ลูกัสแสดงสีหน้าเอือมระอาออกมาอย่างชัดเจน
ดูเหมือนว่าตั้งแต่ได้รับข่าวเรื่องการแต่งงานของบาร์คัส น้องสาวของเขาก็ดูจะเสียสติไปโดยสมบูรณ์
ไรน่าซึ่งเคยมีความหลงใหลและชื่นชมในความสัมพันธ์ระหว่างไอล่าและบาร์คัสอยู่ลึกๆ ได้สร้างพล็อตเรื่องรักโรแมนติกที่แสนงี่เง่าขึ้นมาในหัว และในเรื่องราวนั้น ทาเลีย โรเอ็ม กือร์ทา ก็ถูกจัดวางให้เป็นนางมารร้ายแห่งยุคที่พรากคู่รักผู้น่าสงสารออกจากกัน
ดวงตาของไรน่าลุกโชนด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ เหมือนตอนที่เธอแอบตามเหล่านักรบบนหลังม้าออกไปล่าแมนติคอร์เป็นครั้งแรก
“คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้ยัยนั่นต้องไสหัวออกไปจากที่นี่ด้วยตัวเองให้ได้ พวกเราจะช่วยพี่ชายให้พ้นจากเงื้อมมือของยัยแม่มดตระกูลทาเรนเอง!”
ไม่รู้ว่าอะไรมาบังตา ยัยนี่ถึงมองเห็น บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน เป็นคนที่ต้องการความช่วยเหลือไปได้
ลูกัสแอบนึกอยากจะเปิดกะโหลกน้องสาวดูข้างในเสียจริงๆ
เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางหยิบเสื้อนอกที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้ขึ้นมา
“เอ้อ พยายามเข้าแล้วกันนะ”
“ขี้ขลาดนี่นา คิดจะหนีเอาตัวรอดคนเดียวเหรอ?”
“เมื่อกี้ไม่เห็นเหรอว่าท่านพี่ประคบประหงมห่อหุ้มยัยนั่นขนาดไหน? ฉันไม่อยากทำเรื่องไร้สาระจนต้องกลายเป็นคนที่ว่าที่แกรนด์ดยุคชังน้ำหน้าหรอกนะ”
“นั่นมันก็แค่เล่ห์เหลี่ยมอันแสนกะล่อนของยัยนั่นต่างหากล่ะ! ไม่เคยได้ยินข่าวลือเหรอว่าพวกผู้หญิงตระกูลทาเรนใช้มนตรามืดล่อลวงวิญญาณพวกผู้ชายไปน่ะ?” ไรน่าเริ่มโวยวายจนน้ำลายฟูมปาก
“ยัยนั่นต้องแสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อเรียกร้องความสงสารแน่ๆ! ท่านพี่ก็แค่ทนดูสภาพน่าเวทนานั่นไม่ได้ก็เลยหลงกลเข้าล่ะมั้ง!”
ลูกัสส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา สำหรับไรน่าในสภาพนี้ ไม่ว่าจะพูดเหตุผลอะไรไปก็คงไร้ประโยชน์
เขาถอนหายใจยาวก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตู ไรน่ารีบแผดเสียงถามตามหลัง
“จะไปไหน!”
“ไปขี่ม้า! อึดอัดจะแย่ ขอออกไปรับลมหน่อยเถอะ”
“ไม่ได้นะ! ลืมไปแล้วเหรอว่าอีกเดี๋ยวจะมีงานเลี้ยงต้อนรับท่านพี่?”
ลูกัสทำเป็นหูทวนลมแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
โถงกลางของปราสาทเต็มไปด้วยเหล่าคนรับใช้ที่กำลังวุ่นวายกับการขนย้ายสัมภาระ
กลุ่มคนงานผิวพรรณซีดเนียนที่ดูเหมือนจะเป็นคนจากภาคกลาง กำลังช่วยกันยกหีบใบใหญ่มาสุมรวมกันไว้ที่มุมหนึ่งของโถงกว้างจนพะเนินเทินทึกดุจภูเขาเลากา ขณะที่คนรับใช้ของปราสาทราเอดโกก็คอยเปิดหีบเพื่อบันทึกรายการสิ่งของข้างใน สิ่งของล้ำค่าเหล่านั้นนับว่าสวยงามเสียจนต้องเบิกตากว้าง
‘ดูท่าข่าวลือที่ว่าฟุ่มเฟือยสุดๆ จะเป็นเรื่องจริงสินะ’
เขาชายตามองดูเสื้อผ้าและเครื่องประดับนานาชนิดที่อัดแน่นอยู่ในหีบเหล่านั้น ก่อนจะเดินออกไปทางประตูหลัง
ลูกัสตั้งใจจะตรงไปยังคอกม้า ทว่าที่ลานฝึกซ้อมบริเวณสวนหลังบ้าน เขากลับพบกลุ่มนักรบจากหน่วยทหารม้าจู่โจมโวล์ฟรัมที่ติดตามไปรับใช้บาร์คัส ยืนจับกลุ่มคุยกันหน้าสลอน
เขาจำใบหน้าที่แสนคุ้นตาได้จึงเปลี่ยนทิศทางเดินเข้าไปหาทันที
“ไทรรอน!”
ชายที่สวมเพียงชุด ‘ตุนก้า’ (ชุดพื้นเมืองตะวันออก) ตัวโคร่งพาดไหล่ไว้อย่างหลวมๆ กำลังรินไวน์เข้าปาก หันมองข้ามไหลมาที่เขา
“อา นายน้อยรองนี่เอง” เขาเช็ดริมฝีปากที่เปียกชุ่มพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ที่เป็นเอกลักษณ์
“ช่วงที่ผ่านมาสบายดีไหมครับ?”
“สบายดีจนเบื่อเลยล่ะ” ลูกัสทิ้งตัวลงนั่งบนขั้นบันไดรอบล้านฝึกซ้อม ก่อนจะคว้าขวดเหล้าของไทรรอนมาดื่มรวดเดียว
“สถานการณ์ในเมืองหลวงเป็นไงบ้าง?”
“วุ่นวายตามคาดครับ” ชายหนุ่มไหวไหล่อย่างไม่ถือสาการกระทำที่ดูไร้มารยาทของลูกนายน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
“การแต่งงานครั้งนี้ทำให้ท่านดยุคโฮริสเทนรวมถึงกลุ่มขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมส่วนใหญ่เสียสมาธิกันไปหมดครับ ท่านเชียคานเองก็ต้องลำบากไม่น้อยเลยกว่าจะสงบอารมณ์คนพวกนั้นได้”
“แล้วองค์หญิงหนึ่งกับองค์รัชทายาทล่ะ?”
“องค์หญิงหนึ่งได้ข่าวว่าเก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง ไม่ยอมพบหน้าใครเลยครับ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา โดนถอนหมั้นกะทันหันก่อนงานแต่งเพียงนิดเดียวแบบนั้น... คาดว่าจนกว่าจะมีกำหนดการคู่ครองใหม่เข้ามารองรับ พระนางคงไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะแน่ ส่วนองค์รัชทายาทนั้น...” ไทรรอนกอดอกพลางขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังนึกหาคำบรรยายที่เหมาะสม
“ถึงจะดูเหมือนคนโดนพิษเล่นงานจนสติพัง แต่ผิดคาดที่พระองค์ยอมรับสถานการณ์ได้อย่างใจเย็นครับ คงพิจารณาแล้วว่าการแสร้งทำเป็นยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้เพื่อรักษาความสัมพันธ์กับตระกูลเชียคานไว้จะเป็นผลดีต่อฐานอำนาจของพระองค์เองมากกว่าการประกาศเป็นศัตรูกันโดยตรง”
ลูกัสเอียงคอสงสัยกับคำพูดที่เหนือความคาดหมายนั้น
“ประหลาดแฮะ นึกว่าพระองค์จะประกาศทำสงครามกับแดนตะวันออกเพื่อล้างแค้นที่หักหลังพี่สาวซะอีก... ก็เห็นข่าวลือหนาหูว่าพระองค์พร้อมจะลุยไฟทุกเมื่อถ้าเป็นเรื่องขององค์หญิงหนึ่งนี่นา”
ลูกัสนึกถึงใบหน้าที่แสนจะดุดันขององค์รัชทายาทที่เขาเคยพบเมื่อครั้งไปเยือนเมืองหลวงเมื่อหลายปีก่อน พลางขมวดคิ้วตาม ไทรรอนจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจ แม้แต่หมูก็ยังรู้จักกดเครื่องคิดเลขครับ องค์รัชทายาทจะหวงพี่สาวมากก็เรื่องจริงอยู่หรอก แต่จะมีอะไรล้ำค่าไปกว่ามงกุฎจักรพรรดิกันล่ะครับ จริงๆ แล้ว ดูเหมือนพระองค์จะกังวลเรื่องฐานเสียงที่สั่นคลอนมากกว่าความอัปยศที่องค์หญิงหนึ่งได้รับซะอีก”
ลูกัสนิ่วหน้า
ถึงเขาจะไปรับการศึกษาจากอะคาเดมี่ในเมืองหลวงมาหลายปี ทว่าค่านิยมของพวกขุนนางภาคกลางก็ยังเป็นสิ่งที่เขาเข้าไม่ถึงอยู่ดี
สำหรับคนทางตะวันออก ความผูกพันของสายเลือดนั้นเหนียวแน่นและสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
แม้จะเป็นน้องสาวที่น่ารำคาญอย่างไรน่า แต่หากหล่อนถูกถอนหมั้นล่ะก็ พวกเขาคงไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียดหยามเกียรติวงศ์ตระกูล และพร้อมจะก่อสงครามเพื่อทวงคืนความยุติธรรมแน่นอน
จู่ๆ เขาก็รู้สึกสงสารองค์หญิงหนึ่งขึ้นมานิดหน่อย
พระนางเหมือนถูกหักหลังจากทั้งคู่หมั้น และถูกเลื่อยขาจากน้องชายที่ตนเองไว้ใจที่สุด
บางทีสิ่งที่ไรน่าพูดอาจจะมีส่วนถูกก็ได้ ผู้หญิงที่มีเลือดตระกูลทาเรนผสมอยู่นั้น อาจจะมีมนตราบางอย่างที่แสนอันตรายซึ่งทำให้ผู้ชายยอมทิ้งสิ้นแม้กระทั่งสัตย์ปฏิญาณและเกียรติยศ
เขานึกถึงดวงตาสีน้ำเงินเข้มภายใต้ฮู้ดสีขาวผืนนั้น
พริบตาที่สบสายตา แววตาที่สั่นไหวท่ามกลางความร้อนรุ่มของพิษไข้คู่นั้น ดูราวกับอัญมณีที่มีลมหายใจ
ไม่สิ... ต่อให้เป็นลาพิสลาซูลีเกรดพรีเมียมที่สุด ก็ไม่อาจเทียบเทียมรัศมีของดวงตาคู่นั้นได้เลย
ที่เขาพยายามจะดึงฮู้ดออกเมื่อครู่ เป็นเพียงการกระทำที่เกิดขึ้นตามอำเภอใจโดยไม่รู้ตัว วินาทีที่ประสานสายตากัน มือของเขาขยับไปเองตามสัญชาตญาณ
เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พร่าต่ำลงเล็กน้อย
“สรุปแล้วองค์หญิงสองเป็นคนยังไงกันแน่?”
ใบหน้าของไทรรอนปรากฏรอยแยกของความกังวลชัดเจน
เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบกลับว่า
“ผมมีโอกาสได้สนทนากับหล่อนเพียงครั้งเดียวจึงยังสรุปไม่ได้ครับ แต่จากข่าวลือและท่าทีที่เห็น หล่อนย่อมไม่ใช่คนที่มีนิสัยธรรมดาสามัญแน่นอน”
“ร้ายกว่าไรน่าอีกเหรอ?”
“คงไม่มีใครบนโลกจะร้ายเกินคุณหนูของผมได้หรอกครับ” ไทรรอนตอบปนหัวเราะเพื่อเลี่ยงตอบคำถาม ทว่ารอยย่นรอบดวงตากลับบ่งบอกว่าเขาเองก็ยังไม่มั่นใจนัก
ลูกัสรู้สึกได้ว่าความสงสัยใคร่รู้ในตัวพี่สะใภ้คนใหม่เริ่มจะพองโตขึ้นทุกที
ผู้หญิงแบบไหนกันนะ ถึงทำให้ชายที่แสนจะประนีประนอมและกะล่อนดุจปลาไหลอย่างไทรรอนถึงกับทำหน้าเครียดได้ขนาดนี้
“แล้วหน้าตาล่ะ? สวยเหมือนที่ลือกันจริงๆ ไหม?”
เมื่อถูกยิงคำถามใส่กะทันหัน ไทรรอนที่กำลังจะคว้าขวดเหล้าไปดื่มอีกรอบก้ถึงกับชะงัก และส่งสายตามองสำรวจลูกัสอย่างมีเลศนัย
ไม่รู้ทำไมลูกัสถึงรู้สึกไม่มั่นคงขึ้นมาดื้อๆ
เขาใช้ส้นเท้าขูดพื้นไปมาพลางมองเมินไปทางอื่น
ไทรรอนเฝ้ามองท่าทีนั้นเงียบๆ ก่อนจะรินเหล้าหยดสุดท้ายเข้าปาก และพึมพำออกมาอย่างไร้อารมณ์
“สวยซะจนจะกลายเป็นปัญหาเลยล่ะครับ”
จากนั้นเขาก็เสริมทิ้งท้ายไว้ให้ชวนคิดต่อ
“มิน่าล่ะ ท่านเชียคานถึงได้พยายามซ่อนไว้ซะมิดชิดขนาดนั้น”
เมื่อทาเลียลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ความมืดมิดอันเหนียวหนืดก็เข้าปกคลุมไปทั่วทุกทิศทาง
เธอหอบหายใจอย่างหนักพลางเอามือกุมลำคอไว้แน่น รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังบีบเค้นหลอดลมจนหายใจไม่ออก
ทาเลียใช้ปลายนิ้วข่วนผิวหนังไปมาเพื่อหวังจะเอาสัมผัสล่องหนนั้นออกไป เธอตะเกียกตะกายไปที่หัวเตียงและสั่นระฆังเรียกคนรับใช้อย่างรัวเร็ว
ครู่เดียว เสียงประตูเปิดออกก็ดังขึ้น
ทาเลียเบนหน้ากลับไปมอง
วินาทีที่เงาร่างที่แสนจะคุ้นตาปรากฏในโถงสายตา ลมหายใจที่เคยติดขัดก็พลันโล่งโปร่งขึ้นมาทันที ดูเหมือนร่างกายของเธอจะจดจำเขาได้รวดเร็วยิ่งกว่าสมองที่เป็นฝ่ายพินิจเสียอีก
“ตะคริวที่ขาเหรอครับ?”
บาร์คัสที่ช่วยจุดไฟที่หัวเตียงให้สว่างขึ้น โน้มตัวลงถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ทาเลียสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พลางส่ายหน้าปฏิเสธ
“เปล่า... แค่หิวน้ำก็เลยเรียกนางกำนัลมา”
สายตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย บ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อคำแก้ตัวที่แสนบอบบางนั้นเลยสักนิด
บาร์คัสวางมือข้างหนึ่งบนหน้าผากเธอเพื่อเช็คไข้ ก่อนจะหันไปสั่งการเหล่านางกำนัลที่เพิ่งจะวิ่งมาถึงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ไปขอรับยาจากนักเวทรักษามาสิ”
จากนั้นเขาก็รินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นส่งให้เธอเอง
ทาเลียรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่เขาทำเป็นหูทวนลมกับคำพูดของเธอ ทว่าหัวใจที่ได้รับความปลอบประโลมจากการที่เขาเป็นคนแรกที่โผเข้ามาหา ทำให้เธอยอมรับแก้วน้ำมาแต่โดยดี
เมื่อน้ำที่เย็นเฉียบผ่านลำคอลงไป ความมึนงงที่ตกค้างอยู่ในสมองก็เริ่มจางหายไปทีละน้อย
เธอกระแทกแก้วน้ำวางลงพลางปรายสายตามองสำรวจเขา แววตาเริ่มกลับมาแจ่มชัดเช่นเดิม
บาร์คัสสวมเพียงชุดทูนิคเข้ารูปทับด้วยเสื้อนอกโคร่งๆ แบบที่พวกบุรุษชาวตะวันออกนิยมสวมใส่กัน
ภาพลักษณ์ที่ไม่คุ้นตาทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะวูบหนึ่ง
ทาเลียลอบมองเงาร่างของแผงอกที่กำยำซึ่งโผล่พ้นรอยแยกของสาบเสื้อออกมมา ก่อนจะรีบหลุบสายตาลงต่ำด้วยความรู้สึกอึดอัด
“ชุดอะไรของนายน่ะ ประหลาดจัง”
“...ชุดประจำชาติของชาวตะวันออกครับ”
“วันหลังไม่ต้องใส่แล้วนะ มันไม่เข้ากับนายเลยสักนิด”
ทั้งที่ความจริงแล้ว มันช่างเหมาะสมกับเขาอย่างไร้ที่ติ
ผู้ชายที่เคยวางมาดนิ่งขรึมและแต่งกายมิดชิดไร้รอยยับเยินเสมอมา พอสวมชุดที่ดูผ่อนคลายและพร้อมจะหลุดลุ่ยได้ทุกเมื่อแบบนี้ มันกลับดูเย้ายวนใจเกินความจำเป็นไปเสียหน่อย
และความรู้สึกนั้นเองที่มันกวนใจเธอ
ทาเลียเน้นย้ำน้ำเสียงให้นิ่งขรึมที่สุด
“ดูไร้ซึ่งศักดิ์ศรีสิ้นดี ถ้าใส่ชุดแบบนี้เดินเหินไปมาพวกบริวารคงได้มองข้ามนายกันหมดพอดี เพราะฉะนั้นห้ามใส่มาให้ฉันเห็นอีก”
บาร์คัสจ้องมองใบหน้าของเธอนิ่งนาน ก่อนจะพยักหน้าตอบรับช้าๆ
“เข้าใจแล้วครับ”
ไรน่าน้องสาวของบาร์คัสมองทาเลียเป็นนางมารร้ายที่พรากคู่รักออกจากกัน ส่วนทาเลียสั่งห้ามบาร์คัสใส่ชุดที่ดูไร้ศักดิ์ศรีมาให้เห็นอีก
กำลังโหลดความเห็น...