คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 81 · ศึกในงานเลี้ยง

ตอน 81
ศึกในงานเลี้ยง

“ขออภัยครับ ผมคิดน้อยไปเอง”

ชายผู้นั้นรีบก้มศีรษะลงทันที บาร์คัสก้าวเดินเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัวของเขาโดยไม่ปริปากโต้ตอบใดๆ

มหาดเล็กหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งตามหลังเขามา บาร์คัสโบกมือไล่เบาๆ เป็นเชิงให้ออกไป จากนั้นเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ ถอดชุดเกราะและเสื้อผ้าออกด้วยตัวเองแล้วจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะก้าวลงไปแช่ในอ่างน้ำที่เหล่านางกำนัลเตรียมไว้ให้ล่วงหน้า

ร่างกายของเขาคงคลุ้งไปด้วยกลิ่นไวน์ คราบเหงื่อไคล และกลิ่นม้าจากการกรำศึกบนหลังม้ามาตลอดทั้งวัน

เขาชำระล้างร่างกายทุกซอกทุกมุมด้วยน้ำสะอาด ก่อนจะหยิบชุดดับเบล็ตสีน้ำเงินเข้มและกางเกงผ้าขนสัตว์มาสวมเข้าคู่กัน เมื่อสวมบูทสูงถึงหน้าแข้งและยืนอยู่หน้ากระจก ภาพสะท้อนที่เห็นคือชายหนุ่มในรูปลักษณ์ที่สง่างามและเนี้ยบกริบ

ร่างกายที่ถูกเคี่ยวกรำด้วยการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ถูกขัดเกลาจนเคยชินกับการรักษาท่วงท่าที่ไร้ช่องว่างอย่างสมบูรณ์แบบไม่ว่าจะอยู่ในวินาทีใดก็ตาม

เขาจ้องมองชายในกระจกที่ดูราวกับถูกหล่อหลอมมาจากราชสำนักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมเดินออกจากห้องไป

ในขณะที่เขากำลังจะมุ่งหน้าไปยังโถงจัดงาน สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินลงบันไดมา เมื่อจำได้ว่าเธอคือนักเวทสายรักษาที่ถูกส่งตัวมาจากพระราชวัง บาร์คัสจึงเรียกหล่อนไว้ทันที

“ทำไมถึงลงมาจากชั้นบน?”

หญิงสาวรีบก้มศีรษะลงอย่างร้อนรน

“ท่านหญิงเรียกพบค่ะ...”

เขาขมวดคิ้วมุ่น แม้จะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าทาเลียคงไม่ยอมฟังคำสั่งของเขา แต่พอได้มาเห็นหลักฐานด้วยตาตัวเอง ความรู้สึกหงุดหงิดจางๆ ก็พลันปะทุขึ้นมา

เขาถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“สถานะทางร่างกายของหล่อนเป็นยังไงบ้าง?”

“ดูเหมือนจะได้พักผ่อนเต็มที่ตลอดทั้งวัน สีหน้าจึงดูดีกว่าปกติค่ะ ไข้เองก็ลดลงจนหมดแล้วด้วย แต่ว่าดูเหมือนความเจ็บปวดที่ขางยังไม่ทุเลาลงเลย...”

“แอบจุดกำยานนิทราอีกแล้วเหรอ”

ดูเหมือนนักเวทสาวจะสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งการตำหนิในน้ำเสียงของเขา ใบหน้าของหล่อนจึงขึงตึงขึ้นอย่างชัดเจน หญิงสาวเอ่ยแก้ตัว

“ท่านหญิงต้องทนทุกข์กับอาการปวดเรื้อรังที่แสนสาหัสค่ะ การเลือกใช้กำยานนิทรานับเป็นวิธีการที่ดีที่สุดในการช่วยบรรเทาความเจ็บปวดเหล่านั้นแล้วค่ะ”

เขาลับสายตาคมปลาบจ้องมองใบหน้าของหญิงตรงหน้าอย่างผ่าพิสูจน์

เขาสมควรจะไว้วางใจนักเวทที่จักรพรรดินีเป็นคนมอบให้จริงๆ หรือ? ผู้หญิงคนนั้นมองลูกสาวแท้ๆ เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานเท่านั้น ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าหล่อนแอบวางแผนการอะไรไว้เบื้องหลังอีก

บาร์คัสเฝ้าสังเกตใบหน้าของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบุ้ยปากบอกเป็นสัญญาณว่าให้ออกไปได้

หญิงสาวน้อมตัวทำความเคารพแล้วเดินลงบันไดไปข้าหน้าด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ผิดกับเขาที่เฝ้ามองตามแผ่นหลังนั้นครู่เดียวก้มุ่งหน้าไปยังห้องนอนของทาเลีย

เมื่อเคาะลงบนบานประตูที่ปิดสนิท เสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยก็ดังลอดออกมา

“เข้ามาสิ”

วินาทีที่เปิดประตูเข้าไป มวลอากาศที่เย็นเฉียบก็พัดผ่านแก้มไปทันที เขาขมวดคิ้วแน่น ผิดกับที่เขาคาดการณ์ไว้ว่าภายในห้องจะเต็มไปด้วยควันกำยาน ทว่าห้องนอนที่กว้างขวางกลับอบอวลไปด้วยเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และกลิ่นหญ้าแห้งเท่านั้น

เขาพยายามสงบอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนพลางกวาดสายตาสำรวจห้องที่ค่อนข้างรกร้าง

ไม่นานนัก เขาก็พบเงาร่างเล็กๆ ที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง

บาร์คัสตั้งท่าจะเรียกชื่อเธอ ทว่าจู่ๆ ลำคอกลับตีบตันจนเสียงหายไปเสียเฉยๆ เขาบอกไม่ได้ว่าอะไรคือกำแพงที่มาขวางกั้นคำพูดของเขาไว้

หญิงสาวที่กำลังนั่งรับแสงอัสดงไปทั้งร่างกายค่อยๆ หันหน้ากลับมามองเขา วินาทีที่สายตาสบประสาน ความกระวนกระวายที่หาสาเหตุไม่ได้ก็ทวีความรุนแรงขึ้น

เขาเอื้อมมือไปรั้งคอเสื้อดับเบล็ตของตนที่รัดแน่นพลางก้าวยาวๆ เข้าไปหาเธอ เขาจัดการปิดหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะใช้หลังมือแตะที่แก้มซีดขาวของเธอ และสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่เยือกแข็งดุจน้ำแข็ง

“มานั่งตากลมอยู่แบบนี้นานแค่ไหนแล้วครับ?”

“ทำไม?”

“ผมถามว่ามานั่งรับลมเย็นอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว”

ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ทันทีที่มีสีหน้าเง้างอนปรากฏบนใบหน้าเล็กๆ นั้น ผู้หญิงตรงหน้าก็ดูจะอายุน้อยกว่าความเป็นจริงไปสักสองปี

เธอสะบัดมือเขาออกพลางตอกกลับอย่างไร้เยื้อใย

“ไม่รู้สิ ใครจะไปจำได้”

“ถ้าไข้กลับมาขึ้นอีกจะทำยังไง”

“ก็ปล่อยให้มันขึ้นไปสิ”

เขาขมวดคิ้วแน่น ทุกครั้งที่ต้องมาต่อปากต่อคำกับผู้หญิงคนนี้ มักจะเกิดความปรารถนาประหลาดผุดขึ้นมาในใจเสมอ ทั้งอยากจะใช้กำลังบีบบังคับให้เธอยอมฟังคำสั่งของเขา และในเวลาเดียวกันก็อยากจะหาคำพูดมาหลอกล่อประนีประนอมให้เธอยอมอยู่นิ่งๆ อย่างแปลกประหลาด

เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อสลัดอารมณ์ที่ซับซ้อนนั้นทิ้ง เมื่อเขารักษาระยะห่างออกไป ดูเหมือนหญิงตรงหน้าจะเริ่มรู้สึกเบาใจขึ้น เพราะไหล่ที่เคยเกร็งเคร่งค่อยๆ ผ่อนคลายลง

ทาเลียที่นั่งกอดเข่ากวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสนงอแง

“ว่าแต่ทำไมถึงแต่งตัวเต็มยศขนาดนี้ล่ะ?”

“มีแขกมาเยือนครับ ผมเลยตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับง่ายๆ ซะหน่อย”

“แขก?”

“บรรดาเจ้าเมืองทางตะวันออกครับ เห็นว่าอยากจะมาทำความเคารพผมให้เห็นหน้าเนื้อตัวสักหน่อย”

“หือ...”

เธอใช้นิ้วมือม้วนเล่นที่ปลายเสื้อคลุมของเขาพลางส่งเสียงเเปลกๆ ในลำคอ บาร์คัสเฝ้ามองมือนั้นเงียบๆ

หญิงสาวที่จิกทึ้งชายผ้าเสื้อเขาอยู่นาน อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปริปากเอ่ย

“ฉันไม่ต้องไปร่วมด้วยเหรอ?”

เขาลืมตาขึ้นมองใบหน้าของเธออีกครั้ง ใบหน้าที่งดงามจนเกินบรรยายนั้นตราตรึงอยู่ในครรลองสายตา

เธอเป็นผู้หญิงที่กระตุ้นอารมณ์ความรู้สึกของผู้อื่นได้อย่างน่าประหลาด แม้แต่คนอย่างเขาที่เกือบจะตัดขาดสัมผัสทุกอย่างทิ้งไปแล้ว ยังต้องมารู้สึกถึงความปรารถนาประหลาดนี้เลยไม่ใช่หรือ เขาเดาได้ไม่ยากเลยว่าหากผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัวในโถงงานเลี้ยง จะเกิดความวุ่นวายขนาดไหนขึ้น

เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ

ต่อให้ไม่อาจซ่อนเธอไว้ได้ตลอดไป แต่อย่างน้อยจนกว่าเขาจะสามารถกุมอำนาจปกครองตะวันออกไว้ในมือได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาก็ไม่อยากพาเธอไปออกงานท่ามกลางสายตาผู้คนโดยไม่จำเป็น

“ไม่จำเป็นครับ เดี๋ยวผมจะอธิบายเหตุผลให้บรรดาบริวารฟังเอง ท่านหญิงโปรดพักผ่อนรักษาร่างกายให้แข็งแรงเถอะครับ”

“...เพราะอายที่มีฉันเป็นภรรยาล่ะสิ?”

จู่ๆ น้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็นแหลมคมขี้นมา บาร์คัสที่กำลังตั้งท่าจะหันหลังเดินไปที่ประตูถึงกับชะงักและก้มมองดูเธอ

หญิงสาวที่กำลังใช้เล็บสะกิดแผ่นสะเก็ดเลือดที่ริมฝีปาก เอ่ยประชดประชันออกมา

“แต่งงานกับคนพิการปุ๊บ ก็นึกเสียใจภายหลังขึ้นมาทันทีเลยเหรอ?”

เขากำหมัดแน่นจนสั่นระริก หากไม่ทำเช่นนั้นเขาเกรงว่าจะเผลอทำเรื่องที่แสนจะโหดร้ายลงไป บาร์คัสสูดลมหายใจลึก รอจนกว่าอารมณ์ที่รุ่มร้อนจะสงบลงก่อนจะปรายสายตาเย็นชาจ้องมองดูเธออีกครั้ง ความเกลียดชังในดวงตาเธอยิ่งฉายชัดขึ้นไปอีก ในวินาทีนั้น คำพูดที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ก็พลันพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอจนได้

“บางครั้งผมก็แยกไม่ออกจริงๆ... ว่าคำพูดที่คุณพ่นออกมาตั้งใจจะทิ่มแทงผม หรือตั้งใจจะทำร้ายตัวเองกันแน่...”

เหมือนจะโดนแทงใจดำเข้าจังๆ ริมฝีปากของทาเลียจึงปิดสนิทและแข็งทื่อไปทันที

เขาจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจนั้นครู่หนึ่งก่อนจะลอบถอนหายใจและหันหลังกลับ

“เดี๋ยวผมจะสั่งให้หญิงรับใช้เข้ามาปรนนิบัติแต่งตัวให้ หากท่านหญิงยืนกรานจะเข้าร่วมงานเลี้ยงจริงๆ ผมก็จะไม่ห้ามครับ”

“ช่างเถอะ”

ทาเลียกระโดดลงจากขอบหน้าต่างพลางตอกกลับเสียงแข็ง

“ถ้าต้องอยู่กับนายนานๆ มีหวังไข้ฉันได้กลับมาขึ้นอีกรอบแน่”

จากนั้นเธอก็เดินตัวเอียงโซเซมุ่งหน้าไปที่เตียงและทิ้งตัวลงบนที่นอนทันที บาร์คัสเฝ้ามองเงาร่างนั้นอยู่เงียบๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เขาเดินลงบันไดและก้าวเข้าสู่โถงจัดงานเลี้ยงขนาดใหญ่ ทันใดนั้นสายตานับร้อยคู่ก็พุ่งตรงมาที่เขา

ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นยืนต้อนรับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

“กลับมาแล้วเหรอครับ นายน้อย”

บรรดาบริวารที่ยืนอยู่ใกล้ทางเข้าน้อมตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เขาพยักหน้ารับคำทักทายครั้งหนึ่งก่อนจะเดินตัดกลางโถงอย่างช้าๆ

เหล่าขุนนางชั้นสูงที่แต่งกายด้วยชุดหรูหราพร้อมเหล่าญาติพี่น้องของเขาจับจองพื้นที่โต๊ะยาวใจกลางงานเลี้ยง ขณะที่มีกลุ่มชายฉกรรจ์ที่แต่งกายด้วยชุดที่ดูเรียบง่ายกว่าล้อมรอบอยู่เป็นชั้นนอก

เมื่อเดินผ่านคนเหล่านั้นไปจนถึงตำแหน่งที่นั่งประธานเสียงดนตรีแผ่วเบาเลือนลางภายในงานก็พลันหยุดนิ่งลง เขากวาดสายตามองไปรอบอาณาบริเวณก่อนจะกล่าวคำทักทายตามมารยาท

“ขอบคุณที่เดินทางมากันตั้งไกล ถ้าการต้อนรับของฉันไม่ดีพอก็ต้องขอโทษด้วย”

“ไม่ดีพออะไรกันครับ! ในชีวิตผมไม่เคยได้ลิ้มรสไวน์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มาก่อนเลย!”

ชายหนึ่งในโต๊ะยาวแผดเสียงประกาศออกมาอย่างห้าวหาญ

บาร์คัสหันหน้าไปมองเขา ชายคนนั้นสวมเสื้อนอกที่ปักดิ้นทองฉูดฉาดและสลักตราหมีสีดำไว้ที่ไหล่ มันคือสัญลักษณ์ของตระกูลกูดวานที่ครองอำนาจเหนือพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้

ชายคนนั้นชูจอกเหล้าขึ้นสูงพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงยั่วยุ

“เป็นไปตามที่คิดไว้ สินค้าพระราชทานจากองค์จักรพรรดินี่ช่างต่างชั้นจริงๆ ครับ ไม่รู้ว่าคนอย่างพวกผมจะมีวาสนาพอที่จะได้รินมันเข้าปากไหม นี่คือรางวัลตอบแทนจากความจงรักภักดีที่นายน้อยทุ่มเทมาตลอดทั้งชีวิตใช่ไหมครับ?”

หลังจากแผดตะโกนด้วยน้ำเสียงเน้นโอเวอร์ ชายผู้นั้นก้กระดกไวน์เข้าปากจนหมดรวดเดียว ก่อนจะกระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง

“พอนึกถึงเหงื่อและน้ำตาที่นายน้อยหลั่งออกไปเพื่อให้ได้มันมา ไวน์แสนอร่อยนี้กลับรู้สึกมีรสขมขึ้นมาทันทีเลยครับ”

ความเงียบที่แสนหนักอึ้งเข้าปกคลุมไปทั่วโถงงานเลี้ยง

บาร์คัสพิงหลังลงกับพนักเก้าอี้พลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก

“ดูท่า... นายตั้งใจจะมาเปิดศึกสินะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 81

สรุปตอน 81

ในงานเลี้ยงต้อนรับ ชายผู้หนึ่งจงใจยั่วยุบาร์คัสด้วยถ้อยคำเสียดสีจนโถงเงียบกริบ บาร์คัสจึงยิ้มมุมปากและถามว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะเปิดศึกหรือไม่

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 82 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 80กลับหน้าเรื่อง
ตอน 80ตอน 82