สายตาอันแห้งแล้งคู่นั้นทำให้ภายในลำคอของเธอแห้งผากตามไปด้วย
ทาเลียจิกริมฝีปากที่แตกระแหงพลางหลุบสายตาลงต่ำ
เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี
ในขณะที่เธอเอาแต่ปิดปากเงียบราวกับเป็นคนใบ้และกวาดสายตาไปมาอย่างลนลาน น้ำเสียงที่ราบเรียบก็ดังขึ้น
“แม่นมของท่านอยู่ที่ห้องข้างๆ ถ้าต้องการก็เรียกหาได้พ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
บาร์คัสสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อเชิ้ตพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม
“กระหม่อมมีกำหนดจะออกเดินทางไปภาคตะวันออกในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า กระหม่อมจะเรียกคนงานมาเตรียมขนย้าย ดังนั้นหากมีสัมภาระอะไรที่ต้องการจะนำไปด้วย ก็โปรดเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ระ-เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เมื่อเธอละล่ำละลักถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก บาร์คัสที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง
ดวงตาที่ดูเหมือนมีม่านหมอกหนาทึบปกคลุมคู่นั้น จ้องมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างรอบคอบ
“ยังมีเหตุผลอะไรที่ท่านต้องรั้งอยู่ที่พระราชวังต่อนอกจากนี้อีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ
บาร์คัสเฝ้ามองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้ามาหยุดที่ข้างเตียง ใบหน้าของเขาที่ขยับเข้าใกล้กะทันหันทำให้หัวใจของเธอร่วงวูบ
ทาเลียเผลอจ้องมองไปที่ริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว ผ่านรอยแยกเล็กๆ ที่เผยอออก เธอเห็นเรียวลิ้นสีแดงรำไร
สิ่งนั้น... เคยรุกล้ำเข้ามาข้างในตัวเธอ
นั่นคือความจริง หรือว่าเป็นแค่ความฝันกันนะ
ในระหว่างที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน ปลายคางของเธอก็ถูกเชิดขึ้น และดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างก็ขยับเข้ามาจนชิด
“อุบัติเหตุที่ความเจ็บปวดปะทุขึ้นมาเองกะทันหันเหมือนอย่างเมื่อวาน เกิดขึ้นบ่อยไหมพ่ะย่ะค่ะ?”
หัวใจที่เคยห่อเหี่ยว กลับรู้สึกเหมือนแตกร้าวเสียงดังเปรี้ยะออกมาในวินาทีนั้น
ทาเลียสะบัดมือเขาออกอย่างแรง เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่เขาทำราวกับเธอเป็นผู้ป่วยหนัก
“ไม่รู้สิ ใครจะไปจำได้”
“ถ้าระบุปัญหาได้ กระหม่อมจะได้ให้คนมาดำเนินการรักษาเพิ่มเติม...”
“ขนาดพวกนักเวทจากตระกูลทาเรนยังรักษาไม่ได้ แล้วนายจะเอาปัญญาที่ไหนมารักษา?”
เมื่อเธอขึ้นเสียงด้วยความกระวนกระวาย ริมฝีปากของเขาก็ปิดสนิทลงทันควัน กลีบปากสีแดงที่เม้มแน่นเป็นเส้นตรงดึงดูดสายตาของเธออีกครั้ง
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือความจริงที่ว่า เมื่อคืนริมฝีปากคู่นั้นรุกล้ำสำรวจพื้นที่ในตัวเธอตามอำเภอใจ แล้วทำไมเขาถึงเอาแต่มาใส่ใจเรื่องขาพรรค์นั้นกันนะ
ทาเลียขยับริมฝีปากที่แห้งกรัง
“ยิ่งไปกว่านั้น... เรื่องเมื่อวาน...”
ทำแบบนั้นกับฉันทำไม? แค่จะป้อนยาจริงๆ น่ะเหรอ?
เธอตั้งท่าจะถามออกไปเช่นนั้นแต่ก็ต้องหุบปากลง
บางที สัมผัสที่ริมฝีปากนั่นอาจเกิดขึ้นเพียงชั่วอึดใจเท่านั้น หรือบางที สมองที่วุ่นวายยับเยินของเธออาจจะเป็นฝ่ายบิดเบือนความทรงจำไปเองก็ได้
เธอทำท่าทีลอบกลืนน้ำลายพลางชำเลืองมองสีหน้าของเขา
ดูเหมือนเขาจะไม่นึกสงสัยถ้อยคำที่เธอทิ้งค้างไว้เลยสักนิด บาร์คัสยืดตัวตรงพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“กระหม่อมจัดเตรียมให้นักเวทรักษาประจำการรออยู่ที่ห้องข้างๆ แล้ว ถ้าร่างกายมีความผิดปกติอะไร โปรดเรียกหาได้ทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
มีแค่นั้นเหรอ?
ไม่มีคำพูดอื่นจะบอกฉันแล้วจริงๆ เหรอ?
ในขณะที่คำถามนับร้อยวนเวียนอยู่ที่ปลายลิ้น น้ำเสียงที่แสนจะสุขุมก็เอ่ยต่อ
“จนกว่าจะถึงวันออกเดินทาง กระหม่อมมีกำหนดการจะพักอยู่ที่พระราชวัง”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าเหมือนถูกทุบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง
นิ้วมือที่เย็นเฉียบสัมผัสลงบนหน้าผากของเธอ
ผิวหนังของเธอเจ็บจี๊ดขึ้นมาเหมือนถูกคมมีดแตะต้อง
เมื่อเธอเผลอหดคอหนี บาร์คัสที่ช่วยเกลี่ยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงออกจากใบหน้าให้เธอก็ชักมือกลับ ชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้หน้าต่าง มีเงาอันมืดมนพาดทับลงบนใบหน้า
“ในระหว่างนี้ เราคงไม่มีเรื่องให้ต้องเผชิญหน้ากันอีก เพราะฉะนั้นโปรดใช้ชีวิตให้สบายใจเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
ทาเลียอ้าปากค้างด้วยความร้อนรน
เธอรู้สึกว่าต้องพูดอะไรออกไปสักอย่าง ทว่าลำคอของเธอกลับตีบตันจนไร้ซึ่งเสียงใดๆ
เขาค่อยๆ หันหลังกลับไปหยิบเสื้อนอกที่แขวนอยู่บนผนังขึ้นมา
ทาเลียทำได้เพียงเฝ้ามองแผ่นหลังของเขาที่เดินตัดข้ามห้องไปอย่างใจลอย
บาร์คัสที่กุมลูกบิดประตูไว้ออกแรงหันมองข้ามไหล่กลับมา ริมฝีปากของเขาเผยอออกเล็กน้อยราวกับจะเอ่ยบางอย่าง ทว่าสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำเดียว
ทาเลียจ้องมองประตูที่ปิดลงพร้อมเสียง ‘คลิก’ นิ่งนาน ก่อนจะหย่อนขาลงจากเตียง ความรู้สึกจี๊ดๆ แผ่ซ่านจากกระดูกลามขึ้นมา เธอตัดสินใจเมินเฉยความเจ็บปวดที่เหมือนจะระเบิดนั้นแล้วลากสังขารไปที่ลูกบิดประตู
บาร์คัสคงเดินลงบันไดไปเรียบร้อยแล้ว เพราะในโถงทางเดินเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย
เธอล็อกประตูด้วยสีหน้าว่างเปล่าก่อนจะเดินกลับมาที่ข้างเตียง
ร่องรอยเดียวของเขาที่หลงเหลืออยู่ในห้องนี้ คือชุดพิธีการหนึ่งชุดที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย
เธอกวาดเสื้อผ้าที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นออกมาคลี่ดู แล้วซบหน้าลงกับเนื้อผ้าที่เรียบเนียนนั้น
แทนที่กลิ่นมินต์ กลิ่นหอมเข้มข้นของดอกกุหลาบกลับซึมซาบเข้าสู่จมูก
อาจเป็นเพราะเขาอุ้มเธอไว้ตลอดทั้งวัน กลิ่นหอมระเหยที่เหล่านางกำนัลบรรจงชโลมไว้บนตัวเธอจึงติดแน่นอยู่บนชุดผ้าซาตินที่ปักลวดลายวิจิตรนั้น ทาเลียสวมชุดนั้นคลุมกายไว้ลวกๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงที่เย็นชืด
เธอนึกถึงอ้อมกอดอันกว้างขวางที่เคยโอบรัดเธอไว้ขณะที่เธอกำลังดิ้นรนเจ็บปวด
การที่เขาต้องมาคอยดูแลผู้ป่วยทั้งคืน คืนแรกของการสมรสคงเป็นคืนที่ยอดแย่ที่สุดสำหรับเขาเลยสินะ จะมีชายคนไหนบนโลกที่ยินดีกับคืนวิวาห์ที่แสนจะเหนื่อยหน่ายและวุ่นวายแบบนั้นกัน
ทาเลียจิกริมฝีปากที่สั่นระริกไว้แน่น
แต่แรกมาเธอก็ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้เพียงเพื่อสนองความปรารถนาในการแก้แค้นที่ไร้เดียงสาเท่านั้น ในเมื่อทำให้เขาขยาดได้ตั้งแต่คืนแรก เธอก็ควรจะยินดีสิ
เธอพยายามระงับหัวใจที่ปวดปร่าพลางแหงนมองหน้าต่างกระจกที่ส่องแสงสีขาวนวล ผ่านม่านโปร่งแสง แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ
จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาว่า นี่คือเช้าวันแรกในสถานะ ‘ทาเลีย โรเอ็ม เชียคาน’
ทาเลียพึมพำออกมาด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง
นับจากนี้ไป ชีวิตของฉันจะเป็นยังไงต่อไปกันนะ...
พริบตาเดียว วันที่จะต้องมุ่งหน้าไปภาคตะวันออกก็มาถึงจนได้
ทาเลียที่ต้องตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ไตร่ตรองตามคำรบเร้าของเหล่านางกำนัล จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาที่เหนื่อยล้า
ที่ลานหน้าบ้าน มีรถม้าบรรทุกสัมภาระกว่ายี่สิบคันจอดเรียงรายเป็นแนวยาว บนนั้นมีทั้งผ้าไหมที่ห่อด้วยลินิน งานประณีตศิลป์ฝีมือคนแคระ ชุดเดรสที่ถักทอโดยเหล่าพราย และหีบที่อัดแน่นไปด้วยอัญมณีล้ำค่าวางทับซ้อนกันอยู่หลายชั้น
ครึ่งหนึ่งคือของกำนัลที่ส่งมาจากพระราชวัง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งคือสิ่งที่เธอเพียรรวบรวมมาชั่วชีวิตด้วยความยึดติดอันแรงกล้า
ทาเลียที่เคยคลั่งไคล้ในขุมทรัพย์เหล่านี้ จ้องมองพวกมันด้วยแววตาเฉยเมยก่อนจะรูดม่านปิด
ก่อนหน้านี้ไม่ถึงหนึ่งฤดูกาล เธอยังไขว่คว้าหาชุดเดรสและเครื่องประดับที่วิเศษที่สุดอย่างบ้าคลั่ง เธอหวังว่าบาร์คัสที่เห็นเธอเปล่งประกายเหนือใครจะนึกเสียใจที่เลือกหมั้นหมายกับไอล่า
ทว่าบัดนี้ ชุดหรืออัญมณีล้ำค่าพวกนั้นกลับไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลย ต่อให้พยายามแค่ไหนเธอก็ไม่มีวันสง่างามได้เท่าไอล่า และไม่มีวันงดงามได้เท่าเซเนเวียร์
ร่างกายที่พังพินาศแบบนี้ ต่อให้ประโคมแต่งกายเพียงใด มันก็คงดูน่าสมเพชและเวทนาเท่านั้นเอง
ทาเลียนั่งลงบนขอบเตียงพลางนวดหัวเข่าที่ปวดหนึบ
ดูเหมือนฤทธิ์ยาแก้ปวดที่กินไปเมื่อเช้ามืดจะเริ่มจางลงแล้ว ความเจ็บปวดที่เคยสงบนิ่งเริ่มกลับมาแผลงฤทธิ์อีกครั้ง
เธอสอดกำยานแท่งใหม่ลงในกระถางกำยานที่ไฟมอดดับไปแล้ว ในขณะที่เธอกำลังจะจุดไฟ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ฝ่าบาท ท่านชายเชียคานมาถึงแล้วเพคะ”
ในวินาทีนั้น ประสาทสัมผัสที่เคยพร่ามัวดุจจมอยู่ใต้น้ำพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที
ทาเลียรีบวางกำยานลงและยันกายลุกขึ้นยืน
เมื่อเดินไปที่ประตูและดึงลูกบิดเปิดออก ภาพเหล่านางกำนัลที่ยืนเรียงรายไปตามผนังก็ปรากฏแก่สายตา
ทาเลียกวาดสายตาสำรวจพวกเธอ
“...แม่นมล่ะ?”
“ท่านไปรอที่รถม้าเรียบร้อยแล้วเพคะ”
ทาเลียลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่แม่นมไม่ได้เปลี่ยนใจอยากจะกลับวังหลวงไปเสียก่อน
“รอเดี๋ยว ฉันจะออกไปแล้ว”
ในขณะที่เธอกำลังจะหันกลับไปหยิบเสื้อคลุม นางกำนัลอาวุโสคนหนึ่งก็รีบเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน
“ท่านชายเชียคานฝากสิ่งนี้มาให้เพคะ”
ทาเลียหรี่ตามองเสื้อผ้าพะรุงพะรังที่นางกำนัลยื่นให้ด้วยสายตาขุ่นมัว
มันคือเสื้อคลุมฮู้ดตัวโคร่งที่ปกคลุมได้ทั้งร่างกาย ดูท่าเขาคงจะตั้งใจส่งมาเพื่อให้เธอใช้ปกปิดท่าทางการเดินที่กะเผลกๆ ของเธอนั่นเอง
แม้ใบหูจะร้อนผ่าวด้วยความอัปยศ ทว่าทาเลียกลับยอมรับมันมาสวมแต่โดยดีโดยไม่ปริปากบ่น
เสื้อคลุมตัวยาวนั้นปิดบังตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า สภาพของเธอตอนนี้คงดูไม่ต่างจากเอาผ้าม่านมาพันตัว
เธอลูบไล้เนื้อผ้าที่เรียบเนียนครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปทางเหล่านางกำนัล
“ไปกันเถอะ”
บาร์คัสบอกทาเลียว่าแม่นมอยู่ห้องข้างๆ และมอบเสื้อคลุมตัวยาวให้ปกปิดท่าเดินกะเผลก ทาเลียยอมสวมโดยไม่บ่นแม้จะรู้สึกอับอาย
กำลังโหลดความเห็น...