คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 71 · เสื้อคลุมตัวยาว

ตอน 71
เสื้อคลุมตัวยาว

สายตาอันแห้งแล้งคู่นั้นทำให้ภายในลำคอของเธอแห้งผากตามไปด้วย

ทาเลียจิกริมฝีปากที่แตกระแหงพลางหลุบสายตาลงต่ำ

เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ในขณะที่เธอเอาแต่ปิดปากเงียบราวกับเป็นคนใบ้และกวาดสายตาไปมาอย่างลนลาน น้ำเสียงที่ราบเรียบก็ดังขึ้น

“แม่นมของท่านอยู่ที่ห้องข้างๆ ถ้าต้องการก็เรียกหาได้พ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง

บาร์คัสสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อเชิ้ตพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม

“กระหม่อมมีกำหนดจะออกเดินทางไปภาคตะวันออกในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า กระหม่อมจะเรียกคนงานมาเตรียมขนย้าย ดังนั้นหากมีสัมภาระอะไรที่ต้องการจะนำไปด้วย ก็โปรดเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะ”

“ระ-เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เมื่อเธอละล่ำละลักถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก บาร์คัสที่กำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง

ดวงตาที่ดูเหมือนมีม่านหมอกหนาทึบปกคลุมคู่นั้น จ้องมองสำรวจใบหน้าของเธออย่างรอบคอบ

“ยังมีเหตุผลอะไรที่ท่านต้องรั้งอยู่ที่พระราชวังต่อนอกจากนี้อีกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ

บาร์คัสเฝ้ามองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้ามาหยุดที่ข้างเตียง ใบหน้าของเขาที่ขยับเข้าใกล้กะทันหันทำให้หัวใจของเธอร่วงวูบ

ทาเลียเผลอจ้องมองไปที่ริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว ผ่านรอยแยกเล็กๆ ที่เผยอออก เธอเห็นเรียวลิ้นสีแดงรำไร

สิ่งนั้น... เคยรุกล้ำเข้ามาข้างในตัวเธอ

นั่นคือความจริง หรือว่าเป็นแค่ความฝันกันนะ

ในระหว่างที่เธอกำลังคิดฟุ้งซ่าน ปลายคางของเธอก็ถูกเชิดขึ้น และดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างก็ขยับเข้ามาจนชิด

“อุบัติเหตุที่ความเจ็บปวดปะทุขึ้นมาเองกะทันหันเหมือนอย่างเมื่อวาน เกิดขึ้นบ่อยไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

หัวใจที่เคยห่อเหี่ยว กลับรู้สึกเหมือนแตกร้าวเสียงดังเปรี้ยะออกมาในวินาทีนั้น

ทาเลียสะบัดมือเขาออกอย่างแรง เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่เขาทำราวกับเธอเป็นผู้ป่วยหนัก

“ไม่รู้สิ ใครจะไปจำได้”

“ถ้าระบุปัญหาได้ กระหม่อมจะได้ให้คนมาดำเนินการรักษาเพิ่มเติม...”

“ขนาดพวกนักเวทจากตระกูลทาเรนยังรักษาไม่ได้ แล้วนายจะเอาปัญญาที่ไหนมารักษา?”

เมื่อเธอขึ้นเสียงด้วยความกระวนกระวาย ริมฝีปากของเขาก็ปิดสนิทลงทันควัน กลีบปากสีแดงที่เม้มแน่นเป็นเส้นตรงดึงดูดสายตาของเธออีกครั้ง

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือความจริงที่ว่า เมื่อคืนริมฝีปากคู่นั้นรุกล้ำสำรวจพื้นที่ในตัวเธอตามอำเภอใจ แล้วทำไมเขาถึงเอาแต่มาใส่ใจเรื่องขาพรรค์นั้นกันนะ

ทาเลียขยับริมฝีปากที่แห้งกรัง

“ยิ่งไปกว่านั้น... เรื่องเมื่อวาน...”

ทำแบบนั้นกับฉันทำไม? แค่จะป้อนยาจริงๆ น่ะเหรอ?

เธอตั้งท่าจะถามออกไปเช่นนั้นแต่ก็ต้องหุบปากลง

บางที สัมผัสที่ริมฝีปากนั่นอาจเกิดขึ้นเพียงชั่วอึดใจเท่านั้น หรือบางที สมองที่วุ่นวายยับเยินของเธออาจจะเป็นฝ่ายบิดเบือนความทรงจำไปเองก็ได้

เธอทำท่าทีลอบกลืนน้ำลายพลางชำเลืองมองสีหน้าของเขา

ดูเหมือนเขาจะไม่นึกสงสัยถ้อยคำที่เธอทิ้งค้างไว้เลยสักนิด บาร์คัสยืดตัวตรงพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“กระหม่อมจัดเตรียมให้นักเวทรักษาประจำการรออยู่ที่ห้องข้างๆ แล้ว ถ้าร่างกายมีความผิดปกติอะไร โปรดเรียกหาได้ทันทีพ่ะย่ะค่ะ”

มีแค่นั้นเหรอ?

ไม่มีคำพูดอื่นจะบอกฉันแล้วจริงๆ เหรอ?

ในขณะที่คำถามนับร้อยวนเวียนอยู่ที่ปลายลิ้น น้ำเสียงที่แสนจะสุขุมก็เอ่ยต่อ

“จนกว่าจะถึงวันออกเดินทาง กระหม่อมมีกำหนดการจะพักอยู่ที่พระราชวัง”

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าเหมือนถูกทุบเข้าที่ศีรษะอย่างจัง

นิ้วมือที่เย็นเฉียบสัมผัสลงบนหน้าผากของเธอ

ผิวหนังของเธอเจ็บจี๊ดขึ้นมาเหมือนถูกคมมีดแตะต้อง

เมื่อเธอเผลอหดคอหนี บาร์คัสที่ช่วยเกลี่ยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงออกจากใบหน้าให้เธอก็ชักมือกลับ ชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้หน้าต่าง มีเงาอันมืดมนพาดทับลงบนใบหน้า

“ในระหว่างนี้ เราคงไม่มีเรื่องให้ต้องเผชิญหน้ากันอีก เพราะฉะนั้นโปรดใช้ชีวิตให้สบายใจเถอะพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียอ้าปากค้างด้วยความร้อนรน

เธอรู้สึกว่าต้องพูดอะไรออกไปสักอย่าง ทว่าลำคอของเธอกลับตีบตันจนไร้ซึ่งเสียงใดๆ

เขาค่อยๆ หันหลังกลับไปหยิบเสื้อนอกที่แขวนอยู่บนผนังขึ้นมา

ทาเลียทำได้เพียงเฝ้ามองแผ่นหลังของเขาที่เดินตัดข้ามห้องไปอย่างใจลอย

บาร์คัสที่กุมลูกบิดประตูไว้ออกแรงหันมองข้ามไหล่กลับมา ริมฝีปากของเขาเผยอออกเล็กน้อยราวกับจะเอ่ยบางอย่าง ทว่าสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเดินออกจากห้องไปเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำเดียว

ทาเลียจ้องมองประตูที่ปิดลงพร้อมเสียง ‘คลิก’ นิ่งนาน ก่อนจะหย่อนขาลงจากเตียง ความรู้สึกจี๊ดๆ แผ่ซ่านจากกระดูกลามขึ้นมา เธอตัดสินใจเมินเฉยความเจ็บปวดที่เหมือนจะระเบิดนั้นแล้วลากสังขารไปที่ลูกบิดประตู

บาร์คัสคงเดินลงบันไดไปเรียบร้อยแล้ว เพราะในโถงทางเดินเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าใจหาย

เธอล็อกประตูด้วยสีหน้าว่างเปล่าก่อนจะเดินกลับมาที่ข้างเตียง

ร่องรอยเดียวของเขาที่หลงเหลืออยู่ในห้องนี้ คือชุดพิธีการหนึ่งชุดที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย

เธอกวาดเสื้อผ้าที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นออกมาคลี่ดู แล้วซบหน้าลงกับเนื้อผ้าที่เรียบเนียนนั้น

แทนที่กลิ่นมินต์ กลิ่นหอมเข้มข้นของดอกกุหลาบกลับซึมซาบเข้าสู่จมูก

อาจเป็นเพราะเขาอุ้มเธอไว้ตลอดทั้งวัน กลิ่นหอมระเหยที่เหล่านางกำนัลบรรจงชโลมไว้บนตัวเธอจึงติดแน่นอยู่บนชุดผ้าซาตินที่ปักลวดลายวิจิตรนั้น ทาเลียสวมชุดนั้นคลุมกายไว้ลวกๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงที่เย็นชืด

เธอนึกถึงอ้อมกอดอันกว้างขวางที่เคยโอบรัดเธอไว้ขณะที่เธอกำลังดิ้นรนเจ็บปวด

การที่เขาต้องมาคอยดูแลผู้ป่วยทั้งคืน คืนแรกของการสมรสคงเป็นคืนที่ยอดแย่ที่สุดสำหรับเขาเลยสินะ จะมีชายคนไหนบนโลกที่ยินดีกับคืนวิวาห์ที่แสนจะเหนื่อยหน่ายและวุ่นวายแบบนั้นกัน

ทาเลียจิกริมฝีปากที่สั่นระริกไว้แน่น

แต่แรกมาเธอก็ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้เพียงเพื่อสนองความปรารถนาในการแก้แค้นที่ไร้เดียงสาเท่านั้น ในเมื่อทำให้เขาขยาดได้ตั้งแต่คืนแรก เธอก็ควรจะยินดีสิ

เธอพยายามระงับหัวใจที่ปวดปร่าพลางแหงนมองหน้าต่างกระจกที่ส่องแสงสีขาวนวล ผ่านม่านโปร่งแสง แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ

จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาว่า นี่คือเช้าวันแรกในสถานะ ‘ทาเลีย โรเอ็ม เชียคาน’

ทาเลียพึมพำออกมาด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง

นับจากนี้ไป ชีวิตของฉันจะเป็นยังไงต่อไปกันนะ...

◆ ◆ ◆

พริบตาเดียว วันที่จะต้องมุ่งหน้าไปภาคตะวันออกก็มาถึงจนได้

ทาเลียที่ต้องตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ไตร่ตรองตามคำรบเร้าของเหล่านางกำนัล จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาที่เหนื่อยล้า

ที่ลานหน้าบ้าน มีรถม้าบรรทุกสัมภาระกว่ายี่สิบคันจอดเรียงรายเป็นแนวยาว บนนั้นมีทั้งผ้าไหมที่ห่อด้วยลินิน งานประณีตศิลป์ฝีมือคนแคระ ชุดเดรสที่ถักทอโดยเหล่าพราย และหีบที่อัดแน่นไปด้วยอัญมณีล้ำค่าวางทับซ้อนกันอยู่หลายชั้น

ครึ่งหนึ่งคือของกำนัลที่ส่งมาจากพระราชวัง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งคือสิ่งที่เธอเพียรรวบรวมมาชั่วชีวิตด้วยความยึดติดอันแรงกล้า

ทาเลียที่เคยคลั่งไคล้ในขุมทรัพย์เหล่านี้ จ้องมองพวกมันด้วยแววตาเฉยเมยก่อนจะรูดม่านปิด

ก่อนหน้านี้ไม่ถึงหนึ่งฤดูกาล เธอยังไขว่คว้าหาชุดเดรสและเครื่องประดับที่วิเศษที่สุดอย่างบ้าคลั่ง เธอหวังว่าบาร์คัสที่เห็นเธอเปล่งประกายเหนือใครจะนึกเสียใจที่เลือกหมั้นหมายกับไอล่า

ทว่าบัดนี้ ชุดหรืออัญมณีล้ำค่าพวกนั้นกลับไม่มีความหมายอะไรกับเธอเลย ต่อให้พยายามแค่ไหนเธอก็ไม่มีวันสง่างามได้เท่าไอล่า และไม่มีวันงดงามได้เท่าเซเนเวียร์

ร่างกายที่พังพินาศแบบนี้ ต่อให้ประโคมแต่งกายเพียงใด มันก็คงดูน่าสมเพชและเวทนาเท่านั้นเอง

ทาเลียนั่งลงบนขอบเตียงพลางนวดหัวเข่าที่ปวดหนึบ

ดูเหมือนฤทธิ์ยาแก้ปวดที่กินไปเมื่อเช้ามืดจะเริ่มจางลงแล้ว ความเจ็บปวดที่เคยสงบนิ่งเริ่มกลับมาแผลงฤทธิ์อีกครั้ง

เธอสอดกำยานแท่งใหม่ลงในกระถางกำยานที่ไฟมอดดับไปแล้ว ในขณะที่เธอกำลังจะจุดไฟ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ฝ่าบาท ท่านชายเชียคานมาถึงแล้วเพคะ”

ในวินาทีนั้น ประสาทสัมผัสที่เคยพร่ามัวดุจจมอยู่ใต้น้ำพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที

ทาเลียรีบวางกำยานลงและยันกายลุกขึ้นยืน

เมื่อเดินไปที่ประตูและดึงลูกบิดเปิดออก ภาพเหล่านางกำนัลที่ยืนเรียงรายไปตามผนังก็ปรากฏแก่สายตา

ทาเลียกวาดสายตาสำรวจพวกเธอ

“...แม่นมล่ะ?”

“ท่านไปรอที่รถม้าเรียบร้อยแล้วเพคะ”

ทาเลียลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่แม่นมไม่ได้เปลี่ยนใจอยากจะกลับวังหลวงไปเสียก่อน

“รอเดี๋ยว ฉันจะออกไปแล้ว”

ในขณะที่เธอกำลังจะหันกลับไปหยิบเสื้อคลุม นางกำนัลอาวุโสคนหนึ่งก็รีบเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน

“ท่านชายเชียคานฝากสิ่งนี้มาให้เพคะ”

ทาเลียหรี่ตามองเสื้อผ้าพะรุงพะรังที่นางกำนัลยื่นให้ด้วยสายตาขุ่นมัว

มันคือเสื้อคลุมฮู้ดตัวโคร่งที่ปกคลุมได้ทั้งร่างกาย ดูท่าเขาคงจะตั้งใจส่งมาเพื่อให้เธอใช้ปกปิดท่าทางการเดินที่กะเผลกๆ ของเธอนั่นเอง

แม้ใบหูจะร้อนผ่าวด้วยความอัปยศ ทว่าทาเลียกลับยอมรับมันมาสวมแต่โดยดีโดยไม่ปริปากบ่น

เสื้อคลุมตัวยาวนั้นปิดบังตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า สภาพของเธอตอนนี้คงดูไม่ต่างจากเอาผ้าม่านมาพันตัว

เธอลูบไล้เนื้อผ้าที่เรียบเนียนครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปทางเหล่านางกำนัล

“ไปกันเถอะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 71

สรุปตอน 71

บาร์คัสบอกทาเลียว่าแม่นมอยู่ห้องข้างๆ และมอบเสื้อคลุมตัวยาวให้ปกปิดท่าเดินกะเผลก ทาเลียยอมสวมโดยไม่บ่นแม้จะรู้สึกอับอาย

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 72 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 70กลับหน้าเรื่อง
ตอน 70ตอน 72