“ยะ-ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ท่านหญิง ดิฉันจะปรนนิบัติท่านอย่างสุดความสามารถค่ะ”
ทาเลียกวาดสายตาคมปลาบสำรวจเด็กสาวที่มีท่าทางไม่น่าไว้วางใจคนนั้น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นนางกำนัลมือใหม่ที่ยังเงอะงะ
‘กะจะรับน้องใหม่ด้วยการส่งเด็กฝึกหัดมาให้ฉันงั้นเหรอ’ เธอคิดพลางตอกกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หน้าที่ปรนนิบัติฉันให้แม่นมจัดการคนเดียวพอ เพราะฉะนั้นไปตามคนคนนั้นมา”
“ถ้าหมายถึงแม่นม... ท่านหมายถึงหญิงลูกครึ่งคนแคระคนนั้นเหรอคะ?”
ผู้หญิงที่แนะนำตัวว่าชื่ออาเรตต้าขมวดคิ้วมุ่น
“ต้องขออภัยด้วยค่ะ แต่จากนี้ไปท่านหญิงคือนางพญาที่จะขึ้นเป็นนายหญิงแห่งตะวันออก จำเป็นต้องมีผู้ติดตามที่มีระดับเหมาะสมกับฐานันดรค่ะ”
ทาเลียที่สัมผัสได้ถึงกระแสแห่งการดูแคลนที่แฝงมากับน้ำเสียงนั้น เลิกคิ้วขึ้นสูงทันที
“แม่นมของฉันเคยปรนนิบัติกระทั่งองค์จักรพรรดินีมาแล้ว หรือเธอคิดว่าตำแหน่งแกรนด์ดัชเชสมันสูงส่งกว่าองค์จักรพรรดินีจนคนของท่านใช้การไม่ได้งั้นเหรอ?”
ใบหน้าของหญิงคนนั้นแข็งทื่อทันควัน
ทาเลียเค้นเสียงดุอย่างเผ็ดร้อน
“ไม่ได้ยินที่บอกให้ไปตามแม่นมมาเดี๋ยวนี้หรือไง?”
หญิงผู้นั้นกัดฟันยืนกรานอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมก้มศีรษะลงในที่สุด
“ทราบแล้วค่ะ เรื่องการแต่งองค์ทรงเครื่องดิฉันจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนสนิทที่ท่านพามา แต่เมื่อเตรียมตัวเสร็จสิ้นแล้วโปรดเรียกหาพวกดิฉันด้วยนะคะ ดิฉันจะพาท่านเดินชมภายในปราสาท”
“ไม่ต้อง การเดินชมอะไรนั่นไม่จำเป็น”
คำปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยทำให้ใบหน้าของอาเรตต้าตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ทาเลียไม่ได้ใส่ใจและเอ่ยต่ออย่างเย็นชา
“ลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันเพิ่งเดินทางไกลมา ฉันตั้งใจจะพักผ่อนอยู่ในห้องนี้สักสองสามวัน เพราะงั้นอย่ามาเสนอหน้าให้รำคาญ”
หัวหน้าแม่บ้านเม้มริมฝีปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็เปลี่ยนใจรีบพาเจ้าเด็กหญิงรับใช้นั่นเดินสะบัดหน้าออกไปทันที
ทาเลียรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางจองหองนั้นอยู่ลึกๆ ทว่าเธอก็ไม่อยากจะสร้างชื่อเสียตั้งแต่วันแรกว่าไล่บี้ข้ารับใช้เหมือนหมูเหมือนหมา
เธอจึงเลือกที่จะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ แทน
ไม่นานนัก แม่นมที่มีสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีคราบน้ำตาแห้งกรังที่หางตาก็เดินหาววอร์ดเข้ามาในห้อง
พอมองดูสารรูปที่ไร้ซึ่งสง่าราศีนั้น ความหงุดหงิดก็พุ่งพล่านขึ้นมาทันที เพราะทำตัวแบบนี้ไงล่ะถึงได้โดนคนอื่นเขาดูถูกเอาโต้งๆ
ทาเลียแผดเสียงแหลมใส่
“หน้าตาดูไม่ได้เลย! ไปล้างหน้าล้างตาเดี๋ยวนี้”
“โถ่เอ๊ย ทำไมต้องมาโมโหตั้งแต่เช้าด้วยล่ะคะ”
แม่นมทำปากยื่นพลางเดินไปเทน้ำลงในอ่างริมหน้าต่างเพื่อล้างหน้าล้างตา
จากนั้นใช้มืออวบๆ หวีผมลวกๆ ก่อนจะเริ่มลงมือจุดไฟที่เตาผิง
ในระหว่างนั้น ชายร่างกำยำสองคนก็ช่วยกันยกถังไม้มหึมาที่อัดแน่นไปด้วยน้ำอุ่นเข้ามาวางไว้หลังฉากกั้น เมื่อพวกเขาออกไป ทาเลียก็จัดการลงกลอนประตูห้องนอนอย่างแน่นหนาแล้วก้าวลงไปในอ่างน้ำ
แม่นมรีบนำผ้าขนหนูนุ่มๆ กับสบู่เข้ามาช่วยขัดถูร่างกายให้เธอทุกซอกทุกมุม
สัมผัสที่ค่อนข้างรุนแรงเหมือนกำลังทำงานให้จบๆ ไปของแม่นมทำให้ผิวขาวซีดขึ้นรอยแดง ทว่าทาเลียกลับข่มใจอดทนไว้ เพราะการถูกปฏิบัติอย่างหยาบโลนจากแม่นม ยังดีกว่าการต้องเปิดเผยรอยแผลเป็นให้คนแปลกหน้าเห็นเป็นร้อยเท่า
เธอนิ่งเงียบพยายามไม่ใส่ใจท่าทีของแม่นมที่ดูจะเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัดนับตั้งแต่ร่างกายของเธอพังพินาศไป พลางใช้ผ้าขนหนูซับตัวให้แห้ง
“ชุดมันดูหลวมไปหมดเลยนะคะ ดูท่าคุณหนูจะซูบลงไปเยอะมากเลย”
แม่นมพึมพำพลางถอนหายใจยาวขณะช่วยสวมชุดเดรสผ้าไหมหรูหราให้เธอ
สุดท้ายทาเลียก็ทนไม่ได้จนต้องโพล่งออกไป
“เลิกถอนหายใจสักทีเถอะ รำคาญ”
“แม้แต่หายใจฉันก็ยังทำตามใจตัวเองไม่ได้เลยเหรอคะ?”
“ฉันบอกว่าอย่ามาถอนหายใจใส่หน้าฉันไง! ที่ทำแบบนี้เพราะสะอิดสะเอียนสารรูปฉันใช่ไหมล่ะ”
แม่นมไม่ได้ตอบโต้อะไร ทาเลียที่ลึกๆ หวังจะให้นางช่วยปฏิเสธความจริงข้อนั้น จ้องมองนางด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า
แม่นมเป็นคนที่ทำหน้าที่เป็นแม่แทนเซเนเวียร์มาโดยตลอด คอยดูแลเธอมาตั้งแต่ยังเป็นทารกแบเบาะไม่ใช่หรือไง
ความจริงที่ว่าแม้แต่คนคนนี้ยังมองว่าร่างกายของเธอมันน่าเกลียดสะอิดสะเอียน ทำให้ภายในอกของเธอรู้สึกเหมือนถูกฉีกทึ้ง
ทาเลียกล้ำกลืนความเสียใจที่จุกอยู่ที่ลำคอพลางผลักแม่นมออกไปทางประตู
“พอแล้ว ออกไปซะ”
“เข้าใจแล้วค่ะ จะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ อย่ามาผลักกันนักเลย”
แม่นมสะบัดมือเธอออกอย่างค่อนข้างแรงก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่ไยดี
เมื่อต้องอยู่ตัวคนเดียว ความโกรธที่เคยเดือดพล่านพลันเปลี่ยนเป็นความวิตกกังวลในพริบตา
ในต่างแดนเช่นนี้ คนเดียวที่เธอจะเชื่อใจและพึ่งพิงได้ก็มีเพียงแม่นมคนเดียวเท่านั้น หากแม้แต่ผู้หญิงคนนี้ยังหันหลังให้ เธอคงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวโดยสมบูรณ์แน่
จู่ๆ เธอก็รู้สึกนึกเสียใจที่พลั้งปากด่าหล่อนไปเมื่อครู่ น่าจะอดทนได้ดีกว่านี้หน่อย...
“ท่านหญิง ดิฉันมาตามรับสั่งของนายน้อยค่ะ ขออนุญาตเข้าไปด้านในได้ไหมคะ”
ในขณะที่ยังนั่งกัดริมฝีปากด้วยความกระวนกระวาย เสียงแปลกหน้าก็ดังมาจากหน้าประตู
ทาเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะอนุญาตให้เข้ามาได้
ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏกายของหญิงสาวผิวสีน้ำผึ้งเข้มดูคมขำ
“ยินดีที่ได้พบค่ะ ท่านหญิง ฉันชื่อทีอูรัน ได้รับมอบหมายจากนายน้อยให้มาตรวจตราสุขภาพของท่านอย่างละเอียดค่ะ”
ทาเลียปรายสายตาหวาดระแวงมองสำรวจหญิงผู้นั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า
หล่อนเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่มีแขนขาเรียวยาวดูแข็งแรง ผิวพรรณเต่งตึงดูน่าจะมีอายุราวสามสิบปี และมีดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเฉลียวฉลาด
“เธอเป็นนักเวทสายรักษาของตระกูลแกรนด์ดยุคเหรอ?”
“ค่ะ” หญิงผู้นั้นตอบอย่างสุขุม
ทาเลียแสดงสีหน้าเคลือบแคลง ผู้หญิงคนนี้ดูเยาว์วัยเกินกว่าจะเป็นจอมเวทสายรักษาของตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในตะวันออกได้
รอยยิ้มของหญิงสาวเจือจางลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่แคล้วใจนั้น
จอมเวทสาวเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“ได้ยินมาว่าท่านได้รับบาดเจ็บรุนแรงที่ขาจนก่อให้เกิดอาการเจ็บปวดเรื้อรัง ฉันขออนุญาตตรวจดูบาดแผลสักครู่ได้ไหมคะ?”
ทาเลียถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณทันที
เธอไม่มีความคิดจะยินยอมให้ใครหน้าไหนที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนมาเห็นรอยแผลเป็นของเธอแม้แต่นิดเดียว
“ฉันมีจอมเวทประจำตัวอยู่แล้ว เพราะงั้นเธอก็ไปทำอย่างอื่นเถอะ”
“แต่นายน้อยมีรับสั่งให้...”
“เรื่องบาร์คัสเดี๋ยวฉันจัดการคุยเอง เธอออกไปซะ”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากล่างคล้ายกำลังใช้ความคิด ก่อนจะปริปากเอ่ยอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
“ถ้าท่านไม่สะดวกที่จะเปิดเผยขา ถ้าอย่างนั้น... ช่วยส่งมือมาให้ฉันสักครู่ได้ไหมคะ?”
“มือเหรอ? เอาไปทำไม?”
“ฉันจะส่งกระแสมานาผ่านทางฝามือเพื่อสำรวจความผิดปกติภายในร่างกาย เมื่อตรวจสอบสถานะร่างกายของท่านได้ชัดเจนแล้ว ฉันจะปรุงยาที่เหมาะสมกับธาตุในตัวท่านให้ค่ะ”
ทาเลียขมวดคิ้วมุ่น วิธีการตรวจโรคที่พิลึกพรรค์นี้เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
“มันทำเรื่องแบบนั้นได้จริงๆ เหรอ?”
“ฉันได้รับการฝึกฝนเพื่อเป็นนักเวทสายรักษาประจำเผ่ามาตั้งแต่อายุ 7 ขวบค่ะ ถ้าท่านให้โอกาสฉันสักครั้ง ฉันสัญญาจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือท่านค่ะ”
สายตาของหญิงตรงหน้าดูจริงใจอย่างยิ่ง ทาเลียที่เฝ้าสำรวจใบหน้านั้นอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมส่งมือให้ดุจลองเสี่ยงดวง
หญิงสาวใช้ฝ่ามือที่หนาและแข็งแกร่งซึ่งมีรอยด้านจับกุมมือของเธอไว้
สัมผัสที่สากเหมือนเปลือกไม้ทำให้ทาเลียสะดุ้งตัวเยน ทว่าเพียงครู่เดียวเธอก็สัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลหลั่งประดุจสายน้ำผ่านฝ่ามือเข้ามา ภายในร่างสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกประหลาด เมื่อมวลความร้อนจางๆ นั้นแผ่ซ่านไปถึงช่วงท้อง ทาเลียก็รีบสะบัดมือออกทันที
จอมเวทสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังครุ่นคิดพลางจ้องหน้าเธอนิ่ง
“ก่อนจะเริ่มขั้นตอนกายภาพบำบัดรักษาขา ดูเหมือนท่านจำเป็นต้องฟื้นฟูเรี่ยวแรงภายในก่อนนะเพคะ สถานะของร่างกายอยู่ในขั้นซูบผอมและอ่อนแอมากเพคะ”
“...แล้วต้องทำยังไงล่ะ?”
“ขั้นแรก ท่านต้องทานอาหารให้ครบหมู่และนอนหลับให้เต็มที่ค่ะ ฉันจะปรุงยาที่จะช่วยในเรื่องนี้มาให้ ช่วยดื่มอย่างสม่ำเสมอทุกวันด้วยนะคะ”
ทาเลียแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาทันที นึกว่าจะได้ยินวิธีการรักษาที่พิเศษกว่านี้เสียอีก
“อุตส่าห์เสียเวลายอมให้ตรวจนึกว่าจะได้ยินอะไรที่มีประโยชน์กว่านี้นะ”
“.....”
“พอแล้ว ออกไปได้แล้วล่ะ อย่างที่เธอบอกนั่นแหละว่าฉันกำลังอ่อนแอ เพราะงั้นฉันจะพักผ่อนแล้ว”
เมื่อเธอเลือกที่จะเอนตัวนอนราบลงบนเตียง หญิงผู้นั้นจึงจำต้องเดินออกจากห้องไปอย่างช่วยไม่ได้
ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงบ่าหมายจะชดใช้เวลานอนที่เสียไป ทว่าเพียงครู่เดียวความเจ็บปวดที่เคยสงบก้เริ่มซอนไซกระดูกขึ้นมาอีกครั้ง
ทาเลียพลิกตัวไปมาด้วยความทรมานจนสุดท้ายก็ต้องทนไม่ไหวและสั่นระฆังเรียกคนรับใช้
ไม่นานหญิงรับใช้สาวที่เพิ่งแนะนำตัวไปเมื่อครู่ก็รีบวิ่งเข้ามาในห้อง ทาเลียจำชื่อหล่อนไม่ได้ จึงทำเพียงเชิดหน้าส่งสัญญาณสั่งอย่างถือดี
“ไปตามนักเวทรักษาที่ฉันพามาจากพระราชวังมาเดี๋ยวนี้”
สายลมอันหนาวเหน็บพัดกระหน่ำผ่านที่ราบอันกว้างใหญ่
บาร์คัสที่สวมชุดเกราะควบม้าผ่านทุ่งหญ้าหันกลับไปมองภาพบ้านเกิดของตนอย่างช้าๆ
ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เหยียบย่างลงบนผืนแผ่นดินนี้คือเมื่อ 10 ปีก่อน ในตอนที่เขาได้รับข่าวการจากไปของ เทสซาลิน มารดาของลูกัสและไรน่า
ในตอนนั้น ไม่ว่ามองไปทางไหน แผ่นดินผืนนี้ก็ถูกย้อมด้วยสีขี้เถ้าไปเสียหมด
เขาสลัดภาพความทรงจำที่ไร้สีสันนั้นทิ้งไปจากหัว ขณะที่ขบวนม้าศึกพุ่งทะยานมุ่งหน้าตรงไปยังขอบฟ้าที่สีเงินเริ่มจางหายไปทีละน้อย
ทาเลียปฏิเสธบริซ่าและเรียกหาแม่นมแทน ส่วนบาร์คัสออกตรวจดินแดนพร้อมหวนนึกถึงสิบปีก่อนที่เขากลับมาเพราะข่าวการจากไปของเทสซาลิน
กำลังโหลดความเห็น...