คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 78 · ผู้คนแห่งปราสาท

ตอน 78
ผู้คนแห่งปราสาท

คำตอบที่แสนเรียบเฉยทำให้ทาเลียเลิกคิ้วขึ้นสูง

เธอไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขาแค่ตอบแบบขอไปทีเพราะรำคาญที่จะต้องมาต่อปากต่อคำกับเธอ หรือเขาตั้งใจจะยอมทำตามนั้นจริงๆ เพราะไม่ได้ใส่ใจเรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์อยู่แล้ว

ทาเลียเฝ้ามองใบหน้าเรียบเฉยนั้นราวกับจะผ่าพิสูจน์ให้เห็นถึงก้นบึงของความรู้สึก ก่อนจะทำสีหน้าหมดเรี่ยวแรงออกมา

“บางทีเวลาอยู่กับนาย ฉันก็รู้สึกเหมือนอกจะระเบิดตายเลยล่ะ”

แม้จะถูกหาเรื่องกระแทกกระทั้นกะทันหัน ทว่าเขากลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ

ความเงียบที่ยืดเยื้อทำให้เธอเริ่มกระวนกระวายใจ

ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นมาจนถึงปลายคางแล้วพลิกตัวไปอีกด้าน

“ออกไปได้แล้ว”

“ผมจะรอจนกว่าคุณจะทานยาให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยไปครับ”

“ฉันไม่กิน ออกไปซะ”

“ผมจะออกไปก็ต่อเมื่อมั่นใจว่าคุณทานยาและอาการดีขึ้นแล้วเท่านั้นครับ”

“ก็บอกว่าไม่กินไง!”

เมื่อเธอหันกลับไปถลึงตาใส่เขาด้วยความโมโห ดวงตาที่แสนซีดเผือดทว่ามีประกายทองพาดผ่านคู่นั้นก็ตรึงสายตาของเธอไว้แน่น

เขาลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงแล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบ

“ถ้าคุณยังดื้อรั้นไม่เลิก ผมคงต้องบังคับให้กินครับ”

ทาเลียเกร็งร่างกายขึ้นมาทันที

จู่ๆ ความทรงจำจากคืนแรกของการสมรสก็รุกล้ำเข้ามาในสมอง ความจำอันสับสนวุ่นวายที่เธอยังแยกไม่ออกว่าส่วนไหนคือความฝันและส่วนไหนคือความจริง เริ่มย้อนกลับมาฉายชัดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ

บาร์คัสเองก็นึกถึงเรื่องในวันนั้นอยู่หรือเปล่านะ?

หยดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นเหนือริมฝีปาก

ทาเลียทนต่อความตึงเครียดประหลาดที่อบอวลอยู่ในห้องไม่ไหว จึงแสร้งเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างเก้อเขิน

“นี่... นายดื่มเหล้ามาเหรอ?”

“นิดหน่อยครับ”

เขาพิงหลังลงกับพนักเก้าอี้พลางพึมพำออกมาอย่างไม่ใส่ใจ

ทาเลียลอบสังเกตท่าทีนั้นด้วยสายตาระแวดระวัง ก่อนจะตอกกลับด้วยน้ำเสียงที่จิกกัดกว่าปกติ

“ถ้าเมาก็ควรจะไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วก็นอนซะสิ จะมาทำตัวขี้เมาอาละวาดอยู่ในห้องคนอื่นทำไม”

“ผมไม่ได้ดื่มเยอะขนาดที่จะเรียกว่าเมาหรอกครับ พอดีที่นี่เขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับจัดเต็มขนาดนั้น ผมก็แค่ต้องยอมเล่นตามน้ำไปสักนิดก็เท่านั้นเอง”

เขามองข้ามคำตำหนิของเธอพลางถอดเครื่องประดับที่พันอยู่รอบแขนออกราวกับมันเป็นสิ่งน่ารำคาญ แล้ววางทิ้งไว้บนชั้นวาง

ทาเลียที่จ้องมองภาพนั้นอย่างไม่วางตา ตัดสินใจโยนคำถามออกไปอย่างระมัดระวัง

“แล้ว... ไม่มีใครว่าอะไรเหรอที่ฉันไม่ได้โผล่หน้าไปร่วมงานเลยน่ะ?”

“ใครจะกล้าว่าอะไรคุณครับ”

จู่ๆ หัวคิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

“องค์หญิงคือบุคคลที่มีฐานันดรสูงที่สุดในปราสาทแห่งนี้ ที่นี่ไม่มีใครหน้าไหนที่คุณต้องคอยเกรงใจหรือกังวลถึงสายตาหรอกครับ”

“ใครกังวลสายตาคนอื่นกัน ฉันก็แค่ถามดูเพราะอยากรู้น่ะ”

ทาเลียบ่นอุบอิบพลางค้อนให้เขาเล็กน้อย

การที่ผู้ชายที่ไม่เคยปฏิบัติต่อเธอเยี่ยงองค์หญิงอย่างเหมาะสมเลยสักครั้ง กลับมาพูดจาเช่นนี้ทำให้เธอรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง

ในวินาทีที่เธอกำลังจะสวนกลับว่า 'นายนนั่นแหละทำตัวให้ดีก่อนเถอะ' เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“นายน้อย นำยามาให้แล้วครับ”

“เข้ามา”

ครู่ต่อมาประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออก พร้อมกับนางกำนัลร่างเล็กที่เดินเข้ามาข้างใน

บาร์คัสรับขวดยาจากมือหล่อนและสั่งให้หล่อนออกไปรอข้างนอกตามเดิม

ทาเลียจ้องมองขวดยาในมือเขาด้วยสายตาประหม่า

แปลกที่จู่ๆ เธอกลับรู้สึกอึดอัดแน่นในท้องขึ้นมาดื้อๆ

เธอลอบกลืนน้ำลายลงลำคอที่แสบแปลบอย่างยากลำบาก ในขณะที่บาร์คัสชูขวดยาขึ้นมาเขย่าเบาๆ ตรงหน้าเธอ

“ดื่มเถอะ”

ทาเลียมองสลับไปมาระหว่างขวดแก้วสีฟ้าใบจิ๋วกับใบหน้าของเขา

ถ้าฉันไม่ดื่ม... เขาจะจูบฉันเหมือนในคืนนั้นอีกไหมนะ?

พริบตาที่ความคิดนั้นแวบขึ้นมา หัวใจของเธอก็บีบรัดจนเจ็บหน้าอก

เมื่อเธอทำตัวไม่ถูกและพยายามหลบสายตา เขาก็โน้มท่อนบนเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยถามเสียงต่ำ

“จะไม่ดื่มจริงๆ เหรอครับ?”

ใบหน้าของทาเลียร้อนผ่าวราวกีดเปลวเพลิง

หากเธอยังดึงดันจะปฏิเสธอยู่แบบนี้ เธอเกรงว่าเขาจะล่วงรู้ถึงสิ่งที่ซ่อนอยู่ในใจไปจนหมดสิ้น

เธอจึงรีบคว้าขวดยาจากมือเขามาอย่างรวดเร็วด้วยมือที่สั่นเทา

“ดะ-ดื่มก็ดื่ม”

เธอเปิดจุกคอร์กออกประชดประชันแล้วเทน้ำยาสมุนไพรรสขมปร่าเข้าปากรวดเดียว

ของเหลวที่มีรสขมจัดจนเหมือนจะแผดเผาลิ้นไหลผ่านหลอดลมไปทีละนิด

ทาเลียสำลักออกมาเบาๆ จนน้ำตาซึม มันคือยาที่ขมที่สุดเท่าที่เธอเคยทานมาในชีวิต

“นี่มันยาอะไรกันเนี่ย?”

“ยาที่นักปรุงยาของตระกูลเชียคานเป็นคนจัดให้ครับ”

เขาพูดพลางรินน้ำแอปเปิ้ลส่งให้แก้วหนึ่ง

“นับจากนี้ไป นักเวทสายรักษาของที่นี่จะเป็นคนรับผิดชอบดูแลร่างกายของคุณแต่เพียงผู้เดียวครับ”

ทาเลียที่เพิ่งจะกระดกน้ำหวานเข้าปากเพื่อล้างรสขมเสร็จ จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนได้ยินเรื่องไร้สาระที่สุดในโลก

“นายกำลังทำตามใจใครกัน? ฉันมีนักเวทประจำตัวอยู่แล้วนะ ท่านเป็นถึงจอมเวทระดับสูงที่ผ่านการขัดเกลามาจากตระกูลทาเรนโดยตรง...”

“นักเวทคนนั้นไม่ได้ทำอะไรให้คุณมากไปกว่าการแอบจุดกำยานนิทราและร่ายมนตร์รักษาเบื้องต้นให้เลยครับ ถ้าขืนเป็นแบบนั้นต่อไป ร่างกายของคุณจะไม่มีวันดีขึ้นได้ตลอดชีวิตแน่นอน”

ทาเลียตกตะลึงและลับสายตาให้คมกริบจ้องตอบ

ความจริงแล้ว นักเวทสายรักษาที่คอยดูแลเธอคือยอดฝีมือที่เซเนเวียร์คัดสรรมาให้เป็นอย่างดี

แต่นี่บาร์คัสกำลังจะบอกว่า นักไสยเวทเผ่าข่านที่ใช้ได้เพียงมนตราโบราณเพียงหยิบมือ จะกล้ามาเทียบชั้นกับจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลทาเรนงั้นหรือ? หรือว่าเขากำลังซ่อนแผนการอะไรบางอย่างไว้กันแน่?

ด้วยความเคลือบแคลงสงสัย ทาเลียจึงตอกกลับอย่างไร้เยื่อใย

“ไม่เอา ฉันจะรักษาให้นักเวทที่ท่านแม่ส่งมาดูแลต่อไป ฉันจะไปเชื่อใจคนของที่นี่ได้ยังไง ทุกคนต่างก็เกลียดฉันกันหมดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ...”

ริมฝีปากของเขาขึงตึงขึ้นทันที

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?”

“เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง? ตระกูลเชียคานเข้าข้างองค์รัชทายาทไม่ใช่เหรอ ทุกคนย่อมรู้ดีว่าฉันมันคือรอยด่างพร้อยที่มาเบียดตำแหน่งของไอล่า และมาแต่งงานกับนายแบบนี้ ไม่มีทางที่คนพวกนั้นจะยินดีรับฉันหรอก”

ทาเลียกล่าวอย่างแสรกสี

“ใครจะไปรู้? พวกนั้นอาจจะวางแผนลอบวางยาพิษฉันเพื่อกำจัดทิ้งก็ได้”

“ทาเลีย โรเอ็ม เชียคาน”

น้ำเสียงที่แสนนุ่มนวลทว่ากลับเสียดแทงแก้วหูจนสยดสยองดังกังวานขึ้น

ทาเลียห่อไหล่ลงทันที ไม่ใช่เพียงเพราะนามสกุลใหม่ที่ดูแปลกแยกซึ่งมาต่อท้ายชื่อของเธอเท่านั้น ทว่ารวมถึงกระแสแห่งคำเตือนที่แฝงมากับน้ำเสียงต่ำลึกนั้นที่ทำให้ความคิดของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เขาเสริมด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้างขึ้น

“ปกติผมตั้งใจจะยอมตามใจการงอแงของคุณทุกเรื่องอยู่แล้ว... แต่ว่าอย่าล้ำเส้นให้มันมากนัก”

น้ำเสียงเย็นชาที่ได้รับทำให้โทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เธอคว้าแก้วน้ำในมือขว้างใส่แผงอกของเขาเต็มแรง

“ใครขอให้นายมายอมรับการงอแงของฉันกันฮะ!”

น้ำแอปเปิ้ลที่เหนียวหนืดเปียกชุ่มไปทั่วเสื้อพิธีการช่วงหน้าอกของเขา

ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วห้องนอน

บาร์คัสผ่อนลมหายใจยาวก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนตรง

ทาเลียสะดุ้งสุดตัวและรีบมุดหนีไปซ่อนตัวอยู่ที่มุมเตียง บาร์คัสเฝ้ามองภาพนั้นนิ่งๆ ก่อนจะส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา

“ถ้ากลัวขนาดนั้น แล้วจะทำเรื่องแบบนี้ไปทำไม?”

ทาเลียหน้าแดงก่ำด้วยความอัปยศ

เขาปัดหยดน้ำที่ไหลรินตามแผงอกออกอย่างลวกๆ ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างเรียบเฉย

“เรื่องนี้ต่อให้คุณจะอาละวาดฟาดงวงฟาดงาแค่ไหนก็ไร้ผลครับ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป นักเวทสายรักษาคนใหม่จะเป็นคนเข้ามารับผิดชอบดูแลคุณ”

“ฉันบอกว่าไม่เอาไง!”

เขาเดินตรงไปที่ประตูห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะทำเป็นฟังเธอ

ทาเลียแผดเสียงตามหลังเขาสุดแรง

“ไอ้คนโกหก! ไหนนายบอกว่าฉันคือบุคคลที่สูงส่งที่สุดในปราสาทนี้ไง! แล้วทำไมนายถึงได้ทำตามใจตัวเองแบบนี้!”

“คนอื่นผมไม่รู้หรอกนะ... แต่คนเป็นภรรยาก็ควรจะต้องฟังคำสั่งสามีบ้าง”

บาร์คัสหยุดเท้าที่หน้าประตูและหันกลับมามองเธอ พึมพำด้วยน้ำเสียงราวกับกำลังสั่งสอนเด็กที่ไร้เหตุผล

“ขนาดผมยังยอมฟังคุณด่าทุกวันเลยไม่ใช่เหรอครับ”

พูดจบเขาก็สะบัดเสื้อนอกตัวโคร่งที่สวมอยู่ออกมาพาดไว้ที่แขนข้างเดียวประชดสายตาเธอ

ทาเลียอ้าปากค้างเหม่อมองภาพนั้นอย่างพูดไม่ออก

เขาหมุนลูกบิดประตูพลางเสริมด้วยท่าทีสุขุมนิรันดร์

“พักผ่อนเถอะ การจะฟื้นฟูร่างกายจากการเดินทางไกล คุณต้องนอนพักให้เต็มที่อีกสองสามวัน”

ทาเลียที่เพิ่งตั้งสติได้ รีบคว้าหมอนขว้างตามหลังเขาไป ทว่าบาร์คัสได้ออกจากห้องไปเรียบร้อยแล้ว

เธอมองดูหมอนที่กลิ้งหลุกหลิกอยู่ที่พื้นด้วยใบหน้าที่แสนจะว่างเปล่า ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง

ทำไมกันนะ... ทำไมการแต่งงานครั้งนี้ กลายเป็นฝ่ายเธอเองที่ถูกเขาแกล้งให้ต้องอึดอัดใจอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ มันช่างเป็นความรู้สึกที่น่าเจ็บใจจริงๆ

◆ ◆ ◆

เช้าวันต่อมา ทาเลียลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่ค่อนข้างปลอดโปร่ง

ดูเหมือนการที่ได้นอนหลับยาวเกือบทั้งวันจะช่วยได้มาก เพราะความเจ็บปวดที่ขาดูจะทุเลาลงกว่าปกติ

ทาเลียขยี้ตาพลางพยุงตัวลุกออกจากเตียง เธอมองท้องฟ้าสีครามสดใสผ่านหน้าต่างชั่วครู่ ก่อนจะสั่นระฆังเรียกคนรับใช้ข้างเตียง

ครู่ต่อมา หญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าเข้มงวดพร้อมกับนางกำนัลสาวที่ดูอายุอ่อนกว่ามากก็ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกัน

“สวัสดีค่ะ ท่านหญิง ต้องขออภัยที่ดิฉันมาทำความเคารพช้าไปหน่อย”

หญิงอาวุโสเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

“ดิฉันชื่ออาเรต้า เป็นผู้ควบคุมดูแลเหล่าคนรับใช้ทั้งหมดในปราสาทแห่งนี้ค่ะ ส่วนนี่คือบริซ่า เป็นหญิงรับใช้ที่จะคอยปรนนิบัติอารักขาท่านหญิงตั้งแต่นี้เป็นต้นไปค่ะ”

หญิงผู้นั้นออกแรงฉุดแขนนางกำนัลสาวที่มัวแต่ยืนอึ้งให้ก้าวออกมาข้างหน้า เด็กสาวที่ชื่อบริซ่าจึงรีบก้มศีรษะทำความเคารพอย่างลนลานทันที

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 78

สรุปตอน 78

ทาเลียรู้สึกอกแทบระเบิดกับท่าทีเรียบเฉยของบาร์คัส ก่อนอาเรต้าหัวหน้าคนรับใช้จะแนะนำบริซ่าหญิงรับใช้ส่วนตัวคนใหม่ให้เธอรู้จัก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 79 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 77กลับหน้าเรื่อง
ตอน 77ตอน 79