เขาควบม้าข้ามทุ่งหญ้าสีเขียวขจีด้วยความรู้สึกราวกับเพิ่งเคยย่างกรายเข้ามาในดินแดนแปลกหน้าแห่งนี้เป็นครั้งแรก
บนเนินเขาที่ลาดเอียงอย่างนุ่มนวล ลูกม้าและแม่ม่านับสิบตัวที่อ้วนท้วนสมบูรณ์กำลังเล็มหญ้าอยู่กระจัดกระจาย
“เฉพาะที่คอกม้านี้แห่งเดียว ปีนี้มีลูกม้าเกิดใหม่มากกว่าหนึ่งร้อยตัวครับ ทั้งหมดล้วนสืบเชื้อสายมาจากม้าพันธุ์ดีแห่งนอร์เนกทั้งสิ้น”
ดาเรน ดรู เชียคาน ที่ควบม้าตามมาเงียบๆ เอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ
บาร์คัสหันไปหาชายที่มีใบหน้าดุดันและดูหัวรั้นเล็กน้อยคนนั้น ก่อนจะโยนคำถามออกไป
“จำนวนม้าศึกที่ผ่านการฝึกฝนแล้วมีเท่าไหร่?”
“เฉพาะที่คอกนี้มีสามพันตัวครับ หากรวมกับคอกม้าทางทิศเหนือด้วยก็น่าจะประมาณหกพันสามร้อยตัวได้”
“น้อยกว่าจำนวนที่รายงานไว้นี่”
คำทักท้วงของเขาทำให้ใบหน้าของชายผู้นั้นขึ้นสีระเรื่อ
“ก็นายน้อยมัวแต่อยู่ที่ภาคกลางนี่ครับ เรื่องรายละเอียดปลีกย่อยนอกเหนือจากรายงานประจำงวด มันเป็นเรื่องยากที่จะส่งข่าวถึงกันได้ทุกเรื่องในทางปฏิบัติ”
ชายหนุ่มหลบสายตาพลางเอ่ยแก้ตัว
“เมื่อเดือนก่อน พวกซูรามบุกจู่โจมคอกม้าทางตะวันออกเฉียงเหนือจนได้รับความเสียหายหนัก หลังจากนั้นก็มีการเปิดฉากต่อสู้เพื่อล้างแค้นกัน ทำให้เราเสียม้าศึกที่ใช้งานได้ไปไม่น้อยเลยครับ”
บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่น
“ทำไมถึงไม่รายงานเรื่องนี้ให้ราชสำนักทราบ?”
“ในเมื่อพวกเราจัดการกันเองได้จะรายงานไปทำไมล่ะครับ”
ชายผู้นั้นไหวไหล่อย่างไม่ยินดียินร้าย
“ท่านแกรนด์ดยุคมีหลักการว่า ปัญหาของตะวันออกก็ควรให้คนตะวันออกแก้กันเอง บรรดาเหล่าบริวารเองก็เห็นพ้องตามนั้นครับ”
“ตะวันออกก็คืออาณาเขตของจักรวรรดิโรเอ็มเหมือนกัน”
บาร์คัสโต้กลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“พวกเราเองก็คือประชากรของจักรวรรดิ ในเมื่อตะวันออกถวายความจงรักภักดีต่อราชวงศ์ ราชวงศ์เองก็มีหน้าที่ที่ต้องปกป้องชาวตะวันออกด้วยเช่นกัน”
ชายคนดังกล่าวนิ่งเงียบไปทันที ดูเหมือนเขาจะมีปฏิกิริยาต่อต้านคำว่า ‘ปกป้อง’ โดยสัญชาตญาณ เหล่านักรบเผ่าข่านที่มีความทระนงตนสูงมักมองว่าการหยิบยื่นความช่วยเหลือจากภายนอกคือความอัปยศ
แทนที่จะมัวแก้ไขความคิดที่ผิดเพี้ยนนั้น บาร์คัสเลือกที่จะเบนหน้าม้าไปยังหมู่บ้านที่ตั้งอยู่เบื้องล่างเนินเขา
ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่นอกกำแพงเมือง มีคุณภาพชีวิตที่แร้นแค้นกว่าคนในเมืองหลวงอย่างเห็นได้ชัด
หลักฐานคืออาคารบ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายตามทางดินที่เฉอะแฉะ ล้วนแต่ดูเก่าและทรุดโทรมไปเสียหมด
ในขณะที่เขากวาดสายตาเฉยเมยมองดูสิ่งเหล่านั้น มวลบางอย่างก็ฉุดดึงสายตาเขาไว้
บาร์คัสหรี่ตาลงพลางควบม้าตรงไปยังใจกลางหมู่บ้าน และเขาก็เห็นบางอย่างถูกแขวนอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ใจกลางลานกว้าง
เมื่อขยับเข้าไปใกล้ขึ้น เขาถึงระบุตัวตนของมันได้ ร่างของคนสามคนถูกแขวนคอทิ้งไว้จนดูเหมือนจะเสียชีวิตมานานแล้ว เพราะผิวหนังเริ่มเน่าเปื่อยกลายเป็นสีม่วงและทิ้งตัวห้อยระย้าอย่างน่าเวทนา
“ดูท่าจะเป็นพวกนอกรีดที่เพิ่งถูกประหารไปสินะครับ”
ดาเรนพ่นลมหายใจทิ้งพลางขมวดคิ้ว
บาร์คัสหันกลับไปถามเขา
“ลัทธินอกรีตกำลังแพร่ระบาดในคาลมอร์เหรอ?”
“นายน้อยก็ทราบดีนี่ครับว่าชาวตะวันออกขนานแท้จำนวนมากยังตัดใจทิ้งความเชื่อประจำเผ่าไม่ได้ ในบรรดาคนพวกนั้นบางคนก็ยกย่องภูตผีประดุจเทพเจ้า หรือไม่ก็งมงายอยู่กับไสยศาสตร์”
ชายหนุ่มลอบถอนหายใจยาว
“โดยเฉพาะช่วงหลังมานี้ มีการร้องเรียนเรื่องพวกนอกรีตเพิ่มขึ้นมากครับ อาจจะเป็นเพราะมีข้อพิพาทกับพวกซูรามบ่อยขึ้นด้วยล่ะมั้ง เพราะคนพวกนั้นน่ะคลั่งไคล้ในแนวคิดบูชาภูตผีกันทั้งนั้น พอความเกลียดชังต่อพวกนอกรีตรุนแรงขึ้น ตามหมู่บ้านต่างๆ จึงมีการจัดศาลเตี้ยพิพากษาทางศาสนากันบ่อยครั้งครับ”
“ภายในเวลาไม่กี่ปีกลายเป็นเละเทะไปหมดเลยสินะ”
ใบหน้าของดาเรนปรากฏแววไม่พอใจ
เพื่อซ่อนความรู้สึกนั้น ชายร่างกำยำจึงไหวไหล่พลางปั้นรอยยิ้มเฝื่อนๆ ออกมา
“ก็ท่านแกรนด์ดยุคป่วยหนักมานานนี่ครับ จะให้ทำยังไงได้”
บาร์คัสจ้องมองซากศพเหล่านั้นด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะบุ้ยปากสั่งพวกลูกน้อง
“ถ้าปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น มีโอกาสสูงที่ศพจะกลายเป็นกูล เอาศพลงมาซะ แล้วจัดพิธีศพให้เรียบร้อยตามสมควร”
ชายหนุ่มเลิกคิ้วหนาขึ้น
“ทำให้พวกนอกรีตเนี่ยนะครับ?”
บาร์คัสตวัดสายตาเย็นชาจ้องหน้าเขาเขม็ง
“ต้องให้สั่งซ้ำสองรอบหรือไง?”
หลังจากจ้องสบตากันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดดาเรนก็ยอมหันไปตวาดสั่งเหล่าอัศวินที่ยืนเรียงแถวอยู่
“มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่! รีบทำตามคำสั่งนายท่านเดี๋ยวนี้!”
เหล่าอัศวินรีบกระโดดลงจากหลังม้าและตัดเชือกที่แขวนศพทิ้งทันที
ศพทั้งสามร่วงลงกระแทกพื้นดินเสียงดัง ‘ตุ้บ’
บาร์คัสมองดูศีรษะที่บิดเบี้ยวผิดรูปเพราะกระดูกคอหักจากการตกกระแทกอย่างเงียบเชียบ
ภายในรูโบ๋ที่ดวงตาถูกควักทิ้งมีหนอนชอนไชยั้วเยี้ย และริมฝีปากที่ถูกของมีคมเฉือนออกก็เผยให้เห็นว่าฟันข้างในถูกถอนออกจนหมดสิ้น ทั้งหมดนี้คือมาตรการป้องกันการกลายเป็นกูลตามความเชื่อท้องถิ่น
‘ทำเรื่องไร้สาระจริงๆ...’
กูลนั้นมีความสามารถในการใช้อุปกรณ์ต่างๆ ได้ตามความทรงจำในอดีต หากจะระงับภัยอันตราย วิธีที่ถูกต้องคือการเผาทำลายให้สิ้นซาก หรือการจัดพิธีชำระล้างจิตวิญญาณให้ถูกต้องเสียดีกว่า
เขามองดูพวกทหารที่ลากศพทั้งสามไปไว้ที่มุมพื้นที่ว่าง ก่อนจะหันไปสำรวจเหล่าชาวไร่ชาวนาในชุดซอมซ่อที่มารวมตัวกันที่มุมหนึ่งของลานกว้าง
ส่วนใหญ่มีสีหน้าหวาดผวา ทว่ามีบางคนที่แสดงทีท่าไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน
เขาชี้นิ้วสั่งชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้น
“เธอ ไปตามนักบวชมาที่นี่เดี๋ยวนี้”
ชายผู้โชคร้ายรีบเดินตะเกียกตะกายไปยังวิหารที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านทันที
ครู่ต่อมา นักบวชก็วิ่งหน้าตั้งมาจัดการพิธีชำระล้างอย่างง่ายๆ
บาร์คัสที่ยืนเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ทิ้งคำสั่งกำชับให้ฝังศพในที่ที่เหมาะสม ก่อนจะจูงม้าเดินออกจากหมู่บ้านไป
ในตอนนั้นเอง สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับรูปสลักไม้ที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง
รูปสลักสุนัขสามหัว ไม่สิ มันคือรูปสลักหมาป่าที่ถูกคมขวานฟาดจนแตกออกครึ่งซีก ตั้งตระหง่านอยู่อย่างอ้างว้างบนทางเดินเล็กๆ ที่มุ่งหน้าไปสู่ป่าอาร์กันด์
มันคือเครื่องหมายของคำสาปแช่งอย่างไม่ต้องสงสัย
ดาเรนที่เพิ่งสังเกตเห็นหน้าขรึมขึ้นทันทีพลางตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดังลั่น
“รีบยกออกไปซะ!”
บาร์คัสจ้องมองรูปสลักนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองทางหมู่บ้าน
เมื่อพิจารณาว่ามันถูกนำมาวางไว้ตรงนี้เพื่อดักรอเวลาที่พวกเขาเดินทางผ่านมาพอดี ก็นับว่าเป็นพฤติกรรมที่แฝงไปด้วยความอาฆาตอย่างชัดเจน
เขาส่งเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งในลำคอ
‘ดูท่าจะมีคนไม่น้อยที่ไม่ยินดีกับการกลับมาของฉันสินะ’
ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่าเป็นฝีมือของพวกนอกรีตที่งมงาย หรือเป็นการยั่วยุจากกลุ่มต่อต้านจักรวรรดิ ทว่าเขาก็สัมผัสได้ลางๆ ว่าชีวิตต่อจากนี้คงไม่ง่ายนัก
“จะให้ผมออกล่าตัวการไหมครับ?”
ดาเรนถามพลางลอบสังเกตสีหน้าของเจ้านาย
บาร์คัสสะบัดบังเหียนพลางส่ายหน้าเบาๆ
“ปล่อยไว้เถอะ แค่รูปสลักชิ้นเดียวถ้ามัวแต่ไปวุ่นวายหาเรื่อง จะมีแต่ทำให้พวกเรากลายเป็นตัวตลกคนอื่นเขาเปล่าๆ”
ชายหนุ่มข่มเสียงถอนหายใจพลางพยักหน้าตอบรับ
“ก็นั่นสินะครับ”
แม้จะยอมรับคำสั่ง แต่ดวงตาที่จ้องกลับไปยังหมู่บ้านนั้นดุดันเสียจนน่ากลัว เขาแอบกังวลว่าดาเรนอาจจะแอบพาลูกน้องไปอาละวาดภายหลังได้
แม้จะเฝ้าสังเกตการณ์ได้เพียงชั่วครู่ แต่เขาก็รู้อยู่แล้วว่าชายผู้นี้คืออัศวินที่มีนิสัยก้าวร้าวรุนแรงที่สุดคนหนึ่งในหมู่กลุ่มทหารม้า
บาร์คัสรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าประหลาดที่ถาโถมเข้ามา เขาจึงกดเท้ากระตุ้นม้าให้เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
เมื่อกลับมาถึงปราสาทราเอดโกอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็เริ่มโอนอ่อนมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกเสียแล้ว
บาร์คัสกระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ส่งบังเหียนให้คนดูแลคอกม้าก่อนจะเดินตัดผ่านลานฝึกซ้อมที่กว้างขวาง
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวอาคารหลัก พ่อบ้านใหญ่ที่กำลังคุมงานบริวารอยู่ก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับทันที
“กลับมาแล้วเหรอครับ นายน้อย”
เขาก้มศีรษะรับคำทักทายครั้งหนึ่งก่อนจะเดินผ่านโถงที่แสนวุ่นวายมุ่งหน้าไปที่บันได
ชายผู้นั้นรีบก้าวตามหลังมาพลางรายงาน
“มีบรรดาเจ้าเมืองจากหลายเขตมารอเข้าพบนายน้อยอยู่ครับ”
เขาขมวดคิ้วพลางหันไปหาพ่อบ้านใหญ่
“เจ้าเมืองท้องถิ่นเหรอ?”
“เป็นเหล่าข้ารับใช้ที่ดูแลเขตปกครองทางตะวันออกเฉียงใต้ครับ”
ชายผู้นั้นเอ่ยเสริมอย่างระมัดระวัง
“สงสัยอยากจะมาแสดงตัวเพื่อความก้าวหน้าก่อนที่พิธีสืบทอดตำแหน่งนายน้อยจะเริ่มขึ้นล่ะมั้งครับ”
เขาใช้มือที่สวมถุงมือลูบปลายนิ้วเข้าที่คางเบาๆ ก่อนจะสวมหน้ากากนิ่งเฉยตามเดิมและก้าวขึ้นบันไดต่อ
“เตรียมงานเลี้ยงต้อนรับแขกให้เรียบร้อย หลังจากฉันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะตามไปยังโถงจัดงาน”
“เอ่อ คือ...”
ในขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังห้องนอนส่วนตัวบนชั้นสอง พ่อบ้านใหญ่ก็ลากเสียงยาวอย่างลังเล
บาร์คัสหันหน้ากลับไปมองเขา
หลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน ในที่สุดชายผู้นั้นก็ปริปากถามอย่างระมัดระวัง
“ภรรยาของนายน้อย... จะให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงมื้อค่ำคืนนี้ได้ไหมครับ...”
บาร์คัสหรี่ตาลง
เมื่อเห็นสายตานั้น พ่อบ้านใหญ่จึงรีบพรั่งพรูเหตุผลออกมาประดุจการฟ้องร้อง
“ก็หล่อนกำลังจะได้เป็นนายหญิงแห่งแกรนด์ดยุคในไม่ช้านี่ครับ ทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าหล่อนคือใคร แต่ว่าตลอดทั้งวันกลับไม่มีวี่แววว่าหล่อนจะเสด็จออกจากที่ประทับเลย...”
“พ่อบ้านใหญ่”
บาร์คัสเอ่ยขัดเขาด้วยน้ำเสียงเรียบกระด้างจนน่าขนลุก
“คุณคิดจริงๆ เหรอว่าองค์หญิงต้องยอมตรากตรำร่างกายด้วยความลำบาก เพียงเพื่อจะมาดับความสงสัยใคร่รู้ของพวกญาติพี่น้องหรือพวกคนรับใช้ในบ้านของฉัน?”
ใบหน้าของพ่อบ้านใหญ่พลันซีดเผือดลงทันควัน บาร์คัสกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“เธอเพิ่งจะประสบอุบัติเหตุรุนแรงมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ในขณะที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี ก็ยังต้องมาผจญกับการเดินทางที่แสนยากลำบากร่วมสัปดาห์ ท่านหญิงจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ เพราะฉะนั้นจงไปบอกทุกคนซะว่า อย่าได้ริอาจนำเรื่องไร้สาระไปสร้างความรำคาญใจให้แก่องค์หญิงเด็ดขาด”
บาร์คัสตรวจคอกม้าแห่งนอร์เนกร่วมกับดาร์เรน และสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครนำเรื่องไร้สาระไปรบกวนท่านหญิงที่ยังต้องพักฟื้น
กำลังโหลดความเห็น...