“รูปลักษณ์ภายนอกอาจจะดูดิบเถื่อนไปสักหน่อย แต่ภายในตกแต่งอย่างหรูหราไม่แพ้ปราสาทแห่งไหนในภาคกลางเลยครับ คุณหนูจะไม่มีทางรู้สึกลำบากในการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่แน่นอน”
ชายคนเดิมกล่าวปลอบประโลมพลางลอบสังเกตสีหน้าของเธอ ทาเลียแสดงสีหน้าเคลือบแคลงสงสัยออกมาอย่างไม่ปิดบัง
เจ้าบ้านนอกคนนี้เคยมีโอกาสได้เหยียบย่างเข้าไปในพระราชวัง หรือปราสาทของเหล่ามหาเศรษฐีขุนนางบ้างหรือเปล่านะ ถึงได้กล้าอวดอ้างเช่นนี้
ดูเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งการดูแคลน เส้นเลือดที่หน้าผากของชายหนุ่มจึงปูดโปนขึ้นเล็กน้อย เขาเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ปราสาทราเอดโกสร้างขึ้นโดยพวกคนแคระในสมัยยุคสิบอาณาจักรครับ ความยิ่งใหญ่และสิ่งอำนวยความสะดวกนั้นนับว่าทัดเทียมกับพระราชวัง...”
“ฉันรู้แล้วล่ะ ป้อมปราการที่พวกนายเผ่าข่านไปกวาดต้อนพวกคนแคระจากทางตะวันออกเฉียงเหนือมาเป็นทาสเพื่อสร้างให้ล่ะสินะ”
คำพูดที่สวนกลับไปอย่างแสรกสีทำให้ชายคนนั้นนิ่งเงียบกริบไปทันที
ทาเลียเลือกที่จะใช้ถ้อยคำเย็นชาตัดบท เพื่อไม่ให้ชายท่าทางกะล่อนคนนี้หาโอกาสมาชวนเธอคุยไร้สาระได้อีก
“ในเมื่อพล่ามเรื่องที่ฉันไม่ได้ถามจนจบแล้ว ก็ช่วยถอยไปให้พ้นๆ หน้าได้หรือยัง?”
“เฮอะ ให้ตายสิ”
ชายหนุ่มทำหน้าเหลือเชื่อพลางส่ายหัวไปมา
“คุณหนูพอจะรู้จักความหมายของคำว่า ‘มารยาททางสังคม’ บ้างไหมครับ?”
“แล้วตัวนายน่ะ รู้จักความหมายของคำว่า ‘ยุ่งไม่เข้าเรื่อง’ หรือเปล่า?”
ทาเลียลับน้ำเสียงให้คมปราบ
“หรือคำว่า ‘ไร้มารยาท’ ล่ะ รู้จักไหม?”
เมื่อตระหนักได้ว่าต่อปากต่อคำไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ ชายคนนั้นจึงสะบัดบังเหียนม้าแล้วควบหนีไปอย่างรวดเร็ว
ทาเลียส่งเสียงเหยียดหยันตามหลังก่อนจะปิดหน้าต่างลง
พวกที่แสร้งทำเป็นใจดีเข้าหาโดยไร้สาเหตุ มักจะซ่อนแผนการบางอย่างไว้เสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าคนตะวันออกนั่นก็แค่ยิ้มตอบด้วยริมฝีปากเท่านั้น ทว่าดวงตากลับจ้องมองสำรวจเธอทุกระเบียดนิ้วราวกับกำลังประเมินค่า
คงตั้งใจจะมาหยั่งเชิงดูสินะ ว่าผู้หญิงที่จะมาเป็นพระชายาแกรนด์ดยุคนั้นเป็นคนประเภทไหน
ทาเลียแค่นหัวเราะในลำคอพลางรูดม่านปิดและทิ้งตัวพิงเบาะรถม้าลึกๆ
เธอจะประมาทไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว คนตระกูลเชียคานต้องไม่พอใจในตัวเธอแน่นอน
อดีตจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์และแกรนด์ดยุคเชียคานนั้นมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน และมีความสัมพันธ์ที่เหนียวแน่นมาก ชนเผ่าข่านย่อมต้องรู้สึกต่อต้านอย่างรุนแรงที่ลูกสาวของจักรพรรดินีคนปัจจุบัน—ศัตรูทางการเมือง—ต้องมาดำรงตำแหน่งพระชายาแกรนด์ดยุคแทนที่จะเป็นไอล่าซึ่งเป็นคนในสายเลือดเดียวกับพวกเขา
ทาเลียใช้มือกุมศีรษะที่ปวดตุ้บ บางทีเธออาจจะต้องเผชิญกับการถูกปฏิบัติที่ย่ำแย่เกินกว่าจะจินตนาการ
ขนาดในพระราชวที่มีเซเนเวียร์คอยค้ำคออยู่ เธอยังต้องพบเจอกับเรื่องโสมมนานัปการ ที่ปราสาทราเอดโกแห่งนี้ก็คงมีแต่จะหนักกว่าเดิม ไม่มีทางน้อยไปกว่านั้นแน่
ทาเลียใช้เล็บสะกิดแผ่นสะเก็ดเลือดที่แห้งติดริมฝีปากเพราะมัวแต่จิกกัดมาตลอดการเดินทาง
ลำคอที่แห้งผากเพราะพิษไข้เริ่มรู้สึกสบแปลบ เธอหยิบขวดน้ำจากชั้นวางข้างรถม้าขึ้นมาดื่มเพื่อประทังความกระหาย ทันใดนั้นเสียงแตรสัญญาณก็ดังกังวานขึ้นจากภายนอก
ทาเลียแอบมองลอดรอยแยกของผ้าม่านอีกครั้ง
รถม้าเดินทางมาถึงหน้าป้อมปราการเรียบร้อยแล้ว
ดูเหมือนขบวนจะชะลอความเร็วลงเพื่อผ่านขั้นตอนการตรวจสอบสถานะ ก่อนที่ประตูเมืองบานยักษ์จะถูกเปิดออกเพื่อให้รถม้าผ่านเข้าไป
ทาเลียที่ลอบสังเกตการณ์ผ่านหน้าต่างเผลออุทานออกมาเบาๆ
คำพูดของเจ้าคนตะวันออกที่ชื่อไทรรอนนั้นไม่ใช่เรื่องโกหกเลย ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูดิบเถื่อน ภายในปราสาทแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยความงามที่ผ่านการคำนวณมาอย่างประณีต
เธอกวาดสายตามองถนนหนทางที่สะอาดสะอ้านอย่างน่าอัศจรรย์ ยอดหอคอยที่สูงเสียดฟ้า และสถาปัตยกรรมชั้นสูงทีละแห่ง ทุกโครงสร้างดูเหมือนจะถูกแกะสลักอย่างละเอียดถี่ถ้วนโดยช่างฝีมือเพียงคนเดียว
ปราสาทหินที่ปรุงแต่งขึ้นจากการผสมผสานระหว่างหินสีเทาและหินอ่อนสีดำตั้งตระหง่านลดหลั่นกันไปอย่างมีศิลปะ และระหว่างอาคารแต่ละหลังก็มีสะพานหินทรงโค้งเชื่อมต่อกันดุจเส้นเลือด
ในขณะที่เธอกำลังมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาที่ทึ่งระคนชื่นชม น้ำพุขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางลานกว้างก็เข้าสู่ครรลองสายตา
ทาเลียเบิกตาโพลง น้ำพุแห่งนี้ใหญ่และหรูหรากว่าที่ติดตั้งอยู่ในพระราชวังเสียอีก มันกำลังพ่นสายน้ำใสสะอาดออกมาอย่างทรงพลัง
ป้อมปราการแห่งนี้ต้องมีแหล่งน้ำที่อุดมสมบูรณ์มากเป็นแน่
สายน้ำที่ล้นออกจากน้ำพุไหลรินลงสู่ร่องน้ำขนาดเล็กตามริมชานทางเดินและซึมลึกเข้าสู่ระบบระบายน้ำด้านล่าง
เธอเผลอกวาดสายตามองภาพภายในปราสาทที่ถักทอขึ้นจากหิน หินอ่อน เหล็กกล้า และสายน้ำอย่างสงบระงับจนลืมหายใจ
ในตอนนั้นเอง กองทหารม้าที่เดินทางเรียงรายกันมาก็หยุดลงเบื้องหน้าสถาปัตยกรรมขนาดใหญ่ที่ดูจะเป็นปราสาทหลัก
ทาเลียเบนสายตาไปทางด้านหน้า
เบื้องหน้าประสาทที่แสนงดงามซึ่งเป็นการหลอมรวมกันระหว่างงานสถาปัตยกรรมอันละเอียดอ่อนของจักรวรรดิโรเอ็มและความงามอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวตะวันออก มีกลุ่มคนที่แต่งกายด้วยชุดหรูหราหราโวฉูดฉาดนับสิบยืนเรียงแถวรอรับเสด็จอยู่
บาร์คัสหยุดม้าลงตรงหน้าคนเหล่านั้น เขากระโดดลงจากอานม้าแล้วแผดเสียงตะโกนบางอย่างเป็นภาษาตะวันออก ทันใดนั้นกลุ่มคนที่ยืนสแตนด์บายอยู่ที่หัวบันไดก็รีบวิ่งลงมารุมล้อมเขาไว้ทันที
‘ญาติพี่น้องของบาร์คัสงั้นเหรอ’
ในขณะที่เธอกำลังเฝ้ามองภาพความวุ่นวายนั้นด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น บาร์คัสที่สลัดหลุดจากผู้คนที่กำลังตื่นเต้นเหล่านั้นมาได้ ก็เดินตรงมาที่รถม้าของเธอทันที
ทาเลียรีบรูดม่านปิดหน้าต่างอย่างลนลาน เธอตั้งใจจะเอนหลังนอนแสร้งทำเป็นหลับ ทว่าประตูรถม้ากลับถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้สัญญาณเตือน บาร์คัสก้าวเท้าเข้ามาข้างในทันที
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาประหม่า
บาร์คัสยังคงสวมเสื้อนอกแบบตะวันออกทับชุดเกราะเหล็กสีดำดั่งที่เป็นมาตลอดนับตั้งแต่ออกจากหน่วยองครักษ์หลวง
ร่างกายที่สูงใหญ่และอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมแห้งๆ ของใบหญ้า เข้าปกคลุมทัศนวิสัยของเธอในพริบตา
“ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ?”
บาร์คัสถอดถุงมือเหล็กออกและวางมือลองบนหน้าผากของเธอ แววตาของเขาไหววูบเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อน และหัวคิ้วที่เรียบเนียนก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย
“ไข้ยังไม่ลดลงเลยนะครับ”
“...ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่เพิ่งเป็นวันสองวันนี้สักหน่อย”
ทาเลียหลุบสายตาลงต่ำตอบอย่างอึดอัด
ดูเหมือนเธอจะเริ่มชินกับสัมผัสของเขาขึ้นมาบ้างแล้ว อาการสะดุ้งตกใจทุกครั้งที่เขาแตะต้องเริ่มลดน้อยลง ทว่าความรู้สึกขัดเขินและไม่สบายใจนั้นก็ยังคงห้ามไม่ได้อยู่ดี
ในขณะที่เธอแกล้งจิกทึ้งชายกระโปรงเพื่อกลบเกลื่อนความอาย เขาก็ถอดเสื้อนอกที่พาดไหล่ไว้ออกมาคลุมร่างกายของเธอไว้ แล้วทำท่าจะช้อนวงแขนเข้าไปใต้ข้อพับขาเพื่ออุ้มเธอขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ
ทาเลียรีบบิดตัวหนีและกอดเข่าตัวเองไว้แน่น
“อย่าทำนะ! นายจะประจานฉันต่อหน้าครอบครัวนายด้วยหรือไง?”
แววตาของบาร์คัสหรี่ลง เขาเอียงคอเล็กน้อยราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่เธอสื่อสาร
“ในเมื่อสามีดูแลภรรยา ทำไมมันถึงต้องเป็นเรื่องที่น่าอัปยศด้วยล่ะครับ”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าพูดไม่ออก
เธอรู้ซึ้งดีมานานแล้วว่าผู้ชายคนนี้คือสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างมาเพื่อทำตามหน้าที่ ทว่าเธอก็ไม่นึกเลยว่าต่อให้เป็นงานแต่งงานที่เกิดจากการกดดันของจักรพรรดิ เขาก็ยังดึงดันจะทำหน้าที่ตามความรับผิดชอบให้ถึงที่สุด
เธอส่งสายตาดุดันจ้องมองเขาเขม็ง
“ไอล่าสอนนายมาแบบนั้นเหรอ? ว่าสามีต้องคอยปรนนิบัติภรรยาน่ะ?”
น้ำเสียงที่แหลมคมทำให้หัวคิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้น
บาร์คัสเว้นจังหวะเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
“ก็เราเพิ่งจะกล่าวคำสัตย์ปฏิญาณต่อหน้าแท่นบูชาไปไม่ใช่เหรอครับ ว่าจะดูแลและปกป้องภรรยาประดุจเป็นร่างกายของตนเอง”
“ขำตายล่ะ ขนาดร่างกายตัวเองนายยังไม่เคยจะถะนุถนอมเลย”
“.....”
“และฉันก็ไม่มีความคิดจะสวมบทบาท ‘ภรรยาผู้เชื่อฟัง’ ตามที่นักบวชพร่ำเพ้อวันนั้นด้วย เพราะฉะนั้นนายก็เลิกแสดงละครเป็นสามีผู้เสียสละได้แล้ว”
เธอตอกกลับอย่างแสนร้ายก่อนจะพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างไร้เรี่ยวแรงเพื่อจะออกไปข้างนอก ทว่าบาร์คัสที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับรวบร่างของเธออุ้มขึ้นมาในพริบตา
ทาเลียตวัดสายตาอาฆาตใส่เขา แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันพ่นคำด่าทอ บาร์คัสก็เป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน
“คุณเห็นว่าผมโง่ขนาดที่จะคาดหวังเรื่อง ‘ความเชื่อฟัง’ จากคนอย่างคุณจริงๆ เหรอ?”
“ที่พูดมาหมายความว่ายังไง...!”
“ความหมายคือ ผมไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวคุณเลย เพราะฉะนั้นอยากจะทำอะไรก็ตามใจคุณเถอะครับ”
เขาพึมพำออกมาอย่างแห้งแล้งพลางจัดท่าทางอุ้มร่างที่ดิ้นรนของเธอให้ถนัดขึ้นด้วยแขนเพียงข้างเดียว
“เพราะผมเองก็ตั้งใจจะทำตามใจตัวเองเหมือนกัน”
จากนั้นเขาก็ดึงฮู้ดที่ติดกับผ้าคลุมขึ้นมาปิดศีรษะเธอไว้มิดชิดแล้วก้าวลงจากรถม้าทันที
แสงแดดจ้าปะทะเข้ากับดวงตาจนทาเลียต้องหยีตาลง
เมื่อวิสัยทัศน์ที่เคยพร่าขาวเริ่มแจ่มชัดขึ้น ภาพใบหน้าแปลกหน้ามากมายที่จ้องมองเธอด้วยแววตาสงสัยระคนระแวงก็ปรากฏแก่สายตา
ทาเลียหน้าแดงก่ำด้วยความอัปยศ แทนที่จะได้ปรากฏตัวอย่างสง่างามในฐานะองค์หญิง กลับต้องมาอยู่ในสภาพที่ไร้เรี่ยวแรงเหมือนเด็กทารกที่ถูกอุ้มหิ้วไปมาเยี่ยงนี้ ช่างเป็นความรู้สึกที่น่าเจ็บใจเหลือเกิน
“ผู้หญิงคนนี้เหรอที่เบียดองค์หญิงหนึ่งออกไปแล้วชิงตำแหน่งภรรยาของพี่มาได้น่ะ?”
ในขณะที่เธอพยายามซุกใบหน้าหนีสายตาผู้คนเข้ากับไหล่เขา เสียงเจื้อยแจ้วที่ดูเป็นกลางไม่ระบุเพศชัดเจนก็ดังขึ้นทางด้านหลัง
ทาเลียหันกลับไปมอง
เด็กหนุ่มที่มีเรือนผมสีดำยุ่งเหยิงและมีดวงตาคู่โตสีน้ำตาลทอง กำลังยืนประสานมือไว้ที่ท้ายทอยพลางจ้องมองมาที่เธอ
ดูท่าจะอายุประมาณสิบห้าเห็นจะได้ ใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์และมีขนอ่อนจางๆ ยื่นเข้ามาใกล้จนชิด
เด็กหนุ่มจ้องมองดวงตาของเธอที่โผล่พ้นผ้าคลุมออกมาเพียงเล็กน้อยด้วยท่าทีสนอกสนใจ
“ดวงตาเหมือนกับหินลาพิสลาซูลีเลยแฮะ”
พูดจบเขาก็ยื่นมือขึ้นมาสูงหมายจะดึงฮู้ดที่ปิดหัวเธอออก
ทาเลียติดอยู่ในอาการตะลึงกับกิริยาที่แสนไร้มารยาทซึ่งไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต ทว่าในพริบตานั้นบาร์คัสก็คว้าข้อมือของเด็กหนุ่มคนนั้นไว้แน่น
“ลูกัส”
น้ำเสียงที่แสนจะเยือกเย็นดังกังวานขึ้นเหนือศีรษะของเธอจนน่าขนลุก
ทาเลียไม่เชื่อคำปลอบว่าภายในปราสาทหรูหรา และต้องตะลึงเมื่อเด็กหนุ่มคนหนึ่งยื่นมือมาดึงฮู้ดของเธออย่างไร้มารยาท ก่อนบาร์คัสจะคว้าข้อมือเขาไว้
กำลังโหลดความเห็น...