คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 84 · ลานประลอง

ตอน 84
ลานประลอง

“ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ลูกัสที่กำลังซุกหน้าฟุบอยู่กับหมอนรีบเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจกับเสียงแผดร้องแหลมปรี๊ด

เมื่อขยี้ตาที่ฝืดเฝื่อนแล้วหันกลับไปมอง ก็เห็นน้องสาวตัวแสบยืนจังก้าเฝ้าอยู่ข้างเตียงของเขา

เขากุมขมับที่ปวดตุ้บพลางบ่นอุบอิบออกมา

“ขอร้องล่ะ! ต้องให้บอกกี่ครั้งว่าอย่าบุกเข้ามาในห้องนอนฉันตามใจชอบเนี่ยฮะ?”

“ตอนนี้มันใช่เวลามาถือสาเรื่องมารยาทที่ไหนกันล่ะ! รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า! เกิดเหตุฉุกเฉินแล้ว!”

ไรน่าเขย่าไหล่เขาอย่างไม่ปรานีพลางตะโกนโวยวาย ลูกัสผลักน้องสาวออกไปพลางกดนวดขมับที่ปวดหนึบ

เขาเพิ่งจะออกไปตระเวนป่าล่าสัตว์กับกลุ่มอัศวินรุ่นราวคราวเดียวกันในสังกัดโวล์ฟรัมมาตลอดทั้งวัน แล้วเพิ่งแวะดื่มเอลที่โรงเตี๊ยมจนเมาเละเทะกลับมาเมื่อรุ่งสาง

แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ยัยนี่จะมาโวยวายอะไรนักหนานะ

เขาหรี่ตาที่ปรือปรอยจ้องหน้าปรายน้องสาว

“ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่? พวกซูรามบุกมาตีปราสาทราเอดโกหรือไง?”

“เลิกพูดจาเหลวไหลแล้วรีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ?!”

ไรน่ากระชากแขนเขาอย่างอุกอาจพลางกระทืบเท้าเร่าๆ

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วจริงๆ นะ! ‘หมีดำแห่งทิศใต้’ กำลังจะประลองเดือดกับท่านพี่!”

ลูกัสรู้สึกได้ว่าความง่วงงุนปลิวหายไปในพริบตา เขาลุกพรวดขึ้นนั่งพลางมองน้องสาวด้วยใบหน้าอึ้งทึ่ง

“ใครสู้กับใครนะ?”

“โธ่เว้ย จริงๆ เลย!”

ดูเหมือนความอดทนอันน้อยนิดจะหมดลง ไรน่าจึงสะบัดแขนเขาทิ้งอย่างแรงแล้วก้าวฉับๆ ไปที่ประตู

ลูกัสที่มองตามแผ่นหลังนั้นไปอย่างเหม่อลอย รีบกระโดดหน้าตั้งลงจากเตียงแล้วคว้าชุดตุนก้าที่ถอดทิ้งไว้ลวกๆ บนเก้าอี้ขึ้นมา เขาสวมมันทับท่อนบนที่เปลือยเปล่าแล้วรีบวิ่งตามน้องสาวออกไปข้างนอกอย่างลนลาน

พอดีกับที่เห็นบรรดาคนรับใช้ถือตะเกียงพากันวิ่งกรูกันออกไปตามโถงทางเดิน

เขากวาดสายตามองด้วยความสับสนก่อนจะก้าวยาวๆ ตามน้องสาวที่กำลังลงบันไดไปให้ทัน

“ท่านพี่จะประลองจริงๆ เหรอ?”

“ก็บอกว่าใช่ไงเล่า!” ไรน่าที่กระโดดข้ามบันไดทีละสองขั้นตอบกลับอย่างหงุดหงิด

ลูกัสขมวดคิ้ว เขาเองก็รู้เรื่องที่มีแขกมาเยือนปราสาทราเอดโกอยู่แล้วเหมือนกัน

แต่เขาเดาไม่ออกเลยว่า ทำไมเจ้าเมืองตัวแทนจากภาคตะวันออกเฉียงใต้ถึงได้มาจับคู่ประลองกับทายาทตระกูลเชียคานได้

เขากุมหัวที่ปวดตุ้บเพราะอาการเมาค้างพลางตั้งคำถาม

“แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมาประลองกันกลางดึกดื่นป่านนี้ล่ะ?”

“จะเพราะอะไรอีกล่ะ! ก็ยัยตัวจุดชนวนความขัดแย้งนั่นก่อเรื่องขึ้นแล้วไงล่ะ!” ไรน่าขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ยัยผู้หญิงคนนั้นบุกเข้าไปในงานเลี้ยงแล้วสาดเหล้าใส่ท่านกูดวาน แถมยังตบหน้าเขาหันเลยด้วย!”

ลูกัสอ้าปากค้าง

“ผู้หญิงคนนั้น... อย่าบอกนะว่าหมายถึง องค์หญิงสองน่ะ?”

“นอกจากหล่อนแล้วจะยังมีใครอีก!” ไรน่าทุบอกตัวเองอย่างอัดอั้น

“เพราะยัยผู้หญิงคนนั้น ทำให้ ‘หมีดำ’ กับท่านพี่มีปากเสียงกัน จนบานปลายกลายเป็นการประลองนี่ไง!”

ไรน่าที่เดินฝ่าห้องโถงมารวดเดียววิ่งพรวดออกนอกอาคารพลางแผดเสียงฟึดฟัด

“เห็นไหม! ฉันคอยเตือนอยู่ปาวๆ ว่ายัยนั่นจะต้องเป็นหายนะ! สุดท้ายที่ฉันพูดมันก็เป็นเรื่องจริงจนได้เห็นไหมล่ะ!”

ลูกัสดึงสาบเสื้อคลุมที่เปิดอ้าออกมารวบปิดพลางกลอกตา

ว่ากันตามตรง สิ่งที่น้องสาวเขาคาดการณ์ไว้คือยัยแม่มดเจ้าเล่ห์ที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าพี่ชายแล้วแอบวางแผนร้ายลับหลังต่างหาก ไม่ใช่ผู้หญิงสติหลุดที่บ้าบิ่นพอจะไปตบหน้าพลหอกที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนตะวันออกต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้สักหน่อย

‘แต่ยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้ล่ะนะ ว่าหล่อนกลายเป็นเรื่องปวดหัวไปแล้วจริงๆ’

เขาลูบผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรงพลางรีบวิ่งตัดผ่านลานจตุรัสกว้าง

ที่บันไดทางลงสู่ลานประลอง มีผู้คนนับร้อยถือคบเพลิงและตะเกียงมารวมตัวกันแน่นขนัดแล้ว

ลูกัสฝ่าฝูงชนเข้าไปด้านในลานฝึกกว้าง ที่นั่นมีบรรดาขุนนางและอัศวินชั้นยอดของโวล์ฟรัมมารวมตัวกันเป็นพยานในการประลอง ลูกัสค้นพบใบหน้าที่คุ้นเคยในกลุ่มคนเหล่านั้นจึงรีบเดินตรงเข้าไปหา

“ไทรรอน!”

พลหอกที่กำลังคุยกับลูกน้องหันมามองเขา ดูเหมือนเขาเองก็วิ่งตามออกมาตอนกำลังพักผ่อนเช่นกัน ชายหนุ่มที่สวมเพียงเสื้อคลุมตัวโคร่งทับอกเปลือยเปล่า มองสลับลูกัสกับไรน่าก่อนจะถอนหายใจลึก

“ออกมาเดินเพ่นพ่านตอนดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้โดยไม่มีองครักษ์ได้ยังไงครับเนี่ย?”

“เก็บคำบ่นไว้ก่อนเถอะ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“ผมเองก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน เลยยังไม่ทราบรายละเอียดที่แน่นอนครับ” ไทรรอนยักไหล่ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

“แต่เรื่องหนึ่งที่แน่นอนก็คือ ว่าที่ผู้นำของพวกเรานั้นมีนิสัยชอบการต่อสู้อย่างรุนแรงผิดกับภาพลักษณ์ภายนอกลิบลับเลยครับ”

พูดจบเขาก็เชิดคางชี้ไปทางฟากหนึ่งของลานฝึกขี่ม้าอันกว้างขวาง

ตรงนั้นมีม้าศึกสีเทารูปร่างกำยำและบาร์คัสที่สวมเกราะเหล็กดำเต็มยศยืนสแตนด์บายอยู่

ลูกัสมองกวาดชายคนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ท่ามกลางบรรดาชายฉกรรจ์ตัวใหญ่โตเท่าภูเขา เขาดูงดงามสง่าราวกับรูปปั้นแกะสลักที่ประณีตละเอียดอ่อน

ร่างกายที่ปราดเปรียวภายใต้ชุดเกราะนั้นไม่ได้เล็กหรือแคระแกร็น ทว่าก็ไม่ได้ล่ำบึ้กใหญ่โตเท่าพลหอกดาบคนอื่นๆ และจังหวะการเคลื่อนไหวเพื่อผูกข้อต่อของเกราะก็ดูพลิ้วไหวประดุจนักเต้นรำมากกว่าจะเป็นนักรบ

ในทางกลับกัน คู่ประลองของเขาไม่ต่างอะไรจากสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์

ลูกัสเบนสายตาไปมองฝั่งตรงข้ามของลานประลองพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอ ชายคนนั้นมีความสูงเกือบ 7 ครูเวต (≈210 ซม.) และมีน้ำหนักตัวเกิน 5 รันต์ (≈175 กก.) ไปไกล จนน่าจะเฉียด 6 รันต์ (≈210 กก.) ด้วยซ้ำ ยิ่งถ้าบวกน้ำหนักเกราะเหล็กกล้าที่สวมอยู่ก็คงจะหนักกว่านั้นเป็นแน่

ชายร่างยักษ์ขี่ม้าศึกเต่งตึงไปด้วยมัดกล้ามที่สมกับขนาดตัว เดินเข้ามากลางลานประลอง

แสงจากกองไฟที่ลุกโชนช่วยเผยให้เห็นความน่าเกรงขามอันน่าสะพรึงกลัวของชายคนนั้น เมื่อผู้คนได้เห็นก็ส่งเสียงร้องด้วยความทึ่ง ตื่นเต้น และยำเกรงออกมาเป็นทอดๆ

ลูกัสส่งเสียงครางเบาๆ

“นี่มันเรื่องบ้าบอชัดๆ”

ต่อมา ทหารสี่นายที่ดูเหมือนจะเป็นลูกน้องของชายยักษ์ ก็ประคองง้าวฮาลเบิร์ดขนาดมหึมาที่ดูแทบไม่ต่างจากท่อนเหล็กก้อนยักษ์เดินกะย่องกะแย่งเข้ามา

เมื่อชายคนนั้นใช้มือเดียวคว้าด้ามหอกไว้แล้วชูคมขวานที่ใหญ่โตมโหฬารขึ้นสู่ฟ้า เสียงเฮในลานประลองก็ยิ่งกระหึ่มดังขึ้น

ไรน่าที่มองดูภาพนั้นด้วยใบหน้าซีดเผือด เอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อไทรรอน

“มัวยืนดูทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ไปห้ามเดี๋ยวนี้!”

“ตั้งแต่เมื่อกี้ 'ท่านผู้นั้น' ก็พยายามห้ามอย่างหนักแล้วครับ แต่ก็ไม่ยอมฟังกันเลยสักนิด” ไทรรอนใช้นิ้วโป้งชี้ไปยังเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างบาร์คัสพลางถอนหายใจ

ลูกัสมองตามปลายนิ้วของเขาไปจนพบเงาร่างเล็กๆ ที่กำลังยืนแผดเสียงแหลมปรี๊ดใส่อะไรบางอย่างกับพี่ชาย เขาเบิกตาโพลง ผู้หญิงคนนั้นสั่นหมัดไปมาอย่างหัวเสียสุดๆ

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ลูกัสจึงเดินเข้าไปใกล้คนทั้งคู่และต้องขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงหวานที่แหลมกระซวกแก้วหู ผู้หญิงคนนั้นตะโกนใส่ผู้ชายที่ตัวสูงกว่าหล่อนหนึ่งช่วงศีรษะอย่างไม่เกรงกลัว

“นี่นายโง่หรือบ้ากันแน่ฮะ? เจอไอ้ยักษ์แบบนั้นก็ใช้อำนาจกดหัวมันไปก็จบแล้ว! ทำไมต้องไปท้าดวลใช้กำลังกับมันโง่ๆ ด้วยเล่า!”

ลูกัสหลุดหัวเราะหึๆ เขาไม่นึกเลยว่านอกจากไรน่าแล้วจะมีผู้หญิงที่พ่นคำหยาบคายแบบนั้นออกมาได้อีก แถมยังมาทำตัวกระดี๊กระด๊ากระโดกกระเดกใส่พี่ชายของเขาอีก...

ลูกัสเหลือบมองสีหน้าของบาร์คัส เขากำลังตรวจสอบสภาพของม้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ผู้หญิงคนนั้นใช้กำปั้นทุบลงบนแผ่นหลังพี่ชายดังอั้ก

“นายหลับในคาบเลขใช่ไหมเนี่ย? ผู้ชายคนนั้นตัวหนักกว่านายตั้งสามเท่านะยะ! ไม่รู้หรือไงว่าน้ำหนักกับแรงมันแปรผันตามกันน่ะ!”

“เอาหมวกเกราะของฉันมา” บาร์คัสเมินเฉยต่อตัวตนของเธอพลางออกคำสั่งกับมหาดเล็ก

ผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะเดือดดาลจนต้องถลกแขนเสื้อขึ้น ท่าทางเหมือนกำลังจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้า ทำให้ดาเรนต้องรีบพุ่งเข้าไปจับไหล่เธอไว้

“ท่านหญิง ทรงไม่ต้องกังวลถึงขนาดนั้นหรอกครับ นี่เป็นเรื่องปกติที่มักจะเกิดขึ้นในหมู่นักรบ ทั้งสองคนไม่มีทางทำเกินเส้นไปจน...”

“ใครห่วงไอ้บ้านั่นกันเล่า!” เธอสะบัดมือดาเรนทิ้งอย่างรุนแรงแล้วแผดเสียงตะโกนอย่างฉุนเฉียว

“ฉันก็แค่ห่วงตัวเองต่างหากล่ะ! ถ้าแต่งงานปุ๊บแล้วต้องมาเป็นแม่ม่าย อนาคตของฉันก็จะพินาศป่นปี้ตามไปด้วยน่ะสิ!”

ด้วยความอึ้งกับคำพูดประชดประชันร้ายกาจของผู้หญิงคนนั้น ดาเรนถึงกับต้องก้าวถอยหลัง ทว่าพี่ชายของเขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับคำสาปแช่งเหล่านั้นเลยสักนิด

เขากดหมวกเหล็กสวมลงไป แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนอานม้าอย่างฉับไว

“เอาอาวุธมาที” มหาดเล็กรีบยื่นง้าวฮาลเบิร์ดขนาดใหญ่ที่ปลายมีขวานสีเงินรูปพระจันทร์เสี้ยวให้ทันที

บาร์คัสรับมันมาแล้วควบม้าพุ่งออกไปกลางลานประลองอย่างรวดเร็วไม่เปิดโอกาสให้ใครขัดขวาง

ผู้หญิงคนนั้นรีบวิ่งตามเขาไปอย่างลนลาน ลูกัสที่ยืนเฝ้าดูอยู่ห่างๆ เผลอวิ่งตัวปลิวออกไปคว้าตัวเธอไว้โดยไม่รู้ตัว เมื่อนั้นสายตาที่เย็นเยือกดุจน้ำแข็งก็ฟาดฟันมาที่เขาราวกับใบมีด

ลูกัสชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนในหัวขาวโพลนไปหมด

ในช่วงเวลาที่เขากำลังก้มมองใบหน้าที่งดงามอย่างน่าประหลาดนั่นด้วยดวงตาเบิกโพลง เสียงเป่าแตรกังวานอันกึกก้องที่บ่งบอกถึงการเริ่มประลองก็ดังทะลุอากาศขึ้น

ลูกัสรีบหันขวับกลับไปมอง และต้องส่งเสียงครางเมื่อเห็นอเล็ก กูดวาน หมุนง้าวขนาดยักษ์ด้วยมือเดียวพลางควบม้าวนหน้าอัฒจันทร์อย่างเชื่องช้า

คมขวานที่น้ำหนักคล้ายลูกตุ้มเหล็กตวัดเป็นวงกว้างผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวดุจมีคนฟาดแส้ก้องกังวาล

เขารู้สึกได้ว่าผู้หญิงข้างๆ กำลังสั่นสะท้านเหมือนจะล้มพับไปได้ทุกเมื่อ ทว่าเขาก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปสนสภาพหล่อนในยามนี้

เพราะสัตว์ร้ายที่ทำทีเป็นควบม้าไปมาเพื่ออวดความแข็งแกร่งของตน ได้กระทืบส้นเท้าเพื่อเร่งความเร็วม้าขึ้นมาแล้ว

เสียงฝีเท้าม้าอันหนักหน่วงสั่นสะเทือนไปทั่วแผ่นดิน ท่ามกลางฝุ่นดินที่ฟุ้งกระจาย ชายร่างยักษ์ทรงพลังที่แกว่งง้าวแหวกอากาศพุ่งตัวเข้าหาบาร์คัสด้วยความเร็วอันน่าสะพรึง ผู้คนที่เห็นภาพนั้นต่างพากันกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดเสียว

มันก็สมควรอยู่หรอก เพราะภาพที่เห็นเหมือนควายป่าคลุ้มคลั่งกำลังวิ่งพุ่งชนกวางไม่มีผิด ลูกัสกำหมัดแน่น เจ้ายักษ์ที่ราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากเหล็กกล้าดูเหมือนจะบดขยี้พี่ชายของเขาให้แหลกมลายไปในชั่วพริบตา

ทว่า! ภาพที่ปรากฏให้ลูกัสเห็น กลับเป็นเหตุการณ์ที่เหลือเชื่อเกินกว่าดวงตาจะรับไหว

คมขวานใหญ่ยักษ์เท่าตัวคนกลับถูกปัดกระเด็นอย่างไร้เรี่ยวแรง ด้วยปลายหอกที่สะบัดกวัดแกว่งอย่างงดงามและเบาบางดุจปีกนกลู่ลม

ลูกัสเบิกตาโพลง

ภาพอันปาฏิหาริย์ยังไม่จบลงแค่นั้น เมื่อบาร์คัสควบม้าเข้าประชิด ร่างกายอันมหึมาของชายยักษ์ก็หงายเอนไปข้างหลังราวกับเพิ่งวิ่งชนกำแพงหินที่แข็งแกร่งเข้าอย่างจัง

บาร์คัสไม่พลาดจังหวะนี้เด็ดขาด

เขาเตะสีข้างม้าคู่ใจและพุ่งหอกเข้าแทงไปข้างหน้าอย่างฉับไว ปลายหอกที่แหลมคมแล่นแหวกอากาศประดุจสายฟ้าฟาด เจาะทะลุเกราะอกที่หนาเตอะเข้าไปทะลวงช่องอกของชายร่างยักษ์นั้นเต็มแรง

ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตาเดียว

เขาปล่อยหอกให้ปักคาอกเจ้ายักษ์นั่นในขณะที่เร่งเครื่องม้า และรั้งด้ามหอกชูขึ้นสู่ฟ้า ร่างกายที่ใหญ่โตของชายคนนั้นลอยละลิ่วขึ้นไปบนอากาศ เป็นภาพที่พิลึกพิลั่นจนเสียงหวีดร้องดังมาจากทั่วทิศ

บาร์คัสควบม้าพุ่งทะยานผ่านลานกว้าง ตวัดแกว่งด้ามหอกเป็นวงกลมก่อนจะทุ่มฟาดง้าวลงกับพื้น ร่างของเจ้ายักษ์กระแทกพื้นโคลนเต็มแรงจนเกิดเสียงสะเทือนกึกก้องไปทั่วสารทิศ

ความเงียบสงัดชวนอึดอัดดักทับลงมาทันที

ท่ามกลางบรรดาพยานที่ยืนตะลึงกับผลการประลองที่จบสิ้นอย่างรวดเร็ว บาร์คัสบังคับม้าเข้าไปใกล้ศพร่างยักษ์ที่แหลกเละ ก่อนจะถอดหมวกเกราะขว้างทิ้งลงพื้นอย่างไม่แยแส

จากนั้นเขาก็หันใบหน้าอันเย็นชาที่ไม่มีร่องรอยของความกลัวหรือลังเลไปทางที่นั่งเฝ้ารอ แล้วออกคำสั่ง

“ไปตามนักบวชมาจัดพิธีศพให้มันซะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 84

สรุปตอน 84

ไรน่าปลุกลูกัสให้ไปดูการประลองที่ทุกคนรอคอย บาร์คัสเอาชนะชายร่างยักษ์ได้อย่างรวดเร็วและสั่งให้ตามนักบวชมาจัดพิธีศพอย่างเย็นชา

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 85 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 83กลับหน้าเรื่อง
ตอน 83ตอน 85