เขาเอียงศีรษะไปด้านหนึ่ง ประสาทสัมผัสที่พังทลายมักจะทำงานผิดปกติอยู่เป็นครั้งคราว
เขารอจนกระทั่งเสียงอื้ออึงในหูสงบลง จึงเดินผ่านหญิงรับใช้เข้าไปภายในกระโจม
ดูเหมือนเมื่อคืนจะมีการจุดสมุนไพรอีกแล้ว กลิ่นควันรสขมจึงอบอวลไปทั่วพื้นที่อันมืดสลัว ทว่าในนั้นยังมีกลิ่นแปลกประหลาดที่เหมือนพืชผลไม้ซึ่งกำลังจะเน่าเปื่อยพะอืดพะอมปนเปอยู่ด้วย
มันเป็นกลิ่นประหลาดที่เริ่มโชยออกมาจากผิวพรรณของสตรีผู้นั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้
เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะก่อนจะค่อยๆ สูดอากาศเข้าไป แล้วลองเรียกชื่อเธอเบาๆ
“ทาเลีย”
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ทว่าเขาสามารถสัมผัสถึงร่องรอยการมีอยู่ของเธอได้
เขาก้าวเท้าเข้าไปในพื้นที่ที่ยุ่งเหยิงซึ่งมีทั้งชาม ขวดเหล้า และจอกน้ำวางทิ้งระเกะระกะ พลางกวาดสายตาสำรวจอย่างว่องไว จนกระทั่งไปหยุดลงเมื่อเห็นกองเสื้อผ้ากองพะเนินอยู่ข้างเตียงที่ยับเยิน
เขาน้อมตัวลงหน้าหีบใบใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของกระโจม
เมื่อเปิดฝาออกอย่างระมัดระวัง เงาร่างเล็กๆ ที่กำลังขดตัวกลมดิบก็นิ่งสงบอยู่ในนั้น
ร่างกายของเขาตอบสนองอย่างแปลกประหลาดขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกเหมือนถูกกีบม้าเตะเข้าที่ลิ้นปี่อย่างจัง
เขาพยายามสงบอารมณ์ที่ปั่นป่วนพลางวางมือลงบนไหล่ของเธอ
หญิงสาวที่เคยซุกใบหน้าลงกับหัวเข่าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง
ภายใต้แพขนตาที่เปียกชุ่มด้วยน้ำตา ดวงตาสีฟ้าบริสุทธิ์ที่ไร้สิ่งใดเจือปนปรากฏแก่สายตา หยาดน้ำตาใสๆ รินไหลผ่านผิวพรรณที่โปร่งแสงดุจสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ใต้ทะเลลึก
เขาประคองแก้มที่ชุ่มชื้นไว้พลางลูบไล้ปลายคางที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะเชิดใบหน้าที่หดเกร็งของเธอขึ้นเล็กน้อย
มีรอยขีดข่วนเล็กๆ สองสามแห่งปรากฏอยู่ที่ลำคอระหง ไม่รู้ว่าไปโดนอะไรครูดมา ในขณะที่เขากำลังเฝ้ามองมันอย่างจดจ่อ เสียงที่สั่นพร่าก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสีแดงก่ำดุจสีเลือด
“พวกมอนสเตอร์... จัดการไปหมดแล้วเหรอ?”
เขาจ้องมองดวงตาของเธออีกครั้ง
ม่านตาสีน้ำเงินเข้มที่จมอยู่ในน้ำตาไหวระริกอย่างไม่มั่นคง
เขานึกถึงตอนที่สบดวงตาคู่นี้ครั้งแรก
มันคือสีสันแรกที่เขาได้เห็นในวันที่เขากลับมามองเห็น ‘สี’ อีกครั้ง
ความรู้สึกบีบคั้นในลำคอทำให้เขาต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะอุ้มร่างกายที่แข็งทื่อนั้นขึ้นมา
วงแขนที่ยืดหยุ่นและนุ่มนวลโอบรอบคอเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาชะโลมลงบนผิวเนื้อที่ตึงเครียดของเขาจนเปียกชื้น
“นึกว่าจะถูกจับไปอีกแล้ว”
บาร์คัสเพิ่มแรงกอดรัดที่แขนของเขา
จะไม่มีวันให้เกิดเรื่องแบบนั้นเป็นครั้งที่สอง
คำพูดที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นพลายไหลย้อนกลับลงไปในลำคอ นับตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น เขามักจะเผลอกลืนคำพูดลงไปต่อหน้าเธอเสมอ
คำพูดที่ถูกกลืนกินลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าพอกพูนเป็นตะกอนอยู่ในท้อง
เขาขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกอึดอัดราวกับมีก้อนหินมากดทับอวัยวะภายใน พลางลูบหลังที่บอบบางและสั่นเทานั้นอย่างอ่อนโยน
ร่างกายที่เคยแข็งทื่อค่อยๆ ผ่อนคลายและโอนอ่อนเข้าหาเขา เมื่อเขาผละศีรษะที่พิงไหล่อยู่ออกเพื่อมองดูใบหน้า ก็เห็นเปลือกตาที่ปิดสนิทราวกับคนหมดสติ
เขาใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ขนตาสีทองที่ลู่ตกลงมา ก่อนจะจัดท่าทางโอบกอดร่างที่ค่อยๆ ไถลลงนั้นเสียใหม่ แล้วกวาดสายตาสำรวจห้องอย่างรวดเร็ว
เขาเห็นเสื้อนอกแขวนอยู่ที่เสากระโจม จึงคว้ามาคลุมทับร่างกายของเธอแล้วเดินออกไปด้านนอก
ในขณะที่ก้าวเดินผ่านค่ายพักแรมอย่างรวดเร็ว อัศวินบนหลังม้าสองสามนายที่กำลังวุ่นวายกับการรื้อถอนกระโจมต่างพากันมองมาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น เขาจึงดึงผ้าคลุมปิดศีรษะเธอจนมิด
ชายฉกรรจ์เหล่านี้เฝ้ามองเธอด้วยสายตาราวกับสุนัขป่าที่หิวโหยมาตั้งแต่วันที่ส่วนสูงของเธอไม่ถึง 5 ครูเวต (ประมาณ 150 เซนติเมตร) และผู้หญิงคนนี้ แม้จะหวาดกลัว แต่บางครั้งก็ชอบเอาตัวเองมาเสนอหน้าต่อหน้าคนพวกนั้นอย่างไร้การป้องกัน ราวกับไม่สนใจหากจะถูกฉีกทึ้งจนตาย
เขาโอบกระชับเธอเข้าหาแผงอกมากขึ้นพลางเร่งฝีเท้าเพื่อหลบหนีจากสายตาที่น่ารำคาญเหล่านั้น
เมื่อพาเธอกลับมายังกระโจมส่วนตัวของเขาและวางลงบนเตียง รอยแยกของร่างกายที่ซูบผอมจนผิดหูผิดตาในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาก็เข้าสู่ครรลองสายตา
เสียงถอนหายใจจุกอยู่ที่ลำคอ
สิ่งที่น่าหงุดหงิดคือ ความซูบผอมนั้นกลับขับเน้นความงามของเธอไปในทิศทางที่แสนอันตราย บาร์คัสกวาดสายตาไปตามลำคอที่แห้งขอด หัวไหล่ที่ผอมบาง และกระดูกไหปลาร้าที่เด่นชัด ก่อนจะเบนสายตาไปทางเข้ากระโจม
มหาดเล็กหนุ่มที่ตามมารับใช้แอบชำเลืองมองมาที่เธอ ประสาทสัมผัสที่เกือบจะตายด้านของเขาพลันตื่นตัวและเขม็งเกลียวขึ้นมาทันที
เขาไล่ข้ารับใช้ทุกคนออกไปและปิดทางเข้าอย่างแน่นหนา แต่นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย เมื่อภายในกระโจมได้รับชโลมไปด้วยกลิ่นหอมหวานจากตัวเธอจนคลุ้งไปหมด
ความกระหายที่แสนประหลาดเหมือนลำคอกำลังถูกแผดเผาทำให้เขาต้องลอบกลืนน้ำลาย
เขาสะบัดผมหน้าที่ยังไม่แห้งสนิทขึ้นอย่างหัวเสียพลางปรายสายตาอันดุดันมองดูแก้มที่ซีดเซียวซึ่งยังมีคราบน้ำตาติดอยู่
คำพูดที่เธอเคยคร่ำครวญออกมาด้วยความหวาดผวาเมื่อหลายปีก่อน ดังกังวานขึ้นในหัวอีกครั้ง
“คะ-คนคนนั้นน่ะพูดเองนะ บอกว่าเหมือนจะเสพติดจนต้อง... ต้องมาหาฉันเรื่อยๆ...”
เขาใช้ฟันขัดกบเนื้ออ่อนภายในพวงแก้มเบาๆ จนรู้สึกถึงรสคาวเลือดจางๆ
เขาใช้นิ้วเคาะขมับตัวเองสองสามครั้งก่อนจะหยิบเสื้อนอกที่วางไว้ที่มุมห้องขึ้นมา
เมื่อก้าวออกมาด้านนอก กลิ่นคาวเลือดของไวเวิร์นก็พุ่งเข้าสู่ปอด
เขาสูดลมหายใจลึกรวบรวมอากาศเพื่อลบเลือนกลิ่นเหนียวหนืดที่ติดค้างอยู่ในลำคอ ทันใดนั้นขุนพลแห่งบารากันที่แต่งกายพร้อมรบก็เดินเข้ามาหา
“เตรียมการเรียบร้อยเกือบหมดแล้วครับ เหลือแค่เก็บกวาดกระโจมของท่านชายก็พร้อมออกเดินทางทันที จะให้รื้อถอนเลยไหมครับ?”
“อีกชั่วโมงนึง”
บาร์คัสเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“พักสักหน่อยแล้วค่อยออกเดินทาง”
รอยยิ้มนึกสนุกพาดผ่านมุมปากของชายตรงหน้า
เขาไหวไหล่พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“รับทราบครับ”
ชายผู้นั้นรีบหันหลังกลับไปสั่งการลูกน้องทันที
บาร์คัสไปนั่งลงที่ม้านั่งเฝ้ามองที่ราบทางเหนือที่มองเห็นอยู่รำไรระหว่างแนวกิ่งไม้อันหนาแน่น
สายลมแห้งๆ พัดผ่านแก้มเขาไปอย่างรุนแรง
อากาศที่รายล้อมมีกลิ่นอายบางอย่างที่แสนคุ้นเคยกระจายอยู่
เคยได้กลิ่นนี้ที่ไหนกันนะ
ในขณะที่เขามัวแต่จมดิ่งอยู่ในห้วงความทรงจำที่พร่ามัว เสียงหมาป่าเห่าหอนก็ดังแว่วมาแต่ไกล
บาร์คัสหันหน้าไปมอง
เสียงคร่ำครวญที่แสนหดหู่ดังกังวานก้องจากปากป่าออกมายาวนาน
ร่างกายที่อ่อนแอไม่อาจทนต่อการเดินทางไกลที่แสนตรากตรำได้ ทาเลียจึงตกอยู่ในอาการไข้หวัดใหญ่อย่างหนัก
ทาเลียเหม่อมองเพดานรถม้าที่สั่นไหวพลางพลิกตัวไปมาและหอบหายใจรัว แม้รถม้าจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ไม่ต่างจากการเดินเท้า ทว่าแรงสั่นสะเทือนเพียงน้อยนิดนั้นก็นับเป็นการทรมานสำหรับเธอ
ทาเลียใช้มือกุมศีรษะที่ปวดตุ้บเหมือนกะโหลกจะแตก
ในวินาทีนั้น เสียงแตรสัญญาณที่แหลมคมก็ดังขึ้นจากภายนอก ในที่สุดก็มาถึงจุดหมายแล้วงั้นหรือ? เธอพยายามยันกายลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ทัศนียภาพของที่ราบอันกว้างใหญ่ปรากฏแก่สายตาที่พร่ามัวเพราะพิษไข้
ทาเลียเบิกตาโพลงกับภาพที่แสนแปลกตา ทุ่งหญ้าสีเขียวเข้มทอดยาวสุดลูกหูลูกตาจนดูเหมือนจดเป็นผืนเดียวกับท้องฟ้า ลมพายุพัดกระหน่ำอยู่เหนือพงหญ้าที่ดูสดชื่นนั้น
เธอเปิดหน้าต่างออกเพื่อรับลมเย็นๆ มาช่วยลดความร้อนแรงบนใบหน้า
“นั่นล่ะครับคือคาลมอร์”
เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เธอหันขวับไปมอง และพบชายคนหนึ่งกำลังควบม้าอยู่ใกล้ๆ เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นพร้อมส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้
“ผมไทรรอนครับ จำได้ไหมว่าวันก่อนเราเคยทักทายกันไปแล้ว?”
เธอเมินเฉยต่อเขาพลางปิดปากเงียบและส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงไปให้ รอยยิ้มของชายผู้นั้นเจื่อนลงเล็กน้อย หลังจากพยายามสำรวจท่าทีของเธออยู่นาน เขาก็ยังไม่ลดละความพยายามและเอ่ยต่อด้วยเสียงที่นุ่มนวล
“ดูเหมือนร่างกายจะยังไม่ค่อยดีสินะครับ”
“.....”
“อีกไม่ไกลก็จะถึงปราสาทราเอดโกแล้วครับ เห็นกำแพงเมืองตรงโน้นไหมครับ?”
ชายผู้นั้นขี้ไปที่ทางข้างหน้า
ทาเลียมองตามปลายนิ้วเขวไป
ที่ดินสุดขอบฟ้า ปรากฏแนวกำแพงเมืองสีน้ำตาลเทาที่ดูราวกับปั้นมาจากขี้เถ้าและทราย เธอชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองดูให้ถนัดตาขึ้น
ปราสาทราเอดโกดูราวกับถูกสร้างขึ้นจากการนำก้อนหินมหึมามาวางทับซ้อนกัน
กำแพงชั้นนอกที่ไร้ซึ่งลวดลายประดับตั้งตระหง่านโอบล้อมเนินเขานั้นไว้อย่างแน่นหนา เหนือขึ้นไปคือยอดหอคอยและปราการน้อยใหญ่ที่มีแต่เส้นตรงที่แข็งทื่อตั้งตระหง่านอยู่
เธอเผลอยกมือกุมลำคอตัวเองโดยไม่รู้ตัว
อาจเป็นเพราะสถานที่ที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อจากนี้ดูช่างอ้างว้างเหลือเกินจนใจหาย ความความหนาวเหน็บจึงแล่นพล่านผ่านกระดูกสันหลังขึ้นมาทันที
บาร์คัสตามหาทาเลียท่ามกลางกลิ่นประหลาดในกระโจม เมื่อเดินทางถึงดินแดนตะวันออก ทาเลียรู้สึกหนาวเหน็บเมื่อเห็นปราสาทอันอ้างว้างที่ต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้
กำลังโหลดความเห็น...