ครู่ต่อมา เสียงโห่ร้องกึกก้องก็ดังกัมปนาทสะเทือนไปทั่วลานประลอง
ลูกัสผ่อนลมหายใจยาวที่กลั้นเอาไว้ออกมา
บาร์คัสดึงง้าวฮาลเบิร์ดออกจากช่องอกของชายร่างยักษ์ แล้วชักม้าหันกลับมา
แสงไฟที่ลุกโชนสาดส่องให้เห็นเครื่องหน้าที่หล่อเหลางดงามของเขาอย่างชัดเจน เสียงโห่ร้องยินดีของฝูงชนก็ยิ่งดังกระหึ่มขึ้นไปอีก ลูกัสกวาดสายตามองใบหน้าของเหล่านักรบที่แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่บาร์คัส
ท่ามกลางความโกลาหลทั้งหมดนั้น ชายหนุ่มกลับดูสงบนิ่งไร้ที่ติ
บาร์คัสควบม้าตัดผ่านลานประลองด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ที่แฝงไปด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะกระโดดลงจากอานม้าอย่างแคล่วคล่อง
“ไปสืบดูซิว่าตระกูลกูดวานยังมีผู้ชายที่พอใช้การได้คนอื่นอยู่อีกไหม”
บาร์คัสส่งอาวุธให้มหาดเล็กที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา พลางออกคำสั่งกับดาเรน
“ถ้าไม่มีทายาทที่เหมาะสมก็ลองมองหาคนอื่นในบรรดาข้ารับใช้ที่พอจะฝากฝังให้ดูแลเขตตะวันออกเฉียงใต้ดู”
“ทะ-ทราบมาว่าในบรรดาพี่น้องต่างมารดาของเขามีนักรบที่พอใช้การได้อยู่ครับ” ดาเรนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เดิมทีหมอนั่นมีกำหนดจะเข้าสังกัดหน่วยทหารม้าจู่โจมโวล์ฟรัม... แต่เห็นว่าเคยเข้าศึกษาที่อะคาเดมี่ในเมืองหลวงด้วย น่าจะสามารถรับหน้าที่เจ้าเมืองได้โดยไม่มีปัญหาครับ”
บาร์คัสถอดถุงมือเหล็กส่งให้มหาดเล็ก พลางลูบมุมปากเบาๆ ด้วยสีหน้าครุ่นคิด
“รีบพาตัวเขามาพบฉันให้เร็วที่สุด ถ้าดูแล้วเป็นคนที่เหมาะสม ฉันจะจัดพิธีแต่งตั้งให้ทันที”
ในตอนนั้นเอง มหาดเล็กสองคนก็ช่วยกันถอดเกราะเหล็กที่หนักอึ้งออกจากอกของเขา เมื่อร่างกายเบาสบายขึ้น บาร์คัสก็เดินฝ่าฝูงชนตรงมาทางเขา
ลูกัสเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จังหวะนั้นเอง ผู้หญิงที่เขาเผลอจับตัวไว้เมื่อครู่ก็เซถลากำลังจะล้ม เขาจึงคว้าเอวหล่อนไว้ตามสัญชาตญาณ
พริบตานั้น เขารู้สึกเหมือนความร้อนสูบฉีดขึ้นสมอง
เอวของผู้หญิงคนนี้บางมากเสียจนมือของเขาที่ยังโตไม่เต็มวัยดีสามารถกอบกุมได้มิด ยิ่งไปกว่านั้น ผิวพรรณที่เปล่งประกายขาวเนียนแม้ในความมืด ยังส่งกลิ่นหอมหวานแบบที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตออกมาด้วย
นี่มันกลิ่นอะไรกันเนี่ย?
เขาเผลอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอของเธอแล้วทำจมูกฟุดฟิดโดยไม่รู้ตัว ทว่าทันใดนั้น เสียง ‘เพียะ’ ก็ดังขึ้นพร้อมกับความรู้สึกแสบร้อนวาบที่ข้างแก้ม
ลูกัสกุมใบหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกมึนงง
หญิงสาวที่ผลักเขาออก ถลึงตาที่เต็มไปด้วยโทสะจ้องมองเขาพลางตวาดลั่น
“ทำบ้าอะไรของนายฮะ! ไอ้เด็กโรคจิตนี่!”
“ระ-โรคจิตเหรอ?” เขาอ้าปากค้างด้วยใบหน้าเลิกลั่ก
“ฉันก็แค่จะช่วยจับเธอที่กำลังจะล้มแค่นั้นเอง...!”
“จับไม่ให้ล้มแล้วจะมาดมกลิ่นทำไม?”
ใบหน้าของลูกัสเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เมื่อเธอทำสีหน้าเหยียดหยามใส่ ความรู้สึกอับอายอย่างรุนแรงแบบที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในชีวิตก็ถาโถมเข้าใส่
เขาขึ้นเสียงเถียงกลับด้วยใบหน้าที่รู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
“ก็ฉันแค่รู้สึกว่าตัวเธอมีกลิ่นแปลกๆ...!”
แล้วคราวนี้ ความรู้สึกร้อนผ่าวก็แล่นปราดขึ้นที่แก้มอีกข้าง ลูกัสก้าวถอยหลังกรูด
อะไรวะเนี่ย มีผู้หญิงแบบนี้บนโลกด้วยเหรอ?
ถึงจะเคยผ่านการฝึกฝนอย่างหนักจนได้แผลฟกช้ำเต็มตัวมานับไม่ถ้วน แต่ทั้งชีวิตนี้เขาไม่เคยโดนใครตบหน้าฉาดใหญ่แบบนี้มาก่อนเลย
เขานิ่วหน้าด้วยความรู้สึกอัปยศพลางจ้องเขม็งไปที่หญิงสาว ในขณะที่กำลังจะพ่นคำด่ากลับไปนั้นเอง ไรน่าที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาก็โผเข้าผลักหญิงสาวอย่างหยาบคาย
“กล้าดียังไงมาตบหน้าน้องชายฉัน! นังแม่มด!”
ด้วยพละกำลังแขนที่ถูกฝึกปรือมาจากการขี่ม้า ทำให้ร่างของทาเลียหงายหลังล้มโครมลงไปราวกับแผ่นกระดาษ ลูกัสที่กำลังโกรธจัดเผลอเอื้อมมือออกไปช่วยตามสัญชาตญาณ
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะคว้าตัวหล่อนไว้ ท่อนแขนยาวๆ ของใครบางคนก็โฉบตัวเธอไปเสียก่อน ลูกัสเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
บาร์คัสที่เข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กำลังโอบประคองร่างของทาเลียไว้ พลางก้มมองลงมาที่เขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบ
“...ดูเหมือนพวกนายทุกคนจะต้องกลับไปเรียนรู้เรื่องกฎระเบียบพื้นฐานกันใหม่ซะแล้ว”
บาร์คัสพึมพำอย่างเย็นชา ก่อนจะหันไปหาไรน่าที่หน้าซีดเผือดแล้วเสริมต่อ
“ห้ามทั้งสองคนขี่ม้าสักระยะหนึ่ง”
“หะ-โหดร้ายเกินไปแล้ว...!”
บาร์คัสเมินเฉยต่อคำประท้วงของไรน่า แล้วหันไปสั่งการดาร์เรนอย่างไร้เยื่อใย
“จัดหาครูสอนมารยาทที่เข้มงวดมาอบรมเจ้าเด็กสองคนนี้ซะ จนกว่าจะแสดงกิริยามารยาทได้อย่างถูกต้อง ห้ามปล่อยให้ออกไปนอกปราสาทแม้แต่ก้าวเดียว”
จากนั้นเขาก็ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังปราสาทหลักโดยไม่รอฟังคำตอบรับจากดาร์เรน
เสียงโห่ร้องตื่นเต้นยินดีของเหล่านักรบดังตามหลังเขาไป ชาวตะวันออกส่วนใหญ่ซึ่งบูชาความแข็งแกร่งดูเหมือนจะตกหลงใหลในตัวเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
ในทางกลับกัน บรรดาคนรับใช้ดูจะหวาดกลัวต่อพละกำลังที่เหนือมนุษย์ของเขาจนต้องพึมพำบทสวดอ้อนวอนหรือทำเครื่องหมายกางเขนที่หน้าอก ทางด้านเหล่าขุนนางเองก็กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดถึงท่าทีการกระทำที่รุนแรงของว่าที่ผู้นำคนใหม่
ชายหนุ่มทิ้งความโกลาหลทั้งหมดนั่นไว้เบื้องหลัง แล้วก้าวเดินจากลานประลองไปอย่างเงียบๆ
ไรน่าที่ยืนกลั้นหายใจมองตามแผ่นหลังนั้นไป เพิ่งจะตั้งสติได้และโพล่งประท้วงขึ้นมาเมื่อสายไปแล้วหนึ่งจังหวะ
“แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย!”
เธอหันมองไปรอบๆ ราวกับต้องการหาคนเห็นด้วย
“ต้นเหตุของเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี่ก็คือยัยผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่หรือไง! แล้วทำไมพวกเราถึงต้องมาโดนลงโทษด้วยล่ะ!”
ลูกัสปล่อยน้องสาวที่กำลังจะร้องไห้โฮทิ้งไว้ แล้วเดินเข้าไปกลางลานประลองที่เละเทะยับเยิน
พวกทหารที่กำลังเก็บกู้ศพของอเล็ก กูดวาน ต่างพากันหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ลูกัสคุกเข่าลงข้างร่างอันดำทะมึนนั้น พลางสำรวจร่องรอยฝีมือของพี่ชายอย่างละเอียด
ดูเหมือนชายคนนั้นจะถูกแทงทะลุหัวใจในดาบเดียว เลือดข้นหนืดไหลทะลักออกมาจากภายในเกราะอกที่บิดเบี้ยว และสมองก็ค่อยๆ ไหลซึมออกมาจากศีรษะที่ดูเหมือนจะแหลกละเอียดตอนที่ตกลงมากระแทกพื้น
พอพวกทหารช่วยกันถอดหมวกเกราะที่บุบบี้ออก เผยให้เห็นดวงตาที่เบิกโพลงจนเห็นตาขาวและริมฝีปากหนาที่มีฟองเลือดปุดขึ้นมา
จุดจบของชายที่เพิ่งจะได้รับการยกย่องว่าเป็นพลหอกที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนตะวันออกเมื่อเช้านี้ ช่างดูน่าสมเพชเวทนาจนหาคำบรรยายไม่ได้
“มีดีแค่ตัวใหญ่ แต่ฝีมือคงไม่ได้เรื่องล่ะสิ”
“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอกครับ”
ไทรรอนเดินเข้ามาใกล้เขาพลางแค่นหัวเราะและส่ายหัว
“ช่วงวัยรุ่น เขาเป็นผู้ชายที่เคยไล่ฆ่าโทรลด้วยสองมือเปล่าโดยไม่ต้องใช้อาวุธเลยนะครับ เขาเป็นนักรบที่มีทั้งพละกำลังเหนือมนุษย์และยังพรั่งพร้อมไปด้วยทักษะที่ยอดเยี่ยม ไม่มีใครคาดคิดหรอกครับว่าชายคนนี้จะมีจุดจบที่ว่างเปล่าแบบนี้”
ลูกัสเงยหน้ามองไทรรอนด้วยแววตาวิตกกังวล
“เรื่องนี้จะบานปลายกลายเป็นปัญหาหรือเปล่า?”
“มันเป็นการประลองที่ทั้งสองฝ่ายตกลงยอมรับครับ หากเอามาเป็นประเด็น ตระกูลกูดวานนั่นแหละที่จะกลายเป็นตัวตลกของทุกคน”
เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ยิ่งไปกว่านั้น คนที่เสนอการประลองคือท่านว่าที่ผู้นำก็จริง แต่คนที่บังอาจท้าทายอำนาจของท่านก่อนก็คือผู้ชายคนนี้ ไม่มีใครกล้าเอาผลลัพธ์ครั้งนี้มาตำหนิตระกูลเชียคานได้หรอกครับ”
ชายหนุ่มตอบอย่างหนักแน่นก่อนจะเบนสายตาอันครุ่นคิดไปยังกลุ่มขุนนาง
“แต่ว่าในหมู่เจ้าเมืองด้วยกันอาจจะเกิดความไม่ลงรอยขึ้นบ้างก็เป็นได้ครับ”
ลูกัสมองตามไปที่ที่นั่งระดับสูง บรรดาขุนนางท้องถิ่นดูเหมือนกำลังตื่นตระหนกกับความจริงที่ว่า ผู้ดูแลเขตตะวันออกเฉียงใต้เพิ่งจะถูกสับเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน
ไทรรอนมองดูพวกขุนนางที่ซุบซิบกันพลางถอนหายใจและกล่าวเสริม
“พิธีสืบทอดตำแหน่งอาจจะถูกร่นเวลาให้เร็วขึ้นก็ได้ครับ เพราะเพื่อที่จะจัดการความวุ่นวายทั้งหมดนี้ พวกเราจำเป็นต้องมีแกรนด์ดยุคที่ทรงอำนาจมาคอยควบคุม”
“ทำไมนายถึงมาทำเป็นโกรธด้วยล่ะ?”
ทาเลียที่นั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งของเตียงด้วยสีหน้าบูดบึ้ง สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องตั้งคำถามคาดคั้น
บาร์คัสไม่ตอบโต้ใดๆ เขาเพียงแค่เดินไปที่ชั้นวางของและรื้อค้นตู้กระจกเงียบๆ
ภายนอกดูสงบนิ่งไม่ต่างจากปกติ ทว่าทาเลียก็สามารถรับรู้ได้อย่างง่ายดายว่าอารมณ์ของเขาในตอนนี้กำลังดิ่งลงจุดต่ำสุด ตั้งแต่ตอนที่พากลับมาที่ห้อง เขาก็เอาแต่รักษาความเงียบและไม่ยอมแม้แต่จะปรายตามองเธอเลย
มันน่าหงุดหงิดชะมัด คนที่ควรจะโกรธต้องเป็นเธอต่างหาก คนที่ทำหูทวนลมกับคำพูดของเธอแล้วออกไปสู้ก็คือผู้ชายคนนี้ไม่ใช่หรือไง
ทาเลียถลึงตาที่เกรี้ยวกราดจ้องมองเขา
พอนึกถึงฉากที่ไอ้ผู้ชายหน้าตาเหมือนสัตว์ประหลาดนั่นพุ่งตัวเข้าใส่บาร์คัส ความรู้สึกหนาวสั่นก็แล่นพล่านไปทั้งตัวพร้อมๆ กับกระเพาะอาหารที่บีบรัดตัวจนปวดไปหมด
เหตุการณ์หลังจากนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกช็อกใดๆ เลย เธอเพียงแค่อยากจะสวดขอบคุณพระเจ้าที่เขาปลอดภัยก็เท่านั้น
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อยากจะกระโดดเข้าไปทุบตีผู้ชายคนที่ทำให้เธอต้องใจคอไม่ดีขนาดนี้ด้วย หากขาทั้งสองข้างไม่สั่นระริกจนแทบจะล้มพับไปเสียก่อนล่ะก็ เธอคงจะพุ่งเข้าไปทำตามแรงขับเคลื่อนนั้นไปแล้ว
เสียงโห่ร้องดังกึกก้องทั่วลานประลอง ทาเลียโล่งใจที่บาร์คัสปลอดภัย แต่ก็อยากทุบตีชายผู้ทำให้เธอใจคอไม่ดีขนาดนี้
กำลังโหลดความเห็น...