คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 80 · คำสั่งของนายน้อย

ตอน 80
คำสั่งของนายน้อย

เขาควบม้าข้ามทุ่งหญ้าสีเขียวขจีด้วยความรู้สึกราวกับเพิ่งเคยย่างกรายเข้ามาในดินแดนแปลกหน้าแห่งนี้เป็นครั้งแรก

บนเนินเขาที่ลาดเอียงอย่างนุ่มนวล ลูกม้าและแม่ม่านับสิบตัวที่อ้วนท้วนสมบูรณ์กำลังเล็มหญ้าอยู่กระจัดกระจาย

“เฉพาะที่คอกม้านี้แห่งเดียว ปีนี้มีลูกม้าเกิดใหม่มากกว่าหนึ่งร้อยตัวครับ ทั้งหมดล้วนสืบเชื้อสายมาจากม้าพันธุ์ดีแห่งนอร์เนกทั้งสิ้น”

ดาเรน ดรู เชียคาน ที่ควบม้าตามมาเงียบๆ เอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ

บาร์คัสหันไปหาชายที่มีใบหน้าดุดันและดูหัวรั้นเล็กน้อยคนนั้น ก่อนจะโยนคำถามออกไป

“จำนวนม้าศึกที่ผ่านการฝึกฝนแล้วมีเท่าไหร่?”

“เฉพาะที่คอกนี้มีสามพันตัวครับ หากรวมกับคอกม้าทางทิศเหนือด้วยก็น่าจะประมาณหกพันสามร้อยตัวได้”

“น้อยกว่าจำนวนที่รายงานไว้นี่”

คำทักท้วงของเขาทำให้ใบหน้าของชายผู้นั้นขึ้นสีระเรื่อ

“ก็นายน้อยมัวแต่อยู่ที่ภาคกลางนี่ครับ เรื่องรายละเอียดปลีกย่อยนอกเหนือจากรายงานประจำงวด มันเป็นเรื่องยากที่จะส่งข่าวถึงกันได้ทุกเรื่องในทางปฏิบัติ”

ชายหนุ่มหลบสายตาพลางเอ่ยแก้ตัว

“เมื่อเดือนก่อน พวกซูรามบุกจู่โจมคอกม้าทางตะวันออกเฉียงเหนือจนได้รับความเสียหายหนัก หลังจากนั้นก็มีการเปิดฉากต่อสู้เพื่อล้างแค้นกัน ทำให้เราเสียม้าศึกที่ใช้งานได้ไปไม่น้อยเลยครับ”

บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่น

“ทำไมถึงไม่รายงานเรื่องนี้ให้ราชสำนักทราบ?”

“ในเมื่อพวกเราจัดการกันเองได้จะรายงานไปทำไมล่ะครับ”

ชายผู้นั้นไหวไหล่อย่างไม่ยินดียินร้าย

“ท่านแกรนด์ดยุคมีหลักการว่า ปัญหาของตะวันออกก็ควรให้คนตะวันออกแก้กันเอง บรรดาเหล่าบริวารเองก็เห็นพ้องตามนั้นครับ”

“ตะวันออกก็คืออาณาเขตของจักรวรรดิโรเอ็มเหมือนกัน”

บาร์คัสโต้กลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“พวกเราเองก็คือประชากรของจักรวรรดิ ในเมื่อตะวันออกถวายความจงรักภักดีต่อราชวงศ์ ราชวงศ์เองก็มีหน้าที่ที่ต้องปกป้องชาวตะวันออกด้วยเช่นกัน”

ชายคนดังกล่าวนิ่งเงียบไปทันที ดูเหมือนเขาจะมีปฏิกิริยาต่อต้านคำว่า ‘ปกป้อง’ โดยสัญชาตญาณ เหล่านักรบเผ่าข่านที่มีความทระนงตนสูงมักมองว่าการหยิบยื่นความช่วยเหลือจากภายนอกคือความอัปยศ

แทนที่จะมัวแก้ไขความคิดที่ผิดเพี้ยนนั้น บาร์คัสเลือกที่จะเบนหน้าม้าไปยังหมู่บ้านที่ตั้งอยู่เบื้องล่างเนินเขา

ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่อาศัยอยู่นอกกำแพงเมือง มีคุณภาพชีวิตที่แร้นแค้นกว่าคนในเมืองหลวงอย่างเห็นได้ชัด

หลักฐานคืออาคารบ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายตามทางดินที่เฉอะแฉะ ล้วนแต่ดูเก่าและทรุดโทรมไปเสียหมด

ในขณะที่เขากวาดสายตาเฉยเมยมองดูสิ่งเหล่านั้น มวลบางอย่างก็ฉุดดึงสายตาเขาไว้

บาร์คัสหรี่ตาลงพลางควบม้าตรงไปยังใจกลางหมู่บ้าน และเขาก็เห็นบางอย่างถูกแขวนอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ใจกลางลานกว้าง

เมื่อขยับเข้าไปใกล้ขึ้น เขาถึงระบุตัวตนของมันได้ ร่างของคนสามคนถูกแขวนคอทิ้งไว้จนดูเหมือนจะเสียชีวิตมานานแล้ว เพราะผิวหนังเริ่มเน่าเปื่อยกลายเป็นสีม่วงและทิ้งตัวห้อยระย้าอย่างน่าเวทนา

“ดูท่าจะเป็นพวกนอกรีดที่เพิ่งถูกประหารไปสินะครับ”

ดาเรนพ่นลมหายใจทิ้งพลางขมวดคิ้ว

บาร์คัสหันกลับไปถามเขา

“ลัทธินอกรีตกำลังแพร่ระบาดในคาลมอร์เหรอ?”

“นายน้อยก็ทราบดีนี่ครับว่าชาวตะวันออกขนานแท้จำนวนมากยังตัดใจทิ้งความเชื่อประจำเผ่าไม่ได้ ในบรรดาคนพวกนั้นบางคนก็ยกย่องภูตผีประดุจเทพเจ้า หรือไม่ก็งมงายอยู่กับไสยศาสตร์”

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจยาว

“โดยเฉพาะช่วงหลังมานี้ มีการร้องเรียนเรื่องพวกนอกรีตเพิ่มขึ้นมากครับ อาจจะเป็นเพราะมีข้อพิพาทกับพวกซูรามบ่อยขึ้นด้วยล่ะมั้ง เพราะคนพวกนั้นน่ะคลั่งไคล้ในแนวคิดบูชาภูตผีกันทั้งนั้น พอความเกลียดชังต่อพวกนอกรีตรุนแรงขึ้น ตามหมู่บ้านต่างๆ จึงมีการจัดศาลเตี้ยพิพากษาทางศาสนากันบ่อยครั้งครับ”

“ภายในเวลาไม่กี่ปีกลายเป็นเละเทะไปหมดเลยสินะ”

ใบหน้าของดาเรนปรากฏแววไม่พอใจ

เพื่อซ่อนความรู้สึกนั้น ชายร่างกำยำจึงไหวไหล่พลางปั้นรอยยิ้มเฝื่อนๆ ออกมา

“ก็ท่านแกรนด์ดยุคป่วยหนักมานานนี่ครับ จะให้ทำยังไงได้”

บาร์คัสจ้องมองซากศพเหล่านั้นด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะบุ้ยปากสั่งพวกลูกน้อง

“ถ้าปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น มีโอกาสสูงที่ศพจะกลายเป็นกูล เอาศพลงมาซะ แล้วจัดพิธีศพให้เรียบร้อยตามสมควร”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วหนาขึ้น

“ทำให้พวกนอกรีตเนี่ยนะครับ?”

บาร์คัสตวัดสายตาเย็นชาจ้องหน้าเขาเขม็ง

“ต้องให้สั่งซ้ำสองรอบหรือไง?”

หลังจากจ้องสบตากันนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดดาเรนก็ยอมหันไปตวาดสั่งเหล่าอัศวินที่ยืนเรียงแถวอยู่

“มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่! รีบทำตามคำสั่งนายท่านเดี๋ยวนี้!”

เหล่าอัศวินรีบกระโดดลงจากหลังม้าและตัดเชือกที่แขวนศพทิ้งทันที

ศพทั้งสามร่วงลงกระแทกพื้นดินเสียงดัง ‘ตุ้บ’

บาร์คัสมองดูศีรษะที่บิดเบี้ยวผิดรูปเพราะกระดูกคอหักจากการตกกระแทกอย่างเงียบเชียบ

ภายในรูโบ๋ที่ดวงตาถูกควักทิ้งมีหนอนชอนไชยั้วเยี้ย และริมฝีปากที่ถูกของมีคมเฉือนออกก็เผยให้เห็นว่าฟันข้างในถูกถอนออกจนหมดสิ้น ทั้งหมดนี้คือมาตรการป้องกันการกลายเป็นกูลตามความเชื่อท้องถิ่น

‘ทำเรื่องไร้สาระจริงๆ...’

กูลนั้นมีความสามารถในการใช้อุปกรณ์ต่างๆ ได้ตามความทรงจำในอดีต หากจะระงับภัยอันตราย วิธีที่ถูกต้องคือการเผาทำลายให้สิ้นซาก หรือการจัดพิธีชำระล้างจิตวิญญาณให้ถูกต้องเสียดีกว่า

เขามองดูพวกทหารที่ลากศพทั้งสามไปไว้ที่มุมพื้นที่ว่าง ก่อนจะหันไปสำรวจเหล่าชาวไร่ชาวนาในชุดซอมซ่อที่มารวมตัวกันที่มุมหนึ่งของลานกว้าง

ส่วนใหญ่มีสีหน้าหวาดผวา ทว่ามีบางคนที่แสดงทีท่าไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน

เขาชี้นิ้วสั่งชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้น

“เธอ ไปตามนักบวชมาที่นี่เดี๋ยวนี้”

ชายผู้โชคร้ายรีบเดินตะเกียกตะกายไปยังวิหารที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านทันที

ครู่ต่อมา นักบวชก็วิ่งหน้าตั้งมาจัดการพิธีชำระล้างอย่างง่ายๆ

บาร์คัสที่ยืนเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ทิ้งคำสั่งกำชับให้ฝังศพในที่ที่เหมาะสม ก่อนจะจูงม้าเดินออกจากหมู่บ้านไป

ในตอนนั้นเอง สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับรูปสลักไม้ที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง

รูปสลักสุนัขสามหัว ไม่สิ มันคือรูปสลักหมาป่าที่ถูกคมขวานฟาดจนแตกออกครึ่งซีก ตั้งตระหง่านอยู่อย่างอ้างว้างบนทางเดินเล็กๆ ที่มุ่งหน้าไปสู่ป่าอาร์กันด์

มันคือเครื่องหมายของคำสาปแช่งอย่างไม่ต้องสงสัย

ดาเรนที่เพิ่งสังเกตเห็นหน้าขรึมขึ้นทันทีพลางตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดังลั่น

“รีบยกออกไปซะ!”

บาร์คัสจ้องมองรูปสลักนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองทางหมู่บ้าน

เมื่อพิจารณาว่ามันถูกนำมาวางไว้ตรงนี้เพื่อดักรอเวลาที่พวกเขาเดินทางผ่านมาพอดี ก็นับว่าเป็นพฤติกรรมที่แฝงไปด้วยความอาฆาตอย่างชัดเจน

เขาส่งเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งในลำคอ

‘ดูท่าจะมีคนไม่น้อยที่ไม่ยินดีกับการกลับมาของฉันสินะ’

ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่าเป็นฝีมือของพวกนอกรีตที่งมงาย หรือเป็นการยั่วยุจากกลุ่มต่อต้านจักรวรรดิ ทว่าเขาก็สัมผัสได้ลางๆ ว่าชีวิตต่อจากนี้คงไม่ง่ายนัก

“จะให้ผมออกล่าตัวการไหมครับ?”

ดาเรนถามพลางลอบสังเกตสีหน้าของเจ้านาย

บาร์คัสสะบัดบังเหียนพลางส่ายหน้าเบาๆ

“ปล่อยไว้เถอะ แค่รูปสลักชิ้นเดียวถ้ามัวแต่ไปวุ่นวายหาเรื่อง จะมีแต่ทำให้พวกเรากลายเป็นตัวตลกคนอื่นเขาเปล่าๆ”

ชายหนุ่มข่มเสียงถอนหายใจพลางพยักหน้าตอบรับ

“ก็นั่นสินะครับ”

แม้จะยอมรับคำสั่ง แต่ดวงตาที่จ้องกลับไปยังหมู่บ้านนั้นดุดันเสียจนน่ากลัว เขาแอบกังวลว่าดาเรนอาจจะแอบพาลูกน้องไปอาละวาดภายหลังได้

แม้จะเฝ้าสังเกตการณ์ได้เพียงชั่วครู่ แต่เขาก็รู้อยู่แล้วว่าชายผู้นี้คืออัศวินที่มีนิสัยก้าวร้าวรุนแรงที่สุดคนหนึ่งในหมู่กลุ่มทหารม้า

บาร์คัสรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าประหลาดที่ถาโถมเข้ามา เขาจึงกดเท้ากระตุ้นม้าให้เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

เมื่อกลับมาถึงปราสาทราเอดโกอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็เริ่มโอนอ่อนมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกเสียแล้ว

บาร์คัสกระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ส่งบังเหียนให้คนดูแลคอกม้าก่อนจะเดินตัดผ่านลานฝึกซ้อมที่กว้างขวาง

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวอาคารหลัก พ่อบ้านใหญ่ที่กำลังคุมงานบริวารอยู่ก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับทันที

“กลับมาแล้วเหรอครับ นายน้อย”

เขาก้มศีรษะรับคำทักทายครั้งหนึ่งก่อนจะเดินผ่านโถงที่แสนวุ่นวายมุ่งหน้าไปที่บันได

ชายผู้นั้นรีบก้าวตามหลังมาพลางรายงาน

“มีบรรดาเจ้าเมืองจากหลายเขตมารอเข้าพบนายน้อยอยู่ครับ”

เขาขมวดคิ้วพลางหันไปหาพ่อบ้านใหญ่

“เจ้าเมืองท้องถิ่นเหรอ?”

“เป็นเหล่าข้ารับใช้ที่ดูแลเขตปกครองทางตะวันออกเฉียงใต้ครับ”

ชายผู้นั้นเอ่ยเสริมอย่างระมัดระวัง

“สงสัยอยากจะมาแสดงตัวเพื่อความก้าวหน้าก่อนที่พิธีสืบทอดตำแหน่งนายน้อยจะเริ่มขึ้นล่ะมั้งครับ”

เขาใช้มือที่สวมถุงมือลูบปลายนิ้วเข้าที่คางเบาๆ ก่อนจะสวมหน้ากากนิ่งเฉยตามเดิมและก้าวขึ้นบันไดต่อ

“เตรียมงานเลี้ยงต้อนรับแขกให้เรียบร้อย หลังจากฉันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะตามไปยังโถงจัดงาน”

“เอ่อ คือ...”

ในขณะที่เขามุ่งหน้าไปยังห้องนอนส่วนตัวบนชั้นสอง พ่อบ้านใหญ่ก็ลากเสียงยาวอย่างลังเล

บาร์คัสหันหน้ากลับไปมองเขา

หลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน ในที่สุดชายผู้นั้นก็ปริปากถามอย่างระมัดระวัง

“ภรรยาของนายน้อย... จะให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยงมื้อค่ำคืนนี้ได้ไหมครับ...”

บาร์คัสหรี่ตาลง

เมื่อเห็นสายตานั้น พ่อบ้านใหญ่จึงรีบพรั่งพรูเหตุผลออกมาประดุจการฟ้องร้อง

“ก็หล่อนกำลังจะได้เป็นนายหญิงแห่งแกรนด์ดยุคในไม่ช้านี่ครับ ทุกคนต่างก็อยากรู้ว่าหล่อนคือใคร แต่ว่าตลอดทั้งวันกลับไม่มีวี่แววว่าหล่อนจะเสด็จออกจากที่ประทับเลย...”

“พ่อบ้านใหญ่”

บาร์คัสเอ่ยขัดเขาด้วยน้ำเสียงเรียบกระด้างจนน่าขนลุก

“คุณคิดจริงๆ เหรอว่าองค์หญิงต้องยอมตรากตรำร่างกายด้วยความลำบาก เพียงเพื่อจะมาดับความสงสัยใคร่รู้ของพวกญาติพี่น้องหรือพวกคนรับใช้ในบ้านของฉัน?”

ใบหน้าของพ่อบ้านใหญ่พลันซีดเผือดลงทันควัน บาร์คัสกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“เธอเพิ่งจะประสบอุบัติเหตุรุนแรงมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ในขณะที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี ก็ยังต้องมาผจญกับการเดินทางที่แสนยากลำบากร่วมสัปดาห์ ท่านหญิงจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนที่เพียงพอ เพราะฉะนั้นจงไปบอกทุกคนซะว่า อย่าได้ริอาจนำเรื่องไร้สาระไปสร้างความรำคาญใจให้แก่องค์หญิงเด็ดขาด”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 80

สรุปตอน 80

บาร์คัสตรวจคอกม้าแห่งนอร์เนกร่วมกับดาร์เรน และสั่งเด็ดขาดว่าห้ามใครนำเรื่องไร้สาระไปรบกวนท่านหญิงที่ยังต้องพักฟื้น

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 81 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 79กลับหน้าเรื่อง
ตอน 79ตอน 81