ความทรงจำแรกของเขามักจะเริ่มต้นที่สถานที่เดิมเสมอ
ที่ราบอันกว้างใหญ่ไพศาลที่กำลังถูกย้อมด้วยสีทอง สายลมพัดกระหน่ำอยู่เหนือทุ่งหญ้านั้น
เมื่อเขาก้าวฝ่าพงหญ้าที่พลิ้วไหวเป็นระลอกคลื่น ท้องฟ้าสีครามจัดจนดูผิดตาก็ดูเหมือนจะถล่มลงมาเหนือศีรษะ บาร์คัสก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางแนวตะเข็บระหว่างแสงสีทองและสีน้ำเงิน ท่ามกลางความสั่นสะท้านอันรุนแรงที่ถาโถมเข้าใส่
ตั้งแต่จุดหนึ่ง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังมุ่งหน้าไปที่ใด เขาเพียงแค่ออกวิ่งไปในสายลมอย่างบ้าคลั่ง
เขามีอิสระ
เขาสามารถไปที่ไหนก็ได้ และทำอะไรก็ได้
โลกอันแสนงดงามเบื้องหน้ากำลังกระซิบกระซาบเช่นนั้น
หัวใจเต้นระรัวจนแทบระเบิด
ความร้อนผ่าวของเลือดที่ไหลเวียนตามเส้นเลือด และความเย็นเยือกของอากาศอันแห้งผากที่สูดเข้าไปเต็มปอด
สัมผัสทั้งหมดนั้นคอยย้ำเตือนว่าเขายังมีชีวิตอยู่
เขาได้ลิ้มรสความหฤหรรษ์แห่งการดำรงอยู่
ทว่าช่วงเวลาอันเจิดจ้านั้นช่างสั้นนัก
ผนังสีเทาหนาทึบเริ่มบีบคั้นเขาจากทุกทิศทาง
พื้นที่คับแคบที่อย่าว่าแต่นอน แม้แต่จะนั่งลงก็ยังทำไม่ได้ เขาถูกขังอยู่ในห้องลับที่ไม่ต่างจากโลงศพ เขาใช้เล็บจิกข่วนผนังจนนิ้วแตกระแหง
การต่อต้านอันไร้ค่าสูญสลายลงในเวลาไม่นาน
ดวงตาของนักบวชผู้คลั่งลัทธิคอยจ้องมองเขาผ่านรอยแยกแคบๆ ของผนังเป็นระยะ ตราบใดที่ 'ความชั่วร้าย' ที่สถิตอยู่ในตัวเขายังไม่มลายหายไปสิ้น นักบวชผู้นั้นจะไม่มีวันปล่อยเขาให้เป็นอิสระเด็ดขาด
ท่ามกลางความสิ้นหวังอันมืดมิด เขาเริ่มฆ่าความรู้สึกของตนเองให้ตายลงไปทีละอย่าง
เขาทึ้งกระชากความรู้สึกเจ็บปวดออกไปเป็นอันดับแรก
จากนั้นเขาก็ทำให้ประสาทรับรสและรับกลิ่นเป็นอัมพาต
พอถึงจุดหนึ่ง เขาไม่รู้สึกถึงความหิวโหย และความปรารถนาที่จะนอนหลับก็เลือนหายไป
เขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตอีกต่อไป
จนกระทั่งทุกสิ่งที่อยู่ภายในระเหยกลายเป็นไอ เหลือเพียงเปลือกที่ว่างเปล่า ประตูสุสานจึงถูกเปิดออก
เขาแหงนมองผู้ที่ยืนย้อนแสงอยู่ด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า แทนที่จะเป็นดวงตาเย็นชาที่เบิกโพลนด้วยความร้อนแรงวิปริต หรือใบหน้าเย็นเยือกที่ราวกับหล่อจากเหล็กกล้า เขากลับเห็นใบหน้าเรียวเล็กที่ซีดเผือดด้วยความตกตะลึง
ผู้หญิงที่มีเส้นผมสีเข้มและดวงตาสีอ่อนยื่นแขนมาทางเขา นิ้วมือเรียวบางสัมผัสลงบนแก้มที่แตกระแหง ทว่านอกจากแรงกดทับอันเบาบาง เขากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย
มือนั้น—ที่บางทีอาจจะเป็นการสงเคราะห์—ได้ฉุดเขาออกมาจากสุสาน แสงอาทิตย์ที่หนาวเหน็บหลั่งไหลเข้าสู่รูม่านตา
ทัศนียภาพที่ซีดเผือดอย่างประหลาดเต็มอิ่มอยู่ในจอประสาทตา
ไม่นานเขาก็รับรู้ได้ว่า สรรพสิ่งที่เขามองเห็นนั้นล้วนเป็นสีขี้เถ้า
โลกที่ไร้สีและไร้กลิ่น
ดูเหมือนโลกทั้งใบจะแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อ
ไม่สิ บางทีสิ่งที่กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว... อาจจะเป็นตัวเขาเองก็ได้
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่สามารถรับรู้ได้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน
ผ่านไปหลายวินาที เพดานกระโจมที่ทอดเงาอึมครึมจึงเข้ามาในครรลองสายตา
เขาค่อยๆ ยกแขนขึ้น
สิ่งที่เห็นไม่ใช่ข้อมืออันผอมกิ่วของเด็กชาย ทว่ามันคือมือของชายฉกรรจ์ที่มีกระดูกและเส้นเอ็นโผล่ชัด
ในขณะที่เขากำลังลูบไล้มือนั้นราวกับกำลังตรวจสอบบางอย่าง เสียงร้องของสัตว์ป่าก็ดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง
บาร์คัสยันตัวลุกขึ้นยืนตามกลไก ในจังหวะที่เกือบจะพร้อมกับการที่ทหารนายหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาในกระโจม
“ท่านเชียคาน! ไดร์วูล์ฟปรากฏตัวครับ!”
เขาหย่อนเท้าลงข้างเตียงทันที ในระหว่างที่เขาหยิบฮาล์ฟเบิร์ดที่ตั้งไว้ตรงหัวเตียงแล้วก้าวออกไปด้านนอก เหล่ามหาดเล็กที่สแตนด์บายรออยู่ก็กุลีกุจอเข้ามาสวมแผ่นเกราะหน้าอกแบบเบาให้แก่เขา
เขาสะบัดมือที่ยุ่มยามเหล่านั้นทิ้งพลางกวาดสายตาสำรวจค่ายพักแรมที่แสนชุลมุนอย่างรวดเร็ว
แสงรุ่งอรุณที่ซีดจางสาดส่องลงบนกระโจมที่ตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ และเผยให้เห็นภาพทหารที่วิ่งสับสนวุ่นวายอยู่ท่ามกลางแสงสลัว
ไม่นานนัก เขาก็พบสัตว์ร้ายสีดำทมิฬที่มีความยาวลำตัวเกือบ 8 ครูเวต (ประมาณ 240 เซนติเมตร) ท่ามกลางภาพเหล่านั้น
มอนสเตอร์ตัวนั้นดูเหมือนจะสังเกตเห็นเขาเช่นกัน หมาป่ายักษ์หมอบตัวลงต่ำก่อนจะกระโจนเข้าใส่พร้อมเสียงคำรามที่ดุร้าย
เขาก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าครึ่งก้าวพลางกระชับฮาล์ฟเบิร์ดในแนวเฉียง ใบมีดขวานที่หนักอึ้งตรงปลายหอกยาวเอียงลงสู่พื้นดิน
ในพริบตาที่เงาสีดำสนิทบดบังทัศนวิสัย เขากำด้ามหอกแน่นและตวัดเหวี่ยงออกไปในแนวทะแยงสุดแรง
ใบมีดรูปพระจันทร์เสี้ยวกรีดผ่านหนังหนาของหมาป่า ทะลวงผ่านมวลเนื้อที่เหนียวแน่นและตัดกระดูกหนาขาดออกจากกันในดาบเดียว
เลือดข้นคลั่กพุ่งทะลักออกจากรอยตัดที่ศีรษะหลุดออกจากร่างดุจน้ำพุ
เขามเช็ดของเหลวที่กระเด็นโดนแก้มออกลวกๆ ด้วยแขนเสื้อพลางเบนหน้าสำรวจรอบบริเวณ ท่ามกลางทิวต้นสนที่เรียงรายดุจรั้วไม้ เขาเห็นกลุ่มสัตว์ร้ายสีเทากำลังสลายตัวหนีไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อล่วงรู้ว่าพวกมันกำลังล่าถอย บาร์คัสก็ก้มมองดูร่างอันใหญ่โตเทอะทะที่นอนแน่นิ่งบนพื้น
‘...ดูท่าตัวนี้จะเป็นจ่าฝูงสินะ’
หมาป่านั้นหากสูญเสียผู้นำไป ระบบระเบียบจะพังทลายและแตกกระจายหายไปในพริบตา
เขาปักปลายหอกแหลมลงบนพื้นก่อนจะเดินไปยังจุดที่กระโจมล้มระเนระนาดเพื่อตรวจสอบความเสียหาย
ท่ามกลางเสาค้ำที่หักสะบั้นและกองผ้าสีทราย เขาเห็นสัตว์ร้ายขนดกสีดำนอนตายอยู่ เขาโน้มตัวลงสำรวจซากหมาป่าที่ถูกแทงทะลุหัวใจ ทันใดนั้น เสียงที่แฝงไปด้วยความรื่นเริงและเบาหวิวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“กลับมาถึงบ้านเกิดวันแรกก็ได้รับการต้อนรับอย่างเอิกเกริกเลยนะครับ”
เมื่อหันกลับไปมอง เขาเห็นชายที่มีร่างท่อนบนเปลือยเปล่าสวมเพียงเสื้อนอกโคร่งๆ พาดไหล่ไว้อย่างหลวมๆ เขาคืออัศวินแห่งเผ่าบารากัน ชายผู้นั้นปักง้าวในมือลงบนพื้นแล้วบุ้ยปากไปทางป่า
“จะให้ผมสั่งพวกลูกน้องตามล่าพวกมันไหมครับ?”
“ตอนนี้ยังไม่สามารถกระจายกำลังทหารได้ รวบรวมความเสียหายและเพิ่มการระแวดระวังก่อน”
“ไม่มีความเสียหายอะไรสลักสำคัญหรอกครับ แค่ม้าบรรทุกของโดนคาบไปตัวเดียวเอง”
ชายคนนั้นตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางนวดคอตัวเอง
“มีพวกเด็กอ่อนหัดที่เพิ่งผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะปีนี้บาดเจ็บนิดหน่อย แต่โชคดีที่ไม่มีใครตายครับ”
บาร์คัสยืดตัวตรง
แสงอาทิตย์ที่เริ่มสาดส่องจ้าสว่างโรจน์ไปทั่วค่ายพักแรมที่ยับเยิน
เขาสำรวจรอบบริเวณอย่างสุขุมเพื่อประเมินความเสียหายที่ชัดเจนก่อนจะเบนสายตากลับไปยังชายคนดังกล่าว
“จัดการจัดการค่ายให้เรียบร้อย เราจะเคลื่อนย้ายก่อนที่สัตว์ป่าตัวอื่นจะตามกลิ่นเลือดมา”
“รับทราบครับ”
เมื่อชายคนนั้นเดินจากไปอย่างเหนื่อยหน่าย เขาก็มุ่งหน้าไปยังใจกลางค่ายพักแรม
ภาพของทหารที่กำลังพยายามสะกดม้าที่ตื่นตระหนกและเหล่าคนรับใช้ที่กำลังเก็บกวาดกระโจมพัดผ่านหางตาเขาไป
เขาเดินผ่านคนเหล่านั้นไปยังถังน้ำที่ตั้งอยู่ข้างกระโจมใหญ่
เงาสะท้อนสีขาวซีดประดุจวิญญาณปรากฏอยู่บนผิวน้ำฝนที่สะอาดสะอ้านซึ่งรองไว้เมื่อวันก่อน
เขาจ้องมองมันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวักน้ำขึ้นมาล้างคราบเลือดออกจากใบหน้า สัมผัสของน้ำที่อุ่นกำลังดีช่วยกระตุ้นผิวหนังเพียงเล็กน้อย
เขาเช็ดน้ำออกอย่างลวกๆ แล้วนำมือมาจ่อที่จมูกเพื่อดมกลิ่น
กลิ่นคาวของเลือดจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นคาวน้ำจางๆ
เขาบอกไม่ได้ว่ากลิ่นไหนดีกว่ากัน
ประสาทสัมผัสเรื่องกลิ่นคือสิ่งที่เขากลับมามีสติรับรู้เป็นอันดับแรก ทว่าเขายังคงไม่สามารถเชื่อมโยงอารมณ์ความรู้สึกเข้ากับสิ่งเร้าที่ส่งตรงสู่สมองได้เลย
เขาสามารถจำแนกประเภทและความรุนแรงของกลิ่นที่สัมผัสผ่านจมูกได้ แต่สิ่งนั้นไม่ได้นำไปสู่ความชอบหรือไม่ชอบ เขาเพียงแค่ทำความเข้าใจจากการเรียนรู้ว่า สิ่งไหนคือสิ่งที่คนอื่นรู้สึกว่าดีและสิ่งไหนไม่ใช่
และจากการเรียนรู้ของเขา กลิ่นเลือดคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์รู้สึกไม่พึงพอใจเป็นพิเศษ
เขาสะบัดชุดเกราะที่เปื้อนคราบเลือดทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดีแล้วก้มสำรวจเสื้อเชิ้ต
โชคดีที่ไม่เห็นรอยเลือด ทว่ามันอาจจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์อื่นที่เขาไม่รู้สึกซึมซาบอยู่ก็ได้
เขาตั้งท่าจะหันหลังกลับที่พักเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า
ในตอนนั้นเอง เขาก็พบควอเตอร์ดวาร์ฟคนหนึ่งที่กำลังยืนกระวนกระวายตบเท้าอยู่หน้ากระโจมที่ตั้งอยู่ใจกลางค่าย
บาร์คัสไม่รีรอและมุ่งตรงเข้าไปหาทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
มันเป็นน้ำเสียงที่แหบพร่าเสียจนแม้แต่หูของเขาเองยังรู้สึกแปลกแยก
ผู้หญิงคนนั้นดูจะตกใจและส่งสายตาที่หวาดผวามาให้
“คะ-คือ... ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่เห็นองค์หญิงเลยค่ะ...”
พริบตานั้น เขาก็รู้สึกถึงอาการหูอื้อกะทันหัน
บาร์คัสหวนนึกถึงความทรงจำแรกในทุ่งหญ้าสีทองอันกว้างใหญ่ ก่อนจะหูอื้อกะทันหันเมื่อได้ยินว่าองค์หญิงหายตัวไปจากค่ายพัก
กำลังโหลดความเห็น...