คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 73 · องก์ 2 ความสิ้นหวังสีขี้เถ้า

ตอน 73
องก์ 2 ความสิ้นหวังสีขี้เถ้า

ความทรงจำแรกของเขามักจะเริ่มต้นที่สถานที่เดิมเสมอ

ที่ราบอันกว้างใหญ่ไพศาลที่กำลังถูกย้อมด้วยสีทอง สายลมพัดกระหน่ำอยู่เหนือทุ่งหญ้านั้น

เมื่อเขาก้าวฝ่าพงหญ้าที่พลิ้วไหวเป็นระลอกคลื่น ท้องฟ้าสีครามจัดจนดูผิดตาก็ดูเหมือนจะถล่มลงมาเหนือศีรษะ บาร์คัสก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางแนวตะเข็บระหว่างแสงสีทองและสีน้ำเงิน ท่ามกลางความสั่นสะท้านอันรุนแรงที่ถาโถมเข้าใส่

ตั้งแต่จุดหนึ่ง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังมุ่งหน้าไปที่ใด เขาเพียงแค่ออกวิ่งไปในสายลมอย่างบ้าคลั่ง

เขามีอิสระ

เขาสามารถไปที่ไหนก็ได้ และทำอะไรก็ได้

โลกอันแสนงดงามเบื้องหน้ากำลังกระซิบกระซาบเช่นนั้น

หัวใจเต้นระรัวจนแทบระเบิด

ความร้อนผ่าวของเลือดที่ไหลเวียนตามเส้นเลือด และความเย็นเยือกของอากาศอันแห้งผากที่สูดเข้าไปเต็มปอด

สัมผัสทั้งหมดนั้นคอยย้ำเตือนว่าเขายังมีชีวิตอยู่

เขาได้ลิ้มรสความหฤหรรษ์แห่งการดำรงอยู่

ทว่าช่วงเวลาอันเจิดจ้านั้นช่างสั้นนัก

ผนังสีเทาหนาทึบเริ่มบีบคั้นเขาจากทุกทิศทาง

พื้นที่คับแคบที่อย่าว่าแต่นอน แม้แต่จะนั่งลงก็ยังทำไม่ได้ เขาถูกขังอยู่ในห้องลับที่ไม่ต่างจากโลงศพ เขาใช้เล็บจิกข่วนผนังจนนิ้วแตกระแหง

การต่อต้านอันไร้ค่าสูญสลายลงในเวลาไม่นาน

ดวงตาของนักบวชผู้คลั่งลัทธิคอยจ้องมองเขาผ่านรอยแยกแคบๆ ของผนังเป็นระยะ ตราบใดที่ 'ความชั่วร้าย' ที่สถิตอยู่ในตัวเขายังไม่มลายหายไปสิ้น นักบวชผู้นั้นจะไม่มีวันปล่อยเขาให้เป็นอิสระเด็ดขาด

ท่ามกลางความสิ้นหวังอันมืดมิด เขาเริ่มฆ่าความรู้สึกของตนเองให้ตายลงไปทีละอย่าง

เขาทึ้งกระชากความรู้สึกเจ็บปวดออกไปเป็นอันดับแรก

จากนั้นเขาก็ทำให้ประสาทรับรสและรับกลิ่นเป็นอัมพาต

พอถึงจุดหนึ่ง เขาไม่รู้สึกถึงความหิวโหย และความปรารถนาที่จะนอนหลับก็เลือนหายไป

เขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตอีกต่อไป

จนกระทั่งทุกสิ่งที่อยู่ภายในระเหยกลายเป็นไอ เหลือเพียงเปลือกที่ว่างเปล่า ประตูสุสานจึงถูกเปิดออก

เขาแหงนมองผู้ที่ยืนย้อนแสงอยู่ด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า แทนที่จะเป็นดวงตาเย็นชาที่เบิกโพลนด้วยความร้อนแรงวิปริต หรือใบหน้าเย็นเยือกที่ราวกับหล่อจากเหล็กกล้า เขากลับเห็นใบหน้าเรียวเล็กที่ซีดเผือดด้วยความตกตะลึง

ผู้หญิงที่มีเส้นผมสีเข้มและดวงตาสีอ่อนยื่นแขนมาทางเขา นิ้วมือเรียวบางสัมผัสลงบนแก้มที่แตกระแหง ทว่านอกจากแรงกดทับอันเบาบาง เขากลับไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย

มือนั้น—ที่บางทีอาจจะเป็นการสงเคราะห์—ได้ฉุดเขาออกมาจากสุสาน แสงอาทิตย์ที่หนาวเหน็บหลั่งไหลเข้าสู่รูม่านตา

ทัศนียภาพที่ซีดเผือดอย่างประหลาดเต็มอิ่มอยู่ในจอประสาทตา

ไม่นานเขาก็รับรู้ได้ว่า สรรพสิ่งที่เขามองเห็นนั้นล้วนเป็นสีขี้เถ้า

โลกที่ไร้สีและไร้กลิ่น

ดูเหมือนโลกทั้งใบจะแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านได้ทุกเมื่อ

ไม่สิ บางทีสิ่งที่กลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว... อาจจะเป็นตัวเขาเองก็ได้

เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ

ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่สามารถรับรู้ได้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน

ผ่านไปหลายวินาที เพดานกระโจมที่ทอดเงาอึมครึมจึงเข้ามาในครรลองสายตา

เขาค่อยๆ ยกแขนขึ้น

สิ่งที่เห็นไม่ใช่ข้อมืออันผอมกิ่วของเด็กชาย ทว่ามันคือมือของชายฉกรรจ์ที่มีกระดูกและเส้นเอ็นโผล่ชัด

ในขณะที่เขากำลังลูบไล้มือนั้นราวกับกำลังตรวจสอบบางอย่าง เสียงร้องของสัตว์ป่าก็ดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง

บาร์คัสยันตัวลุกขึ้นยืนตามกลไก ในจังหวะที่เกือบจะพร้อมกับการที่ทหารนายหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามาในกระโจม

“ท่านเชียคาน! ไดร์วูล์ฟปรากฏตัวครับ!”

เขาหย่อนเท้าลงข้างเตียงทันที ในระหว่างที่เขาหยิบฮาล์ฟเบิร์ดที่ตั้งไว้ตรงหัวเตียงแล้วก้าวออกไปด้านนอก เหล่ามหาดเล็กที่สแตนด์บายรออยู่ก็กุลีกุจอเข้ามาสวมแผ่นเกราะหน้าอกแบบเบาให้แก่เขา

เขาสะบัดมือที่ยุ่มยามเหล่านั้นทิ้งพลางกวาดสายตาสำรวจค่ายพักแรมที่แสนชุลมุนอย่างรวดเร็ว

แสงรุ่งอรุณที่ซีดจางสาดส่องลงบนกระโจมที่ตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ และเผยให้เห็นภาพทหารที่วิ่งสับสนวุ่นวายอยู่ท่ามกลางแสงสลัว

ไม่นานนัก เขาก็พบสัตว์ร้ายสีดำทมิฬที่มีความยาวลำตัวเกือบ 8 ครูเวต (ประมาณ 240 เซนติเมตร) ท่ามกลางภาพเหล่านั้น

มอนสเตอร์ตัวนั้นดูเหมือนจะสังเกตเห็นเขาเช่นกัน หมาป่ายักษ์หมอบตัวลงต่ำก่อนจะกระโจนเข้าใส่พร้อมเสียงคำรามที่ดุร้าย

เขาก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าครึ่งก้าวพลางกระชับฮาล์ฟเบิร์ดในแนวเฉียง ใบมีดขวานที่หนักอึ้งตรงปลายหอกยาวเอียงลงสู่พื้นดิน

ในพริบตาที่เงาสีดำสนิทบดบังทัศนวิสัย เขากำด้ามหอกแน่นและตวัดเหวี่ยงออกไปในแนวทะแยงสุดแรง

ใบมีดรูปพระจันทร์เสี้ยวกรีดผ่านหนังหนาของหมาป่า ทะลวงผ่านมวลเนื้อที่เหนียวแน่นและตัดกระดูกหนาขาดออกจากกันในดาบเดียว

เลือดข้นคลั่กพุ่งทะลักออกจากรอยตัดที่ศีรษะหลุดออกจากร่างดุจน้ำพุ

เขามเช็ดของเหลวที่กระเด็นโดนแก้มออกลวกๆ ด้วยแขนเสื้อพลางเบนหน้าสำรวจรอบบริเวณ ท่ามกลางทิวต้นสนที่เรียงรายดุจรั้วไม้ เขาเห็นกลุ่มสัตว์ร้ายสีเทากำลังสลายตัวหนีไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อล่วงรู้ว่าพวกมันกำลังล่าถอย บาร์คัสก็ก้มมองดูร่างอันใหญ่โตเทอะทะที่นอนแน่นิ่งบนพื้น

‘...ดูท่าตัวนี้จะเป็นจ่าฝูงสินะ’

หมาป่านั้นหากสูญเสียผู้นำไป ระบบระเบียบจะพังทลายและแตกกระจายหายไปในพริบตา

เขาปักปลายหอกแหลมลงบนพื้นก่อนจะเดินไปยังจุดที่กระโจมล้มระเนระนาดเพื่อตรวจสอบความเสียหาย

ท่ามกลางเสาค้ำที่หักสะบั้นและกองผ้าสีทราย เขาเห็นสัตว์ร้ายขนดกสีดำนอนตายอยู่ เขาโน้มตัวลงสำรวจซากหมาป่าที่ถูกแทงทะลุหัวใจ ทันใดนั้น เสียงที่แฝงไปด้วยความรื่นเริงและเบาหวิวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“กลับมาถึงบ้านเกิดวันแรกก็ได้รับการต้อนรับอย่างเอิกเกริกเลยนะครับ”

เมื่อหันกลับไปมอง เขาเห็นชายที่มีร่างท่อนบนเปลือยเปล่าสวมเพียงเสื้อนอกโคร่งๆ พาดไหล่ไว้อย่างหลวมๆ เขาคืออัศวินแห่งเผ่าบารากัน ชายผู้นั้นปักง้าวในมือลงบนพื้นแล้วบุ้ยปากไปทางป่า

“จะให้ผมสั่งพวกลูกน้องตามล่าพวกมันไหมครับ?”

“ตอนนี้ยังไม่สามารถกระจายกำลังทหารได้ รวบรวมความเสียหายและเพิ่มการระแวดระวังก่อน”

“ไม่มีความเสียหายอะไรสลักสำคัญหรอกครับ แค่ม้าบรรทุกของโดนคาบไปตัวเดียวเอง”

ชายคนนั้นตอบอย่างไม่ใส่ใจพลางนวดคอตัวเอง

“มีพวกเด็กอ่อนหัดที่เพิ่งผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะปีนี้บาดเจ็บนิดหน่อย แต่โชคดีที่ไม่มีใครตายครับ”

บาร์คัสยืดตัวตรง

แสงอาทิตย์ที่เริ่มสาดส่องจ้าสว่างโรจน์ไปทั่วค่ายพักแรมที่ยับเยิน

เขาสำรวจรอบบริเวณอย่างสุขุมเพื่อประเมินความเสียหายที่ชัดเจนก่อนจะเบนสายตากลับไปยังชายคนดังกล่าว

“จัดการจัดการค่ายให้เรียบร้อย เราจะเคลื่อนย้ายก่อนที่สัตว์ป่าตัวอื่นจะตามกลิ่นเลือดมา”

“รับทราบครับ”

เมื่อชายคนนั้นเดินจากไปอย่างเหนื่อยหน่าย เขาก็มุ่งหน้าไปยังใจกลางค่ายพักแรม

ภาพของทหารที่กำลังพยายามสะกดม้าที่ตื่นตระหนกและเหล่าคนรับใช้ที่กำลังเก็บกวาดกระโจมพัดผ่านหางตาเขาไป

เขาเดินผ่านคนเหล่านั้นไปยังถังน้ำที่ตั้งอยู่ข้างกระโจมใหญ่

เงาสะท้อนสีขาวซีดประดุจวิญญาณปรากฏอยู่บนผิวน้ำฝนที่สะอาดสะอ้านซึ่งรองไว้เมื่อวันก่อน

เขาจ้องมองมันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวักน้ำขึ้นมาล้างคราบเลือดออกจากใบหน้า สัมผัสของน้ำที่อุ่นกำลังดีช่วยกระตุ้นผิวหนังเพียงเล็กน้อย

เขาเช็ดน้ำออกอย่างลวกๆ แล้วนำมือมาจ่อที่จมูกเพื่อดมกลิ่น

กลิ่นคาวของเลือดจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นคาวน้ำจางๆ

เขาบอกไม่ได้ว่ากลิ่นไหนดีกว่ากัน

ประสาทสัมผัสเรื่องกลิ่นคือสิ่งที่เขากลับมามีสติรับรู้เป็นอันดับแรก ทว่าเขายังคงไม่สามารถเชื่อมโยงอารมณ์ความรู้สึกเข้ากับสิ่งเร้าที่ส่งตรงสู่สมองได้เลย

เขาสามารถจำแนกประเภทและความรุนแรงของกลิ่นที่สัมผัสผ่านจมูกได้ แต่สิ่งนั้นไม่ได้นำไปสู่ความชอบหรือไม่ชอบ เขาเพียงแค่ทำความเข้าใจจากการเรียนรู้ว่า สิ่งไหนคือสิ่งที่คนอื่นรู้สึกว่าดีและสิ่งไหนไม่ใช่

และจากการเรียนรู้ของเขา กลิ่นเลือดคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์รู้สึกไม่พึงพอใจเป็นพิเศษ

เขาสะบัดชุดเกราะที่เปื้อนคราบเลือดทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดีแล้วก้มสำรวจเสื้อเชิ้ต

โชคดีที่ไม่เห็นรอยเลือด ทว่ามันอาจจะมีกลิ่นไม่พึงประสงค์อื่นที่เขาไม่รู้สึกซึมซาบอยู่ก็ได้

เขาตั้งท่าจะหันหลังกลับที่พักเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

ในตอนนั้นเอง เขาก็พบควอเตอร์ดวาร์ฟคนหนึ่งที่กำลังยืนกระวนกระวายตบเท้าอยู่หน้ากระโจมที่ตั้งอยู่ใจกลางค่าย

บาร์คัสไม่รีรอและมุ่งตรงเข้าไปหาทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”

มันเป็นน้ำเสียงที่แหบพร่าเสียจนแม้แต่หูของเขาเองยังรู้สึกแปลกแยก

ผู้หญิงคนนั้นดูจะตกใจและส่งสายตาที่หวาดผวามาให้

“คะ-คือ... ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่เห็นองค์หญิงเลยค่ะ...”

พริบตานั้น เขาก็รู้สึกถึงอาการหูอื้อกะทันหัน

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 73

สรุปตอน 73

บาร์คัสหวนนึกถึงความทรงจำแรกในทุ่งหญ้าสีทองอันกว้างใหญ่ ก่อนจะหูอื้อกะทันหันเมื่อได้ยินว่าองค์หญิงหายตัวไปจากค่ายพัก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 74 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 72กลับหน้าเรื่อง
ตอน 72ตอน 74