คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 72 · จบอาร์ค 1

ตอน 72
จบอาร์ค 1

เหล่านางกำนัลก้าวเดินออกไปตามโถงทางเดินอย่างเงียบเชียบ

ทาเลียเดินตามหลังพวกเธอไปพลางระมัดระวังทุกฝีเท้าอย่างถึงที่สุด

ด้วยย่างก้าวที่เชื่องช้ายิ่งกว่าเต่า กว่าจะตะเกียกตะกายมาถึงบันไดได้ แผ่นหลังของเธอก็เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ

เธอก้มมองขั้นบันไดเบื้องล่างด้วยสายตาที่มืดมน

ในตอนนั้นเอง เธอก็เห็นร่างของบาร์คัสกำลังก้าวฉับๆ เข้ามาภายในคฤหาสน์

ทาเลียเผลอลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจพลางกวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

บาร์คัสไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบอัศวินโรเอ็มไนท์เหมือนเคย ทว่าเขากำลังสวมแผ่นเกราะหน้าอกสีดำที่สลักตราประจำตระกูลเชียคาน และพาดทับไหล่ไว้อย่างหลวมๆ ด้วยเสื้อคลุมหนังสีเทาเข้ม

ภาพลักษณ์ของเขาดูไม่ต่างจากนักรบบนหลังม้าแห่งชนเผ่าข่านที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ทั่วทั้งมหาทวีปโรบิเดนต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว หัวใจของเธอพลันบีบคั้นขึ้นมาทันที

เขาใช้ช่วงขาที่ยาวก้าวขึ้นบันไดมาหยุดยืนตรงหน้าเธอในชั่วพริบตา

ดูเหมือนเขาจะรีบร้อนมา เพราะเรือนผมที่เคยจัดแต่งอย่างประณีตเสมอมาบัดนี้กลับยุ่งเหยิงอย่างที่ไม่เคยเป็น

เขาโน้มตัวลงมาหาเธอพลางทอดสายตาที่คมปราบดุจโลหะขัดเงาลงมา

“ร่างกายเป็นยังไงบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”

ทาเลียทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ อย่างเหม่อลอย หากเป็นเวลาปกติเธอคงจะตอกกลับไปอย่างไร้เยื่อใยว่าไม่ต้องมายุ่ง ทว่าแปลกที่ปลายลิ้นของเธอกลับแห้งผากจนขยับไม่ได้

ผ่านไปเนิ่นนาน เธอถึงเค้นคำพูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว

“...ไม่เป็นไร”

แววตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะนึกสงสัยในคำตอบที่แสนเรียบง่ายผิดปกติของเธอ

บาร์คัสจ้องมองใบหน้าของเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดถุงมือออกแล้วเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากของเธอ ทาเลียสะบัดมือนั้นทิ้งตามสัญชาตญาณทันที

เสียง เพี้ยะ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แสนยะเยือก เธอรีบกุมนิ้วมือที่เริ่มรู้สึกแสบแปลบไว้พลางลอบสังเกตสีหน้าของเขา

ดูเหมือนเขาไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจอะไรเป็นพิเศษ ไม่สิ... เธอเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เคยมีสักครั้งไหมนะที่เธอจะอ่านอารมณ์จากใบหน้าของเขาได้จริงๆ

ทาเลียหลุบสายตาลงต่ำพลางพึมพำด้วยน้ำเสียงที่อู้อี้อยู่ในลำคอ

“จะ- จู่ๆ ก็เข้ามาแตะตัวแบบนั้น ฉันก็ตกใจน่ะสิ”

ในวินาทีนั้น นิ้วมือยาวเรียวสีขาวซีดก็รุกล้ำเข้ามาในครรลองสายตาอีกครั้ง

ทาเลียหดคอหนี ทว่าคราวนี้เขาไม่ยินยอมให้เธอเป็นฝ่ายปฏิเสธสัมผัสจากมือของเขาเป็นครั้งที่สอง

บาร์คัสช่วยเกลี่ยเส้นผมบนหน้าผากให้เธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะจัดแจงผูกปมผ้าคลุมที่ลำคอให้จนแน่นหนาไม่มีช่องว่าง จากนั้นเขาก็ช้อนร่างของเธอขึ้นมาอุ้มไว้อย่างรวดเร็วโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขัดขืน พร้อมกับพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง

“นับจากนี้ไปท่านควรทำตัวให้ชินกับสัมผัสของกระหม่อมได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียเบิกตากว้าง หัวใจของเธอสั่นระริกสยดสยอง

เขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่?

ไม่นะ... ไม่ อย่าไปคาดหวังอะไรโง่ๆ

เขาแค่กำลังดูแลคนพิการที่น่าเวทนาคนหนึ่งเท่านั้นล่ะ ทาเลียพยายามทำลายความอาลัยอาวรณ์ที่ผุดขึ้นมาดุจวัชพืชทิ้งไป บาร์คัสกระชับอ้อมกอดจัดท่าทางให้เธออยู่ในท่าที่สบายขึ้นแล้วค่อยๆ เดินลงบันไดไป

ทาเลียเผลอวาดวงแขนโอบกอดรอบคอเขาไว้เพราะกลัวว่าจะร่วงหล่นลงไป บาร์คัสใช้มือข้างหนึ่งโอบประคองแผ่นหลังเธอไว้แล้วก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

ครู่ต่อมา ทัศนียภาพของสวนที่เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์แปลกหน้าก็ปรากฏแก่สายตา

ทาเลียกวาดสายตามองคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าฉงน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ทหารในสังกัดอัศวินโรเอ็ม

ชายทุกคนต่างพากันแบกง้าวเล่มยาวไว้ที่หลัง บนเกราะสีเข้มพวกเขาสวมเสื้อคลุมตัวโคร่งรูปร่างคล้ายชุดคลุมยาวทับไว้

หนึ่งในนั้นก้าวออกมาข้างหน้าบาร์คัส

“ท่านผู้หญิงคนนี้เหรอครับที่จะมาเป็นแกรนด์ดัชเชสคนต่อไป?”

ทาเลียจ้องมองสำรวจชายผู้นั้นด้วยสายตาเงียบเชียบ เขาเป็นชายหนุ่มที่มีผิวสีน้ำผึ้งเข้มดูเหมือนคนกร้านแดด มีเรือนผมสีน้ำตาลดำและดวงตาสีดำสนิท

เขามองดูเธอที่โผล่พ้นผ้าคลุมออกมาเพียงแค่ดวงตาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะโน้มตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม

“ยินดีที่ได้พบพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง ผมมีชื่อว่าไทรอน เอล ดราคาน”

เมื่อได้ยินสำเนียงการเรียกชื่อที่แปลกหู ทาเลียถึงตระหนักได้ว่าคนพวกนี้คือชาวตะวันออก ดูท่าจะเป็นเหล่าข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ของตระกูลเชียคานที่เดินทางมาเพื่อรอรับตัวเขา

เธอตั้งใจจะดึงชายผ้าคลุมที่บดบังใบหน้าออกเพื่อกล่าวคำทักทายตอบ ทว่าความพยายามนั้นกลับถูกบาร์คัสขัดขวางไว้เสียก่อน

เขาดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะให้เธอจนมิดพลางเดินผ่านชายคนนั้นไปอย่างไร้เยื่อใย

“จะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ เตรียมม้าให้พร้อม”

“จะไม่แวะไปที่พระราชวังก่อนจริงๆ เหริครับ?”

“การส่งมอบตำแหน่งกององครักษ์เสร็จสิ้นไปหมดแล้ว ไม่มีเหตุผลที่ฉันต้องรั้งอยู่ที่นี่อีก”

บาร์คัสตอบกลับอย่างเด็ดขาด ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชาไปยังมหาดเล็กที่ยืนงงอยู่ข้างรถม้า

“มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ทำไมไม่รีบเปิดประตู”

มหาดเล็กที่มีสีหน้าขวัญเสียรีบเปิดประตูรถม้าให้ทันควัน

บาร์คัสก้าวขึ้นรถม้าแล้วพาดร่างของเธอลงบนเบาะที่ปูด้วยฟูกหนานุ่ม เขาค่อยๆ จัดระเบียบเสื้อผ้าให้เธออย่างประณีตพลางเอ่ยว่า

“เราจะเดินทางต่อเนื่องหลายชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก ถ้าร่างกายไม่ไหวหรือต้องการอะไร ให้ส่งสัญญาณบอกคนขับรถม้าได้ทันทีพ่ะย่ะค่ะ”

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาสับสน

เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้ มีใครกำลังไล่ล่าพวกเธออยู่หรือเปล่านะ?

จู่ๆ ใบหน้าของกาเร็ธและไอล่าก็แวบเข้ามาในหัว

หรือว่าสองคนนั้นกำลังวางแผนจะทำอะไรอยู่?

เสียงที่แฝงไปด้วยพิษร้ายของไอล่าที่บอกว่าเธอจะต้องเสียใจยังคงดังกังวานอยู่ในหู

ทาเลียกัดริมฝีปากแน่น ปกติแล้วฝ่ายที่คอยวางแผนชั่วร้ายมักจะเป็นเธอเสมอ ทว่ายามนี้สถานะของพวกเธอกลับกลับตาลปัตรเสียแล้ว

หากไอล่ารักบาร์คัสเพียงแค่ครึ่งหนึ่งของที่เธอรัก หล่อนคงยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะช่วงชิงเขากลับคืนมา

บางทีหล่อนอาจจะส่งกลุ่มมือสังหารมาดักซุ่มโจมตีพวกเธอก็ได้ บาร์คัสเองก็คงจะกังวลเรื่องนั้นถึงได้...

“องค์หญิง”

ดูเหมือนเขาจะล่วงรู้ถึงห้วงความคิดที่แสนวุ่นวายของเธอ บาร์คัสจึงเชยคางเธอขึ้นให้ใบหน้ามาสบตากัน

“กระหม่อมเคยบอกท่านแล้วไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าท่านไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องอะไรทั้งนั้น”

น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและแสนจะนุ่มนวลนั้นดังกังวานอยู่ในใจดุจได้รับมนต์สะกด

ทาเลียแสดงสีหน้ากระวนกระวาย

เขาพูดแบบนั้นออกมาด้วยจุดประสงค์อะไรกันแน่? เขาตั้งใจจะกีดกันไม่ให้เธอสร้างปัญหาขึ้นมาก่อนงั้นเหรอ?

หรือว่า... หรือว่า...

ทาเลียรีบเหยียบเบรกความคิดที่เริ่มตะเตลิดไปในทางที่ไร้สาระทันควัน

ผู้ชายคนนี้คือคนที่ทำลายสมองของเธอจนย่อยยับแล้วหันหลังเดินจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ใช่หรือไง

ผู้ชายคนที่ทอดทิ้งเธอไว้ในที่แปลกหน้าและไม่ยอมโผล่หน้ามาเห็นเธอเลยตลอดแปดวันเต็ม

หากเธอจะยอมให้คำพูดที่มีนัยแอบแฝงเพียงไม่กี่คำ มาทำให้เธอเกิดความหวังลมๆ แล้งๆ ขึ้นมาระลอกใหม่ล่ะก็ บาดแผลภายในใจของเธอคงจะลึกเกินกว่าจะรักษาหายได้จริงๆ

ทาเลียออกแรงผลักมือเขาออก

“...เลิกพูดเรื่องไร้สาระสักทีเถอะ จะไปก็รีบออกรถไปได้แล้ว”

แม้จะถูกตอกกลับอย่างไร้มารยาท ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าจะไหวติงเลยแม้แต่น้อย

สายตาที่ยากจะคาดเดาความหมายนั้นจดจ้องที่หน้าผากของเธอชั่วครู่ ทาเลียเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ในวินาทีที่ลำคอของเธอเริ่มรู้สึกถึงความอึดอัดจนแทบจะขาดใจ ในที่สุดเขาก็ยอมยืดตัวยืนตรงแล้วก้าวออกจากรถม้าไป

เมื่อได้ยินเสียงประตูรถม้าปิดลง ทาเลียถึงเพิ่งจะได้จังหวะพ่นลมหายใจที่อั้นไว้มานานออกมา

เธอค่อยๆ ขยับตัวไปแนบชิดติดผนังรถม้า แอบมองลอดรอยแยกหน้าต่างออกไปเห็นบาร์คัสกำลังสนทนาบางอย่างกับชาวตะวันออก

ท่ามกลางกลุ่มชายหนุ่มผมเข้มและผิวเนื้อสีน้ำผึ้ง บาร์คัสนั้นดูโดดเด่นและแปลกแยกไม่ต่างจากคนแปลกหน้า หรือบางทีเขาอาจจะรู้สึกไม่ต่างกันนักก็ได้

เขาจากบ้านเกิดมาตั้งแต่ยังเด็กและใช้ชีวิตเกือบทั้งชีวิตอยู่ในพระราชวัง สำหรับเขาแล้ว ภาคตะวันออกเองก็คงเป็นสถานที่ที่แสนแปลกหน้าเช่นกัน

จู่ๆ ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่ถูกส่งมาอยู่ในต่างแดนเพียงลำพังก็ผุดขึ้นมาในหัว และภาพนั้นก็ซ้อนทับเข้ากับภาพตัวเธอเองในวันที่ก้าวเท้าเข้าสู่พระราชวังครั้งแรก

บาร์คัสในวัยหกขวบจะรู้สึกโดดเดี่ยวไม่ต่างจากเธอไหมนะ? เขาจะรู้สึกเหมือนกำลังถูกเขมือบเข้าสู่ท้องของสัตว์ประหลาดจนอึดอัดแทบหายใจไม่ออกเหมือนเธอหรือเปล่า

ในขณะที่เครื่องกำลังจมอยู่ในภวังค์ความคิด รถม้าที่เคยจอดนิ่งก็เริ่มเคลื่อนตัว ทาเลียเฝ้ามองทัศนียภาพที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นตาไหลผ่านวิสัยทัศน์ไปดุจกระแสน้ำ

จู่ๆ รอยยิ้มขื่นๆ ก็เล็ดลอดออกมา นี่เธอกำลังมานั่งเป็นห่วงผู้ชายที่จะกลายเป็นผู้ปกครองภาคตะวันออกในอนาคตงั้นเหรอ?

นับจากนี้ไป เธอต้องเดินทางไปยังดินแดนที่ไม่รู้จักเพียงตัวคนเดียว ในสถานที่ที่ไม่มีใครให้พึ่งพิงแม้แต่คนเดียว และต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสภาพเช่นนี้... เธอกลับมานั่งเป็นกังวลเรื่องที่มันไร้สาระเยี่ยงนี้เสียได้.....

‘ก็นะ เคยมีที่ไหนให้ฉันได้พึ่งพิงจริงๆ บ้างล่ะ’

ทาเลียเลือกที่จะขดตัวเอนกายอยู่ตรงมุมรถม้าและซุกซบใบหน้าลงกับหัวเข่า

พระราชวังเองก้ไม่ใช่สถานที่ที่เธอจะมีที่ยืนได้จริงๆ อยู่แล้วเหมือนกัน

สำหรับเซเนเวียร์ เธอเป็นเพียงเครื่องมือที่แสนจะมีประโยชน์เท่านั้น

สำหรับองค์จักรพรรดิ เธอคือตัวตนที่แสนจะอึดอัดเพราะคอยย้ำเตือนถึงความผิดพลาดในอดีต และสำหรับพี่น้องต่างมารดา เธอก็เป็นเพียงรอยเปื้อนโสโครกที่ต้องหาทางกำจัดทิ้งไปสักวันหนึ่ง

จู่ๆ เธอก็นึกกังวลขึ้นมา

ที่ภาคตะวันออกแห่งนั้น... ตัวเธอจะกลายเป็นตัวตนแบบไหนกันนะ?

จบอาร์ค 1

ปล อาร์ค 2 แอดจะเปลี่ยนสรรพนามที่พระเอกเรียกนางเอก จากที่ใช้คำราชาศัพท์อย่าง กระหม่อม หรือพ่ะย่ะค่ะ แอดจะใช้เป็น ผม/ครับ ตามปกติ เพราะถึงยังไงทั้งคู่ก็แต่งงานกันแล้ว จะใช้คำราชาศัพท์ต่อก็ยังไงๆ อยู่

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 72

สรุปตอน 72

ทาเลียฝืนเดินลงบันไดคฤหาสน์อย่างยากลำบากก่อนออกเดินทางไปยังภาคตะวันออก และเฝ้าคิดกังวลว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแบบไหนในดินแดนแห่งนั้น

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 73 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 71กลับหน้าเรื่อง
ตอน 71ตอน 73