สะดุ้งสุดตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับใบหน้าเย็นชาที่ขึงตึง บาร์คัสก้มมองน้องชายด้วยสายตาคมกริบก่อนจะเอ่ยพึมพำออกมานิ่งๆ
“เติบโตมาได้ไร้มารยาทดีจริงๆ”
ใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มพลันบูดบึ้งขึ้นมาทันที
บาร์คัสสะบัดมือปล่อยข้อมือของเขาออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะเบนสายตาไปทางชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างบันได
“อบรมสั่งสอนเรื่องมารยาทกันยังไง?”
“ต้องขออภัยอย่างสูงครับ”
ชายท่าทางดื้อรั้นน้อมศีรษะลงอย่างรู้สึกผิดต่อหน้าบาร์คัส
เมื่อเห็นภาพนั้น เด็กหนุ่มก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันที
“มีอะไรก็พูดกับฉันสิ! จะไปตำหนิคนอื่นทำไม?”
ดวงตาสีน้ำแข็งของบาร์คัสตวัดกลับมามองเขาทันควัน
เด็กหนุ่มที่เคยแผดเสียงอย่างห้าวหาญเมื่อครู่ถึงกับชะงักและรีบหลุบสายตาลงต่ำทันที
“ก็แค่ขอดูหน้าหน่อย มันคงไม่สึกหรอหรอกมั้ง”
คำบ่นอุบอิบนั้นทำให้ทาเลียเลิกคิ้วขึ้น เธอรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีที่ชายผู้นี้ปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นสัตว์หายากชนิดหนึ่ง
“บังอาจ... เห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไง...!”
ในวินาทีที่เธอกำลังจะพ่นคำด่าทอออกไป นิ้วมือยาวเรียวก็บดบังทัศนวิสัยของเธอไว้เสียก่อน
บาร์คัสรั้งฮู้ดลงมาปิดตาเธอไว้จนมิด ก่อนจะอุ้มเธอเดินขึ้นบันไดไปทันที
ทาเลียแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องพยายามปิดบังตัวตนของเธอขนาดนี้ ตั้งใจจะกีดกันไม่ให้เธอได้มีโอกาสปะทะกับคนในปกครองของเขาเลยหรืออย่างไร
เธอสะบัดฮู้ดออกไปด้านหลังพลางส่งสายตาดุดันใส่เขา
“นายจะทำอะไรของนายตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว? อย่างน้อยก็ควรจะแนะนำตัวกันหน่อยสิ!”
“คุณทนทุกข์เพราะพิษไข้มาตลอดการเดินทางไม่ใช่เหรอครับ”
เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะเดินตัดผ่านโถงหินอ่อนที่กว้างขวาง
“ฟื้นฟูร่างกายตัวเองให้ดีก่อนเถอะครับ เรื่องแนะนำตัวน่ะ ไว้คุณหายดีเมื่อไหร่จะให้ทำนานแค่ไหนก็ได้”
“ฉันหายดีแล้ว...!”
ขณะที่กำลังจะอ้าปากเถียง อาการไอแห้งๆ ก็พุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอ
ทาเลียรีบเอามืออุดปากพลางสั่นระริกไปทั้งตัว ลำคอที่แห้งผากเพราะพิษไข้รู้สึกแสบแปลบเหมือนถูกกระดาษทรายครูด
เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
“อย่าเสียแรงโดยใช่เหตุเลย นอนพักซะ”
พูดจบเขาก็ดึงฮู้ดขึ้นมาปิดศีรษะเธออีกครั้ง
ทาเลียถลึงตาจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคืองครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมทิ้งศีรษะลงอย่างอ่อนแรง
เป็นอย่างที่เขาว่า ร่างกายของเธอแทบไม่เหลือพลังงานหลังจากล้มป่วยมาหลายวัน ในใจลึกๆ เธอรู้สึกโล่งอกที่ได้เลื่อนการเผชิญหน้าที่แสนอึดอัดนี้ออกไป ทว่าเธอก็ยังไม่วายบ่นอุบอิบออกมาตามนิสัย
“นายนี่มันน่ารำคาญจริงๆ”
เขาไม่ได้ตอบโต้สิ่งใดและก้าวเดินขึ้นบันไดไปอย่างเงียบเชียบ
ชายที่มีท่าทางเป็นพ่อบ้านรีบวิ่งตามหลังมาเพื่อนำทางเขาไปยังห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนชั้นสองของปราสาทหลัก
ครู่ต่อมา ทัศนียภาพของห้องกว้างที่ตกแต่งหรูหรากว่าห้องนอนในตำหนักแยกหลายเท่านักก็ปรากฏต่อสายตา
ทาเลียเบิกตาโพลงสำรวจไปรอบๆ บนเพดานสูงมีโคมระย้าคริสตัลประดับอยู่อย่างหนาแน่น และตามจุดต่างๆ ของห้องก็มีเชิงเทียนทองคำจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ
ผนังห้องประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่วิจิตรบรรจงจนสามารถนำไปถวายองค์จักรพรรดิได้สบายๆ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นงานฝีมือของพวกคนแคระ
นอกจากนี้ยังมีพรมแขวนผนังลวดลายแปลกตา โล่ที่สลักตราประจำตระกูลเชียคาน ขนสัตว์ป่า และเครื่องกระเบื้องสีขาวนวลประดับอยู่ทั่วไปหมด
ในขณะที่เธอกำลังกวาดสายตามองสิ่งเหล่านั้น บาร์คัสก็เดินไปที่เตียงหลังใหญ่ใจกลางห้องและวางร่างเธองลงอย่างระมัดระวัง
“นับจากนี้ไป คุณใช้ห้องนี้ได้เลยครับ”
ทาเลียเผลอคว้าชายเสื้อเขาไว้โดยไม่รู้ตัว
“แล้วนายล่ะ?”
บาร์คัสที่กำลังสั่นระฆังข้างเตียงเพื่อเรียกคนรับใช้ชงักไปครู่หนึ่งก่อนจะก้มมองเธอ
วินาทีนั้น ใบหน้าของเธอพลันร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ
ทาเลียรีบแก้ตัวอย่างลนลาน
“คือ... ฉันไม่ได้หมายความว่าให้เรานอนห้องเดียวกันนะ...”
“ไม่ต้องกังวลครับ ผมตั้งใจจะแยกห้องนอนอยู่แล้ว”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ
ทาเลียลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกและผ่อนคลายไหล่ที่เกร็งอยู่ลง เธอแอบกังวลมาตลอดทางว่าอาจจะต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลาที่ต้องเปิดเผยขาให้เขาเห็น
เขายืดตัวตรงพลางพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ที่นี่คือห้องนอนที่เหล่านายหญิงแห่งตระกูลเชียคานใช้สืบต่อกันมาหลายรุ่น คงไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องสำหรับคุณหรอกครับ”
“ถ้าฉันใช้ห้องนี้ แล้วแกรนด์ดัชเชสคนปัจจุบันพักอยู่ที่ไหนล่ะ?”
“ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ตำแหน่งแกรนด์ดัชเชสแห่งเชียคานว่างเว้นมาโดยตลอดครับ”
คำตอบที่ไร้อารมณ์นั้นทำให้ทาเลียพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เธอเพิ่งจะนึกถึงประวัติครอบครัวของเขาที่เคยได้ยินผ่านหูมาสมัยอยู่ที่พระราชวังได้
มารดาผู้ให้กำเนิดบาร์คัสเสียชีวิตลงไม่นานหลังจากคลอดเขาด้วยอาการไข้หลังคลอด
ดัชเชสคนที่สองที่รับเข้ามาภายหลังก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปอีกคน และข่าวว่าเหตุการณ์นั้นสะเทือนใจแกรนด์ดยุคเชียคานมากจนสุขภาพย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
ในสถานการณ์เช่นนั้น การจะรับพระชายาคนใหม่เข้ามาคงเป็นเรื่องยากลำบาก
เธอกระแอมไอแก้เก้อ
“อ้อ... จริงด้วยสินะ”
“ผมจะเรียกนักเวทรักษามาให้ ดื่มยาแก้ปวดแล้วก็นอนพักสักตื่นเถอะครับ”
ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นเสียงที่แหบพร่าของเธอได้ เขาจึงรินน้ำส่งให้แก้วหนึ่ง
ในขณะที่เธอกำลังยกน้ำขึ้นดื่ม ก็พบบางคนเดินเข้ามาที่หน้าประตู
ทาเลียหันไปมองและพบผู้หญิงวัยกลางคนที่มีท่าทางสง่าและเคร่งขรึม เธอจึงพยายามพยุงท่อนบนขึ้น
ทว่าบาร์คัสกลับใช้มือกดไหล่เธอไว้นิ่งแล้วหันไปมองผู้หญิงคนนั้น หญิงสาวคนดังกล่าวที่ลอบมองสำรวจทาเลียด้วยแววตาใคร่รู้น้อมตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม
“ไม่ได้พบกันซะนานเลยนะคะ นายน้อย”
น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ที่ดูแข็งกร้าวของหล่อน
หญิงผู้นั้นเอ่ยต่ออย่างใจเย็น
“ท่านแกรนด์ดยุคมีรับสั่งให้นายน้อยไปพบที่ห้องโดยด่วนค่ะ”
“ไปบอกท่านพ่อว่าเดี๋ยวฉันจะไป”
บาร์คัสตอบรับเรียบๆ ก่อนจะปรายสายตามองดูเธออีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน”
“...ดะ-เดี๋ยวสิ แล้วฉันไม่ต้องไปด้วยเหรอ?”
“คุณค่อยไปพบท่านในภายหลังก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะอธิบายเหตุผลให้ท่านฟังเอง ไม่ต้องกังวล”
พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทักท้วง
ทาเลียจ้องมองประตูที่ปิดสนิทอยู่นาน ก่อนจะหย่อนขาลงจากเตียงแล้วเดินโซเซไปที่หน้าต่าง
ผ่านกระจกที่ใสสะอาด ทัศนียภาพของเมืองคาลมอร์ปรากฏชัดเจนสู่สายตา
เมืองที่ตัดล้อมด้วยกำแพงหิน หมู่บ้านน้อยใหญ่ที่กระจายตัวอยู่เบื้องหลัง และทุ่งหญ้าสีเขียวขจี... เมื่อเธอผลักหน้าต่างออก สายลมเย็นเฉียบก็พัดเข้าปะทะใบหน้าอย่างรุนแรง
เธอมองทุ่งราบที่บรรจบกับขอบฟ้าสีคราม ก่อนจะหันหน้าไปตามเสียงประหลาดที่ดังกังวานแว่วมาแต่ไกล
ที่ปลายเนินเขา เธอเห็นป่าต้นเบิร์ชสีขาวสว่างไสว วินาทีนั้น ความรู้สึกประหลาดที่ระบุไม่ได้ว่าเป็นความตื่นเต้นหรือความหวาดกลัวก็ถาโถมเข้าใส่
‘ที่นี่คือสถานที่ที่ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อจากนี้สินะ’
เธลองสูดลมหายใจลึกๆ
กลิ่นอายของสายลมที่ทั้งเย็นและแห้งกร้าน ซึ่งเคยติดอยู่ที่ตัวของบาร์คัสจางๆ บัดนี้มันอบอวลอยู่ในปอดของเธอ
ในวินาทีนั้น
บาร์คัสตำหนิลูกัสน้องชายเรื่องมารยาทต่อหน้าทุกคน ทาเลียก้าวเข้าสู่ปราสาทเชียคานด้วยความรู้สึกที่ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว
กำลังโหลดความเห็น...