออกจากกันอย่างเชื่องช้า

ทาเลียเงยหน้ามองเขาพลางหลงลืมแม้กระทั่งความเจ็บปวดที่เสียดแทงอยู่ที่ขา

บาร์คัสจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เลื่อนลอยของเธอ ก่อนจะเอียงขวดเทน้ำยาที่เหลือเข้าปากตัวเองจนหมดเกลี้ยง

แล้วริมฝีปากก็ประกบทับกันอีกครั้ง ทาเลียจิกเล็บลงบนท่อนแขนของเขา

ลิ้นที่แทรกซึมผ่านเยื่อบุที่เปียกชื้นเข้าไป ค่อยๆ ดันของเหลวที่กรุ่นกลิ่นสมุนไพรเข้าสู่ลำคอส่วนลึก ลำคอของเธอขยับตัวตามสัญชาตญาณและเผลอดูดรับเขาเข้าไปโดยไม่อาจขัดขืน

ทาเลียตกอยู่ในความสับสน ความอัปยศ และสัมผัสที่แปลกใหม่เป็นครั้งแรกในชีวิตจนห่อเท้าเข้าหากัน

ดูเหมือนฤทธิ์ยาจะเริ่มทำงานแล้ว เพราะโลกเบื้องหน้าเริ่มหมุนคว้าง

น้ำลายอุ่นๆ ยังคงไหลผ่านลำคอลงไปไม่หยุด ของเหลวที่ขังอยู่บนลิ้นแม้จะไม่มีรสขมอีกต่อไปแล้ว แต่เขากลับยังคงวนเวียนสำรวจพื้นที่ที่แคบและเปียกชื้นนั้นต่อไปอย่างต่อเนื่อง มันเป็นการเคลื่อนไหวที่เหนียวหนืดจนชวนให้สงสัยในจุดประสงค์ของความกระทำนี้เหลือเกิน

ด้วยความประหม่าเธอจึงทุบแผงอกเขาเบาๆ ก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นนั้นจึงเลือกที่จะถอนตัวออกมาอย่างเชื่องช้า

ทาเลียหอบหายใจรัวพลางเงยหน้ามองเขา

ต่างจากเธอที่อยู่ในสภาพยับเยิน บาร์คัสกลับมีใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนปกติทุกประการ ใบหน้าที่แสนจะสุขุมนั้นกลับยิ่งทำให้สมองที่วุ่นวายของเธอพังทลายลงยิ่งกว่าเดิม

หรือว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้จะเป็นเพียงแค่ภาพหลอนของฉันกันนะ?

ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในความระแวงนั้น บาร์คัสก็ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากเธอเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงที่ชื้นแฉะเธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าริมฝีปากของตัวเองนั้นเปียกโชกไปหมดแล้ว

ทาเลียรีบซุกหน้าลงใต้ผ้าห่มทันที เสียงถอนหายใจที่ชื้นเย็นเป่ารดลงบนกระหม่อม

“...นอนเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

เขาประคองศีรษะเธอไว้แล้วรั้งมาซุกลงกับแผงอกของเขา เธอปรับลมหายใจที่สับสนวุ่นวายอยู่ภายในอ้อมกอดที่สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัว

ไม่นานนัก ฤทธิ์ยาก็เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เมื่อรู้สึกว่าสายตาเริ่มจะพร่ามัว เธอก็กำเสื้อของเขาไว้แน่น

ตอนที่ฉันหลับ ห้ามแตะต้องขาฉันเด็ดขาดนะ ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินเสียงพึมพำนั้นหรือไม่ แต่สัมผัสจากฝ่ามือที่ลูบหลังเธอเบาๆ ก็กลับส่งมา

ครู่เดียวเรี่ยวแรงที่แขนขาก็หายวับไปพร้อมกับวิสัยทัศน์ที่มืดดับลง เธอดิ่งวูบลงสู่ห้วงนิทราในพริบตา

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงแดดก็สาดส่องเข้ามาภายในห้องจนสว่างจ้า

ทาเลียที่แหงนมองเพดานด้วยดวงตาที่ยังคงง่วงงุน สะดุ้งตัวยันหน้าขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงร่องรอยของสิ่งมีชีวิตในห้อง

ภาพบาร์คัสที่กำลังผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ริมหน้าต่างปรากฏแก่สายตา

แสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านกระจกใสตกกระทบลงบนเรือนร่างที่ขาวซีดดุจรูปสลักและค่อยๆ เลือนหายไป ท่ามกลางภาพที่ทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์นั้น สายตาที่นิ่งสงบคู่หนึ่งก็สบประสานเข้ามาพอดี

ทาเลียห่อไหล่ลงทันที

ดูเหมือนเรื่องเมื่อคืนจะเป็นเพียงแค่จินตนาการไปเอง บาร์คัสที่มีสีหน้าที่แสนจะเย็นฉายังคงจ้องมองสำรวจเธออย่างเงียบเชียบเช่นเดิม

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 70

สรุปตอน 70

ทาเลียสงสัยว่าบาร์คัสกำลังคิดอะไรอยู่ภายใต้ดวงตาเย็นชาคู่นั้น เขาเสียใจกับการตัดสินใจหรือไม่ ก่อนจะพบว่าเขายังคงจ้องมองเธออย่างเงียบงันเช่นเดิม

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 71 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 69กลับหน้าเรื่อง
ตอน 69ตอน 71