“จะเป็นไปได้ยังไงครับ!”
ชายคนนั้นห่อไหล่หนาปึกลง ขดตัวพลางทำสีหน้าหวาดกลัวเกินจริง
“กับท่านที่จะขึ้นเป็นผู้ปกครองแดนตะวันออก ผมจะบังอาจได้ยังไง!”
บาร์คัสจ้องมองใบหน้าของชายผู้นั้นนิ่งๆ ก่อนจะยกจอกเหล้าขึ้นจรดริมฝีปากโดยไม่เอ่ยคำใด เมื่อเขาไม่ตอบโต้อะไรต่อการยั่วยุในทันที ชายคนนั้นก็ดูจะเริ่มหมดสนุกไปเล็กน้อย
ชายหนุ่มสลัดสีหน้าขี้เล่นทิ้งไป ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงคำรามดุจสัตว์ป่า
“แต่ผมก็แอบสงสัยอยู่ไม่น้อย ว่านายน้อยคิดอะไรอยู่ถึงได้ทรยศองค์หญิงหนึ่ง แล้วเลือกแบกรับ ‘ตัวปัญหา’ ของราชวงศ์เอาไว้แทนแบบนี้”
ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมไปทั่วทั้งโถง
บาร์คัสขยับเพียงดวงตาคมกริบกกวาดมองใบหน้าของเหล่าขุนนางที่เรียงรายอยู่สองฝั่งโต๊ะยาว
เหล่าข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์แห่งตระกูลเชียคานที่อาศัยอยู่ในคาลมอร์ หัวใจของแดนตะวันออก ต่างพากันแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน
ทว่าพวกขุนนางท้องถิ่นกลับจ้องมองปฏิกิริยาของเขาด้วยสายตาเชิงประเมินค่า ดูท่าพวกเขากำลังพยายามกะเกณฑ์ดูว่า ทายาทหนุ่มของแกรนด์ดยุคคนนี้จะเป็นผู้ที่คู่ควรแก่การฝากฝังอนาคตของแดนตะวันออกไว้ในมือได้จริงหรือไม่
ชายหนุ่มหมุนวนไวน์แดงในจอกเบาๆ เพื่อทอดเวลาให้เนิ่นนานพอสมควร ก่อนจะค่อยๆ ปริปากเอ่ย
“ทรยศงั้นเหรอ พูดจาเกินความจริงไปหน่อยมั้ง อย่างที่ทุกคนรู้กันดี การหมั้นหมายระหว่างผมกับพระนางเกิดขึ้นด้วยเหตุผลทางผลประโยชน์ทางการเมือง เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป เนื้อหาของพันธสัญญาก็ย่อมเปลี่ยนแปลงได้เป็นธรรมดา”
“แล้วมันมีอะไรเปลี่ยนไปงั้นเหรอครับ?”
เส้นเลือดที่หน้าผากของชายผู้นั้นปูดโปนขึ้นมาด้วยความโมโห
“แค่คำพูดไม่กี่คำขององค์จักรพรรดิ มันรุนแรงพอที่จะทำลายคำสัญญาที่ให้ไว้มานานหลายปีเชียวเหรอ?”
“ถ้าอย่างนั้น ในสายตาของนาย คำสั่งของผู้ปกครองจักรวรรดิคือเรื่องขี้ผงงั้นเหรอ?”
บาร์คัสเอียงคอถามกลับ คำถามนั้นทำเอาชายตรงหน้าถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากหนาปิดสนิทลงทันควัน ชายที่มีหนวดเคราสีดำปกคลุมใบหน้าจนแดงก่ำ จ้องมองเขาเขม็งก่อนจะแผดเสียงเยาะหยันออกมาดังลั่น
“นั่นสินะครับ ช่างเป็นความภักดีที่น่ายกย่องจริงๆ! คนอย่างผมคงไม่อาจริอาจเลียนแบบได้เลย!”
“ท่านกูดวาน ผมว่าท่านชักจะอารมณ์ร้อนเกินไปแล้วนะครับ”
ขุนนางวัยกลางคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยทัดทานอย่างระมัดระวัง
ทว่าชายผู้นั้นกลับทำเป็นหูทวนลม เขาคว้าจอกทองเหลืองที่มีไวน์เต็มปรี่ขึ้นมากระดกจนหมดรวดเดียว ก่อนจะใช้แขนเสื้อเช็ดปากอย่างหยาบคายพลางเอ่ยต่อ
“แต่ไม่ว่ายังไง วันหนึ่งองค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเราก็ต้องลงจากตำแหน่ง เมื่อถึงตอนนั้น องค์รัชทายาทก็จะขึ้นเป็นผู้ปกครองจักรวรรดิแทน แล้วท่านคิดจะทำยังไงต่อไปล่ะครับ? พระองค์จะทรงยอมก้มหน้ายอมรับความภักดีของแดนตะวันออกด้วยความเต็มใจงั้นเหรอ?”
“การแต่งงานครั้งนี้ องค์รัชทายาทเองก็ทรงเห็นชอบด้วย”
บาร์คัสจ้องมองเงาสะท้อนบนของเหลวสีแดงในจอกพลางเอ่ยต่ออย่างเฉื่อยชา
“ไม่สิ... จะว่าไป ภายหลังพระองค์กลับเป็นฝ่ายที่เร่งรัดให้มันเกิดขึ้นด้วยซ้ำ”
“ที่พูดมาน่ะ มันหมายความว่ายังไง...”
“เอาเป็นว่าการแต่งงานครั้งนี้ มันก็มีส่วนที่สร้าง ‘ประโยชน์’ ให้กับองค์รัชทายาทอยู่ไม่น้อยก็แล้วกัน”
เขาเอ่ยขัดบทสนทนาอย่างเย็นชา
“คงไม่มีใครกล้าเอาเรื่องความลับอันโสมมของเชื้อพระวงศ์มาพล่ามตามอำเภอใจหรอก จริงไหม?”
แววตาแห่งความระแวงพาดผ่านใบหน้าของเหล่าขุนนางทันที คำพูดนั้นสามารถตีความได้ว่าเขากำลังกุมจุดอ่อนขององค์รัชทายาทเอาไว้ในมือ บาร์คัสเฝ้าดูพวกเขาแลกเปลี่ยนสายตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเพื่อปรับบรรยากาศ
“ในเมื่อความสงสัยได้รับการคลี่คลายลงบ้างแล้ว งั้นการสนทนาที่แสนรื่นรมย์นี้ก็ควรจบลงเพียงแค่นี้”
เขาชูจอกเหล้าขึ้นพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างช้าๆ
“เอาล่ะ ทุกคนดื่มซะ อย่างที่กูดวานว่า นี่คือเหล้าที่เป็นรางวัลตอบแทนความภักดีตลอด 17 ปีของว่าที่แกรนด์ดยุคแห่งตะวันออกเชียวนะ”
บาร์คัสกระตุกยิ้มที่มุมปากพลางชูจอกเหล้าขึ้นมาขยับใกล้ใบหน้าเพื่อสูดดมกลิ่นหอม ราวกับต้องการจะซึมซับบรรยากาศ ก่อนจะเสริมต่ออย่างใจเย็น
“พวกนายจะมีโอกาสได้ลิ้มรสของเลิศรสแบบนี้อีกเมื่อไหร่กัน”
เหล่าขุนนางที่เคยมองตากันเลิ่กลั่กเพราะทำตัวไม่ถูก เริ่มพากันส่งเสียงหัวเราะแก้เก้อและชูจอกเหล้าขึ้นตาม ดูเหมือนทุกคนจะเห็นพ้องต้องกันว่าควรจะหยุดการปะทะคารมไว้เพียงเท่านี้
ทว่าชายคนเดิมดูจะไม่มีความคิดที่จะล่าถอย เขาใช้หมัดที่เหมือนค้อนเหล็กทุบลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปัง!’ พร้อมกับแผดเสียงตะโกน
“จะให้เชื่อคำพูดแบบนั้นได้ยังไง! ใครๆ ทั้งจักรวรรดิก็รู้ว่าองค์รัชทายาททรงรักและหวงแหนองค์หญิงหนึ่งขนาดไหน! คนอย่างพระองค์น่ะเหรอจะยอมตัดสินใจทำลายเกียรติยศขององค์หญิงด้วยตัวเอง... ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก!”
รอยยิ้มบนริมฝีปากของบาร์คัสมลายหายไปทันควัน การกระทำที่ไร้ซึ่งการรับฟังเหตุผลของชายตรงหน้าเริ่มทำให้ความอดทนของเขาดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด
เขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้พลางเชิดคางส่งสัญญาณให้ชายผู้นั้นพูดต่อ ชายคนดังกล่าวจึงพรั่งพรูถ้อยคำออกมาทันทีโดยไม่รีรอ
“ตอนนี้ท่านรู้ไหมว่าชาวบ้านเขาลือกันไปถึงไหนแล้ว? บอกว่าแม้แต่ทายาทของแดนตะวันออกก็ยังไม่พ้นเงื้อมมือนางแม่มดตระกูลทาเรน! เหมือนที่องค์จักรพรรดิโดนนังงูพิษนั่นล่อลวงจนหักหลังจักรพรรดินีองค์ก่อน ตอนนี้ว่าที่แกรนด์ดยุคเชียคานก็โดนลูกสาวหล่อนทำเสน่ห์ใส่จนหลงงมงาย ยอมหักหลังองค์หญิงหนึ่งผู้แสนดี! คำนินทาพวกนี้น่ะมันแพร่สะพัดไปทั่วจักรวรรดิแล้วนะครับ!”
ประโยคสุดท้ายเน้นย้ำด้วยเสียงตะโกนดังกึกก้องไปทั่วทั้งโถง
“ถ้าหากองค์หญิงหนึ่งต้องมาเจอกับชะตากรรมเดียวกับจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์ล่ะก็ ท่านจะชดใช้ความผิดบาปครั้งนี้ไหวได้ยังไง!”
“ฟังมาตั้งนาน เห็นทีจะพล่ามไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียทีนะ!”
ดาเรน ดรู เชียคาน ที่ทนฟังอยู่นานรีบแทรกบทสนทนาขึ้นมาทันควัน
“อเล็ก กูดวาน! นายคือข้ารับใช้ของตระกูลแกรนด์ดยุคนะ! นายคิดว่าการมาแสดงกิริยาที่แสนจะไร้มารยาทต่อหน้าทายาทของตระกูลในปราสาทราเอดโกแห่งนี้ คือสิ่งที่น่ายอมรับงั้นเหรอ!”
“เมื่อผู้นำเดินไปในทางที่ผิด การส่งเสียงติติงก็นับว่าเป็นหน้าที่ของข้ารับใช้อยู่แล้ว!”
ชายผู้นั้นหันไปตวาดใส่ดาเรนอย่างฮึกเหิม ก่อนจะหันกลับมาตรึงสายตาที่บาร์คัสอีกครั้ง
“จริงๆ แล้วท่านมีโอกาสจะได้องค์หญิงหนึ่ง ผู้ซึ่งทั้งจักรวรรดิต่างพากันตกหลุมรัก มาเป็นนายหญิงแห่งแดนตะวันออก! ทว่าท่านกลับไปคว้าเอานังลูกนอกสมรสที่แสนอำมหิตมาเป็นเจ้าสาวแทนเสียแบบนี้! จะให้พวกเรานิ่งเฉยต่อเรื่องพรรค์นี้ไปได้ยังไง...!”
เสียงตะโกนข่มขวัญพลันหยุดชะงักลงกะทันหัน บาร์คัสที่เฝ้ามองดูชายผู้นั้นด้วยสายตาเหมือนกำลังดูละครตลกฉากหนึ่ง ก็พลันแข็งทื่อไปเช่นกัน
เงาร่างเล็กๆ ภายใต้ฮู้ดสีขาวผืนหนาที่คลุมมิดชิดจนมองไม่เห็นใบหน้า ค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไปทางด้านหลังของชายร่างยักษ์ดุจหมี ก่อนจะหยิบขวดเหล้าขลิบทองขึ้นมา แล้วเทของเหลวสีแดงฉานดุจเลือดราดลงบนหัวมหึมาของเขาจนเปียกโชก
พริบตานั้น เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจก็ดังระงมไปทั่วโถงงานเลี้ยง
เจ้าของร่างที่ถูกราดด้วยไวน์จนชุ่มโชกนิ่งค้างไปเพราะช็อกสุดขีดจนตอบไม่ออกในทันที ชายผู้นั้นยืนนิ่งปล่อยให้เหล้ารินรดใบหน้าจนกระทั่งขวดเหล้าว่างเปล่า เขาถึงได้ดีดตัวผุดลุกขึ้นยืน
ร่างกายที่มหึมาสูงเกือบ 7 ครูเวต (ประมาณ 210 เซนติเมตร) ยืนตระหง่านอยู่เหนือบุรุษลึกลับที่ห่อหุ้มร่างกายด้วยผ้าคลุมมิดชิดราวกับผู้นำพามรณะ
“ไอ้คนเสียสติหน้าไหนบังอาจมาทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้...!”
ชายคนดังกล่าวกระชากข้อมือของคนลึกลับเอาไว้แน่น ก่อนจะใช้อีกมือหนึ่งดึงฮู้ดที่ปิดบังศีรษะออกทันที พริบตานั้น เส้นผมที่ยาวสลวยซึ่งเคยถูกซ่อนไว้ภายใต้ผ้าเนื้อหนาก็หลุดพรายออกมา ทิ้งตัวร่วงหล่นประดุจน้ำตกสีทองคำทำลายวิสัยทัศน์ของทุกคนให้พร่ามัว
ชายที่กำลังจะเงื้อหมัดขึ้นฟาดหน้าผู้บุกรุกถึงกับแข็งทื่อไปทั้งตัว
หญิงสาวส่งสายตาที่แฝงไปด้วยพิษร้ายลอดผ่านปอยผมที่ยุ่งเหยิงมาจ้องมองเขา
ชายผู้นั้นสั่นระริกเพียงแผ่วเบาราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต ก่อนจะลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผากลงคอ รูม่านตาที่ดำมืดราวกับยางมะตอยค่อยๆ เคลื่อนมองไล่สำรวจใบหน้าของหญิงสาวอย่างเหนียวหนืด
บาร์คัสที่กำจอกเหล้าในมือแน่นจนแทบจะแหลกคามือ ผุดลุกขึ้นจากที่นั่งทันที เขาขยับกายเข้าไปยืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอและใช้ท่อนแขนรวบร่างที่บอบบางนั้นเข้ามาแนบอก ทว่าชายคนดังกล่าวกลับออกแรงบีบข้อมือหญิงสาวแน่นขึ้นเหมือนไม่ยอมปล่อยให้ใครมาชิงตัวไปง่ายๆ
พริบตานั้น ความรู้สึกบางอย่างก็พลันปะทุขึ้นในช่องท้อง บาร์คัสก้มหลุบตาส่งสายตาที่มืดมนจ้องมองที่มือดำคล้ำที่กำลังพันธนาการเธอไว้
ชายคนดังกล่าวยังคงเฝ้า ‘โลมเล้า’ สำรวจใบหน้าของเธอทุกระเบียดนิ้วด้วยแววตาที่สติหลุดลอย ความหนาวเย็นที่แสนจะเยือกเย็นคืบคลานขึ้นไปตามแนวกระดูกสันหลัง บาร์คัสหรี่ตาลงเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสที่ทำให้ท้ายทอยเริ่มสั่นสะท้าน ทว่าในวินาทีต่อมา เสียงดังกึกก้องราวกับการหวดแส้ลงบนหนังม้าก็ดังสนั่นไปทั่วบริเวณ
ชายผู้นั้นก้มมองหญิงสาวด้วยดวงตาที่อึ่งทึ่ง เขามีสีหน้าเหมือนคนที่ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น
หญิงสาวเงื้อมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงบนใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยไวน์แดงอีกอย่างจังเป็นครั้งที่สอง
“บังอาจเอามือสกปรกของนายมาแตะต้องตัวฉันงั้นเหรอ”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้น ชายคนดังกล่าวก็เพิ่งจะได้สติ เขารีบปล่อยมือจากข้อมือของเธอแล้วก้าวถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าวทันที
ชายคนนั้นด่าทอทาเลียอย่างหยาบคาย แต่ทาเลียกลับสาดไวน์และตบหน้าเขาเข้าอย่างจัง เมื่อเขากล้าเอามือมาแตะต้องตัวเธอ
กำลังโหลดความเห็น...