ทว่าในรูม่านตาที่วาววับนั้นยังคงจ้องมองใบหน้าของเธอไม่วางตา ชายคนนั้นจ้องมองเธอด้วยสีหน้าที่ผสมปนเประหว่างความสับสน โกรธแค้น และประกายไฟประหลาดพลางพึมพำออกมา
“คุณเป็นใครกันแน่...”
“ดูไม่ออกหรือไง?”
ทาเลียเชิดคางขึ้นระเบิดเสียงหัวเราะเยาะ
“ก็ ‘ผู้หญิงใจทรามที่มีชาติกำเนิดเป็นลูกนอกสมรส’ ที่นายเพิ่งพล่ามด่าไปเมื่อกี้ยังไงล่ะ”
ใบหน้าของชายคนนั้นเห่อแดงขึ้นมาทันที ดูเหมือนสติจะเริ่มกลับมาแจ่มชัดและรวบรวมเหตุการณ์ในหัวได้แล้ว ดวงตามีความกระจ่างขึ้นหลังจากที่พร่ามัวด้วยความช็อก
เขาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาพลางแผดเสียงที่สั่นระริกด้วยอารมณ์
“ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่นี่มันรุนแรงเกินไปแล้ว! ผมเป็นทั้งอัศวินและขุนนางนะ! โลกนี้มีที่ไหนเขาปฏิบัติกับขุนนางแบบนี้...”
“แล้วโลกนี้มีที่ไหนเขาดูหมิ่นเชื้อพระวงศ์กันต่อหน้าสาธารณชนบ้างล่ะ?”
ทาเลียเอ่ยขัดจังหวะพลางเหยียดมุมปาก
“หยามเกียรติองค์หญิงแห่งจักรวรรดิในงานเลี้ยง และบังอาจกระด้างกระเดื่องต่อว่าที่ผู้นำอาณาจักร ถ้าโดนตัดหัวทิ้งก็คงไม่มีสิทธิ์โต้แย้งไม่ใช่หรือไง? ควรจะขอบคุณด้วยซ้ำที่จบแค่โดนอาบไวน์น่ะ”
“ผมก็แค่เอ่ยเตือนด้วยความจงรักภักดี...!”
“เสียงหมาเห่าน่ะ เก็บไปเห่าให้หมาฟังเถอะ”
เธอจ้องชายตรงหน้าเขม็งด้วยแววตาอำมหิตและแผ่รังสีเผ็ดร้อนเข้าใส่
“จงรักภักดี? เอ่ยเตือน? อย่ามาตลกหน่อยเลย นายก็แค่เห่าหอนระบายความไม่พอใจของตัวเองออกมาส่งเดชเท่านั้นแหละ”
ชายคนนั้นดูจะถูกรัศมีพิษร้ายของเธอข่มขวัญจนถึงกับสะดุ้งตัวและก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ทาเลียมองภาพนั้นด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะพ่นน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่เธอมักใช้ยามตั้งใจจะฉีกหัวใจคนฟังให้เป็นชิ้นๆ
“ถ้าสงสารและอาลัยอาวรณ์ไอล่านัก ทำไมไม่วิ่งโร่ไปปลอบใจหล่อนเองล่ะ ไม่แน่หรอกนะ... องค์หญิงผู้สมบูรณ์แบบที่ทั้งจักรวรรดิต่างพากันตกหลุมรักอาจจะประทานความเมตตาให้นายก็ได้”
พูดจบเธอก็กวาดสายตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างไร้มารยาทออกมา
“อ้อ ไม่ได้สินะ พี่สาวของฉันน่ะค่อนข้างจะเลือกหน้าตาอยู่เหมือนกัน”
ใบหน้าของชายตรงหน้าบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงจัดราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้
บาร์คัสเฝ้ามองความร้อนรุ่มในดวงตาของชายผู้นั้นแปรเปลี่ยนเป็นความจงเกลียดจงชังอย่างรุนแรงโดยไม่ปริปากพูดอะไร
ความหลงใหลเปลี่ยนเป็นความอาฆาต และตัณหาแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นได้อย่างรวดเร็ว ผู้ชายส่วนใหญ่ที่ได้สัมผัสตัวตนของเธอมักจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ชายคนนั้นเบิกตาจนเส้นเลือดปูดโปนและโน้มตัวเข้าหาเธอเหมือนจะพุ่งเข้าใส่ได้ทุกเมื่อ
ถึงระดับนี้ก็นับว่าเขาอดทนมานานพอแล้ว
บาร์คัสดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะให้เธอ ก่อนจะใช้มือประคองท้ายทอยเล็กๆ นั้นแล้วรั้งร่างของเธอเข้ามากอดแนบกับแผงอก ทาเลียสะดุ้งสุดตัวพลางดิ้นรนขยับแขนด้วยความตกใจ
เขาพันธนาการเธอไว้แน่นพลางเฝ้าสังเกตสีหน้าของชายตรงหน้าอย่างจดจ่อ แม้จะหอบหายใจด้วยความอัปยศ ทว่าชายคนนั้นกลับแสดงท่าทีลนลานราวกับอยากจะฉุดกระชากตัวผู้หญิงคนนี้ออกจากอ้อมกอดของเขาเสียให้ได้
ชายที่มีเพียงดวงตาเบิกโพลนขบเคี้ยวเขี้ยวฟันจนเสียงดังก่อนจะตะโกนลั่น
“ส่งตัวหล่อนมาเดี๋ยวนี้! ฉันถูกลบหลู่ขนาดนี้จะปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้!”
“ถ้าไม่ปล่อยผ่านแล้วนายจะทำไม? จะมาดวลดาบกับฉันหรือไง? หรือว่าจะ...”
ทาเลียที่ส่งเสียงแผดกร้าวใส่ชายตรงหน้าพลางพยายามผลักไสมือของเขาออก จู่ๆ ก็เงียบเสียงลง ดูเหมือนเธอจะเริ่มสัมผัสได้ถึงมวลอากาศอันเยือกเย็นที่แผ่ซ่านรอบตัวบาร์คัสแล้ว
บาร์คัสจัดแจงหน้ากากฮู้ดให้ปิดบังใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังลอบสังเกตท่าทีของเขาไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะกวาดสายตามองปฏิกิริยาของคนรอบข้าง
ส่วนใหญ่มีสีหน้าอึ้งทึ่งจนทำตัวไม่ถูก ทว่าก็มีไม่น้อยที่ส่งสายตาแฝงความสนใจใคร่รู้มาให้ และแน่นอนว่าเขาสัมผัสได้ถึงความจงเกลียดจงชังอย่างเปิดเผยจากอีกหลายคนเช่นกัน
แผนการที่จะค่อยๆ สยบบรรดาข้ารับใช้ให้ยอมสวามิภักดิ์เพื่อปูรากฐานอำนาจให้มั่นคงดูท่าจะพังทลายลงเสียแล้ว
เขาข่มเสียงถอนหายใจก่อนจะเบนสายตากลับไปยังชายร่างยักษ์อีกครั้ง
“ฉันคงต้องทวนคำถามเดียวกับที่ภรรยาของฉันเพิ่งถามไป ถ้าไม่อยากปล่อยผ่านแล้วนายตั้งใจจะทำยังไง?”
“ผมต้องการคำขอโทษในสิ่งที่ลบหลู่เกียรติของผม!”
บาร์คัสใช้นิ้วมือลูบไล้ปลายคางแสร้งทำเป็นกำลังครุ่นคิดถึงข้อเรียกร้องนั้น
อเล็ก กูดวาน คือผู้ทรงอิทธิพลที่มีอำนาจมหาศาลในเขตตะวันออกเฉียงใต้ ในกลุ่มนักรบเผ่าข่านผู้ยกย่องวิชาการต่อสู้ ย่อมมีไม่น้อยที่ยอมสยบแทบเท้าผู้ชายคนนี้อย่างงมงาย
เขาคุมกองกำลังทหารม้าฝีมือฉกาจนับร้อยนายและมีรากฐานในฐานะเจ้าเมืองท้องถิ่น เขาจึงหยิ่งผยองจนลำพองใจว่าสามารถควบคุมเด็กเมื่อวานซืนวัยยี่สิบต้นๆ ได้ตามใจชอบ
การที่เขารีบบุกมาสร้างความวุ่นวายทันทีที่บาร์คัสกลับมาถึง ก็เพื่อต้องการจะข่มขวัญและชิงความได้เปรียบไว้ก่อนนั่นเอง
บาร์คัสกระตุกรอยยิ้มที่มุมปาก
“ต้องได้รับคำขอโทษให้ได้เลยเหรอ?”
“ครับ! ต้องขอโทษผมอย่างนอบน้อมต่อหน้าทุกคนในเรื่องที่เหยียบย่ำและเยาะเย้ยผม!”
“คุณคิดยังไงครับ?”
บาร์คัสก้มหน้าลงถามคำถามกับทาเลีย
“คุณมีความคิดที่จะยอมรับข้อเสนอนั้นไหม?”
สายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกถูกทรยศตวัดกลับมามองเขาทันควัน ท่ามกลางแสงไฟจากโคมระย้า นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่คอยแต่จะขูดรีดเอาความลับในใจเขาวาวโรจน์ขึ้นมา
“ตายเสียยังจะดีกว่า ให้กัดลิ้นตัวเองตายยังดีซะกว่าต้องขอโทษไอ้คนพรรค์นี้!”
“นั่นคือคำตอบ”
เขาส่งสายตาเฉยเมยกลับไปยังชายตรงหน้า บาร์คัสเห็นประกายแห่งความอำมหิตพุ่งพล่านอยู่ในดวงตาที่แดงก่ำคู่นั้น
ชายคนนั้นเค้นเสียงลอดไรฟันออกมา
“ถ้าอย่างนั้นนายน้อยก็ช่วยขอโทษแทนภรรยาของท่านด้วยเถอะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมต้องได้รับการชดเชยที่สมกับความอัปยศที่ได้รับครั้งนี้”
เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังระงมไปทั่ว แม้แต่คนที่ตั้งใจจะมาหยั่งเชิงดูท่าทีเขาก็ยังพากันหน้าเสีย เมื่อเห็นข้อเรียกร้องที่ล้ำเส้นจนเกินไปในครั้งนี้
บาร์คัสเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ปริปากเอ่ย ทว่าในวินาทีนั้น มือที่สั่นระริกก็เอื้อมมาดึงรั้งเขาไว้เสียก่อน
บาร์คัสก้มมองใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดของเธอพลางขมวดคิ้วมุ่น ทาเลียกำแขนเขาไว้แน่นพลางตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงที่พร่าสั่นอย่างร้อนรน
“อย่าทำนะ! ถ้าขอโทษล่ะก็ฉันไม่เอานายไว้แน่!”
ความรู้สึกวูบไหวปะทุขึ้นในช่องท้องอีกครั้ง ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่ามันคือความรู้สึกไม่สบายตัว ทว่าวินาทีนี้เขากลับฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามันอาจจะไม่ใช่อย่างที่เขาเคยเข้าใจ
เขาแกะมือเธอออกอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวเดินไปหยุดเบื้องหน้าชายคนนั้น สายตาของชายตรงหน้ายังคงตรึงแน่นอยู่ที่ตัวเธอ เขาเข้าบดบังสายตาคู่นั้นไว้ แล้วเปรยถ้อยคำนุ่มนวลใส่ใบหน้าที่ยังคงคลุ้งไปด้วยกลิ่นไวน์ฉุนกึก
“พวกเราคือชาวตะวันออกไม่ใช่เหรอ ถ้าต้องการสิ่งใดก็ควรจะใช้กำลังแย่งชิงมันมาสิ”
“ที่พูดมาน่ะหมายความว่า...”
ใบหน้าที่กำลังหายใจฟืดฟาดของชายผู้นั้นฉายชัดถึงความสับสนปนสงสัย บาร์คัสจึงเสริมต่ออย่างใจเย็น
“เรามาแก้ปัญหากันด้วยวิธีดั้งเดิมสิ มาดวลกัน ถ้านายชนะ ฉันจะขอโทษนายอย่างนอบน้อมต่อหน้าทุกคนที่นี่”
เสียงฮือฮาดังระเบิดไปทั่วทั้งโถงจัดงานเลี้ยง
ต่างจากที่คาดการณ์ไว้ว่าชายคนนั้นจะตะครุบข้อเสนอทันที เขากลับรั้งรอและมีสายตาที่เฝ้าสำรวจมองมาอย่างระแวดระวัง บาร์คัสเริ่มสังเกตได้ว่า พฤติกรรมป่าเถื่อนที่ผู้ชายคนนี้แสดงออกมาเกินครึ่งอาจจะเป็นเพียงการเสแสร้งเพื่อบังหน้า
หลังจากสำรวจเขาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อยู่นาน ในที่สุดชายตรงหน้าก็ปริปากพูด
“ท่านเข้าใจความหมายของการดวลดีแล้วจริงๆ ใชไหมครับ? การดวลกันในแผ่นดินนี้มันต่างจากเกมนิทราที่เล่นกันในวังหลวงลิบลับ สำหรับพวกเรา การดวลคือการเดิมพันด้วยชีวิตเพื่อตัดสินผลแพ้ชนะอย่างถึงที่สุด”
ทาเลียหอบหายใจรัวพลางกระชากเสื้อนอกของเขาไว้สุดแรง บาร์คัสเมินเฉยต่อการรบเร้านั้นแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“สรุปคือนายกำลังกลัวสินะ?”
เส้นเลือดใหญ่ปูดขึ้นเหนือหน้าผากกว้างของชายผู้นั้นทันควัน เขาเพ่งมองสำรวจบาร์คัสตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะ
“ความห้าวหาญเนี่ยสมกับเป็นคนจากตะวันออกจริงๆ เลยนะ”
“คำตอบล่ะ?”
“ตกลง ผมรับคำท้า”
สิ้นคำตอบรับ เสียงซุบซิบก็ดังอื้ออึงไปทั่วทุกทิศทางทันที
บาร์คัสส่งสัญญาณทางสายตาไปยังดาเรนที่มีสีหน้าตกตะลึงกับสถานการณ์ที่พลิกผันรวดเร็ว
“เตรียมม้าและชุดเกราะให้ฉัน”
“ดวงอาทิตย์ลับฟ้าไปแล้วนะนายน้อย รอวันพรุ่งนี้ให้ฟ้าสางก่อนดีไหมครับ...”
“ธุระแค่นี้ทำไมต้องใช้เวลานานขนาดนั้นด้วย?”
บาร์คัสเอ่ยขัดบทพูดของดาเรนพลางจ้องมองไปที่ชายตรงหน้าอย่างท้าทาย
“ชาวข่านเรียนรู้วิธีการต่อสู้บนหลังม้าตั้งแต่ยังเดินไม่ได้เสียด้วยซ้ำ การที่พระอาทิตย์ลับฟ้าไปแล้วมันเป็นปัญหาสำหรับพวกเราตรงไหนกัน?”
“ไม่มีปัญหาเลยสักนิดครับ”
อีกฝ่ายคำรามโต้กลับอย่างดุดัน
“นี่! ไปเอาชุดเกราะกับอาวุธของฉันมาเดี๋ยวนี้!”
“ท่านกูดวานครับ ใจเย็นๆ ก่อนเถอะ ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาคุยเรื่องนี้กันใหม่...”
ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ติดตามรีบเข้ามารั้งให้สงบสติอารมณ์ ทว่ากลับถูกหมัดกระแทกเข้าที่ใบหน้าอย่างจังจนหงายหลัง
“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ!”
ชายหนุ่มคนนั้นรีบกุมจมูกที่มีเลือดอาบทิ้งตัววิ่งหนีออกจากโถงงานเลี้ยงไปทันควัน
ยามนี้บรรยากาศภายในโถงตกอยู่ในความตื่นเต้นและร้อนแรงถึงขีดสุด ชายตรงหน้าเองก็ดูจะฮึกเหิมอย่างหนัก เขาเน้นถ้อยคำทีละคำอย่างแค้นเคือง
“การดวลจะเกิดขึ้นต่อหน้าพยานทุกคนที่นี่ ถ้าผมชนะ ท่านต้องก้มหัวลงกับพื้นดินและเอ่ยคำขอโทษผมเดี๋ยวนั้น ในเมื่อเป็นการเดิมพันที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน รางวัลตอบแทนขนาดนั้นก็นับว่าเหมาะสมแล้วไม่ใช่เหรอ?”
“บะ-บาร์คัส!”
ทาเลียที่ตัวแข็งทื่อกับสถานการณ์ที่บานปลายจนกู่ไม่กลับ รีบก้าวเข้าไปขวางหน้าเขาไว้
เขายอมเบนสายตามาทางเธอในที่สุด ทาเลียพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว
“ฉัน... ฉันจะเป็นคนขอโทษเอง... ฉันจะขอโทษให้... เพราะฉะนั้นอย่าทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้นนะ”
น้ำเสียงที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาบาดลึกลงไปในความรู้สึกของเขา บาร์คัสรั้งผ้าคลุมให้ปิดบังใบหน้าเธอให้มิดชิดขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะแหงนหน้ามองชายตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
“ตกลง ฉันยอมรับตามที่นายต้องการ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของชายผู้นั้นกว้างขึ้นอย่างโอ้อวด เขามีท่าทางมั่นใจในชัยชนะของตนเองอย่างเต็มเปี่ยม
อเล็ก กูดวาน เลียริมฝีปากราวกับหมีที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อพลางถามขึ้น
“แล้วถ้านายน้อยชนะล่ะครับ ท่านปรารถนาสิ่งใดเป็นการตอบแทน?”
จังหวะเดียวกับที่เหล่ามหาดเล็กหอบชุดเกราะวิ่งเข้ามาภายในโถง บาร์คัสรับถุงมือเหล็กจากมือของเด็กหนุ่มที่เคลื่อนไหวว่องไวขึ้นมาสวม คำตอบที่หลุดออกมาจากปากของเขานั้น มันช่างราบเรียบและจืดชืดเหลือเกินแม้แต่ในความรู้สึกของตัวเขาเอง
“ฉันไม่มีอะไรจะเรียกร้องจากนายทั้งนั้น”
บาร์คัสสอดมือเข้าไปในถุงมือเหล็กทีละข้างก่อนจะค่อยๆ เสริมต่ออย่างเนิบนาบ
“เพราะถ้าฉันชนะ นายคงไม่มีโอกาสได้เปิดปากพูดอะไรอีกเป็นครั้งที่สอง”
ทาเลียเย้ยหยันชายผู้ดูถูกเธออย่างไม่หวั่นเกรง เรื่องราวลุกลามจนกลายเป็นการประลอง บาร์คัสประกาศว่าถ้าเขาชนะอีกฝ่ายจะไม่มีโอกาสพูดอีก
กำลังโหลดความเห็น...