“ขออภัยครับ ผมคิดน้อยไปเอง”
ชายผู้นั้นรีบก้มศีรษะลงทันที บาร์คัสก้าวเดินเข้าสู่ห้องนอนส่วนตัวของเขาโดยไม่ปริปากโต้ตอบใดๆ
มหาดเล็กหนุ่มคนหนึ่งรีบวิ่งตามหลังเขามา บาร์คัสโบกมือไล่เบาๆ เป็นเชิงให้ออกไป จากนั้นเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ ถอดชุดเกราะและเสื้อผ้าออกด้วยตัวเองแล้วจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะก้าวลงไปแช่ในอ่างน้ำที่เหล่านางกำนัลเตรียมไว้ให้ล่วงหน้า
ร่างกายของเขาคงคลุ้งไปด้วยกลิ่นไวน์ คราบเหงื่อไคล และกลิ่นม้าจากการกรำศึกบนหลังม้ามาตลอดทั้งวัน
เขาชำระล้างร่างกายทุกซอกทุกมุมด้วยน้ำสะอาด ก่อนจะหยิบชุดดับเบล็ตสีน้ำเงินเข้มและกางเกงผ้าขนสัตว์มาสวมเข้าคู่กัน เมื่อสวมบูทสูงถึงหน้าแข้งและยืนอยู่หน้ากระจก ภาพสะท้อนที่เห็นคือชายหนุ่มในรูปลักษณ์ที่สง่างามและเนี้ยบกริบ
ร่างกายที่ถูกเคี่ยวกรำด้วยการฝึกฝนมาอย่างยาวนาน ถูกขัดเกลาจนเคยชินกับการรักษาท่วงท่าที่ไร้ช่องว่างอย่างสมบูรณ์แบบไม่ว่าจะอยู่ในวินาทีใดก็ตาม
เขาจ้องมองชายในกระจกที่ดูราวกับถูกหล่อหลอมมาจากราชสำนักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมเดินออกจากห้องไป
ในขณะที่เขากำลังจะมุ่งหน้าไปยังโถงจัดงาน สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังเดินลงบันไดมา เมื่อจำได้ว่าเธอคือนักเวทสายรักษาที่ถูกส่งตัวมาจากพระราชวัง บาร์คัสจึงเรียกหล่อนไว้ทันที
“ทำไมถึงลงมาจากชั้นบน?”
หญิงสาวรีบก้มศีรษะลงอย่างร้อนรน
“ท่านหญิงเรียกพบค่ะ...”
เขาขมวดคิ้วมุ่น แม้จะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าทาเลียคงไม่ยอมฟังคำสั่งของเขา แต่พอได้มาเห็นหลักฐานด้วยตาตัวเอง ความรู้สึกหงุดหงิดจางๆ ก็พลันปะทุขึ้นมา
เขาถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“สถานะทางร่างกายของหล่อนเป็นยังไงบ้าง?”
“ดูเหมือนจะได้พักผ่อนเต็มที่ตลอดทั้งวัน สีหน้าจึงดูดีกว่าปกติค่ะ ไข้เองก็ลดลงจนหมดแล้วด้วย แต่ว่าดูเหมือนความเจ็บปวดที่ขางยังไม่ทุเลาลงเลย...”
“แอบจุดกำยานนิทราอีกแล้วเหรอ”
ดูเหมือนนักเวทสาวจะสัมผัสได้ถึงกระแสแห่งการตำหนิในน้ำเสียงของเขา ใบหน้าของหล่อนจึงขึงตึงขึ้นอย่างชัดเจน หญิงสาวเอ่ยแก้ตัว
“ท่านหญิงต้องทนทุกข์กับอาการปวดเรื้อรังที่แสนสาหัสค่ะ การเลือกใช้กำยานนิทรานับเป็นวิธีการที่ดีที่สุดในการช่วยบรรเทาความเจ็บปวดเหล่านั้นแล้วค่ะ”
เขาลับสายตาคมปลาบจ้องมองใบหน้าของหญิงตรงหน้าอย่างผ่าพิสูจน์
เขาสมควรจะไว้วางใจนักเวทที่จักรพรรดินีเป็นคนมอบให้จริงๆ หรือ? ผู้หญิงคนนั้นมองลูกสาวแท้ๆ เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งบนกระดานเท่านั้น ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าหล่อนแอบวางแผนการอะไรไว้เบื้องหลังอีก
บาร์คัสเฝ้าสังเกตใบหน้าของหญิงสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบุ้ยปากบอกเป็นสัญญาณว่าให้ออกไปได้
หญิงสาวน้อมตัวทำความเคารพแล้วเดินลงบันไดไปข้าหน้าด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ผิดกับเขาที่เฝ้ามองตามแผ่นหลังนั้นครู่เดียวก้มุ่งหน้าไปยังห้องนอนของทาเลีย
เมื่อเคาะลงบนบานประตูที่ปิดสนิท เสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยก็ดังลอดออกมา
“เข้ามาสิ”
วินาทีที่เปิดประตูเข้าไป มวลอากาศที่เย็นเฉียบก็พัดผ่านแก้มไปทันที เขาขมวดคิ้วแน่น ผิดกับที่เขาคาดการณ์ไว้ว่าภายในห้องจะเต็มไปด้วยควันกำยาน ทว่าห้องนอนที่กว้างขวางกลับอบอวลไปด้วยเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และกลิ่นหญ้าแห้งเท่านั้น
เขาพยายามสงบอารมณ์ที่เริ่มปั่นป่วนพลางกวาดสายตาสำรวจห้องที่ค่อนข้างรกร้าง
ไม่นานนัก เขาก็พบเงาร่างเล็กๆ ที่นั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง
บาร์คัสตั้งท่าจะเรียกชื่อเธอ ทว่าจู่ๆ ลำคอกลับตีบตันจนเสียงหายไปเสียเฉยๆ เขาบอกไม่ได้ว่าอะไรคือกำแพงที่มาขวางกั้นคำพูดของเขาไว้
หญิงสาวที่กำลังนั่งรับแสงอัสดงไปทั้งร่างกายค่อยๆ หันหน้ากลับมามองเขา วินาทีที่สายตาสบประสาน ความกระวนกระวายที่หาสาเหตุไม่ได้ก็ทวีความรุนแรงขึ้น
เขาเอื้อมมือไปรั้งคอเสื้อดับเบล็ตของตนที่รัดแน่นพลางก้าวยาวๆ เข้าไปหาเธอ เขาจัดการปิดหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะใช้หลังมือแตะที่แก้มซีดขาวของเธอ และสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่เยือกแข็งดุจน้ำแข็ง
“มานั่งตากลมอยู่แบบนี้นานแค่ไหนแล้วครับ?”
“ทำไม?”
“ผมถามว่ามานั่งรับลมเย็นอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว”
ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ทันทีที่มีสีหน้าเง้างอนปรากฏบนใบหน้าเล็กๆ นั้น ผู้หญิงตรงหน้าก็ดูจะอายุน้อยกว่าความเป็นจริงไปสักสองปี
เธอสะบัดมือเขาออกพลางตอกกลับอย่างไร้เยื้อใย
“ไม่รู้สิ ใครจะไปจำได้”
“ถ้าไข้กลับมาขึ้นอีกจะทำยังไง”
“ก็ปล่อยให้มันขึ้นไปสิ”
เขาขมวดคิ้วแน่น ทุกครั้งที่ต้องมาต่อปากต่อคำกับผู้หญิงคนนี้ มักจะเกิดความปรารถนาประหลาดผุดขึ้นมาในใจเสมอ ทั้งอยากจะใช้กำลังบีบบังคับให้เธอยอมฟังคำสั่งของเขา และในเวลาเดียวกันก็อยากจะหาคำพูดมาหลอกล่อประนีประนอมให้เธอยอมอยู่นิ่งๆ อย่างแปลกประหลาด
เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อสลัดอารมณ์ที่ซับซ้อนนั้นทิ้ง เมื่อเขารักษาระยะห่างออกไป ดูเหมือนหญิงตรงหน้าจะเริ่มรู้สึกเบาใจขึ้น เพราะไหล่ที่เคยเกร็งเคร่งค่อยๆ ผ่อนคลายลง
ทาเลียที่นั่งกอดเข่ากวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแสนงอแง
“ว่าแต่ทำไมถึงแต่งตัวเต็มยศขนาดนี้ล่ะ?”
“มีแขกมาเยือนครับ ผมเลยตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับง่ายๆ ซะหน่อย”
“แขก?”
“บรรดาเจ้าเมืองทางตะวันออกครับ เห็นว่าอยากจะมาทำความเคารพผมให้เห็นหน้าเนื้อตัวสักหน่อย”
“หือ...”
เธอใช้นิ้วมือม้วนเล่นที่ปลายเสื้อคลุมของเขาพลางส่งเสียงเเปลกๆ ในลำคอ บาร์คัสเฝ้ามองมือนั้นเงียบๆ
หญิงสาวที่จิกทึ้งชายผ้าเสื้อเขาอยู่นาน อ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปริปากเอ่ย
“ฉันไม่ต้องไปร่วมด้วยเหรอ?”
เขาลืมตาขึ้นมองใบหน้าของเธออีกครั้ง ใบหน้าที่งดงามจนเกินบรรยายนั้นตราตรึงอยู่ในครรลองสายตา
เธอเป็นผู้หญิงที่กระตุ้นอารมณ์ความรู้สึกของผู้อื่นได้อย่างน่าประหลาด แม้แต่คนอย่างเขาที่เกือบจะตัดขาดสัมผัสทุกอย่างทิ้งไปแล้ว ยังต้องมารู้สึกถึงความปรารถนาประหลาดนี้เลยไม่ใช่หรือ เขาเดาได้ไม่ยากเลยว่าหากผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัวในโถงงานเลี้ยง จะเกิดความวุ่นวายขนาดไหนขึ้น
เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ
ต่อให้ไม่อาจซ่อนเธอไว้ได้ตลอดไป แต่อย่างน้อยจนกว่าเขาจะสามารถกุมอำนาจปกครองตะวันออกไว้ในมือได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาก็ไม่อยากพาเธอไปออกงานท่ามกลางสายตาผู้คนโดยไม่จำเป็น
“ไม่จำเป็นครับ เดี๋ยวผมจะอธิบายเหตุผลให้บรรดาบริวารฟังเอง ท่านหญิงโปรดพักผ่อนรักษาร่างกายให้แข็งแรงเถอะครับ”
“...เพราะอายที่มีฉันเป็นภรรยาล่ะสิ?”
จู่ๆ น้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็นแหลมคมขี้นมา บาร์คัสที่กำลังตั้งท่าจะหันหลังเดินไปที่ประตูถึงกับชะงักและก้มมองดูเธอ
หญิงสาวที่กำลังใช้เล็บสะกิดแผ่นสะเก็ดเลือดที่ริมฝีปาก เอ่ยประชดประชันออกมา
“แต่งงานกับคนพิการปุ๊บ ก็นึกเสียใจภายหลังขึ้นมาทันทีเลยเหรอ?”
เขากำหมัดแน่นจนสั่นระริก หากไม่ทำเช่นนั้นเขาเกรงว่าจะเผลอทำเรื่องที่แสนจะโหดร้ายลงไป บาร์คัสสูดลมหายใจลึก รอจนกว่าอารมณ์ที่รุ่มร้อนจะสงบลงก่อนจะปรายสายตาเย็นชาจ้องมองดูเธออีกครั้ง ความเกลียดชังในดวงตาเธอยิ่งฉายชัดขึ้นไปอีก ในวินาทีนั้น คำพูดที่เขาพยายามกดทับเอาไว้ก็พลันพุ่งขึ้นมาจุกที่ลำคอจนได้
“บางครั้งผมก็แยกไม่ออกจริงๆ... ว่าคำพูดที่คุณพ่นออกมาตั้งใจจะทิ่มแทงผม หรือตั้งใจจะทำร้ายตัวเองกันแน่...”
เหมือนจะโดนแทงใจดำเข้าจังๆ ริมฝีปากของทาเลียจึงปิดสนิทและแข็งทื่อไปทันที
เขาจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจนั้นครู่หนึ่งก่อนจะลอบถอนหายใจและหันหลังกลับ
“เดี๋ยวผมจะสั่งให้หญิงรับใช้เข้ามาปรนนิบัติแต่งตัวให้ หากท่านหญิงยืนกรานจะเข้าร่วมงานเลี้ยงจริงๆ ผมก็จะไม่ห้ามครับ”
“ช่างเถอะ”
ทาเลียกระโดดลงจากขอบหน้าต่างพลางตอกกลับเสียงแข็ง
“ถ้าต้องอยู่กับนายนานๆ มีหวังไข้ฉันได้กลับมาขึ้นอีกรอบแน่”
จากนั้นเธอก็เดินตัวเอียงโซเซมุ่งหน้าไปที่เตียงและทิ้งตัวลงบนที่นอนทันที บาร์คัสเฝ้ามองเงาร่างนั้นอยู่เงียบๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เขาเดินลงบันไดและก้าวเข้าสู่โถงจัดงานเลี้ยงขนาดใหญ่ ทันใดนั้นสายตานับร้อยคู่ก็พุ่งตรงมาที่เขา
ทุกคนต่างพากันลุกขึ้นยืนต้อนรับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
“กลับมาแล้วเหรอครับ นายน้อย”
บรรดาบริวารที่ยืนอยู่ใกล้ทางเข้าน้อมตัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม
เขาพยักหน้ารับคำทักทายครั้งหนึ่งก่อนจะเดินตัดกลางโถงอย่างช้าๆ
เหล่าขุนนางชั้นสูงที่แต่งกายด้วยชุดหรูหราพร้อมเหล่าญาติพี่น้องของเขาจับจองพื้นที่โต๊ะยาวใจกลางงานเลี้ยง ขณะที่มีกลุ่มชายฉกรรจ์ที่แต่งกายด้วยชุดที่ดูเรียบง่ายกว่าล้อมรอบอยู่เป็นชั้นนอก
เมื่อเดินผ่านคนเหล่านั้นไปจนถึงตำแหน่งที่นั่งประธานเสียงดนตรีแผ่วเบาเลือนลางภายในงานก็พลันหยุดนิ่งลง เขากวาดสายตามองไปรอบอาณาบริเวณก่อนจะกล่าวคำทักทายตามมารยาท
“ขอบคุณที่เดินทางมากันตั้งไกล ถ้าการต้อนรับของฉันไม่ดีพอก็ต้องขอโทษด้วย”
“ไม่ดีพออะไรกันครับ! ในชีวิตผมไม่เคยได้ลิ้มรสไวน์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้มาก่อนเลย!”
ชายหนึ่งในโต๊ะยาวแผดเสียงประกาศออกมาอย่างห้าวหาญ
บาร์คัสหันหน้าไปมองเขา ชายคนนั้นสวมเสื้อนอกที่ปักดิ้นทองฉูดฉาดและสลักตราหมีสีดำไว้ที่ไหล่ มันคือสัญลักษณ์ของตระกูลกูดวานที่ครองอำนาจเหนือพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้
ชายคนนั้นชูจอกเหล้าขึ้นสูงพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงยั่วยุ
“เป็นไปตามที่คิดไว้ สินค้าพระราชทานจากองค์จักรพรรดินี่ช่างต่างชั้นจริงๆ ครับ ไม่รู้ว่าคนอย่างพวกผมจะมีวาสนาพอที่จะได้รินมันเข้าปากไหม นี่คือรางวัลตอบแทนจากความจงรักภักดีที่นายน้อยทุ่มเทมาตลอดทั้งชีวิตใช่ไหมครับ?”
หลังจากแผดตะโกนด้วยน้ำเสียงเน้นโอเวอร์ ชายผู้นั้นก้กระดกไวน์เข้าปากจนหมดรวดเดียว ก่อนจะกระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง
“พอนึกถึงเหงื่อและน้ำตาที่นายน้อยหลั่งออกไปเพื่อให้ได้มันมา ไวน์แสนอร่อยนี้กลับรู้สึกมีรสขมขึ้นมาทันทีเลยครับ”
ความเงียบที่แสนหนักอึ้งเข้าปกคลุมไปทั่วโถงงานเลี้ยง
บาร์คัสพิงหลังลงกับพนักเก้าอี้พลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก
“ดูท่า... นายตั้งใจจะมาเปิดศึกสินะ”
ในงานเลี้ยงต้อนรับ ชายผู้หนึ่งจงใจยั่วยุบาร์คัสด้วยถ้อยคำเสียดสีจนโถงเงียบกริบ บาร์คัสจึงยิ้มมุมปากและถามว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะเปิดศึกหรือไม่
กำลังโหลดความเห็น...