คำตอบที่แสนเรียบเฉยทำให้ทาเลียเลิกคิ้วขึ้นสูง
เธอไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขาแค่ตอบแบบขอไปทีเพราะรำคาญที่จะต้องมาต่อปากต่อคำกับเธอ หรือเขาตั้งใจจะยอมทำตามนั้นจริงๆ เพราะไม่ได้ใส่ใจเรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์อยู่แล้ว
ทาเลียเฝ้ามองใบหน้าเรียบเฉยนั้นราวกับจะผ่าพิสูจน์ให้เห็นถึงก้นบึงของความรู้สึก ก่อนจะทำสีหน้าหมดเรี่ยวแรงออกมา
“บางทีเวลาอยู่กับนาย ฉันก็รู้สึกเหมือนอกจะระเบิดตายเลยล่ะ”
แม้จะถูกหาเรื่องกระแทกกระทั้นกะทันหัน ทว่าเขากลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ
ความเงียบที่ยืดเยื้อทำให้เธอเริ่มกระวนกระวายใจ
ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงปลายคางแล้วพลิกตัวไปอีกด้าน
“ออกไปได้แล้ว”
“ผมจะรอจนกว่าคุณจะทานยาให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยไปครับ”
“ฉันไม่กิน ออกไปซะ”
“ผมจะออกไปก็ต่อเมื่อมั่นใจว่าคุณทานยาและอาการดีขึ้นแล้วเท่านั้นครับ”
“ก็บอกว่าไม่กินไง!”
เมื่อเธอหันกลับไปถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห ดวงตาที่แสนซีดเผือดทว่ามีประกายทองพาดผ่านคู่นั้นก็ตรึงสายตาของเธอไว้แน่น
เขาลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงแล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบ
“ถ้าคุณยังดื้อรั้นไม่เลิก ผมคงต้องบังคับให้กินครับ”
ทาเลียเกร็งร่างกายขึ้นมาทันที
จู่ๆ ความทรงจำจากคืนแรกของการสมรสก็รุกล้ำเข้ามาในสมอง ความจำอันสับสนวุ่นวายที่เธอยังแยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือความฝันและส่วนไหนคือความจริง เริ่มย้อนกลับมาฉายชัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ
บาร์คัสเองก็นึกถึงเรื่องในวันนั้นอยู่หรือเปล่านะ?
หยดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นเหนือริมฝีปาก
ทาเลียทนต่อความตึงเครียดประหลาดที่อบอวลอยู่ในห้องไม่ไหว จึงแสร้งเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างเก้อเขิน
“นี่... นายดื่มเหล้ามาเหรอ?”
“นิดหน่อยครับ”
เขาพิงหลังลงกับพนักเก้าอี้พลางพึมพำออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
ทาเลียลอบสังเกตท่าทีนั้นด้วยสายตาระแวดระวัง ก่อนจะตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่จิกกัดกว่าปกติ
“ถ้าเมาก็ควรจะไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วก็นอนซะสิ จะมาทำตัวขี้เมาอาละวาดอยู่ในห้องคนอื่นทำไม”
“ผมไม่ได้ดื่มเยอะขนาดที่จะเรียกว่าเมาหรอกครับ พอดีที่นี่เขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับจัดเต็มขนาดนั้น ผมก็แค่ต้องยอมเล่นตามน้ำไปสักนิดก็เท่านั้นเอง”
เขามองข้ามคำตำหนิของเธอพลางถอดเครื่องประดับที่พันอยู่รอบแขนออกราวกับมันเป็นสิ่งน่ารำคาญ แล้ววางทิ้งไว้บนชั้นวาง
ทาเลียที่จ้องมองภาพนั้นอย่างไม่วางตา ตัดสินใจโยนคำถามออกไปอย่างระมัดระวัง
“แล้ว... ไม่มีใครว่าอะไรเหรอที่ฉันไม่ได้โผล่หน้าไปร่วมงานเลยน่ะ?”
“ใครจะกล้าว่าอะไรคุณครับ”
จู่ๆ หัวคิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน
“องค์หญิงคือบุคคลที่มีฐานันดรสูงที่สุดในปราสาทแห่งนี้ ที่นี่ไม่มีใครหน้าไหนที่คุณต้องคอยเกรงใจหรือกังวลถึงสายตาหรอกครับ”
“ใครกังวลสายตาคนอื่นกัน ฉันก็แค่ถามดูเพราะอยากรู้น่ะ”
ทาเลียบ่นอุบอิบพลางค้อนให้เขาเล็กน้อย
การที่ผู้ชายที่ไม่เคยปฏิบัติต่อเธอเยี่ยงองค์หญิงอย่างเหมาะสมเลยสักครั้ง กลับมาพูดจาเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
ในวินาทีที่เธอกำลังจะสวนกลับว่า 'นายนนั่นแหละทำตัวให้ดีก่อนเถอะ' เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“นายน้อย นำยามาให้แล้วครับ”
“เข้ามา”
ครู่ต่อมาประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก พร้อมกับนางกำนัลร่างเล็กที่เดินเข้ามาข้างใน
บาร์คัสรับขวดยาจากมือหล่อนและสั่งให้หล่อนออกไปรอข้างนอกตามเดิม
ทาเลียจ้องมองขวดยาในมือเขาด้วยสายตาประหม่า
แปลกที่จู่ๆ เธอกลับรู้สึกอึดอัดแน่นในท้องขึ้นมาดื้อๆ
เธอลอบกลืนน้ำลายลงลำคอที่แสบแปลบอย่างยากลำบาก ในขณะที่บาร์คัสชูขวดยาขึ้นมาเขย่าเบาๆ ตรงหน้าเธอ
“ดื่มเถอะ”
ทาเลียมองสลับไปมาระหว่างขวดแก้วสีฟ้าใบจิ๋วกับใบหน้าของเขา
ถ้าฉันไม่ดื่ม... เขาจะจูบฉันเหมือนในคืนนั้นอีกไหมนะ?
พริบตาที่ความคิดนั้นแวบขึ้นมา หัวใจของเธอก็บีบรัดจนเจ็บหน้าอก
เมื่อเธอทำตัวไม่ถูกและพยายามหลบสายตา เขาก็โน้มท่อนบนเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถามเสียงต่ำ
“จะไม่ดื่มจริงๆ เหรอครับ?”
ใบหน้าของทาเลียร้อนผ่าวราวกีดเปลวเพลิง
หากเธอยังดึงดันจะปฏิเสธอยู่แบบนี้ เธอเกรงว่าเขาจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจไปจนหมดสิ้น
เธอจึงรีบคว้าขวดยาจากมือเขามาอย่างรวดเร็วด้วยมือที่สั่นเทา
“ดะ-ดื่มก็ดื่ม”
เธอเปิดจุกคอร์กออกประชดประชันแล้วเทน้ำยาสมุนไพรรสขมปร่าเข้าปากรวดเดียว
ของเหลวที่มีรสขมจัดจนเหมือนจะแผดเผาลิ้นไหลผ่านหลอดลมไปทีละนิด
ทาเลียสำลักออกมาเบาๆ จนน้ำตาซึม มันคือยาที่ขมที่สุดเท่าที่เธอเคยทานมาในชีวิต
“นี่มันยาอะไรกันเนี่ย?”
“ยาที่นักปรุงยาของตระกูลเชียคานเป็นคนจัดให้ครับ”
เขาพูดพลางรินน้ำแอปเปิ้ลส่งให้แก้วหนึ่ง
“นับจากนี้ไป นักเวทสายรักษาของที่นี่จะเป็นคนรับผิดชอบดูแลร่างกายของคุณแต่เพียงผู้เดียวครับ”
ทาเลียที่เพิ่งจะกระดกน้ำหวานเข้าปากเพื่อล้างรสขมเสร็จ จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนได้ยินเรื่องไร้สาระที่สุดในโลก
“นายกำลังทำตามใจใครกัน? ฉันมีนักเวทประจำตัวอยู่แล้วนะ ท่านเป็นถึงจอมเวทระดับสูงที่ผ่านการขัดเกลามาจากตระกูลทาเรนโดยตรง...”
“นักเวทคนนั้นไม่ได้ทำอะไรให้คุณมากไปกว่าการแอบจุดกำยานนิทราและร่ายมนตร์รักษาเบื้องต้นให้เลยครับ ถ้าขืนเป็นแบบนั้นต่อไป ร่างกายของคุณจะไม่มีวันดีขึ้นได้ตลอดชีวิตแน่นอน”
ทาเลียตกตะลึงและลับสายตาให้คมกริบจ้องตอบ
ความจริงแล้ว นักเวทสายรักษาที่คอยดูแลเธอคือยอดฝีมือที่เซเนเวียร์คัดสรรมาให้เป็นอย่างดี
แต่นี่บาร์คัสกำลังจะบอกว่า นักไสยเวทเผ่าข่านที่ใช้ได้เพียงมนตราโบราณเพียงหยิบมือ จะกล้ามาเทียบชั้นกับจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลทาเรนงั้นหรือ? หรือว่าเขากำลังซ่อนแผนการอะไรบางอย่างไว้กันแน่?
ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ทาเลียจึงตอกกลับอย่างไร้เยื่อใย
“ไม่เอา ฉันจะรักษาให้นักเวทที่ท่านแม่ส่งมาดูแลต่อไป ฉันจะไปเชื่อใจคนของที่นี่ได้ยังไง ทุกคนต่างก็เกลียดฉันกันหมดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...”
ริมฝีปากของเขาขึงตึงขึ้นทันที
“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?”
“เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง? ตระกูลเชียคานเข้าข้างองค์รัชทายาทไม่ใช่เหรอ ทุกคนย่อมรู้ดีว่าฉันมันคือรอยด่างพร้อยที่มาเบียดตำแหน่งของไอล่า และมาแต่งงานกับนายแบบนี้ ไม่มีทางที่คนพวกนั้นจะยินดีรับฉันหรอก”
ทาเลียกล่าวอย่างแสรกสี
“ใครจะไปรู้? พวกนั้นอาจจะวางแผนลอบวางยาพิษฉันเพื่อกำจัดทิ้งก็ได้”
“ทาเลีย โรเอ็ม เชียคาน”
น้ำเสียงที่แสนนุ่มนวลทว่ากลับเสียดแทงแก้วหูจนสยดสยองดังกังวานขึ้น
ทาเลียห่อไหล่ลงทันที ไม่ใช่เพียงเพราะนามสกุลใหม่ที่ดูแปลกแยกซึ่งมาต่อท้ายชื่อของเธอเท่านั้น ทว่ารวมถึงกระแสแห่งคำเตือนที่แฝงมากับน้ำเสียงต่ำลึกนั้นที่ทำให้ความคิดของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ
เขาเสริมด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้น
“ปกติผมตั้งใจจะยอมตามใจการงอแงของคุณทุกเรื่องอยู่แล้ว... แต่ว่าอย่าล้ำเส้นให้มันมากนัก”
น้ำเสียงเย็นชาที่ได้รับทำให้โทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เธอคว้าแก้วน้ำในมือขว้างใส่แผงอกของเขาเต็มแรง
“ใครขอให้นายมายอมรับการงอแงของฉันกันฮะ!”
น้ำแอปเปิ้ลที่เหนียวหนืดเปียกชุ่มไปทั่วเสื้อพิธีการช่วงหน้าอกของเขา
ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วห้องนอน
บาร์คัสผ่อนลมหายใจยาวก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนตรง
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวและรีบมุดหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่มุมเตียง บาร์คัสเฝ้ามองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา
“ถ้ากลัวขนาดนั้น แล้วจะทำเรื่องแบบนี้ไปทำไม?”
ทาเลียหน้าแดงก่ำด้วยความอัปยศ
เขาปัดหยดน้ำที่ไหลรินตามแผงอกออกอย่างลวกๆ ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างเรียบเฉย
“เรื่องนี้ต่อให้คุณจะอาละวาดฟาดงวงฟาดงาแค่ไหนก็ไร้ผลครับ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป นักเวทสายรักษาคนใหม่จะเป็นคนเข้ามารับผิดชอบดูแลคุณ”
“ฉันบอกว่าไม่เอาไง!”
เขาเดินตรงไปที่ประตูห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะทำเป็นฟังเธอ
ทาเลียแผดเสียงตามหลังเขาสุดแรง
“ไอ้คนโกหก! ไหนนายบอกว่าฉันคือบุคคลที่สูงส่งที่สุดในปราสาทนี้ไง! แล้วทำไมนายถึงได้ทำตามใจตัวเองแบบนี้!”
“คนอื่นผมไม่รู้หรอกนะ... แต่คนเป็นภรรยาก็ควรจะต้องฟังคำสั่งสามีบ้าง”
บาร์คัสหยุดเท้าที่หน้าประตูและหันกลับมามองเธอ พึมพำด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังสั่งสอนเด็กที่ไร้เหตุผล
“ขนาดผมยังยอมฟังคุณด่าทุกวันเลยไม่ใช่เหรอครับ”
พูดจบเขาก็สะบัดเสื้อนอกตัวโคร่งที่สวมอยู่ออกมาพาดไว้ที่แขนข้างเดียวประชดสายตาเธอ
ทาเลียอ้าปากค้างเหม่อมองภาพนั้นอย่างพูดไม่ออก
เขาหมุนลูกบิดประตูพลางเสริมด้วยท่าทีสุขุมนิรันดร์
“พักผ่อนเถอะ การจะฟื้นฟูร่างกายจากการเดินทางไกล คุณต้องนอนพักให้เต็มที่อีกสองสามวัน”
ทาเลียที่เพิ่งตั้งสติได้ รีบคว้าหมอนขว้างตามหลังเขาไป ทว่าบาร์คัสได้ออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว
เธอมองดูหมอนที่กลิ้งหลุกหลิกอยู่ที่พื้นด้วยใบหน้าที่แสนจะว่างเปล่า ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง
ทำไมกันนะ... ทำไมการแต่งงานครั้งนี้ กลายเป็นฝ่ายเธอเองที่ถูกเขาแกล้งให้ต้องอึดอัดใจอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ มันช่างเป็นความรู้สึกที่น่าเจ็บใจจริงๆ
เช้าวันต่อมา ทาเลียลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างปลอดโปร่ง
ดูเหมือนการที่ได้นอนหลับยาวเกือบทั้งวันจะช่วยได้มาก เพราะความเจ็บปวดที่ขาดูจะทุเลาลงกว่าปกติ
ทาเลียขยี้ตาพลางพยุงตัวลุกออกจากเตียง เธอมองท้องฟ้าสีครามสดใสผ่านหน้าต่างชั่วครู่ ก่อนจะสั่นระฆังเรียกคนรับใช้ข้างเตียง
ครู่ต่อมา หญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าเข้มงวดพร้อมกับนางกำนัลสาวที่ดูอายุอ่อนกว่ามากก็ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกัน
“สวัสดีค่ะ ท่านหญิง ต้องขออภัยที่ดิฉันมาทำความเคารพช้าไปหน่อย”
หญิงอาวุโสเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน
“ดิฉันชื่ออาเรต้า เป็นผู้ควบคุมดูแลเหล่าคนรับใช้ทั้งหมดในปราสาทแห่งนี้ค่ะ ส่วนนี่คือบริซ่า เป็นหญิงรับใช้ที่จะคอยปรนนิบัติอารักขาท่านหญิงตั้งแต่นี้เป็นต้นไปค่ะ”
หญิงผู้นั้นออกแรงฉุดแขนนางกำนัลสาวที่มัวแต่ยืนอึ้งให้ก้าวออกมาข้างหน้า เด็กสาวที่ชื่อบริซ่าจึงรีบก้มศีรษะทำความเคารพอย่างลนลานทันที
ทาเลียรู้สึกอกแทบระเบิดกับท่าทีเรียบเฉยของบาร์คัส ก่อนอาเรต้าหัวหน้าคนรับใช้จะแนะนำบริซ่าหญิงรับใช้ส่วนตัวคนใหม่ให้เธอรู้จัก
กำลังโหลดความเห็น...